Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

Αθλητική Ηχώ, το εκδοτικό «Βυζάντιο» που γεννήθηκε σαν σήμερα το ’45

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΜΙΑ ΟΔΥΝΗΡΗΣ ΠΤΩΣΗΣ. Η ΠΑΜΜΗΤΕΙΡΑ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΠΟΥ ΕΞΕΠΝΕΥΣΕ ΔΙΑΣΥΡΟΜΕΝΗ ΜΕ… ΤΣΟΝΤΕΣ. Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ 1η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΤΟΥ ΚΛΕΟΜΕΝΗ ΓΕΩΡΓΑΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΚΕΝΟ ΜΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΕΜΑΣ, ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ «ΗΧΟΥΣ»

Γράφει ο ΔΙΟΝ. ΒΡΑΪΜΑΚΗΣ 

Η σημερινή μέρα κάθε χρόνου ήταν για τον Κλεομένη από τις ξεχωριστές τής ζωής του. Ήταν το Πάσχα του, τα Χριστούγεννά του, τα δικά του γενέθλια – κι ας μην είχε γεννηθεί εκείνη την ημερομηνία. Καμιά τριανταριά χρόνια τον έβλεπα που είχε την 1η Οκτωβρίου λαμπάδα αναμμένη στο ημερολόγιό του. Ήταν η μητέρα όλων των επετείων του, η ημέρα που του έβγαζε ενθουσιασμό παιδιού μπροστά στα κεράκια των γενεθλίων. Τα τελευταία γενέθλια της Αθλητικής Ηχούς – γι’ αυτήν ο λόγος – που κάναμε μαζί, ήταν σαν σήμερα το 2003. Σεπτέμβρη μήνα είχα επανακάμψει στην εφημερίδα για την οποία ένιωθα πως εκεί που τελείωνε το σώμα μου, άρχιζε το δικό της.

«Έλα να ξαναρχίσεις από το επετειακό φύλλο της 1ης Οκτωβρίου και όλη η εφημερίδα πάνω σου», μου είχε πει. Ως τότε κατέγραφα στο παθητικό μου (ή, ενδεχομένως, στο ενεργητικό μου) δυο παραιτήσεις από τη θέση του Διευθυντή Σύνταξης της Αθλητικής Ηχούς διαφωνώντας – για το καλό της εφημερίδας όπως πίστευα και πιστεύω – με τον ίδιο άνθρωπο που με είχε εμπιστευτεί: τον φίλο πρώτα και εργοδότη μου ύστερα, Κλεομένη. Τον Κλεομένη Γεωργαλά. Με έπεισε να επιστρέψω αναβαθμισμένος, ως διευθυντής αυτή τη φορά (χωρίς το... συντάξεως στο πλάι του). Και γύρισα σε ένα περιβάλλον θανατερό, σε μια εφημερίδα που τα χρώματά της, η θεματολογία της, η δομή της, το ντύσιμό της γενικά, ήταν σαν να πέρασε ανεμοθύελλα και τα άφησε να κρέμονται ξεσκισμένες λωρίδες πάνω της, παρά τις γενναίες προσπάθειες των επικεφαλής και των συντακτών.

Η εφημερίδα είχε χρέη σε βαθμό αποπληξίας, απλήρωτους εργαζόμενους, απογοητευμένο προσωπικό, και με το σύννεφο της καταιγίδας για χειρότερα μελλούμενα εγκαταστημένο μόνιμα πάνω από τη οδό Κωνσταντινουπόλεως, στο Μεταξουργείο. Εκεί όπου στεγαζόταν επί πολλά χρόνια μετά τα ιστορικά ιδιόκτητα γραφεία τής οδού Βούλγαρη, στην Ομόνοια. Βρήκα κόσμο ηρωικό, αποφασισμένο, αλλά πληγωμένο. Κόσμο με την αίσθηση ενός στρατού που είχε χάσει τον πόλεμο πριν από τη μάχη – κάτι σαν τη σημερινή Ελλάδα, για να το κάνουμε επίκαιρο. Γιατί πήγα αφήνοντας μια ημερήσια δουλειά που, τουλάχιστον, μου πρόσφερε σταθερό εισόδημα; +/- Δείτε τη συνέχεια

