Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Μου είπε τα κάλαντα, του είπα «και του χρόνου». Μου απάντησε «κάνετε πλάκα κύριε; Του χρόνου μπορεί να είμαι στρατιώτης». Κατεβαίνοντας τη σκάλα ψιθύριζε, «άμα έχω πάρει το πτυχίο…».

Ένας εξαιρετικά χρήσιμος ένοχος

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου κλήθηκε να κάνει τη βρώμικη δουλειά μετά το διάγγελμα για το μνημόνιο του «τουρίστα του Καστελόριζου» και ανταποκρίθηκε με τον καλύτερο γι’ αυτούς τρόπο: ισοπέδωση! Ήταν το χρήσιμο εργαλείο τους, ο άνθρωπος-κλειδί για τον όλεθρο που έσπειραν και που σήμερα θερίζουμε ντανιάροντας δεινά σε μεγάλες θημωνιές. Τώρα ο Παπακωνσταντίνου (ο άνθρωπος που, πλέον, συναγωνίζεται σε πολιτική αμβλύνοια τον Γεώργιο Ανδρέου Παπανδρέου!) τους χρησιμεύει σαν το χαλί για να χώσουν από κάτω τα σαρίδια των ευθυνών τους.

Όχι, φυσικά, πως είναι αθώος τού αίματος ο πρώην υπουργός του οικονομικού μπάχαλου. Αλλά στα χέρια τους γίνεται ένας εξαιρετικά χρήσιμος ένοχος, ένας πολύτιμος πρώην συνοδοιπόρος που τους βοηθάει να απο-στρέψουν την προσοχή του κόσμου από τον Παπανδρέου και την οργή του από τον Βενιζέλο. Ο οποίος όποτε ανοίγει το στόμα του λες και το κάνει για να μας δουλέψει, να υποτιμήσει τη νοημοσύνη μας, να μας εμπαίξει. Και τώρα, λέει, απαιτεί τη συγγνώμη για την ενοχοποίησή του πριν αποκαλυφθεί η λαθροχειρία. Συγγνώμη από αυτόν και από το ΠΑΟΚ! Από κόμμα που έβγαλε Τσοχατζόπουλους, Τσουκάτους, Μαντέληδες, Παπακωνσταντίνου – χώρια οι στρατιές που έρχονται από πίσω. Απαιτεί συγγνώμη, ποιος; Ο Βενιζέλος! 

** Ο Βενιζέλος που έκανε την πάπια – δήθεν απαξιούσε να απαντήσει – για όσα του καταλόγισε ο Βαλαβάνης.

** Ο Βενιζέλος που εφηύρε τον νόμο περί ευθύνης υπουργών, έναν νόμο που ταιριάζει προς το παρόν σαν κολάν στον Παπακωνσταντίνου.

** Ο Βενιζέλος που ως μετέπειτα υπουργός Οικονομικών (διάδοχος νεκροθάφτης δηλαδή) έθαψε το στικάκι με τη λίστα Λαγκάρντ στο συρτάρι του, αδιαφορώντας για ό,τι γινόταν, αν γινόταν, γύρω από το αποκαλυπτικά στοιχεία που ο ίδιος έκρυβε.

Απαιτούν συγγνώμη, αλλά κανείς τους δεν ζητάει συγγνώμη που έβαλαν τη χώρα στον λάκκο και αυτό, οι στρεψόδικοι και «στρεψίλογοι», το ονόμασαν σωτηρία!

Όλοι συνεισφέρουν...

Το υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωσε ότι στα φετινά κάλαντα  ο Στουρνάρας μειώνει το φιλοδώρημά του στα παιδιά κατά 70% σε σχέση με πέρσι και τους παρακρατεί το ΦΠΑ (στην κλίμακα του 23%, ως προϊόν διασκέδασης). Για του χρόνου θα τους συστήσει να έχουν μαζί τους μπλοκ παροχής υπηρεσιών ελεύθερου επαγγελματία.

Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Τα σημάδια της Φύσης

Δεν ξέρω αν είναι σημαδιακό ότι η βροχή που πέφτει συνεχώς, αδιάκοπα, στον ίδιο ρυθμό, έντονα κι επίμονα, άρχισε λίγο μετά αφότου αποκαλύφθηκε η αλήτικη και βρωμερή παραποίηση της λίστας Λαγκάρντ.
Η Φύση προσπαθεί να μας ξεπλύνει, αλλά είναι τόση πολλή η βρωμιά, που τι να κάνει και η βροχούλα; (Εδώ δεν μπορεί να κάνει τίποτα  ο γίγαντας Βενιζέλος).

Προσοχή πού... βάζετε

Το συμπέρασμα απο όλη αυτη την ιστορία; Μην βάζετε τα λεφτα σας στην HSBC. Υπάρχουν σοβαρότερες τράπεζες που δεν "χάνουν" λίστες.

ΚΚΕ ☭ Κολωνακίου (από το twitter) 
Όταν ο ΓΑΠ έλεγε κυβερνώ ένα διεφθαρμένο κράτος εννοούσε τον Παπακωνσταντίνου.

