Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011

Ο Harddog σας αποχαιρετά


Μετά από περίπου εννιάμηνη συνύπαρξη σε αυτό το μπλογκ με φίλους αναγνώστες, ο Harddog αποφάσισε να υλοποιήσει κάτι που από καιρό σκεφτόταν και που, περίπου, είχε αφήσει να εννοηθεί στο αποχαιρετιστήριο άρθρο για το καλοκαίρι (http://harddog-sport.blogspot.com/2011/08/blog-post_03.html).

Ο Harddog και οι φίλοι του σκέφτηκαν να το λειτουργήσουν πάλι με τον ερχομό τους από τις διακοπές, αλλά πολύ γρήγορα η (ψυχική) κόπωση της πορείας μέσα στους Δαιδάλους του Ίντερνετ – χωρίς όπλα και, τελευταία, χωρίς διάθεση γι’ αυτό το εγχείρημα που άρχισε τον Ιανουάριο του 2011– τους οδηγεί στην αναστολή της λειτουργίας του μπλογκ (έστω κι αν διανύει μια εποχή σημαντικής επισκεψιμότητας).

Όσοι φίλοι θέλουν να κρατήσουν άρθρα και ποστ που τους αφορούν και τους ενδιαφέρουν, ας το κάνουν τις επόμενες μέρες γιατί στη συνέχεια το μπλογκ είτε θα κατέβει είτε θα διαφοροποιηθεί ως μη αθλητικό και με άλλη ονομασία (χωρίς κι αυτό να είναι βέβαιο, αλλά απλή αδούλευτη σκέψη).

Όσοι συντάκτες συνεργάστηκαν για να υπάρχει αυτή η δημοσιογραφική σχεδία μέσα στη διαδικτυακή φουρτούνα, σας ευχαριστούν (ολοψύχως, κι όχι περιστασιακά ή τυπικά) που στηρίξατε αυτήν την προσπάθεια και συμπορευτήκατε μαζί μας.

Γεια και χαρά, φίλοι!

H Γαλατά, ο Ζαρντέλ, ο Ολυμπιακός, οι Τούρκοι και εμείς

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ. Καταρχάς θέλω να ευχηθώ καλή ποδοσφαιρική χρονιά σε όλους τους φίλους και επίσης θέλω να ευχηθώ καλή επιτυχία στα Campion.gr και Playsport.gr. Σήμερα αποφάσισα να αποτυπώσω σε… ηλεκτρονικό «χαρτί» κάποιες σκέψεις που έκανα πρόσφατα, όταν επισκέφτηκα την Κωνσταντινούπολη.
+/- Δείτε περισσότερα



Ως φίλαθλος που πιστεύω ότι είμαι, δεν θα μπορούσα και δεν θα επέτρεπα στον εαυτό μου να μην επισκεφτώ το γήπεδο της μεγαλύτερης ομάδας που έχει βγάλει το ποδόσφαιρο της Τουρκίας, δηλαδή της Γαλατάσαράι, το Αλί Σάμι Γεν (ή Τουρκ Τέλεκομ Αρένα), αλλά και το Ινονού της Μπεσίκτας μιας και πέρασα αρκετές φορές έξω από το συγκεκριμένο.

Οι σκέψεις μου όμως έγιναν με αφορμή τη Γαλατά και τα όσα είχα παρακολουθήσει το 2000 σε ηλικία 19 ετών. Τον Μάιο εκείνου του έτους, η “Τσιμ Μπομ” είχε κατακτήσει το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ απέναντι στο μεγάλο φαβορί, την Άρσεναλ, αφήνοντας άφωνη τη ποδοσφαιρική Ευρώπη. Η ομάδα του Φατίχ Τερίμ με τους Σουκούρ, Νταβαλά, Χάτζι, Ποπέσκου, Ταφαρέλ, Σας, Ουνσάλ και πολλούς ακόμη παιχταράδες, είχε κάνει το θαύμα.

Το επόμενο καλοκαίρι, τον Αύγουστο, κατακτούσε στο Μονακό και το Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης. Μοναδικές διαφορές με τον τελικό της Κοπεγχάγης ήταν ότι τη θέση του Φατίχ Τερίμ που είχε πάει στη Φιορεντίνα είχε πάρει ο Μιρτσέα Λουτσέσκου και του Χακάν Σουκούρ που είχε φύγει για την Ίντερ, είχε πάρει ο Μάριο Ζαρντέλ. Θυμίζω ότι ο Βραζιλιάνος κάθε καλοκαίρι μέχρι τότε “πολιορκούνταν” από τον Ολυμπιακό και τα πρωτοσέλιδα έδιναν και έπαιρναν. Το σκέφτεται ο Ζαρντέλ, έρχεται ο Ζαρντέλ, πλησιάζει ο Ζαρντέλ, κλείνει ο Ζαρντέλ, θέλει ο Ζαρντέλ, έτσι ο Ζαρντέλ, αλλιώς ο Ζαρντέλ… Μόνο Ολυμπιακό από κούνια δεν τον είχαν κάνει. Όπως γινόταν με τον Σούκερ στον Παναθηναϊκό, τον Καλάτζε στον ΠΑΟΚ, κ.ο.κ. Όμως στη μία και μοναδική φορά που ο σύλλογος της Κωνσταντινούπολης του έκανε πρόταση, τον απέκτησε. Ο Ζαρντέλ τότε ήταν 27 ετών και εν ενεργεία διεθνής.

Επίσης υπενθυμίζω ότι εκείνο το καλοκαίρι στη ψωροκώσταινα, ο… πολύς Άγγελος Φιλιππίδης έκανε τις εξαγγελίες περί πλάνου πενταετίας για κατάκτηση Ευρωπαϊκού τίτλου από τον Παναθηναϊκό και οι υπόλοιποι έταζαν λαγούς με πετραχήλια με τους παίκτες που… έκλεψαν μέσα από τα χέρια των μεγάλων ευρωπαϊκών κλαμπ και προτίμησαν τη λάμψη του ελληνικού πρωταθλήματος! Οι συνειρμοί είναι αναπόφευκτοι…

Ίσως κάποιος να πει πως ο Ζαρντέλ προτίμησε να πάει εκεί λόγω του ΟΥΕΦΑ που είχε κατακτήσει η Γαλατάσαράι. Δεν είναι χαζός, δεν γίνονται αυτές οι επιτυχίες κάθε χρόνο. Και επίσης, ο Χάτζι, ο Ταφαρέλ, ο Ποπέσκου και οι λοιποί ξένοι το ίδιο δέλεαρ είχαν; Δύο είναι τα δέλεαρ. Κατά κύριο λόγο τα χρήματα και μετά το πρεστίζ του συλλόγου.

Αυτό που θέλω να πω και σε αυτό που θέλω να καταλήξω είναι το εξής. Ότι αν κάποιος θέλει να πετύχει κάτι το πετυχαίνει. Πάντα σε λογικά πλαίσια βέβαια. Αυτό είχε και συνέχεια με τη κατάκτηση της τρίτης θέσης από την εθνική Τουρκίας στο Μουντιάλ του 2006. Βεβαίως και η εθνική Ελλάδος πήρε το Ευρωπαϊκό το 2004, γεγονός που μας έδωσε ανείπωτη χαρά και μας έβγαλε στους δρόμους. Δυστυχώς όμως ήταν φωτεινή εξαίρεση γιατί δεν είχε συνέχεια για το ελληνικό ποδόσφαιρο εν γένει και η απόδοση των συλλόγων μας κυμάνθηκε στα γνωστά χαμηλά επίπεδα. Και μη πει κανείς ότι τα πρωταθλήματα της Ελλάδας και της Τουρκίας είναι στα ίδια επίπεδα γιατί θα είναι τουλάχιστον αφελές.

Δεν θα μεταφέρω τις αναλύσεις στα γηπεδικά θέματα και τις συγκρίσεις ανάμεσα στις δύο πλευρές γιατί τα όσα θα πω και θα γράψω είναι γνωστά. Το μόνο που θέλω να ξαναπώ είναι πως αν θέλεις να πετύχεις κάτι πραγματικά, τότε μόνο το πετυχαίνεις. Για να “πλατειάσω” και λίγο. Οι γείτονες θέλησαν να κόψουν το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους, το έκαναν, θέλησαν να έχουν την πιο ακριβή περιοχή στον κόσμο (ουρανοξύστες στο Βόσπορο), το έκαναν, θέλησαν να έχουν πεντακάθαρες γεμάτες πράσινο πόλεις, το έκαναν και τώρα βρίσκονται πολύ μπροστά από εμάς. Ας δεχτώ ότι η Κωνσταντινούπολη είναι η βιτρίνα. Θα μου πει κάποιος, ποια είναι η ελληνική βιτρίνα;

Άρχισε το Σχολείο η «Γενιά της Φωτοτυπίας»

Μετά τη γενιά του Πολυτεχνείου και τις γενιές της Μεταπολίτευσης, η Ελλάδα απέκτησε τη «Γενιά της Φωτοτυπίας». Τα παιδιά ξεκίνησαν σήμερα το σχολείο ΧΩΡΙΣ ΒΙΒΛΙΑ. Μιλάμε για μόρφωση δια της επιφοιτήσεως. Μέσω DVD και Ίντερνετ λένε.
+/- Δείτε περισσότερα



Και κανείς δεν ρωτά πόσα παιδιά δεν έχουν ηλεκτρονικό υπολογιστή ή ιντερνετική συνδρομή.

Ή, ακόμα, κι αν μπορούν ή έχουν τρόπο να διαθέτουν κομπιούτερ.

Ούτε κανείς ρωτάει (δεν ΤΑ ρωτάει) αν υπάρχει «πόρτα» για ίντερνετ στο χωριό του, αν έχει φτάσει δηλαδή ως το σπίτι του η ιντερνετική τεχνολογία. Ψιλά γράμματα θα πείτε. Μια Παιδεία Ο,ΤΙ ΝΑ ΄ΝΑΙ! Παντού διάλυση!

Η Βγενόπουλος, η αναμονή και το (ή τα) ευφάνταστο σενάριο



Το μεσημέρι της Δευτέρας μπορεί να είναι σημαντικό για τον Παναθηναϊκό. Μπορεί να είναι κι ένα «τίποτα». Ευχή των Παναθηναϊκών που έχουν υγεία και δεν είναι γλειφτρόνια και πρώην τσιμπούρια που αφαίμασσαν με τον τρόπο τους το τριφύλλι – όπως κάποια που ακούστηκαν χθες βράδυ στα ραδιόφωνα – είναι να βγουν από το στόμα, το μυαλό και τις προθέσεις του Ανδρέα Βγενόπουλου ουσιαστικά πράγματα. Ούτε ευχές ούτε προσκλήσεις συστράτευσης ούτε παρακάλια ούτε ανεδαφικά σενάρια.
+/- Δείτε περισσότερα



Μπορεί ο Βγενόπουλος να «κατέβει στο γήπεδο» με πλάνο. Πολύπειρος επιχειρηματίας είναι, έχει ιδέες, τρόπο και στόχο. Αυτό περιμένουν σήμερα οι φίλοι του Παναθηναϊκού: Να πει ένα, δύο, τρία πράγματα που θα εφαρμοστούν ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ! Ο Βγενόπουλος μπορεί – και πρέπει – να βγει μπροστά και να επανεκινήσει τον Παναθηναϊκό. Είτε μόνος είτε με «συμπαίκτες» που θα τους έχει ήδη βρει (και δεν θα περιμένει να απαντήσουν στο προσκλητήριό του).

Η στιγμή για σενάρια και προβλέψεις δεν είναι κατάλληλη. Ας περιμένουμε λίγες ώρες για να μάθουμε και μετά να κρίνουμε. Αν ο Παναθηναϊκός δεν ξεκαθαρίσει μέσα σε λίγες μέρες το πώς θα πορευτεί (και μιλάμε για υγιή πορεία) κινδυνεύει να πάθει ό,τι η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ ή Ολυμπιακός κάποτε, στην περίοδο των πέτρινων χρόνων.

Εκτός πια και αν (κάτι δύσκολο) ο Γιάννης Βαρδινογιάννης έχει έτοιμη λύση, κάποιο μεγάλο όνομα, αλλά περιμένει να «στραγγίξει» τις προθέσεις των μετόχων για να τους εκθέσει στα μάτια του κόσμου. Και να εμφανίσει τον υποψήφιο αγοραστή όταν τα νερά θα έχουν αρχίσει να μπαίνουν στο καράβι. Δύσκολο σενάριο, ευφάνταστο, αλλά αφήστε το να υπάρχει στην μπάντα…

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

Νίκη με χαμόγελα, «σπασμένα » δοκάρια και Βαρδινογιάννηδες στις εξέδρες!

Με καλή αγωνιστική εικόνα στο δεύτερο ημίχρονο, ο Παναθηναϊκός νίκησε στο ΟΑΚΑ, μπροστά σε περίπου 15 χιλιάδες οπαδούς του, τον ΠΑΣ Γιάννινα 3-1. Εξαιρετικά τα γκολ του Τοτσέ (το δεύτερο) μετά από ωραία ενέργεια του Κλέιτον και του Λέτο (το τρίτο). Τρία δοκάρια το «τριφύλλι» και καθοριστικό λάθος του Βύντρα που έφερε το γκολ του Μπακαγιόκο. Παρόντες στο Ολυμπιακό Στάδιο Γιώργος και Γιάννης Βαρδινογιάννης! Παρόντες και οι αδελφοί Γιαννακόπουλοι.
+/- Δείτε περισσότερα




Ο Παναθηναϊκός ήταν υποτονικός στο ξεκίνημα και έδωσε την ευκαιρία στον ΠΑΣ να «πατήσει» αρκετές φορές την περιοχή του. Κι αυτό μολονότι άνοιξε γρήγορα το σκορ (7 Σαριέγκι) κι απαλλάχθηκε από το άγχος. Αμέσως μετά το γκολ, Κατσουράνης και Σαριέγκι κατευθύνθηκαν προς τον πάγκο και σήκωσαν μια φανέλα που έγραφε: «Λάζαρε, Σωτήρη γρήγορα κοντά μας».

Στο 44΄ έγινε το 2-0 μετά από εξαιρετικό συνδυασμό Κλέιτον-Τοτσέ. Στο 68΄ ο Βύντρα προσπαθώντας να γυρίσει την μπάλα, χωρίς να ελέγξει, ουσιαστικά τροφοδότησε τον Μπακαγιόκο που δεν δυσκολεύτηκε να σκοράρει. Στο 75΄ ο Λέτο με όμορφη ενέργεια και δυνατό σουτ από το ύψος του ημικύκλιου της περιοχής πέτυχε το 3-1.

Τα δοκάρια του Παναθηναϊκού ήταν στο 5΄(σουτ Ζέκα), στο 65΄ (σουτ Κλέιτον), 74΄ (σουτ Λέτο). Δοκάρι είχε στο... 95΄ και ο ΠΑΣ με τον Μπακαγιόκο.

Λίγο πριν από τη λήξη ανέβηκε ενωτικό πανό από τους οργανωμένους του Παναθηναϊκού.

Ήττα-σοκ για Άρη


Στα άλλα παιχνίδια της ημέρας η Κέρκυρα απέσπασε ισοπαλία 0-0 στην Τρίπολη από τον (νεκραναστημένο!) Αστέρα και ο Ατρόμητος νίκησε στο Κλεάνθης Βικελίδης τον Άρη 1-0, με γκολ στο 19 του Μήτρογλου, που είχε σκοράρει και πέρσι κατά των κιτρίνων, τότε δυο φορές για λογαριασμό του Πανιώνιου (2-0).