Ακόμα και σήμερα δεν μπορώ να δώσω την ακριβή εξήγηση γιατί το έκανα. Το πιθανότερο επειδή με τραβούσε το αίμα. Ή επειδή μέσα μου με συνάρπαζε η ιδέα τής αυτοθυσίας για κάτι που με τίμησε και το τίμησα. Και δεν μετάνιωσα. Άλλωστε αμέσως μετά η Αθλητική Ηχώ βελτιώθηκε, ανέβηκε, αρχίσαμε να φυσάμε και να σπρώχνουμε όλοι μαζί το βαρύ σύννεφο της Κωνσταντινουπόλεως. Αλλά στη συνέχεια, όταν ο Κλεομένης έφυγε ξαφνικά από τον κόσμο, μαχητής και όρθιος, η Ηχώ, και η Φωνή μας (της Δευτέρας), αγοράστηκαν υπό το βάρος απίστευτων χρεών από άλλον εκδότη με στόχο μια καλύτερη τύχη. Για ένα διάστημα η εφημερίδα βίωσε την ύστατη αναζωογόνηση του ετοιμοθάνατου. Και μετά…

...Μετά ήρθε η πτώση που κατέληξε στην εκπόρνευση 

Με την αλλαγή, η Ηχώ, η Ηχώ μας, έγινε όλη έγχρωμη (και οι 40 ή οι 48 σελίδες), απέκτησε πρόσκαιρη ζωντάνια, πλουμίστηκε, αλλά… Αλλά ήταν σαν να έβαλε κραγιόν και λίγο μετά έβγαλε το εσώρουχο. Κάτι που κυριολεκτικά – και ξέρω τι σημαίνει στη δημοσιογραφία να γράφεις «κυριολεκτικά» – κατέληξε σε εκπόρνευση.

Το καλοκαίρι του 2004 παραιτήθηκα για τελευταία φορά από την επαγγελματική αγάπη τής ζωής μου (*Υγ.2), αφήνοντας (εγώ και ΟΛΟΙ όσοι δουλέψαμε μαζί) μια εφημερίδα που είχε τη μεγαλύτερη δυνατή ποιότητα για τα οικονομικά δεδομένα της και, ακόμα, που διέθετε αξιοπρέπεια. Ο χρόνος μετρούσε πλέον αντίστροφα και επιταχυνόμενος για την Ηχώ και το ΒΑΣΑΝΙΣΜΕΝΟ προσωπικό της. Που τέντωσε όσο μπορούσε το σχοινί για να τη σώσει, δούλεψε με φιλότιμο, αλλά αυτό το… τέντωμα πάλι δεν έφτασε. Η πτώση οδήγησε σε εκπτώσεις. Λιγότερες σελίδες, απώλεια ειδήσεων, πρόωρη καθημερινή εκτύπωση ώστε να έχει μικρότερο κόστος αλλά λιγότερη επικαιρότητα, σε βαθμό που να κυκλοφορεί ακόμα και χωρίς ολόκληρους σημαντικούς βραδινούς αγώνες που διεξάγονταν μετά την εκτύπωσή της.

Ώσπου η τσουλήθρα έφτασε ώς τον εκχυδαϊσμό, ώς την εκπόρνευση. Η ιστορική Ηχώ, η Παμμήτειρα εφημερίδα του αθλητικού Τύπου που ανέδειξε Διακογάννηδες, Νικολαΐδηδες (εκδότης του Φωτός), Φουντουκίδηδες, Σβολόπουλους – πολλές μεγάλες μορφές και μεγάλες πένες – έφτασε στο σημείο να κυκλοφορεί μαζί με cd-τσόντες για να σωθεί!

Ένα εκδοτικό Βυζάντιο που έπεσε... 

Βέβαια, για να λέμε τού… εκπορνευτή το δίκιο, η Αθλητική Ηχώ υπήρξε ένα εκδοτικό Βυζάντιο που άρχισε να πέφτει από μέσα. Είχε μια φθίνουσα από χρόνια πορεία, μία έλλειψη έγκαιρης και ΜΟΝΙΜΗΣ ανανέωσης (ό,τι δεν ανανεώνεται πεθαίνει), ένα κόλλημα σε πολιτικές που αντί να πλαταίνουν μπάζωναν την ακτή τού αναγνωστικού της κοινού. Είχε αγκυλώσεις και αδυναμία να παρακολουθήσει τις εξελίξεις, να διακρίνει το καινούργιο που ερχόταν δυναμικά από το βάθος του ορίζοντα καλπάζοντας και δεν το υπολόγισε ούτε όταν έφτασε η ανάσα του στον σβέρκο της. Σε πολλές περιπτώσεις λυπήθηκε το καρφί κι έχασε το πέταλο. Η Ιστορία έχει αποδείξει ότι οι αυτοκρατορίες όταν προσπαθούν να εξαπλωθούν αποκτούν ρωγμές. Και το «Βυζάντιο» του αθλητικού Τύπου βρέθηκε κάποια στιγμή όχι απλώς με ρωγμές, αλλά χαράδρες όταν επιχείρησε ανορθόδοξα, χωρίς μέσα, να εξαπλωθεί στον πολιτικό Τύπο. Αυτό ήταν το καπάκι του φέρετρου που υψώθηκε τότε με την ημερήσια πολιτική εφημερίδα «Νέα Ελλάδα» για να κλείσει μερικά χρονιά μετά. Δυστυχώς το «Βυζάντιο» του αθλητικού Τύπου έπεσε οριστικά λίγα χιλιόμετρα μακριά από την… Κωνσταντινουπόλεως. Βαριά άρρωστο από την όζαινα που βρωμοκόπησε τον εκδοτικό χώρο.