Λάκης Μπέλλος ‏@pamelouketo 

Εσχάτη προδοσία

(...) Αν αυτό δεν αποκαλείται εσχάτη προδοσία, τότε ο όρος θα πρέπει να σβηστεί από τη γλώσσα: να είσαι ο υπουργός Οικονομικών που οδήγησες τη χώρα στο διεθνή οικονομικό έλεγχο, να έχεις στη διάθεσή σου έναν κατάλογο με προς έλεγχο πολίτες που στον έχει δώσει η Γαλλίδα συνάδελφός σου για να βοηθήσει τη χώρα σου να πατάξει το οικονομικό έγκλημα, ο κατάλογος αυτός να εξαφανίζεται μυστηριωδώς επί δύο και πλέον χρόνια, να έρχεται μετά στην επιφάνεια, να διασταυρώνεται εκ νέου με τον αυθεντικό, να αποδεικνύεται αλλοιωμένος και, τελικά, η αλλοίωση να αφορά συγγενικά σου πρόσωπα. Λοιπόν; Πώς λέγεται όλο αυτό;
Ο Παπακωνσταντίνου υπήρξε ο αρχιτέκτονας της ελληνικής καταστροφής. Χειρίστηκε τα πάντα προσωπικά, αποκομμένος, μόνος του, χωρίς κανέναν έλεγχο. Απαίτησε και έλαβε όλες τις εξουσίες για να «διαπραγματευθεί» τη «σωτηρία» της χώρας. Κατάφερε να βγάλει κάθε άλλο παράγοντα του πολιτεύματος εκτός μάχης (...)

** Απόσπασμα άρθρου του Γ. Μαλούχου από tovima.gr

Οι καλύτεροι

Λοιπόν. Ψηφίζω Καλύτερο Ξένο Ποδοσφαιριστή τον Λέτο, Καλύτερο Νέο Ποδοσφαιριστή τον Βλαχοδήμο, Καλύτερο Τερματοφύλακα τον Μέγιερι, Καλύτερο Προπονητή τον Οτσαλάν (Παράσχος), Καλύτερο Διαιτητή τον Τριτσώνη, Καλύτερο Ποδοσφαιριστή Football League τον Φουρτάδο και ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΜΑΛ@ΚΕΣ αυτούς που έβγαλαν τις υποψηφιότητες και αγνόησαν τους παίκτες του ΠΑΣ!!!!!!!

Νίκος Νικολάου (από το fb)

Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

Το ελληνικό Κονέκτικατ

ΤΑ ΔΡΑΜΑΤΑ ΤΗΣ ΞΑΝΘΗΣ. ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΠΑΧΡΟΝΗ ΕΩΣ ΤΟΝ ΣΩΤΗΡΗ ΓΙΑΛΑΜΑ, ΤΟΝ ΑΚΗ ΠΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΩΣ ΤΗΝ ΤΡΑΓΙΚΗ 34ΧΡΟΝΗ ΤΟΥ ΑΓΡΙΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ

Γράφει ο BADDOG 

Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, ισάριθμες φορές ο... Ποινικός Κώδικας έχει συγκλονίσει την Ξάνθη. Η πρώτη ήταν το 1982 με τον Κυριάκο Παπαχρόνη. Ξανθιώτης, γαρ. Μόνο που ο (τότε) έφεδρος αξιωματικός των Ειδικών Δυνάμεων σκόρπισε το θάνατο στη Δράμα και τη Θεσσαλονίκη, οπότε έχω την αίσθηση πως ήταν περισσότερο σοκ για το «δικό μας παιδί», που «δεν του φαινόταν», παρά θρήνος για τις κοπέλες που «καθάρισε». Ακόμη και η γεωγραφική απόσταση είναι καθοριστικός παράγοντας για τα συναισθήματα. Εκτός αυτού, ορισμένες επιθέσεις αφορούσαν σε πόρνες... Τη δεύτερη φορά, το 1997, Ξανθιώτης ήταν το θύμα (Σωτήρης Γιαλαμάς) και μέτοικος στην πόλη ο δράστης: ο Άκης Πάνου. Θρήνος, δηλαδή, για το «δικό μας παιδί», ανεξάρτητα από το ποια γνώμη είχε ο καθένας γι' αυτόν (επαρχία, άλλωστε...) και καμία συμπάθεια για τον άνθρωπο που πάτησε τη σκανδάλη. Η τρίτη είναι και η πιο φαρμακερή για την περιοχή. +/- Δείτε τη συνέχεια

Γηγενής ο -πέρα από κάθε λογική- φονιάς Χρήστος Παπάζογλου, Ξανθιώτισσα η Ζωή Δαλακλίδου. Άφατη οδύνη για την άτυχη 34χρονη. Ακόμη και αν δεν ήξεραν πολλοί τη Ζωή, γνωστό σε όλους το όνομα Δαλακλίδης. Μία από τα πιο παλιά και παραδοσιακά μαγαζιά στην πόλη. Από τον ιδρυτή του προπολεμικού «στραγαλοποιείου» (μιλάμε για μία πόλη με ανατολίτικα στοιχεία), μέχρι τα παιδιά και τα εγγόνια του, οι Ξανθιώτες έχουν φάει αμέτρητους τόνους καβουρντισμένων ξηρών καρπών κι έχουν καταναλώσει αναρίθμητη ποσότητα ντοντουρμά (παγωτό καϊμάκι). Από την άλλη, κανένας οίκτος για το δολοφόνο που κακοποίησε σεξουαλικά και με αιχμηρά αντικείμενα τη «λεία» του, τη σκότωσε, την περιέλουσε με βενζίνη και την έκαψε.