Οι βαθύτερες βλέψεις της κρίσης (τους) ΑΡΘΡΟ-ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ VΕRSUS

Tο ζητούμενο κρύβεται στη φράση “εάν δεν”. “Εάν δεν φανεί συνεπής στις υποχρεώσεις της η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει, θα βγει από την ευρωζώνη, θα, θα...”. Μα οι υποχρεώσεις μας είναι να κατεβάσουμε το έλλειμμα του προϋπολογισμού στο 7,8% του ΑΕΠ για φέτος και στο 3% μέχρι το 2015 και ουσιαστικά δεν γίνεται κανένας λόγος για τη διαχείριση του χρέους που θα υπερβεί το 150% του ΑΕΠ.
+/- Δείτε περισσότερα



Το πώς θα εξυπηρετηθεί το χρέος έχει ήδη απαντηθεί από τους ίδιους τους Γερμανούς: η Ελλάδα θα χρειαστεί μια γενιά, προκειμένου να καταστήσει το χρέος της βιώσιμο, δηλαδή κάτω από το 60% του ΑΕΠ, όπως απαιτούν τα κριτήρια του Συμφώνου σταθερότητας.

Η λογική της ΕΕ και της Γερμανίας είναι να χρηματοδοτήσουν το χρέος για όσο καιρό χρειάζεται, προκειμένου να δημιουργηθεί μια “υγιής” οικονομία, σε συνδυασμό με μεταρρυθμίσεις που θα κάνουν την Ελλάδα μια “ευρωπαϊκή” χώρα. Όλα αυτά που στην υπόλοιπη Ευρώπη χρειάστηκαν 50 ή 100 ή και πολύ περισσότερα χρόνια για να γίνουν, στην Ελλάδα θα γίνουν μέσα σε μία πενταετία – δεκαετία με εξαιρετικά βίαιο και ανάλγητο τρόπο. Μόλις τώρα τα μέτρα αρχίζουν να αγγίζουν τον σκληρό πυρήνα του προβλήματος. Ο σκληρός πυρήνας δεν είναι το δημόσιο: είναι η ικανότητα ενός μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας να επιβιώνει (συχνά και να κονομάει) για την πάρτη της, χωρίς να παράγει προϊόν, υπεραξία, κέρδος για τους ιδιώτες καπιταλιστές.

Αυτό βέβαια είναι ...ανεπίτρεπτο και θα αλλάξει. Όταν στην υπόλοιπη Ευρώπη το ποσοστό των μισθωτών ξεπερνά το 90% των απασχολουμένων, στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό μόλις φθάνει το 55% κι απ' αυτούς το 1/3 είναι δημόσιοι υπάλληλοι και άλλο 1/3 είναι μετανάστες. Ακόμα κι αν το δει κανείς σημειολογικά, τα πρώτα και πιο σκληρά μέτρα δεν αφορούσαν τους δημόσιους υπαλλήλους αλλά τον ιδιωτικό – μη κρατικό τομέα της οικονομίας – τους εργάτες, τους επαγγελματίες , το μικρεμπόριο. Εννοείται βέβαια ότι γι' αυτό δεν φταίει το “βαθύ ΠΑΣΟΚ” αλλά το ότι έπρεπε να δημιουργηθεί το πλαίσιο για να πεθάνει ο εμποράκος, ο επαγγελματίας, να καταργηθούν τα όποια δικαιώματα είχε ο μισθωτός του ιδιωτικού τομέα.

Έχει απόλυτο δίκιο ο Παπανδρέου όταν λέει ότι αλλάζει την Ελλάδα. Από τη δική του οπτική πράγματι την αλλάζει. (Φυσικά, πρέπει να αναμένουμε ότι το έργο του Παπανδρέου θα το συνεχίσει ο Σαμαράς). Η γενιά που έρχεται δεν θα ξέρει τι είναι μόνιμος και καλοπληρωμένος δημόσιος υπάλληλος, δεν θα μπορεί να έχει το δικό της μαγαζί, δεν θα μπορεί να ανοίξει τη δική της μικροεπιχείρηση. Ούτε θα έχει το σπιτάκι στο χωριό ή τις καταθέσεις της οικογένειας – όλα αυτά θα φαγωθούν (για την ακρίβεια θα εκποιηθούν για ένα κομμάτι ψωμί) προκειμένου να επιβιώσει η σημερινή γενιά. Το μόνο που θα έχει είναι τα χέρια της και η “ελευθερία” να τα διαθέτει στον εργοδότη της για 200 ευρώ (ή το ισόποσο σε δραχμές) χωρίς κανένα απολύτως δικαίωμα.

Το ότι η Ελλάδα έχει ήδη χρεοκοπήσει είναι δεδομένο. Απλά δεν έχει κηρύξει στάση πληρωμών προς τους διεθνείς πιστωτές της επειδή υπάρχουν τα δάνεια και οι δόσεις που παίρνουμε από την ΕΕ και το ΔΝΤ για να πληρώνουμε τους τόκους των προηγούμενων δανείων. Το να σταματήσουν να μας δίνουν τη δόση μας (λες και είμαστε τοξικομανείς...) είναι το ευκολότερο και θα μας οδηγήσει σε άμεση στάση πληρωμών αλλά λύνεται έτσι το πρόβλημα που λέγεται Ελλάδα;

Το να μας διώξουν από την ευρωζώνη είναι επίσης πολύ εύκολο αλλά ακόμα και αν μείνουμε στην ΕΕ με νόμισμα τη δραχμή θα εξακολουθούμε να είμαστε υποχρεωμένοι να εφαρμόζουμε τους όρους του Συμφώνου σταθερότητας (πληθωρισμός 3%, έλλειμμα 3% του ΑΕΠ, χρέος κάτω από 60% του ΑΕΠ). Πώς θα γίνει αυτό όταν με τη νέα δραχμή ο πληθωρισμός θα φθάσει σε τριψήφια νούμερα, το έλλειμμα και το χρέος θα εκτροχιαστούν; Μπορεί βέβαια να μας διώξουν και από την ΕΕ αλλά μια τέτοια απόφαση δεν έχει μόνο οικονομικές παραμέτρους. Η ρευστή κατάσταση που υπάρχει στη Μεσόγειο και οι νέες ισορροπίες που δημιουργούνται στην ευρύτερη περιοχή απαιτούν προσεγγίσεις μακρόπνοες.

Στην Τυνησία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη, αύριο στη Συρία και ποιος ξέρει μεθαύριο που αλλού, εμφανίζονται νέα καθεστώτα με ασαφή χαρακτηριστικά και προσανατολισμούς. Τα πλουσιότατα κοιτάσματα αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο τα ορέγεται η Τουρκία και το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα (εάν θα γίνει πόλεμος με το Ισραήλ ή εάν τελικά θα υπάρξει μια συμφωνία υπεργολαβικής εκμετάλλευσης με κύριο εργολάβο τις ΗΠΑ) δεν είναι γνωστό. Πριν λίγους μήνες η Μέρκελ πήγε στην Κύπρο – προφανώς για να διεκδικήσει το μερίδιο που θα ήθελε να της αναλογεί από το αέριο και, ώ του θαύματος, ξαφνικά οι “αγορές” διαπιστώνουν ότι και η Κύπρος χρειάζεται διάσωση.

Η Κύπρος ήδη διαπραγματεύεται δάνειο 3,5 δις με τη Ρωσία (να ένας ακόμα μνηστήρας του ενεργειακού πλούτου της περιοχής). Κάτι τέτοιες εποχές αφήνουν τους “δικούς τους” ανθρώπους στα χέρια των ανταγωνιστών τους; Λέτε να μην καταλαβαίνουν στην ΕΕ ότι μια χρεοκοπημένη και ταπεινωμένη Ελλάδα που επιπρόσθετα θα αντιμετωπίζει πρόβλημα ασφάλειας θα προστρέξει στις ΗΠΑ ή στη Ρωσία; Πολύ θα ήθελα να δω με τι μούτρα θα ερχόταν η Μέρκελ ή ο Σαρκοζί να εκθέσουν την ευρωπαϊκή πολιτική για τη Μεσόγειο και τι ακριβώς θα πρότειναν σε μια Ελλάδα που αφού την άφησαν να χρεοκοπήσει, την πέταξαν από την ευρωζώνη και πιθανώς και την ΕΕ.

Πιστεύω ότι η όποια απόφαση ληφθεί για την Ελλάδα θα έχει πολλές πτυχές και η οικονομική θα είναι μία μόνο απ' αυτές και πιθανώς όχι η βασική. Η σύγχρονη πραγματικότητα απαιτεί από τις μεγάλες δυνάμεις να σκέφτονται συνολικά και να συνυπολογίζουν πολλές άλλες παραμέτρους. Διαφορετικά, δεν θα ήταν μεγάλες δυνάμεις αλλά κρατίδια τύπου Σλοβακίας και Εσθονίας με εσχάτως ευρωανανήψαντες πρωθυπουργούς – πρώην εμμίσθους υπαλλήλους της αμερικανικής πρεσβείας.

Θεωρώ πιθανό ότι ακόμα κι αν υπάρξει στάση πληρωμών (credit event που το λένε και οι μορφωμένοι) αυτό δεν θα σημάνει έξοδο από την ευρωζώνη. Αλλά ακόμα κι αν μας πετάξουν έξω από την ευρωζώνη, αυτό θα γίνει με τέτοιο τρόπο και τέτοια μεθόδευση, ώστε να μας ξαναδεχθούν σε μερικά χρόνια με όρους Βουλγαρίας, με μισθούς της τάξης των 200 ευρώ, αδύνατους αλλά “υγιείς”. Με ή χωρίς χρεοκοπία, με ή χωρίς το ευρώ η άγρια λιτότητα θα είναι δεδομένη. Το πλέον πιθανό όμως είναι ότι όλη αυτή η συζήτηση για την Ελλάδα γίνεται για να ασκούνται αφόρητες πιέσεις για τη λήψη ακόμα πιο σκληρών μέτρων, για συναίνεση ή και συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και φυσικά για να περιοριστούν οι αντιδράσεις του κόσμου.

Η παρλάτα του ναυαγοσώστη

Μπλα, μπλα, μπλα (έρχονται καλύτερες μέρες)… μπλα, μπλα, μπλα (θα σώσουμε τη χώρα)… μπλα, μπλα, μπλα (… εστω κι αν πεθάνουν μερικά εκατομμύρια πολίτες της)… μπλα, μπλα, μπλα... (σκάστε και πληρώνετε, ρε!), μπλα, μπλα, μπλα (η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει,ρε, μόνο συνεχώς ξεψυχάει)... μπλα, μπλα, μπλα (Βαγγέλη κόψε ΑΛΛΟ ΕΝΑ δισ. από τους δημόσιους)... μπλα, μπλα, μπλα (στα διαταγάς σας αρχηγέ!)... μπλα, μπλα, μπλα (Βαγγέλη κόψε κι από τους συνταξιούχους - έεεεεφτασε, αρχηγέ!), μπλα, μπλα, μπλα (το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, θα σας σώσω)... μπλα, μπλα, μπλα (Βαγγέληηη, το οξυγόνο γρήγορα, αυτοί δεν ανασαίνουν...), μπλα, μπλα, μπλα (πετύχαμε αρχηγέ!), μπλα, μπλα, μπλα (τώρα θα μας δώσουν την έκτη δόση!)

«Κάτι θα κάνει ο Βγενόπουλος»

Σε τέτοιους καιρούς που όποια πληροφορία (ή άποψη που μοιάζει με πληροφορία) για το μέλλον του Παναθηναϊκού είναι… ακριβοθώρητη, έχει ενδιαφέρον η συνέντευξη του Αντώνη Αντωνιάδη που δημοσιεύεται σήμερα.
+/- Δείτε περισσότερα

Κάποια βασικά σημεία από όσα είπε στη συνέντευξή του είναι τα εξής

«Δεν μου άρεσε που έβριζαν τον κ. Βαρδή»! «Οι αποδοκιμασίες δεν θα βοηθήσουν σε τίποτα. Μόνο χειρότερα θα κάνουν τα πράγματα. Εδώ όμως θέλω να πω και κάτι άλλο: Ήταν απαράδεκτες οι ύβρεις κατά της οικογένειας. Προσωπικά έχω διαφωνήσει σε πολλά θέματα μαζί τους, δεν μου άρεσε καθόλου όταν έβριζαν τον κ. Βαρδή, που είναι επιχειρηματίας-κολοσσός και τη γυναίκα του, που είναι ευεργέτης».

Όταν ζούσε ο Θόδωρος, σε άλλο επίπεδο ο ΠΑΟ:
«Στα 32 χρόνια που ήταν η οικογένεια το “αφεντικό” στην ομάδα υπήρχε μία σιγουριά και έγιναν πολλά σωστά και αρκετά λάθη. Ειδικά όσο ζούσε ο Θόδωρος Βαρδινογιάννης, ο Παναθηναϊκός ήταν σε άλλο επίπεδο».

Έδωσε όραμα ο Βγενόπουλος, κάτι θα κάνει: «Ο Βγενόπουλος ασχολείται με την επόμενη μέρα και είναι ο παράγοντας που έδωσε όραμα και ελπίδα στους Παναθηναϊκούς. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους φανατικούς. Φρονώ λοιπόν ότι μετά την αποχώρηση Βαρδινογιάννη, κάτι θα κάνει και δεν θα αφήσει έτσι την ομάδα».

Το δίδυμο Βγενόπουλου-Πατέρα. «Δεν το γνωρίζω (σημ.: αν συνεργαστούν). Αυτό όμως που ξέρουν όλοι στην ομάδα είναι ότι το δίδυμο Βγενόπουλου-Πατέρα ήταν απόλυτο επιτυχημένο».

Παύλος-Θανάσης: «Μία λύση θα ήταν ο Παύλος και ο Θανάσης Γιαννακόπουλος, αλλά έχουν πει ότι δεν θα ασχοληθούν ενεργά με το ποδόσφαιρο. Άλλη λύση δεν βλέπω στον ορίζοντα».

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2011

Ξέχασα να σχολιάσω από την χαρά μου... τη συμμετοχή του Παραγκομποροβηλοαστέρα Τρίπολης στη νέα κωμωδία της χρονιάς με τίτλο Κολοβή Σουπερλίγδα...

Karnik, o Αρκάς (από το δεύτερο ποστ του στο άρθρο «Να μη γίνει ο Παναθηναϊκός... Ιράκ»)

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2011

Κοπρίτες, ουστ!

Αστεία χώρα (όπως την κατάντησαν), αστείο ποδόσφαιρο, αστείοι παράγοντες, αστείες καταστάσεις. Ποια άλλη ομάδα μπαίνει στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις χωρίς να έχει δώσει έναν, έστω ΕΝΑΝ, επίσημο αγώνα όπως συμβαίνει με τον Ολυμπιακό; Ο Μπέος είχε πει κάποτε, μιλώντας στην ΕΠΑΕ, σε ένα από τα πολλά πλακώματά του, ότι «αν θέλετε να κάνετε το πρωτάθλημα μπουρδέλο, ειδικότητά μας». Έτσι, ή κάπως έτσι. Η συνέπειά του σε αυτήν την εξαγγελία ήταν αφοπλιστική...
+/- Δείτε περισσότερα


Αλλά για να φτάσει εκεί ο Μπέος, και να οδηγηθούμε σε αυτό το παντελές ξεχαρβάλωμα, βρήκε χώρο, έτοιμο γόνιμο έδαφος, λιπασμένο και αφράτο. Όλος ο εσμός των παραγόντων που επιτέθηκαν στο ποδόσφαιρο «σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά», ετράφη από καταστάσεις, πρόσωπα και θεσμούς. Ετράφη όπως η υγρασία τρέφει τη μούχλα στο υπόγειο.