Υγ.1: Δεν αρνούμαι το προσωπικά μερίδιο στη διαχρονική φθορά τής Ηχούς που κάποιοι φίλοι (άσπονδοι ή γκαρδιακοί) θα μου αποδώσουν. Όμως προσπάθησα πολλές φορές, κι όποτε κλήθηκα, να δώσω ζωντάνια και ποιότητα σε αυτήν την εφημερίδα – και εν πολλοίς το πέτυχα στο μέτρο των δυνατοτήτων που μου παρέχονταν. Όταν έβλεπα τη σκουριά να τρώει το σίδερο της Ιστορίας της, έκανα ό,τι μπορούσα για να μετριάσω αυτήν τη φθορά. Και όταν προσπάθησαν να παραβιάσουν τα προσωπικά επαγγελματικά μου όρια, βλάπτοντας και εμένα και την Αθλητική Ηχώ, προχώρησα σε οδυνηρές αλλά έντιμες παραιτήσεις (για να προσκληθώ πάλι μετά από χρόνια από τον Κλεομένη σε μια νέα προσπάθεια σωτηρίας που πάντα οδηγούσε σε ανάκαμψη). 

(*) Υγ.2: Να διευκρινίσω ότι δεν είμαι ο μοναδικός που ένιωσε τον μεγάλο έρωτα για την Ηχώ. Η συντριπτική πλειοψηφία όσων εργάστηκαν σε αυτήν ήταν ερωτευμένοι μαζί της. Και σήμερα η μεγάλη της απουσία, το τεράστιο κενό στην ζωή και στην καριέρα μας, φαίνεται περισσότερο. Ώρες ώρες κοιτώντας τον χώρο γύρω μου νιώθω σαν ένα από τα τελευταία κομμάτια σε μισοάδεια σκακιέρα.

Υγ.3: «Δανείστηκα» το πρωτοσέλιδο της πρώτης Ηχούς (1η Οκτωβρίου 1945) που εικονογραφεί τούτο το άρθρο από πρωινή ανάρτηση στο fb του φίλου και παλιού συνεργάτη Άγγελου Μενδρινού. Και τον ευχαριστώ

36 σχόλια:

  1. Ανάρτηση στο facebook1 Οκτωβρίου 2012 - 6:10 μ.μ.

    George Spanoudakis

    Σαν σήμερα πρωτοκυκλοφόρησε η "Αθλητική Ηχώ" - Η εφημερίδα της καρδιάς μας και της ζωής μας, όσοι περάσαμε αρκετά χρονάκια εκεί - Και η αλήθεια είναι ότι η μεγαλυτέρα των Βαλκανίων λείπει όσο τίποτα άλλο από τον σημερινό αθλητικό Τύπο και από την παναθηναϊκή (σκληρή) πραγματικότητα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σχόλιο για το άρθρο στο FB1 Οκτωβρίου 2012 - 6:41 μ.μ.

    Stelios Sofianos

    Χαίρε Διονύσιε! Δάσκαλε και "συμμαθητή". Χαίρομαι που είσαι πάντα εδώ, να αντ-ηχείς γνώση και ήθος, όσο λίγοι σε αυτή τη χώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σχόλιο για το άρθρο στο FB1 Οκτωβρίου 2012 - 6:44 μ.μ.

    ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΪΠΕΤΗΣ

    Αγαπητέ μου Διονύση διαβάζοντας σήμερα το σχόλιο σου για την μεγαλύτερη των βαλκανίων , δάκρυσα χωρίς υπερβολή. Γιατί ΄υπήρξα από τους πιό παλιούς συνεργάτες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σχόλιο για το άρθρο στο FB1 Οκτωβρίου 2012 - 6:45 μ.μ.

    Miltos Tsekouras

    Πόσο λυπήθηκα όταν το Σεπτέμβριο του 2003 χάσαμε την καθημερινή επαφή μας στην Επικούρου και πόσο χαρηκα που αυτό έγινε για χάρη ενός μεγάλου ερωτα σας... Της Ηχούς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σχόλιο για το άρθρο στο FB1 Οκτωβρίου 2012 - 7:21 μ.μ.