Κανένας οίκτος, διότι αυτουνού «του φαινόταν», αφού, καίτοι είχε κατηγορηθεί για βιασμό και άλλα τινά στο παρελθόν, εντούτοις κυκλοφορούσε ελεύθερος. Το πιο ισχυρό απ' όλα τα «εμφράγματα». Μέχρι -τολμώ να πω- γραφικότητος. Οι ταξιτζήδες της πόλης εξέδωσαν ανακοίνωση, που λέει ότι στις νυχτερινές κούρσες θα περιμένουν πρώτα ο επιβάτης που αποβιβάζουν να μπαίνει μέσα στο σπίτι και μετά να φεύγουν! Ή και με πρωτοφανείς εκδηλώσεις πένθους. Μία από τις μεγαλύτερες ομάδες Ξανθιωτών στο facebook, με μερικές χιλιάδες μέλη, έχει από προχθές στη θέση της κεντρική της φωτογραφία το απόλυτο μαύρο.

Ένα δικό τους (των Ξανθιωτών) «Κονέκτικατ». Με διαφορές από το Κονέκτικατ ως προς την «αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος», αλλά το ίδιο ως προς το κοινωνικό μούδιασμα. Έχω την αίσθηση, πάντως, ότι γενικότερα η ηθική καταδίκη του φονιά αυτή τη φορά είναι αυτονόητη. Πάνδημη (σε όλη την Ελλάδα) κι ολοσχερής. Κι ευτυχώς. Χρόνια μετά από τη σύλληψη Παπαχρόνη, έτυχε να υπηρετήσω στη ΣΕΑΠ στο Ηράκλειο. Από τα χείλη κάποιων «στρατόκαυλων» και όχι μόνο κυκλοφορούσε ο μύθος του «αρχηγού της Σχολής Παπαχρόνη». Που δεν «μασούσε», που..., που... Αηδίες! Την ίδια εποχή, μάλιστα, ο «δράκος» λάμβανε επιστολές από θαυμάστριές του στη φυλακή!

Στην περίπτωση του (συχωρεμένου, πια) Άκη Πάνου, αθηναϊκές γραφίδες χάνονταν σε θολά αρχέτυπα, κώδικες τιμές και τα ρέστα, σε αναζήτηση χωνευτικού για τη δυσανεξία που προκαλούσε η χειρότερη ανθρώπινη πράξη από ένα «πρόσωπο του πολιτισμού». Σε δουλειά να βρισκόμαστε...

ΥΓ.1: Δεν χαίρομαι που ο δράστης είναι Έλληνας, άρα... χειρότερος στο «ζύγι» από εκείνον της Πάρου, τον οποίο ήθελαν να κατασπαράξουν οι χρυσαυγίτες. Θεωρώ ανοησία όπως εγκλήματα κατά της ζωής, του κοινού ποινικού δικαίου, να προσδιορίζονται -είτε έτσι είτε αλλιώς- με βάση το έθνος. Ανοησία, την οποία συντηρεί στα ανακοινωθέντα της και η ίδια η ΕΛΑΣ, αναφέροντας για συλλήψεις «αλλοδαπών» ή «ημεδαπών». Χαρά θα δικαιολογούνταν μόνο αν ζούσε η ανυποψίαστη κοπέλα. 

ΥΓ.2: Η «δημοσιογραφία της νέας εποχής», της «μεταστατικής» εξάπλωσης του λάθους, χτύπησε και πάλι. Σε όλο το διαδίκτυο, το έγκλημα διαπράχθηκε στην «πυλωτή». Πιλοτή είναι το σωστό. Και δεν το επισημαίνω επειδή έλαχε να τη... γνωρίζω μια και στο συγκεκριμένο ακάλυπτο - προέκτασή της έχει τύχει να παρκάρω, καθότι στην ίδια πολυκατοικία (40 Εκκλησιών και Κοραή γωνία) διαμένουν εδώ και πολλά χρόνια γνωστοί μου / συγγενείς! Όλες οι πιλοτές έτσι γράφονται. 
Όχι, την κοπέλα δεν τη γνώριζα...

Η λίστα Βενζέλου

Μόνο πάρτι που δεν έκανε ο Βενιζέλος για τη «δικαίωσή» του (τι θράσος!) στην υπόθεση της «λίστας Λαγκάρντ».
Και πρόσθεσε στη «λίστα Βενιζέλου» (των διαγραμμένων) τον Παπακωνσταντίνου. Η σαλαμοποίηση συνεχίζεται.