Η Πολιτεία, η ΕΠΟ (πρώτα η Γκαγκάτσεια, ύστερα η Πιλάβεια), οι αρχές, οι επιτροπές, οι δήθεν αποτελεσματικοί νόμοι τους, δεν μπόρεσαν να αναχαιτίσουν τις ορδές της επαγγελματικής αλητείας που ενέσκηψαν στα ελληνικά γήπεδα – σε ολόκληρη την πυραμίδα των κατηγοριών του. Και το πρωτάθλημα που το άρχισε άρον άρον διαλύθηκε!

Φτάνουμε στα μέσα του Σεπτέμβρη και ο πρωταθλητής που θα εκπροσωπήσει τη χώρα στην Ευρώπη, σε επίπεδο ποδοσφαιρικής κορυφής, δεν έχει ούτε ένα επίσημο παιχνίδι στα πόδια του. Και το κατασκεύασμα αυτό –εκείνο δηλαδή που πεισματικά οι Σουπερλιγκίτες θέλουν να το αποκαλούν πρωτάθλημα – είναι κουτσουρεμένο και μπλοκαρισμένο από τους ΘΥΤΕΣ που το παίζουν θύματα.

Και οι οποίοι δεν αποκλείεται (είναι και πολύ πιθανό μάλιστα) σε μερικά χρόνια να αθωωθούν, πατώντας σε δικονομικά κενά και σε στρεψόδικες τακτικές. Να αθωωθούν και να μας κουνάνε στη μούρη την αθωωτική απόφαση – αδικημένοι δήθεν «από τη ρημάδα την κοινωνία» που τους παρεξήγησε, τους ταλαιπώρησε και τους εξέθεσε.

Κοπρίτες, όλων των ειδών και των τάξεων, ουστ!

Διον. Βραϊμάκης

Σκόραρε ο Τζιμπρίλ, πήρε βαθμό η Λάτσιο

Ο Τζιμπρίλ Σισέ συνεχίζει στην Ιταλία να κάνει αυτό που έκανε πολύ καλά στην Ελλάδα. Στην πρεμιέρα της νέας του ομάδας πέτυχε το δεύτερο γκολ (21΄), με το οποίο η Λάτσιο προηγήθηκε μέσα στο Μιλάνο της Μίλαν 2-0, αλλά τελικά η γηπεδούχος ισοφάρισε 2-2. Το πρώτο γκολ της Λάτσιο είχε προηγηθεί στο 12΄ (Κλόζε), ενώ η Μίλαν σκόραρε με τον Ιμπραΐμοβιτς και τον Κασάνο (29΄ και 33΄ αντίστοιχα).

Χωρίς γκολ η «τελευταία πρόβα»: 0-0

Δεν ικανοποίησε ο Ολυμπιακός στο τελευταίο παιχνίδι προετοιμασίας ενόψει Μαρσέιγ. Αναγκασμένος να αντιμετωπίσει τους Γάλλους χωρίς ένα παιχνίδι προετοιμασίας (λόγω της γελοιότητας του ελληνικού πρωταθλήματος), δοκίμασε τις δυνάμεις του με αντίπαλο τον ΟΦΗ και έμεινε στο 0-0.
+/- Δείτε περισσότερα


Ο Ολυμπιακός είχε την πρωτοβουλία των κινήσεων, αλλά δεν έπεισε για την ετοιμότητα για το ματς με τη Μαρσέιγ.Στο 6 είχε δοκάρι σε κεφαλιά του Φουστέρ, ύστερα από σέντρα του Μιραλάς, ενώ στο 63΄ δεν μέτρησε γκολ που σημείωσε ο ΟΦΗ με τον Κάταϊ (οφσάιντ).

Το παιχνίδι δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας και δεν έδωσε σαφή δείγματα για το πώς θα είναι αγωνιστικά ο Ολυμπιακός στην πρεμιέρα του για Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Βαλβέρδε είχε την ευκαιρία να δοκιμάσει τα τελευταία μεταγραφικά αποκτήματα των Πειραιωτών.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ:
Κοστάνσο, Μοδέστο, Μέλμπεργκ, Φέισα, Μιραλάς, Φουστέρ, Χολέμπας, Παπαδόπουλος, Μαρκάνο, Τοροσίδης, Αμπντούν.
Στο β΄ μέρος έπαιξαν και οι Μέγιερι, Μακούν, Ορμπάιθ, Μανιάτης, Παπάζογλου, Φετφατζίδης, Γκρμπιτς, Γέστε, Βαλεριάνος και Χαβίτο.

ΟΦΗ:
Κάρολ, Βερόν, Γαλανόπουλος, Ταυλαρίδης, Ντος Σάντος, Κάλαϊτζιτς, Καμπάνταης, Μπόντο, Γεωργίου, Σουμπίνιο, Λόπεθ.
Στο δεύτερο ημίχρονο έπαιξαν και οι: Ρόβας, Ζορμπάς, Μπουλούτ, Κάταϊ, Ουκάρ, Σόουζα, Μάντζιος.

Σφίγγουν τον κλοιό στην Ελλάδα (και στους Έλληνες) με απειλές για πτώχευση

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΠΤΩΧΕΥΣΗ, Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΚΑΘΗΣΥΧΑΖΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΝΗΣΥΧΟΥΝ. Ο κλοιός σφίγγει, οι Ευρωπαίοι πιέζουν, η κυβέρνηση γονατίζει, παίρνει μέτρα και μαζί μάς παίρνει ό,τι έχει απομείνει στο πορτοφόλι. Από τη Γερμανία διαρρέεται τώρα ότι υπάρχει plan β για στήριξη των γερμανικών τραπεζών στην (πιθανή λένε ξανά!) πτώχευση της Ελλάδας!
+/- Δείτε περισσότερα



Η διαρροή έγινε μετά τις προειδοποιήσεις Μέρκελ και Σόιμπλε ότι δεν αποκλείεται ακόμη και έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ εάν δεν τηρήσει τα συμφωνηθέντα.

Το Bloomberg επικαλείται τρεις πηγές στη γερμανική κυβέρνηση και αναφέρει ότι το Βερολίνο εξετάζει σχέδιο για μέτρα στήριξης στο εγχώριο χρηματοπιστωτικό σύστημα σε περίπτωση που η Αθήνα δεν πάρει την 6η δόση και τα γερμανικά ιδρύματα καταγράψουν ζημιές από «κούρεμα» της τάξης του 50%

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόφλγκανγκ Σόιμπλε φέρεται να είπε σε βουλευτές του κόμματός του ότι η Ελλάδα «βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού».

Μέσα σε αυτό το κλίμα, δύσκολα μπορεί να ησυχάσει ο κάθε Έλληνας η δήλωση που έκανε ο Ευάγγελος Βενιζέλος για να διαψεύσει τα περί χρεοκοπίας. «Πρόκειται για ένα κακόγουστο παιχνίδι, για μια οργανωμένη σπέκουλα, που στρέφεται κατά του ευρώ και της Ευρωζώνης συνολικά», είπε.

Τα είπε, φυσικά, χωρίς προσωπικά να μας καθησυχάσει καθόλου. Εσάς;

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011

Ανεκδοτάκι (κυκλοφορεί στη Βουλή...)

Γνωρίζετε πως αντιμετωπίζουν τα καμώματα της κυβέρνησής τους οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ; Διαβάστε το ανέκδοτο που κυκλοφορεί στην Βουλή:
+/- Δείτε περισσότερα


Σε μια συνάντηση του Παπανδρέου με τον πρωθυπουργό της Ελβετίας, ο Παπανδρέου συστήνει τους υπουργούς του:
-Ο υπουργός Δικαιοσύνης, Εργασίας, Υγείας, Παιδείας, Οικονομίας κλπ.
Έρχεται η σειρά του Ελβετού που συστήνει αντίστοιχα :
-Ο υπουργός Δικαιοσύνης, Εργασίας, Υγείας, Ναυτιλίας.
Κρυφογελάει ο Παπανδρέου...
-Γιατί γελάτε; τον ρωτάει ο Ελβετός .
-Μα έχετε υπουργό Ναυτιλίας ενώ δεν έχετε θάλασσα;
- Όταν μου παρουσίασες τους υπουργούς Δικαιοσύνης, Υγείας, Παιδείας και Οικονομίας, εγώ γέλασα; (Από τους zoornalistas)

Έτσι κι αλλιώς θέαμα έχουμε γίνει...

ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ Versus. Δεν κάνει ο Φερέιρα για τον Παναθηναϊκό. Στην κατάσταση που βρισκόμαστε χρειάζεται ένας προπονητής μέσα από την Ομάδα, που θα τονώσει την ψυχολογία των παιχτών και θα τους κάνει να παίξουν πραγματικά για τους εαυτούς τους και για τον κόσμο μας.
+/- Δείτε περισσότερα



Βγαίνει πριν την ρεβάνς με την Μακάμπι και λέει ότι θα τα δώσουμε όλα στο γήπεδο. Αυτό που είδαμε όμως ήταν μια ακόμα κακή εμφάνιση και αποκλεισμός. Το να λες κάτι επειδή αυτό θέλει ν' ακούσει ο κόσμος είναι τελείως διαφορετικό από το να το λες επειδή είσαι βέβαιος ότι θα γίνει. Τώρα μας λέει για νταμπλ. Ούτε καν για καλό ποδόσφαιρο, ούτε καν πάμε κι ότι βγει. Ποιος μπορεί να πάρει σοβαρά τέτοιου είδους δηλώσεις;

Σε ό,τι αφορά την άμυνα, οι ευθύνες του είναι λίγες. Αυτούς τους παίχτες έχουμε, αυτά τα λάθη κάνουν. Με δεδομένη την απουσία των Νίνη-Λάζαρου, στο δημιουργικό κομμάτι και κατά συνέπεια στο σκοράρισμα θα έχουμε πρόβλημα.

Η αίσθηση μου είναι ότι πολλά παιχνίδια φέτος θα τα κερδίζουμε (αν τα κερδίζουμε) με μισό-μηδέν, οπότε η ενίσχυση της άμυνας θα πρέπει να είναι ουσιαστική. Ίσως, θα πρέπει να παρατήσουμε το ...επιθετικό ποδόσφαιρο και τα φανταιζί σχήματα τύπου 4-3-3 και να γυρίσουμε σ' ένα πιο σφιχτό σύστημα 5-3-2 ή ακόμα και 5-4-1 με δύο στόπερ κι έναν λίμπερο που θα μπορούσε να είναι ο Κατσουράνης ή ο Βύντρα.

Το να προσέχεις την άμυνα σου όταν διαπιστωμένα έχεις πρόβλημα δεν είναι κακό. Το λάθος θα ήταν να νομίζεις ότι μπορείς να βάζεις περισσότερα γκολ απ' όσα αναπόφευκτα θα τρως με τέτοια άμυνα. Όσο για το θέαμα που προσφέρει μια ομάδα με αμυντικούς προσανατολισμούς, ας το αφήσουμε καλύτερα. Έτσι κι αλλιώς θέαμα έχουμε γίνει με τα διοικητικά μας χάλια.
ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ: Ξέρετε γιατί θα είναι στη ΔΕΘ 11.000 αστυνομικοί; Για να έχει ακροατήριο ο Γιώργος Παπανδρέου.

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2011

O Ανδρέας Βγενόπουλος και οι δημοσιογραφικοί αυλοκόλακες

ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ HARDDOG. Ο Ανδρέας Βγενόπουλος, λέει η νεότερη είδηση, ετοιμάζεται να πάει την Κυριακή στο ΟΑΚΑ. Ο λόγος όπως γράφτηκε στο ρεπορτάζ: Να τεστάρει τις αντιδράσεις των οπαδών προς το πρόσωπό του κατά τη διάρκεια του αγώνα με τον ΠΑΣ. Αν είναι αυτός ο λόγος της παρουσίας του, κι όχι για να υποδηλώσει ότι «εγώ είμαι εδώ, κοντά και πλάι στην ομάδα», τότε θα έχει κάνει μια λάθος κίνηση στο ξεκίνημα, πιθανόν, της νέας εποχής – αν υπάρξει τέτοια με τη δική του ηγεσία. Γιατί, ας υποθέσουμε, ότι ο κόσμος θα τον χειροκροτήσει. Ε, και;
+/- Δείτε περισσότερα



Τι τον διασφαλίζει ότι την επόμενη – τις επόμενες – φορά δεν θα αποδοκιμαστεί. Ο κόσμος θα κρίνει τον κ. Βγενόπουλο (ή όποιον άλλον θελήσει να πιάσει την καυτή πράσινη πατάτα), από τα έργα, τις κινήσεις, τις αποφάσεις. Και από το πόσο γρήγορες, γενναίες και αποτελεσματικές θα είναι αυτές.

Εξάλλου, ο κόσμος δεν μπορεί και δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί από τον κ. Βγενόπουλο ως ρυθμιστής των όποιων αποφάσεών του. Ο κόσμος πρέπει με έργα να προκληθεί για να ακολουθήσει, να βάλει πλάτη, να στηρίξει μια προσπάθεια. Κι όχι να ρυθμίσει καταστάσεις με γιούχα, φωνές, αποδοκιμασίες.

Ο Ανδρέας Βγενόπουλος συγκεντρώνει αυτή τη στιγμή περισσότερο από κάθε άλλον στον Παναθηναϊκό τα βλέμματα του κόσμου. Αποτελεί την κυριότερη (αν όχι τη μοναδική) ορατή λύση. Γι’ αυτό το ορθότερο είναι να μιλήσει ο ίδιος για τις προθέσεις του. Μην αφήνει το επικοινωνιακό παιχνίδι σε «κύκλους», σε προσφιλείς δημοσιογράφους, σε βαζίρηδες πουν θέλουν να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη!

Αν προχωρήσει, αν φτάσει να γίνει ηγέτης του Παναθηναϊκού, θα βρεθούν πλάι του πολλοί δημοσιογραφικοί αυλοκόλακες. Το είδος ενδημεί στο ποδόσφαιρο (και όχι μόνο). Και ευδοκίμησε ιδιαίτερα επί των ημερών Γιάννη Βαρδινογιάννη οποίος έχασε και έπεσε σε παγίδες από τα δημοσιογραφικά γλειφτρόνια.

Το μοντέλο του δημοσιογράφου-τσιράκι απέτυχε. Τα πάσης φύσεως τσιράκια (δημοσιογραφικά, οπαδικά κλπ) πρέπει παντού, σε όλες τις ομάδες – και στον Παναθηναϊκό – να συνταξιοδοτηθούν. Φυσικά χωρίς εφάπαξ.

Είχε την ευκαιρία να γίνει «ήρωας»...

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΗΝΔΡΙΝΟΥ. Προπονητής δεν είχα ποτέ τη φιλοδοξία να γίνω… Αλλά, ρε παιδάκι μου, δεν μπορώ να βλέπω ανθρώπους που υποτίθεται πως κουβαλούν μια καριέρα πίσω τους να μην ψάχνονται λιγάκι, να μην πειραματίζονται, να μη δοκιμάζουν πράγματα. Από τη στιγμή μάλιστα που έχουν εξαιρετικά περιορισμένες λύσεις στο ρόστερ τους…
+/- Δείτε περισσότερα


Ο πρόλογος αναφέρεται στον Φερέιρα. Στον προπονητή που καλείται να καθοδηγήσει τον Παναθηναϊκό, σε μια από τις δυσκολότερες χρονιές της σύγχρονης ιστορίας του, μέσα από δεκάδες διοικητικά και οικονομικά προβλήματα και χωρίς ουσιαστική ενίσχυση στις μεταγραφές.