    Panagiotis Tamtakos

    Ε, επειδη ειμαι σχετικα μικρος(απο το 1995 και μετα ασχοληθηκα). Φανταζομαι τι μεγαλειο θα ηταν παλια...
    Πριν από 25 λεπτά · Δεν μου αρέσει · 1

    Harddog Sport

    Η Ηχώ, Παναγιώτη, είχε και τα στραβά της. Παιδικές αρρώστιες του Τύπου και δη του αθλητικού. Όμως υπήρξε πρωτοπόρος. Ανοιξε το δρόμο για να έχουμε σήμερα καμιά δεκαριά αθλητικές εφημερίδες. Και υπήρξε μεγάλη σχολή δημοσιογραφίας για δεκάδες συντάκτες (μάλλον εκατοντάδες αν πάμε από το ξεκίνημα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σχόλιο για το άρθρο στο FB1 Οκτωβρίου 2012 - 7:40 μ.μ.

      Panagiotis Tamtakos

      Να σου πω ομως: με ολα τα κακα της, εγω ξερω οτι αυτη η εφημεριδα δεν εγραφε για ομαδες που γλεντανε τις αλλες, δεν ειναι οπαδους δημοσιογραφους, δεν ειχε αγραμματους να μην μπορουν να συνδεσουν 2 προτασεις. Ηταν μια αθλητικη εφημεριδα με ολη την σημασια της λεξης. Η Sportday που αποτελεσε τον διαδοχο της εμελε να κρατηθει πολυ λιγο στο υψος των περιστασεων.
      Πριν από 7 λεπτά · Μου αρέσει!

      Harddog Sport

      H Sporday ήταν "το καινούργιο που ερχόταν καλπάζοντας", όπως αναφέρεται και στο άρθρο. Η Ηχω δεν την είδε, ένιωσε μόνο τον αέρα της. (Βέβαια, ο αγώνας οικονομικά ήταν άνισος, αλλά αυτό είναι άλλη υπόθεση). Είχε προηγηθεί ο Φίλαθλος που επίσης έφερε κάτι διαφορετικό - μια άλλη γλώσσα, μια άλλη ματιά, χωρίς να είναι πλούσια εφημερίδα όπως η Sporday.