Βρωμιάρηδες! 
Σε τι βάθος βρίσκεται ο πάτος του βόθρου σας;

Πλάκωμα σε σωστό τάιμινγκ

Χαμός με τους ΠΑΣΟΚους, νυν και τέως, μετά τις πληροφορίες ότι παραποιήθηκε η λίστα Λαγκάρντ.
Πυρά Γρηγοράκου κατά Ραγκούση και τούμπαλιν, με βαρύτατους χαρακτηρισμούς για αστειότητες, για «συνεργάτες τού Τσοχατζόπουλου» κλπ. Πολύ γέλιο!
Ο θίασος πάλι επί σκηνής. Και μάλιστα σε σωστό τάιμινγκ: σήμερα απεργούν τα θέατρα…

Το γράμμα του Κινέζου…

...ΠΟΥ ΕΥΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΕΠΕΣΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΕΛΛΗΝΑ. ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΚΛΕΠΤΑΠΟΔΟΧΟΙ ΟΤΑΝ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΠΑΜΦΘΗΝΑ ΚΙΝΕΖΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ; 

Κινέζος εργάτης βιομηχανίας παιχνιδιών έκρυψε σε κουτί παιχνιδιού που προοριζόταν για εξαγωγή σημείωμα απόγνωσης όπου έγραφε ότι στο εργοστάσιο που εργάζεται οι εργάτες δουλεύουν 15 ώρες την ημέρα, επί επτά ημέρες τη εβδομάδα και αμείβονται με 1,6 δολάρια τον μήνα. Ο Κινέζος χαρακτήριζε τα εργοστάσια παιχνιδιών της Κίνας «στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας» και καλούσε όποιον βρει το γράμμα να το καταγγείλει στον Οργάνωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Το μήνυμα βρέθηκε από Αμερικανίδα στο Όρεγκον και, ευτυχώς, όχι από κάποιον στην Ελλάδα που δεν θα ένιωθε ιδιαίτερη έκπληξη. Γιατί βρισκόμαστε ήδη στις ράγες που οδηγούν στην επταήμερη εργασία, στο 15ωρο, στον μισθό των ελαχίστων ευρώ και στα «στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας». Κι αυτό παρά τις φιλότιμες προσπάθειες, είναι αλήθεια, του αριστερού κ. Κουβέλη και του σοσιαλιστή κ. Βενιζέλου.

Υστερόγραφο ερωτημάτων: Να θεωρήσω την αγορά από εμάς κινεζικών πάμφθηνων προϊόντων (τόσο φθηνών ορισμένες φορές που ξεπερνούν κάθε λογιστική λογική) ως αποδοχή και επιβράβευση των συνθηκών κάτεργου που καταγγέλλει ο Κινέζος εργάτης; Είμαστε κάτι σαν κλεπταποδόχοι όταν, για παράδειγμα, αγοράζουμε ένα σετ 7-8  κατσαβιδιών  με μόλις ένα ευρώ; Και για το οποίο σετ ξέρουμε ότι κάποιοι αμείβονται με 1,6 δολάρια το μήνα προκειμένου να φτάσει σε εμάς στην παράλογα εξευτελιστική τιμή;

Μηνύματα καπνού

Το βαρύ νέφος από τα τζάκια και τις ξυλόσομπες που έχει γίνει καπάκι πάνω από τα κεφάλια μας στον ουρανό της Αθήνας, είναι μηνύματα καπνού των ιθαγενών της Ελλάδας προς τον πολιτισμένο κόσμο. Μηνύματα απόγνωσης…

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Σαλαμάκι από τάρανδο

ΜΙΑ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΗ ΓΑΣΤΡΙΜΑΡΓΙΚΗ ΓΙΟΡΤΑΣΤΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ. ΚΕΦΤΕΔΑΚΙΑ ΜΕ ΦΙΣΤΙΚΙΑ ΑΙΓΙΝΗΣ, ΛΑΧΑΝΟΝΤΟΛΜΑΔΕΣ ΜΕ ΑΡΝΙΣΙΟ ΚΙΜΑ ΚΑΙ ΠΑΤΑΤΕΣ ΦΟΥΡΝΟΥ ΜΕ ΜΗΛΑ ΚΑΙ ΚΥΔΩΝΙΑ

Γράφει ο BADDDOG 

Δεν έχω ταξιδέψει ποτέ μου στον αρκτικό κύκλο. Ως εκ τούτου, τους ταράνδους τούς ήξερα μόνο από φωτογραφίες και από την τηλεόραση. Ώσπου έτυχε στα καλά καθούμενα να συναντηθούμε χριστουγεννιάτικα. Δυστυχώς, όχι σε συνθήκες υπό τις οποίες και οι δύο πλευρές θα επιθυμούσαμε. Είμαι σε σπίτι γνωστών, για ρεβεγιόν. Κι ενώ είμαστε στη φάση του απεριτίφ, μαζί με το τσίπουρο σκάει μύτη και το κερασφόρο θηλαστικό, υπό μορφή μεζέ! Όπως με πληροφορούν, είναι σουηδικό σαλαμάκι, από τάρανδο! Χάθηκε, σκέφτομαι, ένα σαλαμάκι Λευκάδος, ένα σουτζούκι, ένα λουκάνικο Τρικάλων, ένας παστουρμάς; Παίρνουμε που παίρνουμε ράφια από το ΙΚΕΑ να παίρνουμε και αλλαντικά; Δεν βαριέσαι (εντάξει, ένα άλλο ρήμα χρησιμοποίησα, ομοιοκατάληκτο, αλλά δεν έχει σημασία…), θ’ αποζημιωθούμε με το κυρίως φαγητό… Ένα τραπέζι σαν διάδρομο αεροδρομίου! Θα φάει, σκέφτομαι, η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι!... +/- Δείτε τη συνέχεια