Ο Φερέιρα, λοιπόν, αμφιβάλλω αν έχει καταλάβει ότι έχει μπροστά του μια καταπληκτική ευκαιρία να γίνει «ήρωας» στα μάτια των οπαδών του τριφυλλιού. Ποιος θα τον κατηγορήσει αν χάσει το πρωτάθλημα; Κανείς! Αντίθετα, όλοι θα τον αποθεώσουν όχι μόνο στην περίπτωση που καταφέρει και το πάρει, αλλά ακόμη και αν οδηγήσει την ομάδα στη δεύτερη θέση και το Τσάμπιονς Λιγκ… Συνεπώς έχει το πλεονέκτημα πως δεν λειτουργεί κάτω από το βάρος και την πίεση του κόσμου, σε αντίθεση π.χ με τον Βαλβέρδε.

Με δεδομένα τα κενά που έχει στο ρόστερ του ο Παναθηναϊκός, θα περίμενε κανείς από τον (όποιο) προπονητή του τουλάχιστον να πειραματιστεί σε μερικά πράγματα. Για παράδειγμα: Στην ενίσχυση της αμυντικής λειτουργίας της ομάδας. Που αποτελεί το «Α» και το «Ω» για μια πετυχημένη πορεία. Δεν είδαμε, λοιπόν, τον Πορτογάλο τεχνικό να βάζει τον Κατσουράνη κεντρικό αμυντικό και να δοκιμάζει δίπλα στον Βιτόλο κάποιον χαφ που και περισσότερα τρεξίματα να έχει και μεγαλύτερη βοήθεια να προσφέρει ανασταλτικά.

Μπορεί, στην πράξη, η συγκεκριμένη δοκιμή να αποδεικνυόταν «μάπα» και να δημιουργούσε περισσότερα προβλήματα στην ομάδα. Καμία αντίρρηση… Αλλά, ρε αδελφέ, δοκίμασέ το πρώτα, «ψάξου» πως θα αξιοποιήσεις καλύτερα το υλικό που έχεις, δείξε ότι προβληματίζεσαι και δεν επαναπαύεσαι… Sorry, αλλά ο Φερέιρα δεν έχει δείξει τίποτε από όλα αυτά. Κι αυτό είναι το χειρότερο, στη δεδομένη χρονική στιγμή, για τον Παναθηναϊκό…

Θαυμασμός για τους παρόντες, απορίες για τους απόντες

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΚΙΜΩΝΑ ΛΕΙΒΑΔΙΩΤΗ. Καλό Χειμώνα σε όλους, φίλες και φίλοι του Harddog! Το αγαπημένο blog επέστρεψε αλλαγμένο, πολύ ανανεωμένο, κάτι που θα φανεί εν καιρώ... Προσωπικά, αυτό που μου αρέσει σε αυτήν εδώ την ιντερνετική φωλίτσα είναι πως μπορώ να μιλάω και να σχολιάζω, χωρίς να έχω τη δαμόκλειο σπάθη κανενός ιδιοκτήτη ΜΜΕ που απαιτεί συγκεκριμένο στυλ γραψίματος, δίνοντας κατευθύνσεις για «προστασία» προς ορισμένους. Η φετινή μου πρεμιέρα θα λάβει χώρα με την αγαπημένη μου Εθνική ομάδα μπάσκετ, γιατί ρε συ Harddog μας έπηξες στην μπάλα μόλις επέστρεψες από τις διακοπές σου...
+/- Δείτε περισσότερα



Θεωρώ πως όσοι παρακολούθησαν όλα τα παιχνίδια της πρώτης φάσης του Ευρωμπάσκετ διαπίστωσαν ότι οι απουσίες, ειδικά στους κοντούς (Διαμαντίδης, Παπαλουκάς, Σπανούλης), αλλά και στους ψηλούς (Σχορτσανίτης) έχει αποδυναμώσει ιδιαίτερα το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα. Και φυσικά δεν είναι καθόλου λίγοι οι άνθρωποι τριγύρω μου που κατεβάζουν ουκ ολίγα «καντήλια» για τους τρεις από τους τέσσερις προαναφερθέντες (εξαιρείται ο τραυματίας Σπανούλης). Τα επιχειρήματά τους ακούγονται ισχυρά και θα τα παραθέσω, για να δω τι πιστεύετε κι εσείς...

Οι απορίες για τους απόντες

Για πείτε μου, λοιπόν, πώς έγινε γνωστός ο Δημήτρης Διαμαντίδης; Πώς έπλασε την μπασκετική του φυσιογνωμία; Ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς και ο Παναθηναϊκός έκαναν σίγουρα τη μισή δουλειά, ωστόσο την άλλη μισή την έκανε η λεγόμενη και επίσημη αγαπημένη. Και εν έτει 2011 έρχεσαι Μητσάκο μου και μου λες ότι θέλεις να ξεκουραστείς, τη στιγμή που είσαι μόλις 31 Μαΐων;;;; Πού κουράστηκες, δηλαδή, για πες μας; Και ο τεράστιος Ντιρκ Νοβίτσκι, που είναι 33 και παίζει τουλάχιστον τα διπλάσια ματς συγκριτικά με σένα σε μια σεζόν, γιατί έριξε τη μουτσούνα του και ακολούθησε την Εθνική Γερμανίας; Προφανώς, είναι ντοπαρισμένος γι’ αυτό, ε;;;; Καλύτερα να πεις ντόμπρα πως προτιμώ να παίρνω τα εκατομμύρια των Γιαννακοπουλαίων και να είμαι υγιής, παρά να ρισκάρω την παρουσία μου στο «τριφύλλι» παίζοντας στην Εθνική, όπου δεν πληρώνομαι... Σε λίγο θα ζητήσεις και χρήματα για να παίξεις στην Εθνική! Τα ίδια ισχύουν και για τους Παπαλουκά και Σχορτσανίτη, με τον πρώτο να έχει ξεκινήσεις τις διακοπάρες του εδώ και μερικά χρόνια και τον δεύτερο να απολαμβάνει τιμές βασιλιά στο Ισραήλ. Όλα τα παραπάνω ακούω πολύ έντονα τελευταία και η αλήθεια είναι πως δεν διαφωνώ και πολύ...

Ο θαυμασμός για τους παρόντες

Πάμε, όμως, στην τωρινή ομάδα, όπου μόνο μπράβο μπορώ να πω στους γίγαντες Φώτση, Μπουρούση και Ζήση, που ανέλαβαν το χρέος να καθοδηγήσουν μερικά αμούστακα παιδάκια σε μια μεγάλη διοργάνωση, χωρίς να γκρινιάζουν, χωρίς να παραπονιούνται, αισθανόμενοι προδομένοι από αυτούς που τους άφησαν μόνους. Και οι τρεις είναι άξιοι θαυμασμού, όπως και όλα τα στελέχη της ομάδας, η οποία είναι άπειρη, έχει πολλά μειονεκτήματα, αλλά δείχνει να μαθαίνει όλο και περισσότερα πράγματα παιχνίδι με το παιχνίδι.

Και πρώτος απ’ όλους ο Ηλίας Ζούρος, ο οποίος είδε επιτέλους το μεγάλο του σφάλμα των πρώτων αγώνων και αποφάσισε στο ματς με την Κροατία να κάνει μερικές μικρές, αλλά πολύ ουσιαστικές αλλαγές. Δυστυχώς για τον ίδιο, ο Βασίλης Ξανθόπουλος αποδείχτηκε πολύ λίγος για μια τέτοια διοργάνωση, καθώς του λείπουν η ψυχραιμία και το καθαρό μυαλό που πρέπει να κουβαλάει ένα πλέι μέικερ για να καθοδηγήσει σωστά την ομάδα του. Και δεν μιλάω για τα κρίσιμα λεπτά, αλλά για φάσεις όπως στο τέλος του αγώνα με το Μαυροβούνιο, όταν έκανε δύο τραγικά λάθος πάσες τη στιγμή που η Ελλάδα προηγούνταν με 16 πόντους! Το ίδιο ισχύει και για τον Σλούκα, με τη διαφορά ότι ο Κώστας είναι μόλις 21 ετών και έχει τα φόντα να κάνει πολύ καλύτερα πράγματα από το 27χρονο συμπαίκτη του.

Με αυτά και με αυτά, θεωρώ πως η θέση του πλέι μέικερ πρέπει να μοιράζεται μεταξύ Καλάθη και Ζήση και στις θέσεις «2» και «3» να παίζουν οι Μπράμος, Βασιλειάδης και Παπανικολάου. Παράλληλα, ο Κώστας Κουφός έχει βελτιωθεί κατακόρυφα από την τελευταία του παρουσία με τα ελληνικά χρώματα, έχει τεράστια όρεξη για μπάσκετ και πρέπει να παίρνει όλο και περισσότερο χρόνο συμμετοχής, κάτι που κατάλαβε και ο κόουτς Ζούρος. Άποψη μου είναι πως ο Κουφός πρέπει να τροφοδοτείται όλο και πιο πολύ, αφού τους περισσότερους ψηλούς τους έχει, με τις πλαστικές του κινήσεις και το μεγάλο του άλμα. Και ας κάνει και μερικές λάθος επιλογές...

Το φανερό πρόβλημα της ομάδας μας είναι η επίθεση, η οποία για να βελτιωθεί μία λύση υπάρχει. Να βελτιωθούν κατακόρυφα τα ποσοστά των Μπράμου και Ζήση, που παίρνουν πολλές προσπάθειες, αλλά αστοχούν τραγικά, παρά το γεγονός ότι τις περισσότερες φορές είναι ελεύθεροι. Περιμένω, όμως, και τη δυναμική επιστροφή του Μπουρούσαρου, ο οποίος αν εμφανιστεί δυνατός μπορεί να αλλάξει όλη την εικόνα της Ελλάδας στη συνέχεια του τουρνουά. Για κάποιο ανεξήγητο, αλλά και άκρως αισιόδοξο, λόγο πιστεύω ότι θα συμβούν τα παραπάνω, κάτι που θα σημάνει ευχάριστες εκπλήξεις από την Εθνική ομάδα, που αποτελεί πάντα απόλαυση να την παρακολουθείς.

Για να δούμε...

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2011

Ναυάγιο που… δεν βούλιαξε!

Ήταν μια Εθνική των πολύ κακών ημερών από πλευράς εμφάνισης, αλλά τελικά απέφυγε την ήττα στη Ρίγα από τη Λετονία. Μια ήττα που διαγραφόταν έντονα για την Ελλάδα ως το 84΄, οπότε ο Κυριάκος Παπαδόπουλος «καθάρισε» για την επιθετική στειρότητα της ομάδας μας.
+/- Δείτε περισσότερα



Η Λετονοί προηγήθηκαν στο 19΄ με τον Κάουνα και από εκεί και πέρα η ελληνική ομάδα έμοιαζε με αυτό που παρουσιάζει η χώρα σε σχεδόν όλες της εκφάνσεις της: ναυάγιο!

Λίγο νωρίτερα, οι Κροάτες ξεπέρασαν την ψυχρολουσία με τους Ισραηλινούς, που προηγήθηκαν εκτός έδρας 1-0, και τελικά επικράτησαν με 3-1. Τώρα η Κροατία πέρασε στην πρώτη θέση του ομίλου και πολλά θα κριθούν την αναμέτρησή της με την Ελλάδα στο Φάληρο, στις 7 Οκτωβρίου.

Η βαθμολογία του 6ου Ομίλου:

1. Κροατία 19 (8)
2. Ελλάδα 18 (8)
3. Ισραήλ 13 (9)
4. Γεωργία 10 (9)
5. Λετονία 8 (8)
6. Μάλτα 1 (8)

Σενάριο με Βγενόπουλο, σκέψεις Πολέμη

Καθώς οι ώρες από την αναγγελία της αποχώρησης της οικογένειας Βαρδινογιάννη περνούν, πλέκονταν σενάρια για την επιστροφή Βγενόπουλου στον Παναθηναϊκό. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται ρεπορτάζ που αναρτήθηκε το μεσημέρι.
+/- Δείτε περισσότερα



Αναφερόμαστε στα όσα έγραψε το σάιτ της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα», που επικαλείται πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες ο κ. Βγενόπουλος αναφερόμενος σε τραπεζικό και δημοσιογραφικό κύκλο είπε πως «πρέπει να προχωρήσουμε σε κάποια κίνηση για την επόμενη μέρα».

Αναλυτικά το ρεπορτάζ:

«O Ανδρέας Βγενόπουλος ετοιμάζεται να κάνει κίνηση για τον Παναθηναϊκό! Ο μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, σύμφωνα με πληροφορίες του protothema.gr, εμφανίζεται ως ιδιαίτερα προβληματισμένος για το μέλλον του ποδοσφαιρικού τμήματος και δηλώνει διατεθειμένος να εκδηλώσει κάποια πρωτοβουλία.

Όπως είναι σε θέση να γνωρίζει το protothema.gr, ο κ. Βγενόπουλος που βρίσκεται στο Λονδίνο, ανέφερε πριν λίγη ώρα σε στενό τραπεζικό και δημοσιογραφικό κύκλο, ότι “δεν είναι δυνατό να αφήσουμε τον Παναθηναϊκό να καταστραφεί, πρέπει να προχωρήσουμε σε κάποια κίνηση για την επόμενη μέρα”.

Ο ίδιος προφανώς δεν έχει συγκεκριμενοποιήσει ακόμη τα σχέδιά του, ωστόσο από τη στιγμή που η οικογένεια Βαρδινογιάννη γνωστοποίησε την απόφασή της για άμεση αποχώρηση, είναι προφανές ότι οι όποιες πρωτοβουλίες δεν θα αργήσουν να εκδηλωθούν. Είναι, πάντως, πρόωρο να εκτιμηθεί εάν θα γίνουν κινήσεις προς την πλευρά και άλλων μετόχων (λ.χ. οικογένεια Γιαννακόπουλου) όπως και να περιγραφεί ο τρόπος επανεμφάνισης του κ. Βγενόπουλου στο προσκήνιο (λ.χ. με αίτημα για συνέλευση κλπ).

Μετά πάντως την αδρανοποίηση των μετοχών της οικογένειας Βαρδινογιάννη, ο κ. Βγενόπουλος είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος, αφού κατέχει ποσοστό 10,85%, ενώ ο Ερασιτέχνης κατέχει το 10% ενώ ο κ. Νικόλας Πατέρας και ο κ. Παύλος Γιαννακόπουλος το 5,3% και το 4,8% αντιστοίχως».


Η περίπτωση Πολέμη


Εξάλλου άλλα (πρωινά) σενάρια ήθελαν τον Αδαμάντιο Πολέμη προβληματιζόμενο για το ενδεχόμενο να μπει μπροστά σε μια κίνηση διεξόδου του Παναθηναϊκού από την ακυβερνησία. Κατά τις ίδιες πληροφορίες ο κ. Πολέμης και ο γιος του σκέπτονται είτε να ζητήσουν το μάνατζμεντ της ΠΑΕ είτε ακόμα και την απόκτηση του πλειοψηφικού πακέτου.

Αθώοι και… άσπιλοι!

Αθώους και… καθαρμένους παρέδωσε στην κοινωνία η Δικαιοσύνη τον Κεντέρη και τη Θάνου για το σκηνοθετημένο τροχαίο, τότε που στην τρέλα των Ολυμπιακών Αγώνων (που θα τους πληρώνουν πενήντα γενιές Ελλήνων), ισχυρίστηκαν ότι… έφαγαν σαβούρα με τη μηχανή και γι’ αυτό δεν βρέθηκαν για να περάσουν από αντιντόπινγκ κοντρόλ.
+/- Δείτε περισσότερα



Το δικαστήριο μετά από 7 χρόνια τους αθώωσε λόγω αμφιβολιών (αχ αυτές οι αμφιβολίες!) και οι δυο αθλητές κρίνονται πλέον από την ιστορία, τη συνείδησή τους και την άποψη του λαού που ανεξάρτητα με οποιαδήποτε τυπική απόφαση, έχει κρίση και εκτιμά.