      Διαγραφή
    2. Επειδή η συζήτηση για την εξέλιξη του αθλητικού Τύπου και για τι έδωσε η κάθε εφημερίδα είναι γαργαλιστική, θα υποκύψω στον πειρασμό, γράφοντας μερικές κουβέντες, όσο πιο επιγραμματικά γίνεται. Σε ένα θέμα που θα μπορούσε ν' αποτελέσει ολόκληρη διατριβή... Κατά τη γνώμη μου, η Sportday δεν έκανε καμία επανάσταση (ασφαλώς και υπήρξαν κι έγιναν πράγματα κι εκεί μια εποχή, από ανθρώπους ικανούς, πλην όμως...). Απλώς, στα πρώτα της χρόνια η κυκλοφοριακή της εκτόξευση ήταν απρόσμενα εντυπωσιακή κι αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Ο Φίλαθλος, όντως, γέννησε πράγματα, «κεφάλαια» ολόκληρα... Η Sportime, επίσης, άλλαξε -διαφορετικά, βέβαια, από τον Φίλαθλο- την αντίληψη για πολλά πράγματα. Ο Κόσμος, εφημερίδα που εκδόθηκε την άνοιξη του 1998 από τον Πέτρο Κωστόπουλο και την οποία βιάστηκε να κλείσει, εισήγαγε καινά δαιμόνια... Αν διατηρείτο, ποιος ξέρει... Την Αθλητική Ηχώ δεν την βάζω στη χορεία. Δυστυχώς. Υπέστη ασφυξία από την ανεπάρκεια των εκδοτών της -διαφορετικού είδους ανεπάρκεια ο ένας με τον άλλον, και διαφορετικών προθέσεων... Ενίοτε και εξαιτίας της ανεπάρκειας της δημοσιογραφικής της ηγεσίας. Συνακόλουθο, βέβαια, αυτό το τελευταίο τής ανεπάρκειας των εκδοτών (αυτοί τους επέλεγαν). Ειδικά κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '90, βάσει δυναμικού και μιας ριπής ανέμου αλλαγής (τότε που μίκρυνε το σχήμα της και είχε αποκτήσει ισχυρή ιδιοκτησιακή βάση), η εφημερίδα θα μπορούσε να τα... γ@@σει όλα (τρόπος του λέγειν). Γρήγορα, όμως, παραδόθηκε στη μιζέρια. Διευθυντής τότε ο Διονύσης Βραϊμάκης. Σε μία εποχή όπου το τουίτερ και τη μόδα του δεν μπορούσε να τη συλλάβει καμία φαντασία, το... τουιτάρισμα είχε ήδη αρχίσει στην Ηχώ μέσω στήλης της εφημερίδας («Μυδράλιο»)! Σε μία εποχή που η ιδιωτική τηλεόραση ήταν στα χάι της και οι εφημεριδάδες αναρωτιόντουσαν τι πρέπει να κανουν για να μειώσουν την κυκλοφοριακή χασούρα, ο Σεραφείμ Φυντανίδης της πανίσχυρης τότε Ελευθεροτυπίας μιλούσε για έμφαση στη γνώμη και την ίδια εποχή μόνη στον αθλητικό Τύπο η Α.Η. είχε βάλει σε όλα τα ρεπορτάζ ένα «χτύπημα» με γνώμη, γραμμένη με στυλ! Σε μία εποχή που οι αθλητικές στήλες ήταν αποκλειστικό κτήμα αθλητικογράφων, στην Α.Η. αρθρογράφησαν ο Παύλος Τσίμας και ο Θέμος Αναστασιάδης (δεν είχε γίνει εκδότης ακόμη)... Αυτά είναι μόνο μερικά, ενδεικτικά, για να μαθαίνουν όσοι δεν τα έζησαν και να φρεσκαριστούν κάποιες μνήμες παλαιοτέρων. Κι αφού λίγο νωρίτερα η Ηχώ είχε αρχίσει ν' απαγκιστρώνεται από εδραιωμένες λογικές και πρακτικές λειτουργίας δεκαετιών... Να αναφέρω και μερικά ονόματα που ήταν τότε, στα 90ς, στα γραφεία της Κωνσταντινουπόλεως: Στέλιος Σοφιανός, αργότερα διευθυντικό στέλεχος σε διάφορα μέσα (και αρχισυντάκτης στην Α.Η.), σημαίνον στέλεχος του ΔΟΛ εδώ και χρόνια. Φώτης Τσιμέλας, στέλεχος στον -σε άνθηση τότε- χώρο του περιοδικού Τύπου (Κωστόπουλος κλπ.). Μιχάλης Τσαπίδης, πολύ μετά αρχισυντάκτης της Sportday κι επί χρόνα υπεύθυνος επικοινωνίας ΕΠΟ. Χρήστος Μεγγλίδης, γενικός διευθυντής μια περίοδο του TV Magic. Γιάννης Καραλής (περιττεύουν οι συστάσεις). Και πιο μετά Βαγγέλης Μπραουδάκης, επίσης γνωστός. Μανώλης Γρηγοράκης, αρχισυντάκτης αργότερα στη Sportime και τώρα στο Contra.gr. Κώστας Πιτιακούδης, αρχισυντάκτης Derby αργότερα. Πανορμίτης Κωνσταντινίδης, Νίκος Συρίγος, αρχισυντάκτες σήμερα στην Πράσινη. Γιάννης Ξενάκης, επί πολλά χρόνια ρεπόρτερ ΑΕΚ στην Ελευθεροτυπία. Δημήτρης Βασιλόπουλος, αρχισυντάκτης στο ΑΠΕ, όπως επιτελική θέση στο ΑΠΕ κατέχει και ο Γιάννης Νάνος (διευθυντής της Α.Η. στα τελευταία της). Παναγιώτης Αντωνόπουλος, αργότερα αρχισυντάκτης στην Εξέδρα του ΔΟΛ. Γιάννης Σερέτης, αργότερα αρχισυντάκτης και αυτός στην Εξέδρα του ΔΟΛ, τώρα στον ΣΚΑΪ. Βασίλης Σαμπράκος, αργότερα αρχισυντάκτης στη Sportday και διευθυντής στην Εξέδρα του ΔΟΛ. Και φυσικά, δεν ήταν μόνο αυτοί. Να μη μιλήσουμε για τεχνικό προσωπικό... Ή για συνεργασίες του "ομίλου Γεωργαλά" με Διακογιάννηδες και Σωτηρακόπουλους... Είπαμε, μερικά ονόματα. Ενδεικτικά και με καμία σειρά αξιολόγησης. Καλά να είμαστε, να πούμε περισσότερα του χρόνου. (Αυτό λέγεται και να «ζήσουμε να τη θυμόμαστε», αλλά δεν ακούγεται τόσο ωραία...).