Καθόμαστε, λοιπόν, στον καλοστρωμένο διάδρομο κι αρχίζουν να προσγειώνονται πιάτα, πιατέλες, ταψιά και πυρέξ με τη συχνότητα αυγουστιάτικων τσάρτερ στη Ρόδο! Για αρχή, απλώνω το χέρι στα ψωμάκια. Όπως μου εξηγεί η οικοδέσποινα, καμαρώνοντας σα γύφτικο σκεπάρνι, τα ζύμωσε μόνη της κι έβαλε μέσα και σταφίδες! Όπα, λέω, δεν αρχίζουμε καλά… Και στο καπάκι και δεύτερο σοκ. Πότε στο διάολο, αναρωτιέμαι, άλλαξαν τα ήθη και τα γλυκά σερβίρονται πριν το κρέας; Είναι η στιγμή που η ίριδα του αριστερού μου ματιού έχει πέσει σε κάτι σφαιρίδια σαν σοκολατάκια Ferrero Rocher. Πάλι με προλαβαίνει η οικοδέσποινα: κεφτεδάκια παναρισμένα με τριμμένα φιστίκια Αιγίνης! Τι λες; Της λέω. Δεν βαριέσαι, ξαναλέω από μέσα μου, ας βάλουμε για σιγουριά λίγη σαλάτα. Καλύτερα fit, παρά νηστικός.

Όμως, η περιπέτεια δεν έχει τελειωμό… Μέσα στη χλωρίδα της γαβάθας ανακαλύπτω πορτοκάλι και φιστίκια. Πανίδα όχι, δεν βλέπω. Άλλωστε, ο τάρανδος έχει γίνει σαλαμάκι. Πολύ φιστίκι παίζει, ξανασκέφτομαι. Δηλαδή, αν μετά από το φαγητό ζητήσω κάνα ουίσκι τι θα μου φέρουν για συνοδευτικό; Τη συκωταριά του Jack Daniel; Anyway… Κάτι θα βρω, φιλοσοφώ, να φάω απόψε. Του κερατά! Και… όπα, να το το χοιρινό. Ρολό. Εδώ είμαστε… Μόνο που αυτό δεν είναι χοιρινό, αλλά Kinder έκπληξη! Η γέμισή του αποτελείται από κάτι απροσδιόριστα χορταρικά, με υφή φυκιών! Τη βάψαμε! Για να φάμε ένα κομμάτι κρέας πρέπει να κάνουμε αποψίλωση σαν «ψαρούκλα» στο Σουφλί.

Ο συμβιβασμός με την ωμή πραγματικότητα είναι πλέον γεγονός. Βεβαίως, κάπως πρέπει να καταπραΰνω τις κακοποιημένες λάχνες του στομαχιού μου, πρωτίστως. Και να μην προσβάλω τη νοικοκυρά, δευτερευόντως. Ακόμη κι ένας κλοσάρ, λέω από μέσα, μου αυτή τη μέρα κάτι θα φάει, κάποιος θεός θα με λυπηθεί κι εμένα. Και σημαδεύω με το πιρούνι έναν λαχανοντολμά. Φευ! Στην πρώτη μπουκιά μού αφήνει μία επίγευση αηδίας! Η οικοδέσποινα, λες και διαβάζει τις απορίες μου, αναλύει στην ομήγυρη ότι τους έκανε με αρνίσιο (ναι, αρνίσιο!) κιμά… μπλα – μπλα. Γκουντ… αϊντία, ξαναματασκέφτομαι! Κι εξακολουθώ να πίνω, για να ξεχάσω...