Για την ιστορία και μόνο (λίγη σημασία έχει) να αναφέρουμε ο Χρήστος Τζέκος καταδικάστηκε σε 12 μήνες με τριετή αναστολή για παράβαση του νόμου περί ντόπινγκ για τα φάρμακα που βρέθηκαν σε αποθήκες που διατηρούσε.

Με δύο μαχαίρια η δολοφονία στην Κρήτη! Ανήλικοι οι δράστες

Από δύο διαφορετικά μαχαίρια βρήκε το θάνατο ο νεαρός που έχασε τη ζωή του στη συμπλοκή οπαδών στο Ηράκλειο. Η αστυνομία έχει καταλήξει στο συμπέρασμα για το ποιοι είναι οι νεαροί δολοφόνοι οι οποίοι, σημειωτέον, έχουν εξαφανιστεί από προσώπου γης – προφανώς γνωρίζοντας ότι θα εξιχνιαζόταν το έγκλημά τους. Προς το παρόν έχουν συλληφθεί γονείς νεαρών που πήραν μέρος στη μοιραία συμπλοκή, ενώ η αστυνομία θέλει να «δέσει» με στοιχεία γύρω από τους «μακελάρηδες» που έχει εντοπίσει για να μην καταπέσει στα δικαστήρια η κατηγορία.

Πόσο χειρότερα μπορεί να πάει ο Φετφατζίδης από τον Ριέρα;

ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ilias_chania. Είμαι σε μεγάλο δίλημμα, δε ξέρω ποΙον να ευχαριστήσω, τον Θεό που άκουσε τις «προσευχές» μου ή τον Αλλάχ; Επιτέλους έφυγε η Τιτίκα-Ριέρα. Κάποτε όταν ήμουν παιδί, πριν γνωρίσω το δάκρυ(που λέει και το άσμα) σε ένα παιδικό παιχνίδι έλεγαν:
+/- Δείτε περισσότερα



«Σας πήραμε, σας πήραμε φλουρί κωνσταντινάτο», και απαντούσε η άλλη ομάδα:
«Μας πήρατε, μας πήρατε βαρέλι δίχως πάτο».

Αυτό ακριβώς αποτυπώνει το πώς αισθάνομαι για αυτή τη μεταγραφή και πιστεύω ότι έτσι αισθάνονται οι περισσότεροι γαύροι.

Είναι ο μοναδικός παίκτης που όταν έφυγε από τη Λίβερπουλ οι φίλαθλοι χάρηκαν τόσο πολύ που έγραψαν πάνω από 300 σχόλια για να το δηλώσουν.

Αν δώσαμε 2,5 εκ, όπως έγραφαν οι εφημερίδες, για αυτόν το παίκτη τότε είμαστε για κλάματα.

ΥΓ1. Διακρίνω μια αλλαγή του Μαρινάκη στα "έτσι-γουστάρω" του Βαλβέρδε και πολύ το χαίρομαι.

ΥΓ2. Αλήθεια που είναι ο Γιοβάνοβιτς τώρα είναι ελεύθερος;

ΥΓ3.
Ο Φετφα δεν είναι αριστεροπόδαρος; Εκεί δεν έπαιζε στους Νέους; Γιατί να μη παίξει στη θέση του. Πόσο χειρότερα μπορεί να τα πάει από τον Ριέρα;

«Τον ευχαριστώ, είναι μεγάλη η βρομιά»

«Θέλω να τον ευχαριστήσω για τα καλά του λόγια προς το πρόσωπό μου. Ειδικά από την οικογένεια θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Γιώργο Βαρδινογιάννη. Μεγάλος πρόεδρος, σπουδαίος άνθρωπος, του χρωστάω πολλά. Όσο για την αποχώρηση του Γιάννη Βαρδινογιάννη, πιστεύω ότι πρέπει να το έχει μετανιώσει που ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο. Είναι μεγάλη η βρομιά και δεν βλέπω να αλλάζει κάτι όσο περνούν τα χρόνια».

Γιάννης Γκούμας

Οκτώ ερωτήματα για την κρίση στον ΠΑΟ

Κινδυνεύει ο Παναθηναϊκός, σε ένα πολύ ζοφερό αλλά όχι φανταστικό σενάριο, με υποβιβασμό στη Δ΄ Εθνική; Τι σημαίνει «ανενεργές» μετοχές. Το θα γίνει με το έλλειμμα και κατά πόσο είναι πιθανή η «στάση πληρωμών»; Τι θα συμβεί αν και οι άλλοι μέτοχοι καταστήσουν τις μετοχές τους ανενεργές;
+/- Δείτε περισσότερα


Σε αυτά και άλλα ερωτήματα – σε οκτώ συνολικά – που μπορεί να απασχολούν τους φιλάθλους, απαντά το ρεπορτάζ του Κώστα Μανωλουδάκη και του Κώστα Γκουλή στο «Γκολ». Το βρίσκουμε να έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και το αναδημοσιεύουμε:

Πώς µπορεί ένας µέτοχος να αποποιείται του ποσοστού του δίχως επιπτώσεις;
Στις ανώνυµες εταιρείες η µοναδική επίπτωση που µπορεί να έχει ο οιοσδήποτε µέτοχος είναι να απολέσει το κεφάλαιο που έχει επενδύσει.
Δεν κινδυνεύει, δηλαδή, ως φυσικό πρόσωπο να έχει πρόβληµα η προσωπική του περιουσία στις ΑΕ. Απλώς και µόνον χάνει τις µετοχές του και στη χειρότερη περίπτωση η εταιρεία στην οποία διατηρεί τις µετοχές του οδηγείται σε πτώχευση. Για αυτό το λόγο, άλλωστε, ο Γιάννης Βαρδινογιάννης είχε το δικαίωµα να πει ότι λειτουργεί ως κάτοχος του 30% αρχικά και τώρα πλέον ως κάτοχος του... 0%.

2) Τι γίνεται στο ενδεχόµενο που και οι υπόλοιποι µέτοχοι πράξουν αναλόγως;
Οπως έχει το δικαίωµα ο µεγαλοµέτοχος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός να αποποιείται των υποχρεώσεων που απορρέουν µέσω του ποσοστού που του αναλογεί, έτσι έχουν και οι υπόλοιποι µέτοχοι της ΠΑΕ. Μπορούν δηλαδή να πουν και αυτοί µε τη σειρά τους ότι δεν αποδέχονται να λειτουργεί το 45,3% (35,3 συν το 10% του Ερασιτέχνη) ως 100%. Σε αυτό το ενδεχόµενο η διοίκηση µεταβιβάζεται στον Ερασιτέχνη, µε τη διαφορά ότι στην παρούσα φάση αυτό δεν µπορεί να συµβεί διότι η διοίκηση του Ερασιτέχνη είναι διορισµένη από το Πρωτοδικείο και έχει συγκεκριµένες αρµοδιότητες.

3) Τι θα γίνει µε το προβλεπόµενο έλλειµµα της οµάδας;
Εδώ βρίσκεται και το µεγαλύτερο πρόβληµα που αντιµετωπίζει ο σύλλογος για το άµεσο µέλλον. Προς το παρόν ο Παναθηναϊκός δεν χρωστάει σε κανέναν και όλα είναι τακτοποιηµένα. Ωστόσο, λίγο πριν από τον Γενάρη ενδέχεται να υπάρξει σηµαντικό πρόβληµα, ακόµη και στάση πληρωµών! Το έλλειµµα υπολογίζεται ότι θα ανέλθει κοντά στο ποσό των 20 εκατ. ευρώ, καθώς παρότι έγιναν προσεκτικές κινήσεις και περιορισµός του µπάτζετ, η αποτυχία στους ευρωπαϊκούς αγώνες έκλεισε λιγότερο απ' ό,τι προβλεπόταν την ψαλίδα.
Κατά συνέπεια, εάν δεν πραγµατοποιηθεί αύξηση µετοχικού κεφαλαίου (από τους υπάρχοντες µετόχους ή κάποιον που πιθανόν εµφανιστεί και αποκτήσει τις µετοχές της οικογένειας Βαρδινογιάννη) και δεν µπουν χρήµατα στην οµάδα, τότε θα αρχίσουν να βαράνε «καµπάνες». Με τον κίνδυνο της πτώχευσης και της Δ' Εθνικής να ελλοχεύει για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου! Μία άλλη (προσωρινή) λύση µπορεί να είναι ο δανεισµός, αλλά µε ποια εχέγγυα και σε ποιους µετόχους;

4) Τι σηµαίνει «ανενεργές» και «αδρανείς» µετοχές;
Ο όρος «ανενεργές» είναι αδόκιµος νοµικά, εντούτοις σε θεωρητικό επίπεδο είναι ξεκάθαρος. Σηµαίνει ότι η οικογένεια Βαρδινογιάννη εξακολουθεί να έχει την κυριότητα των µετοχών που της αναλογούν µέχρις ότου αποφασίσει πού θα τις παραχωρήσει, αλλά δεν ασκεί τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις που προκύπτουν από το µετοχικό της ποσοστό. Κοινώς, «δεν βάζω χρήµατα, δεν ασχολούµαι καθόλου και το µόνο που κάνω είναι να τσεκάρω πού θα παραχωρήσω τις µετοχές µου άνευ οικονοµικού ανταλλάγµατος»...

5) Πόσο δεσµευτικός είναι ο λόγος του Γιάννη Βαρδινογιάννη και για πόσο χρονικό διάστηµα ισχύει η δήλωσή του;
Ο Τζίγγερ ήταν ξεκάθαρος ότι ο κύκλος της οικογένειάς του στον Παναθηναϊκό έκλεισε οριστικά και αµετάκλητα έπειτα από 32 χρόνια. Συνεπώς δεν υπάρχει χρονικό περιθώριο και ισχύει εσαεί. Από εκεί και πέρα, η µοναδική δέσµευση είναι λεκτική, σε προφορικό επίπεδο, και αυτό θα µπορούσε να είναι ένα «πάτηµα» για όποιον θέλει να «πατήσει» κάπου. Οταν δηµοσίως γίνεται µία αναφορά τέτοιου είδους από έναν Βαρδινογιάννη, δεν µπορεί να αµφισβητηθεί εύκολα η αξιοπιστία όσων δεσµεύτηκε.

6) Τι γίνεται µε το υπάρχον ΔΣ;

Το ΔΣ του Παναθηναϊκού που προέκυψε από την τελευταία ΓΣ έχει την επιλογή είτε να παραιτηθεί σύσσωµο είτε να συνεχίσει να λειτουργεί κανονικά. Εάν τα δώδεκα µέλη που δικαιούται και όρισε προσφάτως ο Γιάννης Βαρδινογιάννης αποφασίσουν να παραιτηθούν από τις θέσεις τους, τότε θα πρέπει να συγκληθεί γενική συνέλευση και να εκλεγεί νέο ΔΣ από το ενεργό 45,7% των µετόχων.
Ωστόσο υπάρχει η ιδιαιτερότητα ότι η οικογένεια Βαρδινογιάννη έχει ορίσει 6 µέλη, τους Τζόνι Βεκρή, Βαγγέλη Σαµαρά, Εµαννουήλ Πενθερουδάκη, Αργύρη Μήτσου, Ιάκωβο Γεωργάνα και Γιώργο Σπηλιωτόπουλο, ενώ οι υπόλοιπες 6 θέσεις είχαν συµπληρωθεί από ανεξάρτητα άτοµα. Συνεπώς, σε περίπτωση που παραιτηθούν οι 6 της επιλογής του Βαρδινογιάννη που θεωρούνται ως άµεσης επιρροής της οικογένειας, τότε το ΔΣ µπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί κανονικά µε τους υπόλοιπους 14, καθώς το υπάρχον ΔΣ της ΠΑΕ χρειάζεται το λιγότερο 11 µέλη, αλλιώς αναγκαστικά θα διαλυθεί και θα πρέπει να προκύψει νέο ΔΣ.
Δεν είναι πάντως σαφές το τι στάση θα κρατήσουν τα υπόλοιπα έξι µέλη που έχουν οριστεί ως «ανεξάρτητες φωνές» από την οικογένεια Βαρδινογιάννη, αν και το πιθανότερο είναι να διατηρήσουν τις θέσεις τους. Ωστόσο είναι ένα θέµα προσωπικό του κάθε µέλους.

7) Τι ισχύει µε την Παιανία και τι ποσό αξίωνε ο Βαρδινογιάννης για την επινοικίασή της;

Η Παιανία ανήκει στην οικογένεια Βαρδινογιάννη και όχι στον Παναθηναϊκό, παρότι έχει ταυτιστεί µε το σύλλογο, και εκτός των γηπέδων και των ξενώνων έχει στις τάξεις της και το PAO LAB. Το ποσό που αξίωνε ο Γιάννης Βαρδινογιάννης ως ενοίκιο µέχρι πρότινος ήταν 1 εκατ. ευρώ ετησίως.

8) Υπάρχει ο κίνδυνος υποβιβασµού στη Δ' Εθνική;
Είναι η πρώτη φορά στη νεότερη ιστορία του συλλόγου που αντιµετωπίζεται ο κίνδυνος πτώχευσης, άρα και υποβιβασµού στη Δ' Εθνική Κατηγορία. Για να συµβεί αυτό θα πρέπει να προηγηθούν πολλά, ωστόσο εάν δεν υπάρξει µέτοχος που να βάλει το χέρι στην τσέπη και να αναλάβει τα ηνία της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, τότε τα πράγµατα θα δυσκολέψουν αφάνταστα.

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

Να μη γίνει ο Παναθηναϊκός… Ιράκ!

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΒΡΑΪΜΑΚΗ. Ο Βαρδινογιάννης έφυγε από τον Παναθηναϊκό και δεν μπλοφάρει. Τα λόγια του, η στάση του, ο τρόπος που τα είπε ήταν απόλυτα πειστικός. Φεύγει χαρίζοντας. Ο Βαρδινογιάννης και η οικογένειά του «μπούκωσαν», «κόρωσαν», δεν άντεξαν. Ήταν απορίας άξιο το πώς ως άνθρωποι, και όχι ως επιχειρηματίες, άντεχαν την απόρριψη και, κυρίως, τον ΑΓΡΙΟ (έως φρικώδη!) τρόπο με τον οποίο εκφραζόταν αυτή η αντίθεση, πρώτα και κύρια από τους οργανωμένους και κατόπιν από ένα πολύ μεγάλο μέρος, τεράστιο, των Παναθηναϊκών φιλάθλων.
+/- Δείτε περισσότερα



Η ώρα δεν είναι κατάλληλη για την απόδοση ευθυνών στον ίδιο τον Βαρδινογιάννη (που τις έχει), σε εκείνους που προσπάθησαν να τον αντικαταστήσουν αλλά δεν ολοκλήρωσαν την προσπάθειά τους (επίσης έχουν ευθύνες), στο περιβάλλον του κλπ.

Η ώρα είναι για προβληματισμό – όσο προβληματισμό μπορούμε να έχουμε μπροστά στα δικά μας ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ με τη λαίλαπα που σαρώνει την Ελλάδα και τους Έλληνες (αλλά αυτά θα τα πούμε μια άλλη στιγμή). Σημασία έχει τώρα να μην γίνει ο Παναθηναϊκό…. Ιράκ! Σημασία έχει να βρεθεί άνθρωπος με ειδικό βάρος χρυσού και, κυρίως, ΜΕ ΑΓΑΠΗ για το τριφύλλι για να ξεκολλήσει την άμαξα από το βάλτο.