      Διαγραφή
    3. Ήταν λάθος στην πληκτρολόγηση η αναφορά τής Sportday ως του "καινούργιου που ερχόταν από μακριά". Η Sportday υπήρξε σαφώς νεότερη έκδοση. Προφανέστατα η αναφορά αφορούσε την Sportime, την πρώτη ταμπλόιντ στον αθλητικό τύπο. Αυτής η Ηχώ άκουσε τον αέρα της προσπάρασης. Αλλά η μάχη ήταν άνιση για λόγους που θέλουν πολύ χρόνο/χώρο να αναλυθούν.

      Διαγραφή
    4. Σαφώς και η μάχη ήταν άνιση και σαφώς θέλουν πολύ χρόνο/χώρο ν' αναλυθούν τα αίτια... Από τον Διονύση Βραϊμάκη, φυσικά. Οσα ξέρει ο νοικοκύρης, δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος. Πόσω μάλλον ένας ανώνυμος...

      Διαγραφή
  6. Σχόλια για το άρθρο στο FB1 Οκτωβρίου 2012 - 7:41 μ.μ.

    Nikos Saridis

    Όπως στο κανονικό Βυζάντιο υπήρχαν Λέων Α', Λέων Β', Λέων Γ', έτσι και στο «Βυζάντιο» είχαμε Βραϊμάκης Α', Βραϊμάκης Β', Βραϊμάκης Γ'! Το ίδιο πρόσωπο σε τρεις θητείες, απλώς στην πορεία ξύρισε το μουστάκι, προφανώς για να μην τον αναγνωρίζουμε! (Εντάξει, είναι ηρωικό να έχει κάποιος διευθυντή τρεις φορές τον Δ. Βραϊμάκη, αλλά ως ταπεινός και μετριόφρων δεν το κάνω θέμα...). Τελικά, όπως και το κανονικό Βυζάντιο, έτσι και το «Βυζάντιο» εξέπνευσε στα χέρια κάποιου Κωνσταντίνου...

    Katerina Nikolopoulou

    είναι ωραίο η δουλειά να είναι ιδέα και ιδανικό..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Σχόλιο για το άρθρο στο FB1 Οκτωβρίου 2012 - 7:43 μ.μ.

    ΣΠΑΝΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

    Τιμώ, δια της κοινοποιήσεως αυτής, έναν "εργάτη" διευθυντή, ένα αφεντικό που, ακόμα και με τα στραβά του, ήταν ιδιαίτερα αγαπητό και μια εφημερίδα η οποία δεν με "μεγάλωσε" μόνο ως αναγνώστη, αλλά και ως επαγγελματία δημοσιογράφο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Σταμάτης Βούλγαρης1 Οκτωβρίου 2012 - 8:12 μ.μ.

    Για μένα που πέρασα λίγα αλλά υπέροχα χρόνια στα γραφεία της Κωνσταντινουπόλεως ήταν απλά τεράστια ΤΙΜΗ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Να υπενθυμίσω ή να ενημερώσω ότι στο f/b υπάρχει σελίδα με την επωνυμία: Αθλητικη ΗΧΩ 1945-2008

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Γιάννης Παπαδόπουλος1 Οκτωβρίου 2012 - 9:30 μ.μ.

    Διονύση μου, προφανώς δεν είμαι ο μόνος που δάκρυσα διαβάζοντας το κείμενό σου και αναπολώντας τα πρώτα μου δημοσιογραφικά βήματα δίπλα σου. Αλλά, ξέρεις, δεν είναι μόνο η συγκίνηση που μου προκάλεσες. Διαβάζοντας το απόσταγμα της ψυχής σου, μόλις συνειδητοποίησα ότι πέρασαν 29 χρόνια από εκείνο το απόγευμα του Μαϊου στην οδό Βούλγαρη... Και αισθάνθηκα ότι σε αυτή τη μεγάλη επαγγελματική διαδρομή, την τόσο συναρπαστική, τίποτε δεν έχει υπάρξει πιο δυνατό από εκείνα τα πρώτα χρόνια του έρωτα με την "Ηχώ" και τη δημοσιογραφία...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να και μια παρουσία από τη… μακρινή Βούλγαρη. Ελάχιστοι – στα μισά δάχτυλα του χεριού – με τους οποίους «μιλάω» από την παλιά Ηχώ, έρχονται από τόσο μακριά. Και πολλοί λίγοι απ’ όσους βρίσκονται στο επάγγελμα έχουν γνωρίσει τα μοναδικά ιδιόκτητα γραφεία, τυπογραφεία και πιεστήριο στην ιστορία της Αθλητικής. Δεν σου το έχω πει: νιώθω υπερηφάνεια (κρυφή, δεν το πολυλέω) για εκείνο το παιδάκι που έφτασε (μιλάμε για 1983!) στο γραφειάκι τού τυπογραφείου τής Βούλγαρη (έκλεινα σελίδα), ντροπαλό, κυριολεκτικά κατακόκκινο από συστολή και – επίσης κυριολεκτικά – από το χέρι του πατέρα του για να ανταποκριθεί στην αγγελία για τις ευκαιρίες σε νέους που είχα δημοσιεύσει στη σελίδα μου. Δεν λέω ποτέ πως εκείνο το παιδάκι «βγήκε» από εμάς δημοσιογράφος – επιτυχημένος και άξιος. Λέω μόνο πως ήταν ένα αυτοφυές ταλέντο. Εμείς λίγο χώμα του δώσαμε και φύτρωσε το σποράκι. Χωρίς καμιά προσπάθεια και με εκπληκτική ταχύτητα! Να είσαι καλά, Γιάννη μου, που μας έδωσες αυτήτη χαρά.