Εντούτοις, δεν έχω πετάξει ακόμη λευκή πετσέτα. Εξάλλου, είναι ζήτημα επιβίωσης. Μόνο με τσίπουρο και κρασί, ξεροσφύρι; Στο τέλος, θα πάμε αδιάβαστοι. Το καντήλι της ελπίδας αποζητά μια σταγόνα πυρηνέλαιου για να μη σβήσει. Σαν κι εκείνον που παίρνει πρωτοχρονιάτικο λαχείο, έχουν κληρωθεί όλα τα πραγματικά τυχερά νούμερα και περιμένει μπας και πάρει τίποτα στον λήγοντα. Κοζάρω, λοιπόν, το σκεύος με τις πατάτες φούρνου. Βάζω βιαστικά μερικές στο πιάτο κι αμελλητί, που λένε και οι μορφωμένοι, κάνω να τσιμπήσω την πρώτη. Ουγκ!... Στο τσακ γλιτώνω την οισοφαγική παλινδρόμηση! Δεν μπορεί, λέω, ή ο Γιαννάκης (Καποδίστριας) μάς είπε ψέματα κι αυτό που μας έφερε τότενες από τα ξένα δεν ήταν πατάτα, ή κάτι σοβαρό συμβαίνει. Αμέσως το μυστήριο λύνεται: η οικοδέσποινα -μ’ ένα χαμόγελο από το Ναύπλιο του Καποδίστρια έως το Περού του Τεόφιλο Κουμπίλιας- λέει ότι έχει κόψει σε παρόμοιες φέτες με τις πατάτες -βάζοντάς τα όλα μαζί στο φούρνο- κυδώνια και μήλα! Συγχρόνως ακούει διάφορες επευφημίες από ομοτράπεζους κι ομοτράπεζες για τις γκουρμέ δημιουργίες της!...

Όλα αυτά τα συνήθη γλυκανάλατα… Είναι η στιγμή που το βλέμμα μου διασταυρώνεται με το αντίστοιχο της καλής μου συμβίας. Σαν να της λέω «κόψε τις μαλακίες, τα κομπλιμέντα για τα σιχάματα που έχει μαγειρέψει η φιλενάδα σου». Η δική της ματιά σαν να μου λέει: «Μην τολμήσεις και ξεστομίσεις καμιά εξυπνάδα και γίνουμε ρεζίλι»! Πειθαρχώ, πλην όμως η αμνησικακία έχει τόση σχέση μ’ εμένα όσο το φιστίκι με τους κεφτέδες! Ειδικά όταν η δηθενιά δεν τελειώνει με την ολοκλήρωση του… εορταστικού δείπνου, αλλά περνάει στο τραπέζι των συζητήσεων.

Κι επειδή τα νεύρα μου, ύστερα κι από τη γαστριμαργική αναστάτωση, έχουν ήδη γίνει σαν κλωστές από ακαθάριστα φασολάκια και δεν αντέχουν τον ξερολισμό και τον ψευτοδιανοουμενισμό ορισμένων συνδαιτυμόνων (της «μεσαίας τάξης»), αποφασίζω να πάρω το αίμα μου πίσω. Θα τους κάνω, σκέφτομαι, την κουβέντα μπουρ-δέ-λο! Βρίσκω, λοιπόν, σε κάποια στιγμή μία ευκαιρία και, αψηφώντας το αυστηρό βλέμμα του ετέρου ημίσεος, ρίχνω με κάθε σοβαροφάνεια στην πίστα το κάτωθι –προϊόν πολυετούς προβληματισμού- ερώτημα: Τα ονόματα των τριών μάγων ήταν Βαλτάσαρ, Μελχιώρ, Γασπάρ. Τις τρεις καμήλες που καβαλούσαν καθ’ οδόν προς τη φάτνη γιατί η ιστοριούλα δεν μας αναφέρει πώς τις λέγανε; Μελπομένη, Φραουλίτσα, Κρυστάλλω; Αμηχανία… Χι! Χι! Κάτι πάει να μου πει ο ένας ότι δεν έχει καμία σημασία το όνομα του ζώου… Αντιγυρίζω ότι… γιατί το άλογο του Αλέξανδρου καταγράφεται ως Βουκεφάλας; Χι! Χι!... Δηλαδή, με ρωτά εν συνεχεία ο ένας, επάγγελμα ψυχίατρος, υπαινίσσεσαι ότι είμαστε ρατσιστές με τα ζώα; Ότι σε αυτά δεν δίνουμε πάντα ονόματα όπως στους ανθρώπους; Το δόλωμα έχει πιάσει… Κουφάλες! Λέω πάλι από μέσα μου. Τάρανδο εσείς; Καμήλες εγώ!

ΥΓ.1: Φυσικά, αυτό το κείμενο το έγραψα κρυφά από τη συμβία μου! Κι ευελπιστώ ότι δεν θα το ανακαλύψει μέσα στους πέντε ωκεανούς του διαδικτύου η οικοδέσποινα!... 
ΥΓ.:2: Το παρόν επέχει και θέση οδηγίας προς ναυτιλλομένους εν όψει ρεβεγιόν Πρωτοχρονιάς. 
ΥΓ.:3: Πάντως, το σαλαμάκι ταράνδου ήταν το μόνο που τρωγόταν απ’ όλα αυτά. Υποφερτό.

Η τελευταία σίγουρη εργασία...

Ενημέρωσε κανείς τα παιδιά που είπαν τα κάλαντα ότι τα λεφτά που συγκέντρωσαν ίσως είναι τα τελευταία που κέρδισαν με τον ιδρώτα και τη δούλεψή τους – τουλάχιστον για τα επόμενα είκοσι χρόνια της ζωής τους;

Οι πικρές αλήθειες του Χριστόφια και τα εμετικά ψέματα του Γ. Παπανδρέου...