Και μαζί να ενώσει τον κόσμο, να βάλει χρήματα, να οργανώσει το μέλλον χωρίς δισταγμούς και λιπόψυχες κινήσεις. Υπάρχει αυτός ο άνθρωπος μέσα στη συγκεκριμένη συγκυρία; Δύσκολο!

Γι’ αυτό μαζί με τη μεγάλη ευκαιρία για την αναγέννηση του Παναθηναϊκού υπάρχει, δίπλα δίπλα, και ο μεγάλος κίνδυνος ο σύλλογος να γίνει κάτι σαν τον Ερασιτέχνη. Να προσφέρεται και κανείς να μην τον θέλει!

Εφιαλτικό σενάριο για μια ομάδα με την ιστορία, το μέγεθος, τον κόσμο και τις προσδοκίες που έχει o Παναθηναϊκός

Ο Παναθηναϊκός ακέφαλος στον δρόμο!

ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΑΜΕΣΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΤΖΙΓΓΕΡ. ΠΩΣ ΕΡΜΗΝΕΥΕΤΑΙ, ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΡΥΒΕΙ. ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΟΡΑΣΤΗΣ; ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΕΣΕΙΣ; Ο Γιάννης Βαρδινογιάννης ανακοίνωσε πριν από λίγο την οριστική απόφαση της οικογένειάς του να αποχωρήσει από τον Παναθηναϊκό, καθιστώντας ανενεργές τις μετοχές της (δηλαδή το 54% του μετοχικού κεφαλαίου) και παραδίδοντάς τις σε πληρεξούσιο δικηγορικό γραφείο της Αθήνας!
+/- Δείτε περισσότερα



Κάλεσε παράλληλα τους μετόχους που πιθανόν να ενδιαφέρονται (αλλά και άλλους εκτός μετοχικού σχήματος), να κάνουν συγκεκριμένη πρόταση στον ίδιο – κι όχι μέσω εφημερίδων ή τρίτων. Ο κ. Βαρδινογιάννης αρνήθηκε ότι υπάρχει οποιοσδήποτε υποψήφιος αγοραστής που να έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον και διέψευσε τα σενάρια που κυκλοφόρησαν (περί Αράβων κλπ).

Είναι άγνωστο, φυσικά, αν η κίνηση του Γιάννη Βαρδινογιάννη υποκρύπτει υπάρχουσα συμφωνία για αγορά του πλειοψηφικού πακέτου, αλλά προηγείται η πρόσκληση προς τους μετόχους ώστε να μην κατηγορηθεί ότι τους αιφνιδίασε ή, ακόμα, και για να τους εκθέσει προβλέποντας ότι κανείς από αυτούς δεν πρόκειται να ενδιαφερθεί. Ο ίδιος απαντώντας σε σχετική ερώτηση είπε ότι θεωρεί δύσκολο να μην ενδιαφερθεί κάποιος για έναν σύλλογο του μεγέθους του Παναθηναϊκού, κι αυτό ίσως δείχνει πως έχει βρεθεί κάποια λύση - αλλά ο καιρός θα το δείξει.

Ο Γιάννης Βαρδινογιάννης αρνήθηκε ότι υπάρχει σχέδιο για λύση λαϊκής βάσης, αλλά δεν το απέκλεισε αν υπάρξει σοβαρή πρωτοβουλία, ενώ διευκρίνισε δεν παρέδωσε τις μετοχές στον Ερασιτέχνη λόγω των γνωστών προβλημάτων που αντιμετωπίζει αυτός.

Για τις μετοχές του είπε ότι «δεν υπάρχει τίμημα» πράγμα που μπορεί να ερμηνευτεί και ως δωρεάν παραχώρηση για υποψήφιο αγοραστή που θα κριθεί σοβαρός και με κύρος για το μέλλον του ΠΑΟ.

Το ανατριχιαστικό σενάριο για το «τριφύλλι» είναι τι θα γίνει αν δεν υπάρξει από οποιονδήποτε ενδιαφέρον για την απόκτηση των μετοχών, την στιγμή που τα προβλήματα στον Παναθηναϊκό (οικονομικές υποχρεώσεις κλπ) τρέχουν. Σε μια τέτοια περίπτωση Ο ΚΛΥΔΩΝΙΣΜΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ, με συνέπειες που μπορεί να φτάσουν σε μια χωρίς προηγούμενο περιπέτεια της ιστορικής ομάδας.

Σε αυτή την περίπτωση ο Παναθηναϊκός θα βρεθεί «στο δρόμο», έρμαιο σε ανέμους δύσκολων καιρών για τη χώρα και, φυσικά, για τη χώρα.

Σημειωτέον ότι ο Γιάννης Βαρδινογιάννης διαχώρισε την Παιανία από την παραχώρηση των μετοχών, αφού το προπονητικό κέντρο ανήκει στην οικογένεια, κι έκανε λόγο για διευκολύνσεις για ένα χρονικό διάστημα αν χρειαστεί, ώσπου οι νέοι ιδιοκτήτες φτιάξουν προπονητικό κέντρο.


Πολύ θα θέλαμε την άποψή σας για την κίνηση Τζίγγερ και το πώς ερμηνεύεται (και ερμηνεύετε εσείς…) αυτήν.

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2011

Γεια! (ή, αλλιώς, Σακ βουαγιάζ!)

Το καλοκαίρι πορεύεται με οδηγό, πλέον, τον Αύγουστο, κι εμείς λέμε να το ακολουθήσουμε. Για μερικές μέρες ο ένας, για περισσότερο ο άλλος – αλλά όπως και να έχει το κλείνουμε το «μαγαζί» (ακριβώς 7 μήνες σήμερα από την έναρξή του). Και το κλείνουμε χωρίς να ορίζουμε ραντεβού, ημερομηνίες και τόπο συνάντησης. Μπορεί τον Σεπτέμβρη. Μπορεί ΚΑΠΟΙΑ στιγμή, σε αυτήν την ίδια μορφή ή σε ΚΑΠΟΙΑ άλλη να ξαναβρεθούμε. Θα ψαχτούμε, θα σκεφτούμε, θα... μετρηθούμε (κυρίως) και θα αποφασίσουμε…
+/- Δείτε περισσότερα



Όπως και να έχει αυτό το μπλογκ (που ήταν πιστό στην υπόσχεσή του ότι δεν θα προσφέρει κάτι περισσότερο από αυτό που είναι, δηλαδή ένα μπλογκ συνάντησης, με απόψεις, μερικές ειδήσεις και ανταλλαγή σκέψεων) περπάτησε με μια αξιόλογη (για μπλογκ) επισκεψιμότητα χάρη στους συνεργάτες συντάκτες του, αλλά – κυρίως – χάρη στη συμμετοχή φίλων επισκεπτών (η σχολιογραφία των οποίων, πάντως, εδώ και λίγο καιρό βρίσκεται σε κάμψη). Νομίζουμε ότι το καλύτερο και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του ήταν τα σχόλια των επισκεπτών και, ακόμα, η ανάδειξή τους σε «Άρθρα Αναγνωστών» που για εμάς αποτελούν την καλύτερη ενότητα στο αρχείο των θεμάτων του μπλογκ που μπορείτε να βρείτε στις «Ετικέτες».

Φεύγοντας αφήνουμε ανοικτή τη πόρτα! Για να σχολιάσει όποιος θέλει εδώ ή αλλού, ό,τι θέλει. Σας χαιρετούμε με ευχές για καλό υπόλοιπο καλοκαιριού.

Γεια χαρά, λοιπόν! Ή… σακ βουαγιάζ που θα έλεγε και ο συμπαθής γαλλομπουρδομαθής της πετυχημένης τηλεοπτικής ρεκλάμας του καλοκαιριού.

Yγ: Ευχές από καρδιάς στον Μιχάλη (και τον Παύλο) για το διαδικτυακό παιδί που ετοιμάζει, το playsport.gr


Διονύσης Βραϊμάκης

Ιστορίες μπομπινοφώνου

Στις γραμμές που ακολουθούν υπάρχει ο πρόλογος και ένα διήγημα από μια συλλογή αφηγήσεων με τους ίδιους – σε όλες τις αφηγήσεις – κεντρικούς ήρωες. Είναι διηγήματα που βρίσκονται από καιρό «στο συρτάρι» με τον προσωρινό γενικό τίτλου «Ιστορίες Πομπινοφώνου». Ένας πιτσιρίκος μιλάει (στην δεκαετία του ΄60) από τα 6 ως τα 16 του χρόνια, μπροστά στο παλιό μαγνητόφωνο, για απλές καταστάσεις, πρόσωπα, συνήθειες μιας εποχής που υπάρχει ακόμα στις αναμνήσεις κάποιων ανθρώπων. Και σήμερα πια, όσα πάρλαρε τότε μπροστά στο μικρόφωνο, τα απομαγνητοφωνεί από την μπομπίνα που είχε... διωχθεί ανελέητα εκείνη την εποχή, αλλά και έχει διασωθεί ως τις μέρες μας με έναν παράδοξο τρόπο: μέσα από μια κατεδάφιση. Επιλέξαμε την ιστορία «Το ψαλίδι του Λίνου», επειδή η αναφορά στον Κώστα Λινοξυλάκη δίνει στην αφήγηση και κάποιο αθλητικό χρώμα, χωρίς να είναι αυτός ο στόχος και το θέμα.

+/- Δείτε περισσότερα


Κάτι σαν πρόλογος


Η γνωριμία της γιαγιάς με το μαγνητόφωνο, εκείνο το παγωμένο φλεβαριάτικο βράδυ του 1965, ήταν τραυματική. Ο ξάδερφός μου, ναυτικός και δεινός γκατζετάκιας της εποχής, είχε φέρει σπίτι μας το καινούργιο του απόκτημα: ένα μπομπινόφωνο Γκρούτιχ («Γκρούτικ» το λέγαμε τότε), διπλής εγγραφής, τσίλικο και αλλόκοτο μαζί.

Ο ξάδερφος αρχικά δεν μας είπε τι ήταν αυτό που αργότερα ο γιαγιά θα το αποκαλούσε «κουτί του διαβόλου». Κι ούτε μπορούσαμε να διανοηθούμε πως εκείνο το τετράγωνο πράμα, με τις δυο ροδέλες και την κορδέλα τυλιγμένη πάνω τους, έκανε κάτι φανταστικό: φυλάκιζε ήχους, φωνές, ανάσες, σιωπές και ψιθύρους. Ακούσαμε τη λαλιά μας και μείναμε άλαλοι! Και μαζί ακούσαμε τον ήχο τής καρέκλας που είχε συρθεί, το νιαούρισμα της γάτας, το καπάκι τής σόμπας που κάποιος το άνοιξε για να ρίξει ξύλα, μη ξέροντας ότι όλη αυτή η απλή ηχητική ασημαντότητα πάγωνε στην επιφάνεια της περίεργης κορδέλας και σε λίγο θα τα ακούγαμε αυτούσια, ξανά και ξανά – όσες φορές θέλαμε.

Όλοι, λοιπόν, μείναμε άφωνοι από το απίστευτο θάμα. Σιωπή απλώθηκε σαν κουρτίνα στο δωμάτιο και πάνω της κρεμάστηκαν θαυμαστικά, ερωτηματικά και τελίτσες αποσιωπητικών. Ξαφνικά η σιωπή έγινε κομμάτια και θρύψαλα από το βαρύ πέσιμο της γιαγιάς που λιποθύμησε ακούγοντας εκείνο «το μηχάνημα του εξαποδώ».

Με τη λιποθυμία και την αδυσώπητη προσγείωση στο πάτωμα, η γιαγιά ‘κονομήσε ένα σπασμένο βραχίονα και μαζί μια βαθιά απέχθεια για το μαγνητόφωνο που έμελλε να ριζώσει σπίτι μας. Ο ξάδερφος, παιδί της επαρχίας που τον φιλοξενούσαμε για λίγες μέρες όποτε επέστρεφε από τις θάλασσες, μας άφησε το μπομπινόφωνο για να το πάρει την επόμενη φορά που θα ξεμπάρκαρε, αλλά δεν το ξαναζήτησε από τότε. Αγόρασε άλλο, καλύτερο, πιο ικανό να ταριχεύει λέξεις, ομιλίες, ανάσες, σιωπές και ψιθύρους.

Το μπομπινόφωνο έγινε τα επόμενα χρόνια για τα δυο μεγαλύτερα αδέρφια μου πεδίο μουσικών επιδόσεων με σουξέ τής εποχής. «Να ‘ταν η θάλασσα μελάνιιιιι/ να ΄ταν και ουρανός χαρτίιιιι/ πάλι δεν χώραγε να γραψωωωωω/ τι πέρασα τη νύχτα αυτήηηη./ Γιατίιιιιι με πρόδωσες, γιατίιιιιιι;» τραγουδούσαν, και η γιαγιά, που οραματιζόταν τα εγγόνια της με ένα σχολικό βιβλίο συνεχώς στο χέρι, διαολιζόταν.

- «Αυτά σας λείπανε. Τραγουδιστάδες, αυτό είσαστε! Τι θα γίνετε άμα μεγαλώσετε; Περπινιάδηδες και Ζαγοραίοι; Αχ καημένα μου! Τότε θα καταλάβετε τι κάνατε και θα λέτε ‘‘καλά τα ‘λεγε η συχωρεμένη η γιαγιά. Σκατά στον τάφο της!’’, αυτό θα λέτε».

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η οργή τη γιαγιάς και οι αλάνθαστες κρίσεις της – αλάνθαστες πίστευε ότι είναι –, κατέληγαν στην ίδια επωδό: «Σκατά στον τάφο της θα λέτε». Ούτε κατάλαβα ούτε το έψαξα. Άλλωστε εγώ δεν είχα έφεση στα λαϊκά άσματα της πιο μουσικής 10ετίας του αιώνα. Εμένα μου άρεσε να μιλάω στο μαγνητόφωνο για την καθημερινή μας ζωή.

Γιατί; Γιατί έτσι! Ίσως γιατί στην κανονική ζωή μιλούσα λίγο. Ή, ίσως, γιατί νόμιζα (και μάλλον δεν έκανα λάθος) πως όταν μιλούσα κανείς δεν με άκουγε, αντίθετα με το μαγνητόφωνο που κρεμόταν απ΄ τα χείλη μου!

Οι αδερφοί μου γέμιζαν την μπομπίνα με τραγούδια κι εγώ με αδιάκοπη λογοδιάρροια. Αλλά αυτό τους εκνεύριζε. «Μπούρδες! Λες μπούρδες και χαλάς την ταινία. Να αγοράσεις μια μπομπίνα δικιά σου και να λες ό,τι θέλεις», με πρόσταξαν. Κι ευτυχώς που η μάνα (πάντα καλή η μάνα!), μου αγόρασε μια μπομπίνα καταδική μου, κάτω από την γκρίνια της γιαγιάς βέβαια. Μια γκρίνια-ψιλή βροχή: «Δεν κοιτάει να ανοίξει κάνα βιβλίο, να παιδέψει κάνα τετράδιο, να παιδευτεί και το μυαλό του. Το μπλα μπλα στο κουτί του εξαποδώ τον μάραινε»!

Μην λέω πολλά και σας κουράζω. Εκείνη η μπομπίνα χάθηκε μετά από 2-3 χρόνια μυστηριωδώς, αντικαταστάθηκε από νέα (φυσικά με απόφαση της μάνας και με γκρίνια της γιαγιάς), για να χαθεί κι αυτή στην εφηβεία μου, επίσης μυστηριωδώς.

