Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2012

«Πού το βρήκε το χώμα;»

Ο ΗΛΙΑΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ, ΤΟ «ΜΑΣΤΙΧΟΔΕΝΤΡΟ» ΚΑΙ ΤΟ 17ο ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΚΡΗΣΙΛΑ. Ο ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΕΒΑΖΕ ΤΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ ΚΑΙ Ο ΣΤΙΧΟΥΡΓΟΣ ΠΟΥ ΕΚΝΕΥΡΙΣΤΗΚΕ ΑΠΟ... ΤΗΝ ΜΠΕΣΣΥ ΑΡΓΥΡΑΚΗ!  

Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΣΑΡΙΔΗΣ 

Η ελεγεία του Harddog για τα απανθρακωμένα μαστιχόδεντρα της Χίου μού έδωσε το ερέθισμα: αναζήτηση στο ίντερνετ, για το αν υπάρχει κανένα τραγούδι με μαστιχόδεντρο. Του κερατά, σκέφτομαι! Έχει γραφτεί τραγούδι για την ιτιά, την ανθισμένη αμυγδαλιά, τη νερατζούλα, μέχρι και την... αγκινάρα με τ' αγκάθια. Πέφτω, λοιπόν, επάνω στο «Μαστιχόδεντρο». Δεν το ήξερα το τραγούδι. Στίχοι, λέει, Ηλίας Κατσούλης. Μετά από λίγο, «χτυπάει» ειδοποίηση στον λογαριασμό μου στο facebook για δημοσίευση στη σελίδα «Ηλίας Κατσούλης», ότι σαν σήμερα, στις 21 Αυγούστου 2008, έφυγε από τη ζωή. Δεν γίνονται -λέω- αυτά! Έστω κι έτσι, πάντως, το είδα ως ευκαιρία. +/- Δείτε τη συνέχεια

Ευκαιρία να γράψω κάτι στο μπλογκ του φίλου Harddog. «Εκτός θέματος», που λένε. Κι εκτός επαγγελματικής διαδικασίας. Να γράψω, για πρώτη φορά, μερικές αράδες για τον Ηλία Κατσούλη, τον φιλόλογό μου στην Γ' Γυμνασίου, τη χρονιά 1979-80.

Ήταν σ' ένα από τα θεωρούμενα «από τα πιο καλά σχολεία της Αθήνας», ένα μικρό σχολείο, το 17ο της οδού Κρησίλα στο μεσοαστικό (τότε τουλάχιστον) Παγκράτι. Τόσα χρόνια μετά, δεν έχω καταλήξει αν όντως ήταν από τα καλά. Με κριτήρια «παραγωγής», μάλλον ήταν. Από τους 65 απόφοιτους της φουρνιάς μου, οι μισοί μπήκαμε με την πρώτη απόπειρα σε ΑΕΙ και κάμποσοι στα ΤΕΙ. Ως κτήριο δεν ήταν καλό, σε καμία περίπτωση. Κατεδαφίστηκε μετά από χρόνια, είναι πολυκατοικία πια. Δεν γκρεμίστηκαν, φυσικά, οι αναμνήσεις...

Ο Κατσούλης δεν είχε κυκλοφορήσει ούτε τη «Χαλκίδα» ούτε τίποτα από τα γνωστά του -και τα λιγότερα γνωστά του- με τον Λιδάκη, την Αλεξίου, τον Νταλάρα, τον Θαλασσινό και σχεδόν όλο το «έντεχνο». Δεν είχε επιχειρήσει ακόμη το μεγάλο μακροβούτι στη δισκογραφία. Έτσι, εγώ θυμάμαι έναν καθηγητή με το μαλλί - «κουρτίνα»· όπου «κουρτίνα»: έπαιρνες μια τούφα από το πλάι και κάλυπτες την φαλάκρα. Hairstyle της εποχής, βλέπετε. Τον καθηγητή, που μια φορά προσπαθούσε να μαζέψει την «κουρτίνα» ενόσω πετούσε έξω, σχεδόν κλοτσηδόν, τον χειρότερο μαθητή της τάξης, επειδή ο άτυχος 14χρονος τού είπε ότι έπρεπε να του βάλει καλύτερο βαθμό στο τρίμηνο! Έναν καθηγητή, που φορούσε πουκάμισα με γυρισμένα τα μανίκια λίγο πάνω από τον καρπό και κυκλοφορούσε με τον Άσσο φίλτρο στο τσεπάκι. Που μιλούσε για την αγαπημένη του ΑΕΚ (πού να ζούσε και να έβλεπε, πέρα από τα μαστιχόδεντρα, τα αποκαΐδια της ομάδας του...). Που δεν είχε αυτοκίνητο και ερχόταν στο «17» με τα πόδια από το σπίτι του -μέναμε στην ίδια γειτονιά, χαμηλά στον Βύρωνα. Που στα Νέα Ελληνικά έφερνε κασετόφωνο στην αίθουσα κι έβαζε μελοποιημένους Ελύτη, Ρίτσο, Σεφέρη. 

Σε καιρούς Μεταπολίτευσης μεν, αλλά με το εθνικόφρον κράτος να έρχεται με κεκτημένη ταχύτητα από το εγγύς παρελθόν, κάτι τέτοια θα μπορούσαν -υποθέτω- να δημιουργήσουν προβλήματα σ' έναν εκπαιδευτικό. Αν και, καταπώς 'μολογούσαν οι παλιότεροι, επί Χούντας στις σχολικές γιορτές ο τολμητίας Κατσούλης έβαζε απαγορευμένα. Έναν καθηγητή που κάποια άλλη φορά είχε... εκμανεί με την Μπέσσυ Αργυράκη! «Αθήνα, μάνα μου, κυρά μου Αθήνα, σμίγω τα χείλη και το χώμα σου φιλώ», τραγουδούσε τω καιρώ εκείνω η «Μπέθθυ» (όπως κοροϊδευτικά την αποκαλούσαμε τα παιδιά).

«...Πού το βρήκε το χώμα στην Αθήνα;», ήταν η έκρηξη του συχωρεμένου. Δεν είχε κυκλοφορήσει τραγούδια, αλλά στο μικρόκοσμο του σχολείου ήταν «σταρ»! Και παρέμεινε. Δεκαετίες μετά, εξακολουθεί να είναι πρόσωπο (θετικής πάντα) αναφοράς, οσάκις το φέρει η κουβέντα και «πιάσουμε» τα παλιά. Τον Μάρτιο του 2009, η τάξη αξιώθηκε, επιτέλους, να πραγματοποιήσει το πρώτο της reunion. Δυστυχώς, είχαμε αργήσει, ο Κατσούλης δεν ήταν μεταξύ των καθηγητών που ήρθαν. Ορισμένοι, μάλιστα, πληροφορήθηκαν εκείνο το βράδυ ότι τον είχε υποτάξει η «επάρατος».

Πάντως, φρόντισε (ο ίδιος, οι οικείοι του, όλοι μαζί; ποιος ξέρει...), να μη «δικαιώσει» την Μπέσσυ: ποιο χώμα της Αθήνας; Το χώμα που τον είχε σκεπάσει τον Αύγουστο του '08 (και νοερά το φιλήσαμε) ήταν της γενέτειράς του, κάπου στην Κορινθία. Τις υπόλοιπες αράδες ας τις συμπληρώσουν κάποιοι άλλοι μαθητές του, αν τύχει και υποπέσει στην αντίληψή τους το κείμενο...