Ο Χριστόφιας είχε αναγγείλει με δάκρυα στα μάτια την αγκίστρωση της Κύπρου στο μνημόνιο και συγκρίναμε τότε, σε ένα σύντομο σχόλιο, την ευαισθησία του Κύπριου προέδρου με την αναλγησία του «δικού» μας. Οι οποίος μετάβαλε την αντίστοιχη αναγγελία σε τουριστική ατραξιόν που είχε φόντο τη γοητευτική γραφικότητα του Κατελόριζου.

Τώρα ο Χριστόφιας αναγγέλλοντας την αποχώρησή του από τη προεδρία μίλησε για ένα δύσκολο 2013 εξαιτίας του μνημονίου που θα πλήξει, είπε, κυρίως τους ανέργους, τους χαμηλόμισθους και τους χαμηλοσυνταξιούχους. Λόγια πικρής αλήθειας από έναν ηγέτη κι όχι διάγγελμα εμπαιγμού όπως του Γ.Π. που είχε μιλήσει με θαυμασμό και δουλική ταπεινότητα για τους «νέους συμμάχους μας». 

Βάζοντας σε αντιδιαστολή την έκφραση ειλικρίνειας του Χριστόφια με την εμετική παραμυθολογία τού Παπανδρέου ξεχειλίζεις από οργή. Θυμηθείτε τι έλεγε τότε ο  πρωθυπουργός τής καταστροφής.

 ** «Οι εταίροι μας θα συνδράμουν άμεσα και αποφασιστικά, ώστε να παράσχουν στην Ελλάδα το απάνεμο λιμάνι που θα μας επιτρέψει να ξαναχτίσουμε το σκάφος μας με γερά και αξιόπιστα υλικά». 
** «Ξέρουμε πλέον το δρόμο για την Ιθάκη και έχουμε χαρτογραφήσει τα νερά. Θα φτάσουμε εκεί ασφαλείς, πιο σίγουροι, πιο δίκαιοι, πιο περήφανοι». 
** «Ο τελικός μας στόχος, ο τελικός μας προορισμός, είναι να απελευθερώσουμε την Ελλάδα από επιτηρήσεις και κηδεμονίες». 

Άθλια λόγια μιας άθλιας πολιτικής.

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

Το τέλος του Newsweek και οι συνεχείς «κηδείες» τών ελληνικών εκδόσεων...

Ο ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΣ ΤΥΠΟΣ. Η ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ (ΠΑΡΑ)ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΕ ΣΑΪΤ ΟΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΘΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΑΧΑΛΙΝΩΤΟ ΣΕΞ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΘΡΙΑΜΒΕΎΟΥΝ ΟΣΟΙ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΙ ΓΡΗΓΟΡΟΙ ΣΤΟ ΚΟΠΙ-ΠΕΪΣΤ.

Ο Τύπος αλλάζει, συρρικνώνεται, προσαρμόζεται σε ένα περιβάλλον που μέχρι πριν μια δεκαετία τού ήταν άγνωστο. Και ταυτόχρονα για να επιζήσει δημιουργεί παρακαμπτηρίους – όπως ακριβώς κάνει ο ανθρώπινος οργανισμός που όταν φράζει μια αρτηρία προσπαθεί, και πετυχαίνει κάποιες φορές, να δημιουργήσει παράπλευρες διόδους για να συνεχίσει το αίμα τη ζείδωρη ροή του. Το Newsweek, ένα αμερικανικό περιοδικό με παγκόσμια εμβέλεια, τερματίζει τη ζωή του κάτι λιγότερο από δύο μήνες πριν γιορτάσει τα ογδοηκοστά γενέθλιά του. Ένα ακόμα τραύμα στα πολλά που έχει υποστεί ο Τύπος τής Υδρογείου, και φυσικά περισσότερο ο ελληνικός. Πόσες εκδόσεις δεν συνοδέψαμε στην τελευταία τους κατοικία, στις άκρες τής μνήμης μας δηλαδή; Τεθλιμμένοι συγγενείς, φίλοι και… τέκνα αποχαιρετήσαμε την Αθλητική Ηχώ (τη δικιά μας…), την Ελευθεροτυπία, το ημερήσιο Βήμα, τον Φίλαθλο, την Απογευματινή, τον Ελεύθερο Τύπο στην πρώτη σύστασή του – κι άλλες εφημερίδες και περιοδικά που έγραψαν ιστορία γράφοντας την ιστορία μας. +/- Δείτε τη συνέχεια