Το μυστήριο λύθηκε, χρόνια μετά, από την κυρία Αντιπαροχή που επισκέφθηκε κι εμάς, αυτοπροσώπως, στο φτωχικό που μέναμε με νοίκι! Ήταν μια από τις τελευταίες μονοκατοικίες της πόλης που παραδόθηκε για σφαγή στον εργολάβο. Είχε αντισταθεί με σθένος μερικές 10ετίες, χάρη σε ένα οικογενειακό μπλέξιμο των κληρονόμων που δεν τα έβρισκαν μεταξύ τους. Αλλά τελικά η αντίσταση κάμφθηκε και η μονοκατοικία έπεσε. Προηγουμένως το σπίτι άδειασε από ψυχές και άψυχα. Έμεινε κενή και η παλιά αποθήκη με αντίκες, χράμια, κουρελούδες, παλιοπράματα και κούτες. Άνοιξε εκεί, στην αποθήκη, κι ένα παλιό δρύινο μπαούλο της γιαγιάς, φτιαγμένο από χέρι μαγκιόρου τεχνίτη στις αρχές του αιώνα και – ω του θαύματος – στα βάθος του, τυλιγμένες με χοντρά μάλλινα υφάσματα (που τις προστάτευσαν από το χρόνο και την υγρασία) ήταν οι αμαρτωλές εξαφανισμένες μπομπίνες μου. Η γιαγιά τις είχε κρύψει, αλλά δεν τις είχε καταστρέψει. Ηθελημένα, άραγε, για να μη χαθούν και καταστραφούν στην καθημερινότητα; Αθέλητα, μήπως, πιστεύοντας ότι κανείς, ποτέ, δεν θα τις εύρισκε εκεί κάτω; Δεν το ξέρω, πήρε το μυστικό στο τάφο, μαζί με τον επιτηδευμένα δύστροπο χαρακτήρας της. Γιατί, κατά βάθος, η γιαγιά ήταν μια τρυφερή ψυχή – και πάντα θα λέω «τριαντάφυλλα και μύρα στον τάφος της» (όχι και... σκατά, γιαγιούλα!)

Έτσι, άκουσα μετά από δεκαετίες όλα όσα πάρλαρα παιδί στη μαγνητική κορδέλα. Όμως, ήταν σαν ειπωμένα από κάποιον άλλον – όχι από μένα. Λόγια και σκέψεις που έρεαν σαν τα παλιά ρυάκια – τις αμπολές – του ήσυχου προαστίου μας. Η μια κουβέντα έφερνε την άλλη, η μια σκέψη την επόμενη. Όπως τραβάς ένα κεράσι από το καλάθι και μαζί του ανεβαίνουν δυο-τρία ζευγάρια κερασιών ακόμα. Γι’ αυτό η σκέψη έφευγε σε άλλα ρυάκια, διακλαδιζόταν, άνοιγε νέα θέματα, έδινε πληροφορίες για πράγματα, συνήθειες, πρόσωπα της εποχής, και μετά ξαναρχόταν στο βασικό ρυάκι για να συνεχίσει την παρλάτα

Δεν προσπάθησα να βάλω αναχώματα στα ρυάκια για να αλλάξω ή να περιορίσω τη ροή τής αφήγησης ούτε να ξεμπλέξω τα μπερδεμένα κεράσια. Άρχισα το 2009 να απομαγνητοφωνώ, χωρίς καμιά αλλαγή, τα λόγια τού μικρού Πέτρου, εμένα δηλαδή – ή κάτι σαν εμένα –, και σήμερα σας τα παραδίδω σε κοινή θέαση, με τη γεύση της σκόνης από την αποθήκη πάνω στις λέξεις τους. Δεν δημοσιοποιώ όλα τα αυθόρμητα αφηγήματά του Πετράκη. Ξεδιάλεξα δεκαπέντε από αυτά, με χρονική σειρά και, κάποιες φορές, με μεγάλα χρονικά άλματα ανάμεσά τους. Τα πάρλαρε από τότε που ήταν 6 χρονών, ώσπου έφτασε στα 16 που έκλεισε τις αφηγήσεις (άλλωστε είχαν αραιώσει πια) με μια παρλάτα ποτισμένη με την απογοήτευση που ανάβλυζε από τα ερείπια της χουντικής εποχής και το θολό, γεμάτο ομίχλη μέλλον των νέων της δεκαετίας του ΄60 και του ΄70.

Δείξτε μεγαλοθυμία, κατανόηση και υπομονή για να αντέξετε τα αφηγήματα του Πετράκη! Μικρό παιδί είναι που μιλάει για πολύ μικρά, ασήμαντα σήμερα, πράγματα μιας νοσταλγικής εποχής.


Για την απομαγνητοφώνηση
Δ.Β.

Το ψαλίδι του Λίνου και ο μπαρμπέρης Κώστας

Ο πατέρας λέει πως θα πάμε στον κουρέα. Το Σάββατο θα πάμε. Το Σάββατο το βράδυ «θα πεταχτούμε σ’ του Κώστα του Αλιφραγκή». Ο κυρ Κώστας είναι ο πιο καθαρός άνθρωπος στον κόσμο. Τι λέω στον κόσμο; Σε όλον τον κόσμο είναι πιο καθαρός. «Κοίτα να μη σε πάρει η νύχτα πάλι», λέει η μαμά στον πατέρα. «Να σκολάσεις νωρίς για να προλάβεις τον μπαρμπέρη, μην τον βρεις κλειστό». Θα πάμε στον κουρέα ή στον μπαρμπέρη; Αυτοί με μπερδεύουν μωρέ. «Μώρα και κασίδα», μου φωνάζουν όταν λέω «μωρέ». Δεν θυμάμαι ποιος μου το φωνάζει. Όλοι. Μπορεί και όλοι. Η γιαγιά Ματίνα, η θεία Αθανασία, η θεια Κατερίνα, η θεία Ποθητή. Μόνο ο παππούς Κώστας δεν μου φωνάζει «μώρα και κασίδα» όταν λέω «μωρέ». Γελάει μόνο. «Α, ρε μπαγάσα, α ρε μπαγάσα». Το λέει πολλές φορές ο παππούς Κώστας αυτό. Και κουνάει το κεφάλι, να έτσι: μια πίσω, μια μπροστά, μια μπροστά μια πίσω.
Ούτε η θεία η Αλέκα μου λέει «μώρα και κασίδα». Ούτε η κυρία Κική, στο σπίτι δίπλα από το σπίτι μας. Είναι καλή γυναίκα αυτή. Μου δίνει και γλυκό στο πιατάκι. Γλυκό κουταλιού το λένε. Σταφυλάκι είναι. Έχει και σάλτσα. Γλυκιά σάλτσα, πετιμέζι!

«Και αν σε κρατήσουν πάλι στη δουλειά ως τις οκτώ πότε θα πάτε στον μπαρμπέρη;»μουρμουράει η μαμά. Έτσι είναι η μάνα. «Μουρμούρα» τη λέει ο πατέρας. Και καμιά φορά τής λέει «γλυκιά μου μουρμούρα», και την κοιτάει στα μάτια με τα μάτια του. Σαν καραμελίτσες είναι τότε τα μάτια του. Γλυκά που είναι! Και κάτι άλλο της λέει άμα νευριάζει, που δεν νευριάζει δηλαδή. «Μπούρου» τής λέει, αλλά πολλές φορές. «Άσε το μπούρου, μπούρου, μπούρου, βρε γυναίκα». Και κάτι άλλο λέει ο πατέρας. «Χριστέ μου ο Ιακώβ είμαι και σε αντέχω;» λέει σιγανά. Αλλά γελάει, σαν αστεία να το λέει, όχι τσαντισμένος. Πάντα γελάει ο πατέρας. Δεν ξέρω αν το λέει ακριβώς έτσι. Σαν άλλο όνομα λέει – όχι Ιακώβ. Νομίζω Ιώβ λέει. «Χριστέ μου Ιώβ είμαι και σε αντέχω;». Μέσα από τα δόντια του το λέει και μετά λέει της μαμάς. «Θα προλάβουμε, δεν κλείνει ο μπαρμπέρης το Σάββατο».

Ο κυρ Κώστας ποτέ δεν κλείνει. Μπορεί και όλη τη νύχτα να είναι εκεί. Έτσι μου φαίνεται. Μπορεί και μέχρι τις 11, όλη τη νύχτα δηλαδή. Τότε τελειώνει η νύχτα. Στις 10, στις 11, άντε στις 12. Μετά, όταν κοιμόμαστε, έχει φύγει η νύχτα. Σα να έχει φύγει δηλαδή. Τραβάει όμως την κουρτίνα στα τζάμια ο κυρ Κώστας και χαμηλώνει το φως. «Είναι οχτώμισι, κάτσε να τραβήξω την κουρτίνα μην έρθει ο χωροφύλακας». Έτσι λέει. «Τζόρα» λέει τον χωροφύλακα.«Είναι οχτώμισι, κάτσε να τραβήξω την κουρτίνα μην έρθει ο τζόρας».

Δεν ξέρω αν είναι ο ίδιος χωροφύλακας που θέλει να φωνάξει η θεία Αθανασία όταν δεν τρώω. Αλλά εγώ τρώω όταν ακούω για τον χωροφύλακα. Τον φοβάμαι. Όλοι τον φοβούνται. Τον φοβούνται και οι μεγάλοι που τους φοβόμαστε εμείς. Εγώ φοβάμαι το μουστάκι του πιο πολύ. Μην αρχίσει ξαφνικά και στάζει αίμα. Γιατί πρέπει να τρώει αίμα ο χωροφύλακας.«Έχουν φάει αυτοί κουμμουνιστές, ουουου», έχω ακούσει τον κυρ Μανώλη. Ο κυρ Μανώλης είναι Κουκουές. Δεν τη λέω δυνατά αυτή τη λέξη. «Είναι Κουκουές χωρίς μυαλό», λέει ο θείος Πάτροκλος, αλλά το λέει σιγά σιγά. Πολύ σιγά το λέει. Όσο σιγά λέω το μάθημα στη δασκάλα.«Δεν έφαγες το πρωί παιδάκι μου, μίλα πιο δυνατά», μου λέει εκείνη και τρίβει στα χέρια της τη βίτσα. Μανουλίτσα μου πώς πονάει! Η βίτσα πονάει τη χούφτα μου. Τσιζ, τσιζ, τσιζ, τσιζ, τσιζ! Στη χούφτα με δέρνει η δασκάλα και στην καρδούλα μου πονάω. Τρέχει, τρέχει, τρέχει ο πόνος, χοροπηδάει στο στομαχάκι μου, μετά πάει στον ποπό μου, στο αντεράκι μου πάει, και μετά δαγκώνει την καρδούλα μου. Σα βατραχάκι πηδάει μέσα μου ο πόνος. Αλλά και τα άλλα παιδιά πονάνε. Τσιζ, τσιζ, τσιζ, τσιζ, τσιζ στα χεράκια τους και αυτά σηκώνουν σε κάθε τσιζ το ποδαράκι. Λίγο το σηκώνουν, σαν να φεύγει από εκεί ο πόνος άμα είναι σηκωμένο το ποδαράκι. Από τις μύτες των παπουτσιών που είναι κομμένες πρέπει να φεύγει.

Πόσο μου αρέσουν τα κομμένα παπούτσια. «Μεγάλωσε ο γαϊδαράκος μίκρυνε το σαμαράκι»,λέει η μαμά και παίρνει το χοντρό ψαλίδι. «Να χωρέσει το πόδι σου και να πάρει αέρα τώρα που μεγάλωσες και που έρχεται καλοκαίρι», λέει και κόβει τις μύτες. Εμένα δεν παίρνει αέρα το παπούτσι. Σκόνη παίρνει. Γιατί κλωτσάω με τις κομμένες μύτες. Πέτρες κλωτσάω. Την μπάλα από τα πανιά κλωτσάω. Ό,τι βρω! Μου αρέσει η μπάλα. Θέλω να γίνω Λινοξυλάκης. Μανουλίτσα μου ας γίνω Λινοξυλάκης όταν μεγαλώσω. «Ψηλός, όμορφος σαν κυπαρίσσι είναι ο άτιμος», λέει ο πατέρας που έχει και μια φωτογραφία τού Λινοξυλάκη στο σερβάν, στη σάλα που είναι όλο κλειστή. Δεν μας αφήνει η μάνα να πάμε στη σάλα.

Μόνο όταν έρχονται ξένοι μπαίνουμε μέσα στη σάλα. Κάτι μυρίζει εκεί μέσα. Όμορφα μυρίζει. Δεν ξέρω τι, αλλά όμορφα. «Λεβάντα βάζεις Ελένη μου;» έχω ακούσει να ρωτάει η κυρά Κική τη μαμά. Τη λέει πολύ καθαρή. «Αχ εσένα, το Τριλ και το μπράσο θα σε φάνε. Τρίψε τρίψε θα τα λειώσεις», της λέει η κυρά Κική που έρχεται πάντα από την πίσω πόρτα, κατευθείαν στο κουζινάκι, «μη σου λερώσω το διάδρομο μπροστά, Ελένη μου. Τα χεράκια σου λυπάμαι».

Εκεί στη σάλα είναι ο Λινοξυλάκης. Στη φωτογραφία είναι, όχι στα ζωντανά. Μανουλίτσα μου στον αέρα πετάει ο Λινοξυλάκης, μπροστά στα δίχτυα, ανάποδα. Κάνει ανάποδο ψαλίδι. Έτσι το λένε στην μπάλα: ψαλίδι! Όχι το ψαλίδι του ράφτη αλλά ψαλίδι των ποδιών. Ανοιγοκλείνουν τα πόδια και – χραπ! – κόβουν στη μέση τον αέρα και χτυπάνε δυνατά την μπάλα. Η μπάλα είναι στην άκρη του παπουτσιού του, που δεν έχει κομμένες μύτες. Η μπάλα και το πόδι του είναι πιο ψηλά από τον κόσμο που είναι στο γήπεδο. Και μακριά, πολύυυυυ μακριά φαίνεται ο ουρανός. «Το καλύτερο ψαλίδι όλων των εποχών», λέει ο πατέρας. Έτσι ακριβώς το λέει. Ου, το έχω ακούσει πολλές φορές. Χιλιάδες, χιλιάδων, χείλια δες. Έτσι το λέμε όταν παίζουμε. «Χιλιάδες, χιλιάδων, χείλια δες». Για τα φιλιά το λέμε και γελάμε. Για τα φιλιά που μπορούμε να δώσουμε χιλιάαααδες στα κορίτσια άμα μεγαλώσουμε. Μια φορά ο θείος Πάτροκλος, που είναι από τον Πειραιά, είπε του πατέρα για το ανάποδο ψαλίδι «τι λες μωρέ Αυγέρη, ράφτης είναι Λινοξυλάκης;» και γέλασε με το χρυσό του δόντι.