      Διαγραφή
  11. Σχόλιο για το άρθρο στο FB1 Οκτωβρίου 2012 - 10:55 μ.μ.

    Aggelos Mendrinos

    Έζησα κι εγώ έστω κι εξ αντανακλάσεως την πτώση της Ηχούς και τις προσπάθειες για τη σωτηρία της. Όπως και το Sportime πλήρωσε κι αυτή πανάκριβα το τίμημα της επιτυχίας της. Δυστυχως το... νεκροταφείο του Τύπου αποκτά και νέα μέλη. Απογευματινή, Ελευθεροτυπία και ποιος ξέρει ποιες άλλες. Νάσαι΄πάντα καλά και να γράφεις με το δικό σου μοναδικό στιλ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. You 'll never walk alone!
    Και για να μην... αφρίσουν κάποιοι καλοί και αγαπητοί συνάδελφοι,
    glory glory A.Η.
    Με κούρασαν τα ελληνικά τόσα χρόνια και το 'ριξα στην αγγλική οπαδική συνθηματολογία...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αφρίζουν, όμως, κάποιοι άλλοι, διότι σαν σήμερα, στις 2 Οκτωβρίου 1991, η... Γκλόρι Γκλόρι Μαν Γιουνάιτεντ απέκλεισε στην παράταση τον Αθηναϊκό!

      Διαγραφή
  13. Το κόλυβα πότε θα τα μοιράσετε?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λήσταρχος Νταβέλης2 Οκτωβρίου 2012 - 4:47 μ.μ.

      Τοσο πεινασμενος που εφαγες ενα λαμδα από τα κόλλυβα.....

      Διαγραφή
  14. Διονύση(ελπίζω να μου επιτρέπεις τον ενικό) αυθόρμητα σκέφτηκα να σου ζητήσω κάτι, θα ήθελα να κάνεις το πρωτοσέλιδο της Α.Η. της 1/10/2012 σαν να κυκλοφορούσε η εφημερίδα κανονικά όχι πένθιμοι τίτλοι σαν να έχουμε κηδεία αλλά εκείνους τους γνωστούς σκεπτόμενους τίτλους ...από περιέργεια ....ξέρεις ότι και εμείς οι "απέναντι" πάντα ρίχναμε μια κλεφτή ματιά στο πρωτοσέλιδο σας όταν ήταν στα περίπτερα πριν αγοράσουμε την εφημερίδα μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Ηλία, δεν ήταν "κηδεία" ούτε "μνημόσυνο". Μια αναφορά στην επέτειο έγινε και με αφορμή αυτό μια σύντομη ματιά στην πορεία, στην πτώση και στη σπίλωση του τέλους της. Για πράγματα που ζήσαμε δηλαδή. Νομίζω στην ίδια περίπου συχνότητα κινήθηκαν κι άλλα παιδιά της Ηχούς που έγραψαν στο fb. Τιμήσαμε την Ηχώ γι' ο,τι σημαίνει στον Τύπου και κάναμε έναν απολογισμό.

    Κατά τα άλλα, παλιότερα η Ηχώ δεν σας είχε στους "απέναντι". Ήταν μια εφημερίδα για όλους - τουλάχιστον για όλους τους μεγάλους (και με πλατιά κάλυψη στους μικρούς και τους μικρότερους). Έχοντας πάντα ελαφρά χροιά πράσινου (και παλιότερα και κίτρινου). Που σιγά σιγά έγινε σκούρο και μετά βαθύ πράσινο. Για να καταλήξει κάτι σαν Παναθηναϊκά Νέα και, στο τέλος τέλος, μια εφημερίδα που προσπαθούσε να επιβιώσει πουλώντας "αισθησιακές" (ευγενικά το λέω) ταινίες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ Διονύση τη θυμάμαι με την ελαφρά χροιά πρασίνου και με αυτήν την έχω κρατήσει στην ανάμνηση μου,την παρακμή της δε θέλω να τη θυμάμαι.Μου άρεσε που την τιμήσατε με αυτόν τον τρόπο.