«Κόσμημα!» Έτσι λέει η μαμά για τον αδερφό της. Τον θαυμάζει τον αδερφό της η μάνα. «Όλα ωραία είναι πάνω του, αλλά χαμένος θα πάει». Έτσι λέει. «Χαμένος». Αλλά όχι όπως το λέει ο Ορέστης Μακρής, «άντε χάσου χαμένε!» Για τον θείο η μάνα το λέει με την καρδιά της.«Χαμένος θα πάει». Και η θεία Αθανασία, η άλλη αδερφή του θείου Πάτροκλου, λέει «αυτός έπρεπε να είχε γεννηθεί στα Παρίσια, όχι στα Καμίνια». Ο πατέρας δεν θυμώνει που τον πειράζει ο θείος Πάτροκλος. Θαυμάζει τον Λινοξυλάκη ο πατέρας. «Λίνο», τον λέει. «Ο Λίνος μας»! Η μπάλα πήγαινε γκολ και το έσωσε με το ψαλίδι. Η Εθνική Ελλάδας έπαιζε με μια ομάδα, έτσι λέει. Με τους Μαγυάρους έπαιζε; Δεν ξέρω, δεν θυμάμαι πώς το λέει. Με τους Ρουμάνους έπαιζε; Τους Ισπανούς; Δεν θυμάμαι πώς το λέει. Αλλά θαυμάζει το ψαλίδι τού Λινοξυλάκη ο πατέρας. «Θα πήγαινε γκολ. Ο Τσανακτσής είχε πέσει κάτω», να δεις πώς το λέει, «εκτός θέσεως ήταν ο τερματοφύλακας και η μπάλα πήγαινε βολίδα στα δίχτυα. Τότε απογειώνεται ο Λίνος, σαν αετός πέταξε, και φραπ, έδιωξε την μπάλα με ανάποδο ψαλίδι».

Απογειώνεται! Δεν ήξερα τι πάει να πει αλλά τώρα το έχω μάθει απέξω. Ό,τι ακούω το μαθαίνω απέξω. «Έχει αυτός ένα μυαλό σφουγγάρι, πρέπει να προσέχουμε τι λέμε, Κική», της είπε μια φορά η μάνα. Ψιθυριστά το είπε. Όπως λέω το μάθημα στη δασκάλα, την κουτσή. Γι αυτό όταν βαράει με τη βέργα σηκώνει το ποδάρι. Το σηκώνει και κρέμεται. Η δασκάλα δεν μας αφήνει να παίζουμε τόπι στο διάλειμμα. «Άντε μη μισερέψετε και εσείς», λέει και χτυπάει στον αέρα τη βίτσα. Είναι πάντα πολύ θυμωμένη η κυρία Κλειώ. Πολύ. Γελούσε μόνο μια φορά. Μόνο όταν ήρθε ο επιθεωρητής. Γελούσε και ήταν όλη την ώρα κοντά του. Κούτσα κούτσα πήγαινε, αλλά κοντά του. «Μάλιστα κύριε επιθεωρητά, εδιδάχθημεν πρόσθεσιν και αφαίρεσιν». Το θυμάμαι αυτό καλά. «Εδιδάχθημεν». Κάτι αστείο πάει να πει γιατί η δασκάλα μας γελούσε όταν το έλεγε. Δεν γελούσε δηλαδή δυνατά, έτσι χα χα χα χα. Γελούσε λίγο. Γελούσε και έτρεμε. Έτσι νομίζω. Έτρεμε το ποδαράκι της που κρεμόταν πού και πού. Νομίζω πως όταν κουραζόταν όρθια, το κρεμούσε. Γι αυτό δεν μας άφηνε να παίξουμε μπάλα. Για να μην κρέμεται το ποδαράκι μας και εμάς. Φαίνεται πως με την μπάλα παθαίνεις πολιομυελίτιδα. Μπορεί να έπαιζε τα μήλα η κυρία Κλειώ. Μπάλα θέλουν και αυτά.

Ένα σωρό παιδιά έχουν πάθει πολιομυελίτιδα. Απ την μπάλα μάλλον την έχουν πάθει. Αλλά και τα μωρά από την μπάλα; Η θεία η Ποθητή, που είναι και αυτή από τον Πειραιά, μου το ’λεγε πως είναι άσχημο πράγμα να παίζεις μπάλα. «Τρεις φορές έσπασε το πόδι του ο Υφαντής. Τρεις»! Έτσι μου ’χει πει, αλλά σιγά το πράγμα! Εγώ το έχω στραμπουλίσει δέκα. Μπορεί και δεκαπέντε. Σιγά το πράμα. Μου το έδενε η μάνα με ένα πανί κι ένα κρεμμύδι, σφιχτά σφιχτά και έγειανε.

Η μάνα με είχε λούσει από το μεσημέρι. Στη σκάφη με έλουσε. Στο κουζινάκι. Εκεί κάνουμε μπάνιο όλοι. Κάθε Σάββατο κάνουμε. Και ο Τάσος έκανε. Ο Τάσος που φωνάζει όλη την ώρα«Καθαρός είμαι μάνα, πάλι μπάνιο;» Αλλά η μάνα δεν τον αφήνει. Ζεσταίνει νερό στην γκαζιέρα, στη μεγάααααλη κατσαρόλα. Και βάζει μια άλλη κατσαρόλα δίπλα που δεν έχει ζεστό νερό. Παίρνει την κανάτα, παίρνει νερό από τη μια, παίρνει από την άλλη και μου ρίχνει μια στάλα στο κεφάλι. «Καίει;» με ρωτάει. Πάντα ρωτάει, αλλά μετά γίνεται πιο παγωμένο γιατί βάζει νερό από την άλλη κατσαρόλα, που δεν αχνίζει. Όταν τελείωσα μου έβαλε και λίγο κολόνια λεμόνι στα μάγουλα και στο λαιμό. Εκείνη όταν βάζει άρωμα – άρωμα λέει είναι, όχι κολόνια – το βάζει πίσω από τα αυτιά της. Με το δάχτυλο το βάζει. Τι ωραία που γίνεται τότε. Ωραία είναι η μάνα. Και καλή. Όταν βάζει τα καλά της και όταν βάζει άρωμα γίνεται ωραιότερη. «Ωραία Ελένη», τη λέει τότε ο πατέρας. «Ωραία Ελένη μου», λέει και δεν ξέρω πώς, αλλά την κοιτάει περίεργα. Πάλι τα ματιά του είναι σαν καραμελίτσες. Όχι όπως τότε που τη λέει «μουρμούρα».

Το βράδυ ο πατέρας δεν άργησε πολύ. Άργησε δηλαδή λίγο γιατί η μάνα τού είπε «τρεχάτε να προλάβετε μην κλείσει ο κουρέας και σας αφήσει απέξω και έχει γίνει σαν παπάς το παιδί».Δεν μας άφησε απέξω. Ανοικτά ήταν. «Καθίστε, έχω δυο κεφάλια, ένα σβέρκο και δυο ξυρίσματα», είπε ο κυρ Κώστας στον πατέρα και τράβηξε την κουρτίνα. Νομίζω πως κλείδωσε κιόλας. «Οχτώμισι πήγε, κάτσε να κλείσω μην έρθει ο τζόρας και μας γράψει», είπε. «Όλη την ώρα με κυνηγάει ο Αντωνάρας, ο άθλιος. Όρκο έχει κάνει να με κυνηγάει. Τι άνθρωπος!»Έτσι είπε ο κυρ-Κώστας. Αντωνάρα είπε τον χωροφύλακα, το κατάλαβα. Αντωνάρας! Και ο πατέρας είπε στον κυρ Κώστα «κούρεμα στον μικρό και ένα καθάρισμα σβέρκου σε εμένα». Έτσι κάνει ο πατέρας. Ένα Σάββατο κουρεύει το κεφάλι και άλλο Σάββατο κουρεύει το σβέρκο. Ο κυρ Κώστας φοράει άσπρη μπλούζα μακριά. Ίδια φοράει και ο γιατρός στο ΙΚΑ. Αλλά δεν είναι τόσο άσπρη του γιατρού. Του κυρ Κώστα πιο άσπρη δεν έχω ξαναδεί. Και τα χέρια του, άμα σου σπρώχνουν το κεφάλι και στο στρίβουν αργά αργά, για να σκύψεις, είναι σαν μπαμπάκι. Τι λέω σαν μπαμπάκι; Σα βελούδο είναι. Και πόσο όμορφα μυρίζουν. Όλα τα αρώματα του κήπου μας πάνω τους είναι. Η μάνα φτιάχνει τον κήπο. Μόνο η μάνα. Έχει πολλά λουλούδια εκεί. «Λουλούδι μου, σαν και εσένα είναι ο κήπος σου», της λέει ο πατέρας και τα μάτια του γίνονται και τότε σαν καραμελίτσες. Μόνο ο θείος Πάτροκλος γελάει με τον κήπο μας. Δεν γελάει άσχημα, καλά γελάει. Γελάει επειδή ο κήπος είναι μικρός, τοσοδούλης. Τοσοδούλα είναι και η αυλή μας. «Απορώ πώς χωράει το σπίτι σε αυτή την αυλίτσα», λέει ο θείος Πάτροκλος. Και κάτι άλλο λέει: «Κήπος ή γλάστρα είναι τούτος, Ελένη;» λέει στη μαμά και γελάει. «Καλαμπουρτζή» τον λέει η μαμά και γελάει και εκείνη.

Ο κυρ Κώστας μού έβαλε τη μεγάλη άσπρη πετσέτα. Πολύ μεγάλη είναι, σα σεντόνι. Στο λαιμό την έδεσε και κρεμόταν ως τα πόδια. Αλλά και πιο κάτω από τα πόδια. Ό,τι ήθελα έκανα κάτω από την πετσέτα. Και μου άρεσε. Επειδή δεν έβλεπε κανείς μου άρεσε. Ο κυρ Κώστας δεν είναι μεγάλος ούτε μικρός. Είναι τέσσερις δέκα. Δηλαδή τέσσερις επί δέκα σαράντα. Τόσο είναι, το έχω ακούσει. Και έχει δυο μεγάλες πετσέτες ο κυρ Κώστας. Τη μια την τινάζει ο πιτσιρίκος και την άλλη τη βάζει στους ανθρώπους που κουρεύονται. Όμορφο πράγμα να είσαι πιτσιρίκος στον κουρέα. Κάνεις έτσι, έτσι, έτσι με τη βούρτσα στα ρούχα των κουρεμένων. Όλο εικοσάρες μαζεύεις. Πρέπει να κάθεται πλάι στον κουρέα και να βλέπει για να μαθαίνει, για να γίνει και αυτός κουρέας μια μέρα. Όρθιος βλέπει. Αλλά δεν κάθεται πάντα. Έρχεται κοντά μου που περιμένω και μιλάμε. Παίζουμε καμιά φορά. Στα κρυφά παίζουμε αυτοκινητάκια. Δεν έχουμε αυτοκινητάκια αλλά κάνουμε πως έχουμε και τα οδηγάμε. «Βζζζζζιιιιιινννν, βγήκα πρώτος», και όλο στρίβουμε το τιμόνι.

Κάτω από την πετσέτα τού κουρέα κάνω ό,τι θέλω. Ας πούμε μουντζώνω! Όπου να ’ναι μουντζώνω, αλλά δεν ξέρω πού. Κανέναν δεν μουντζώνω. Έτσι στην τύχη μουντζώνω γιατί η μαμά δεν με αφήνει να κάνω άσκημα πράγματα και εγώ μουντζώνω κάτω από την πετσέτα για να βγάλω το άχτι μου. Και κάνω και άλλα κάτω από την πετσέτα. Βάζω το κοντό δάχτυλο, αυτό το χοντρό, πάνω στο διπλανό του και κάνω κωλοδάχτυλο κάτω από την πετσέτα.

Ο Κάρολος μου το έχει μάθει αυτό το κόλπο. Το κωλοδάχτυλο δηλαδή το έμαθα από το Κάρολο. «Άμα σε πειράζουν, να κάνεις έτσι τα δάχτυλα σου και να τους το κουνάς κοντά τους, όσο πιο κοντά, στη μούρη τους μπροστά να το κουνάς», μου είχε πει ο Κάρολος. Ο Κάρολος όλη την ώρα τσακώνεται. Τον δέρνουν αλλά και δέρνει κιόλας. Έχει δύναμη ο Κάρολος και τσαντίζεται συνέχεια. Και όλη την ώρα κωλοδάχτυλο τους κάνει. Μέσα στη μούρη τούς το κάνει. Μέσα στα μάτια τους. Αλλά εγώ μόνο κάτω από την άσπρη πετσέτα το κάνω. Γιατί δεν πρέπει να το κάνω μπροστά στους άλλους. Ντροπή είναι. Κακό πράμα.
Ο κυρ Κώστας κούρεψε τους σβέρκους, κούρεψε τα κεφάλια, κούρεψε εμένα και το μπαμπά και φύγαμε. Δηλαδή δεν φύγαμε. Πήγαμε να φύγουμε και απέξω ήταν ο χωροφύλακας. Με το μουστάκι ήταν. Χοντρό μουστάκι και χοντρά φρύδια και χοντρές τρίχες στα αυτιά και με καθαρό σβέρκο. Καθόλου τρίχες στο σβέρκο. «Καλώς τον κυρ Αντώνη», είπε ο μπαμπάς.

Μανουλίτσα μου πόσο σιγανά το είπε. Πολύ σιγανά. «Καλώς τον κυρ Αντώνη». Δεν τον άκουσε ο κυρ Αντώνης. Γιατί το είπε πολύυυυυ σιγανά και έτρεμε η φωνή του. Σαν φυλλαράκι έτρεμε ο καημένος ο πατέρας. «Εσύ Κώστα δεν βάζεις μυαλό» είπε ο χωροφύλακας στον κυρ-Κώστα τον μπαρμπέρη. Άγρια το είπε και μου φάνηκε ότι έσταξε αίμα από το μουστάκι του. Από την άκρη έσταξε. «Εσύ Κώστα όσες κλήσεις και να φας, μυαλό δεν βάζεις», και τράβηξε από την κωλότσεπη ένα τετραδιάκι. Σαν όπλο το τράβηξε. Όπως οι καουμπόηδες στα καουμπόικα. Τσαντίλας μου φαινόταν. Πολύ θυμωμένος. Μου φαίνεται ότι είναι πολύ άσκημο να είναι ανοικτά το κουρείο νύχτα. Μπορεί να φοβάται το έγκλημα. Και έχει κάτι ξυράφια ο κυρ Κώστας, σα μαχαίρια είναι. Και όλο τα ακονίζει πάνω σε ένα λουρί. Φραπ. Φρουπ. «Δέκα η ώρα και ακόμα να κλείσεις. Από τις οχτώμισι και ακόμα να κλείσεις. Αλλά δεν βάζεις μυαλό»είπε ο χωροφύλακας.
Ο κυρ Κώστας τον άκουγε. Τον άκουγε; Σαν πεθαμένος ήταν. Όρθιος αλλά σαν πεθαμένος. Γιατί ήταν άσπρος. Όχι μόνο η μπλούζα του ήταν άσπρη, όλος ήταν άσπρος. Και δεν κοκκίνισε ούτε όταν πήρε το χαρτί από το τετραδιάκι τού χωροφύλακα. Ούτε όταν έφυγε ο χωροφύλακας έγινε πάλι καλά το πρόσωπό του. «Ο μπινές, μου έχει πιει το αίμα, ο μπινές»,είπε και μπήκε στο κουρείο. Αργά μπήκε. Πολύ αργά. Σα γέρος περπατούσε. «Πάμε, πάμε να φύγουμε», είπε πάλι σιγανά ο πατέρας και με έπιασε από το χέρι, αλλά δεν πρόλαβα. Δεν πρόλαβα να λύσω τα δάχτυλά μου. «Τι κάνεις εκεί βρε Πετράκη;» ρώτησε αλλά δεν ξαναρώτησε. Έτσι ρώτησε, αφηρημένα και δεν άκουγε τι του έλεγα. Που τίποτα δεν του είπα δηλαδή αλλά και να του έλεγα πάλι δεν θα άκουγε. Δεν θα του έλεγα δηλαδή ότι έκανα κωλοδάχτυλο. Στο σκοτάδι το έκανα. Είχα απλωμένο το χέρι εκεί που είχε φύγει ο χωροφύλακας και έκανα κωλοδάχτυλο. Κρυφά όμως. Να μη το δει κανείς.

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 1964

(Απομαγνητοφώνηση 23 Φεβρουαρίου 2009)