      Διαγραφή
  16. «Αν κάνεις τη δουλειά που αγαπάς, δε θα χρειαστεί να εργαστείς ούτε μια μέρα στη ζωή σου», είπε ο Κομφούκιος. Εγώ εργάζομαι τα τελευταία 6 χρόνια της ζωής μου... από τα 30 συνολικά. Τα πρώτα 24 χρόνια ήμουν στην «Αθλητική Ηχώ». Και δεν είμαι δημοσιογράφος... Ενας απλός τεχνικός είμαι... Να είσαι καλά Διονύση. Χάρηκα που σε γνώρισα και συνεργάστηκα μαζί σου. Κρατώ την... ανωνυμία μου για να σου εξιτάρω την περιέργεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τεχνικός, άντρας, με 30 χρόνια προϋπηρεσία, που έφυγε το 2006 μετά από 24 χρόνια στην Ηχώ κι επικαλείται τον Κομφούκιο... Δεν μπορεί παρά να είναι κάποιος που το μαλλί του φέρνει σε Κινέζο, Σαωλλίν ή κάτι τέτοιο...

      Διαγραφή
    2. Ανώνυμε, μόλις είδα το μήνυμά σου. Σκανάρω πρόσωπα, ηλικίες και γραφή (γράφεις καλά, σαν καλός συντάκτης), βάζω και το κάτι σαν "χρησμό" που έγραψε ο "Ν. Σαρ." και ψάχνω. Κυρίως σε οικογένειες του Τύπου, από παππού και πατέρα. Αλλά όχι μόνο. Κάπου θα καταλήξω.

      Διαγραφή
  17. O... χρησμός του Ν.ΣΑΡ. μοιάζει λίγο σε αγγελία για εύρεση νύφης (άσε που ψάχνω κιόλας!). Αν και έπρεπε να το περιμένω ότι με τέτοιο μυαλό που έχει θα με καταλάβαινε αμέσως. Γεια σου Νικόλα, απίστευτη πέννα, κοφτερό μυαλό... (ίσως καταλαβαίνεις και το γιατί κρατώ την ανωνυμία μου).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όχι τόσο κοφτερό μυαλό, ώστε να καταλαβαίνω γιατί κρατάς την ανωνυμία, κάτι υποψιάζομαι βέβαια αν και μου φαίνεται υπερβολικό... μπορεί να πέφτω και έξω... Εν πάση περιπτώσει, εσύ ξέρεις καλύτερα. Παρεμπιπτόντως, η εύρεση νύφης με μπέρδεψε... Τέλος πάντων. Γεια σου... Ανώνυμε, κορυφαίε (και στο γράψιμο)!

      Διαγραφή
  18. Τελικά τον βρήκατε τον... Ανώνυμο???

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμε (Νο2) βάλαμε τον ιχνηλάτη σκύλο μας, αλλάξαμε γρήγορα στο jps τα αρχικά δεδομένα και νομίζουμε ότι τον βρήκαμε ή τον έχουμε ΦΩΤΟ-ΓΡΑΦΗΣΕΙ. Καλός συνάδελφος και φίλος. :)

      Διαγραφή
  19. Γιάννης Μηνδρινός3 Οκτωβρίου 2012 - 4:31 μ.μ.

    Να μπω κι εγώ, κάπως καθυστερημένα, στη συζήτηση; Ας μπω... Κι ας θυμηθώ ένα παλιό γραφείο, αρχές της δεκαετίας του 80, στο ισόγειο της Βούλγαρη... Εκεί που δούλευαν οι λινοτύπες, εκεί που καθόταν ο Σωτήρης (Παπαϊωάννου) κι έφτιαχνε κασέ, εκεί που ο Διονύσης προσπαθούσε να κλείσει τη σελίδα με τα παρασκήνια (κρίμα που δεν θυμάμαι τον τίτλο της), στην οποία συνεργαζόμουν κι εγώ, κάνοντας τα πρώτα μου βήματα στη δημοσιογραφία. Μαζί με τον Νικόλα τον Δελαγραμμάτικα. Ακολούθησαν πολλοί σταθμοί στην πορεία μου, στο χώρο. Αλλά τη συγκεκριμένη εικόνα δεν πρόκειται να την ξεχάσω ποτέ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Δεν υπάρχει περίπτωση να ξανακυκλοφορήσει η Αθλητική Ηχώ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Καλά μου φιλαράκια γειά σας.
    Θανάσης Χρήστου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. τι γινεται με το αρχειο της αθλητικης ηχους τουλαχιστον?

    ΑπάντησηΔιαγραφή