Το Newsweek, το τελευταίο τεύχος τού οποίου αναγγέλλεται με το εξώφυλλο που βλέπετε, πριν από 4-5 χρόνια είχε κυκλοφορία μεγαλύτερη από τρία εκατομμύρια τεύχη. Αλλά ακολούθησε βουτιά στο κενό. Βασικός υπαίτιος (αλλά όχι μόνο), το ίντερνετ. Που είναι, λένε, το μέλλον του Τύπου. Αν το μέλλον που διαγράφεται έχει τα χρώματα και τα συστατικά τού παρόντος, ασ’ το καλύτερα! Ακόμα και σάιτ μεγάλων συγκροτημάτων (για την Ελλάδα μιλάω) είναι γεμάτα από λάθη, ασυνταξίες, γλωσσικές βαρβαρότητες, πάμπολλα φάουλ δημοσιογραφικής δεοντολογίας, κακές επιλογές φωτογραφιών, ανωνυμογραφίες σε σχόλια που πρέπει κάποιος να τα υπογράψει και άλλα πολλά που ο θωρακισμένος με σωστά επιτελεία έντυπος λόγος δεν θα τα άφηνε εύκολα να πλησιάσουν στα τείχη του (όχι πως κι αυτά δεν είχαν υποστεί ρωγμές εκ των έσω στη διαδρομή τής δημοσιογραφικής ιστορίας).

Όσο για τα μικρότερα σάιτ, όπου εκκολάπτονται σαν από αυγά μύγας εκατοντάδες «νέο-εκδότες», εκεί ο μεγάλος τους εθισμός είναι το αχαλίνωτο, μανιασμένο σεξ με την αντιγραφή. Τα συντακτικά επιτελεία είναι μωρά τής (παρα)δημοσιογραφίας που δεν έχουν απογαλακτιστεί καλά καλά από το σχολείο και σε αυτά θριαμβεύουν όχι όσοι έχουν δημοσιογραφική παιδεία, δημοσιογραφικό ένστικτο και δημοσιογραφικό λόγο, αλλά όσοι είναι πιο γρήγοροι στο κόπι-πέιστ και στη λογοκλοπή. Και το κάνουν απρόσεκτα, ασύντακτα, ανεύθυνα, χωρίς διασταυρώσεις – σε βαθμό που στις ειδήσεις τους τυχαίνει να πεθαίνουν ζωντανοί και να ζωντανεύουν από καιρό πεθαμένοι.

Κλείνοντας να προσθέσουμε ότι το Newsweek (να το λέγαμε αντίπαλο δέος για το μαζικότερης αναγνωσιμότητας Time που συνεχίζει απτόητο;), γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1933, κατέγραψε στα οδόντα του χρόνια πολύ μεγάλα ιστορικά γεγονότα και τώρα μετασχηματίζεται από κάμπια σε πεταλούδα του ίντερνετ: γίνεται διαδικτυακό. Είχε αναγγείλει από καιρό τη συνέχισή του ως Newsweek Global και αυτήν την εβδομάδα υπογράφει την απόσυρσή του από την έντυπη ιστορία με ένα έξυπνο, εκφραστικό, τρόπο: ασπρόμαυρη φωτογραφία (παραπομπή στο παρελθόν) που απεικονίζει την περιοχή με το μέγαρο όπου στεγάζονται τα γραφεία του και αναγγελία τής τελευταίας έντυπης έκδοσης με κολλημένες τις λέξεις και με τη δίεση «#LASTPRINTISSUE» (που παραπέμπει στο tweeterικό παρόν). Επιτυχημένο εξώφυλλο, αν και κάποιοι στην Αμερική το περιέγραψαν σαν την προσπάθεια του ετοιμοθάνατου να αποκαλύψει μέσα στο ψυχορράγημα το όνομα του δολοφόνου του.

Διον. Βραϊμάκης

Ας παίξουν κάνα λαχείο στα Λαχεία

Φτώχειες φέτος κι εκεί που μοιράζουν μυθικά πλούτη: το Πρωτοχρονιάτικο Λαχείο (άλλοτε «Λαχείο Συντακτών») διαφημίζεται με ραδιοφωνικό σποτ δυο-τριών χρόνων, αμφίβολης ποιότητας και αισθητικής. Είναι εκείνο με την «κυρία Τουλιάτου» που τηλεφωνεί στην πρώην δουλειά της, ζητάει τον εαυτό της, της απαντούν ότι «δεν είναι πια εκεί» και εκείνη σκάει στα γέλια. Ούσα, προφανώς, η υπερτυχερή. Δεν παίζουν και κάνα λαχείο, εκεί στα κρατικά λαχεία, μπας και του χρόνου αλλάξουν το σποτ...

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2012

Αγοράσαμε βιαστικά, χάσαμε γρήγορα...

(...) Πριν δούμε όμως αναλυτικά πως στήθηκε το κόλπο και ποιος κέρδισε πραγματικά από την επαναγορά, να υπογραμμίσουμε ευθύς εξαρχής το θεμελιώδες «λάθος» της επαναγοράς: Γιατί να αγοράσουμε, σε μειωμένη τιμή, σήμερα που δεν έχουμε ως κράτος λεφτά και επομένως πρέπει να τα δανειστούμε, πράγμα που συνεπιφέρει περικοπές μισθών και συντάξεων και άλλα δεινά, ελληνικά κρατικά ομόλογα που λήγουν μετά από …δέκα ως τριάντα(!) χρόνια; Γιατί ο ελληνικός λαός του 2012 πρέπει να υποφέρει τα πάνδεινα για να εξοφλήσει σε ιδιώτες ομόλογα που λήγουν το …2023 το συντομότερο και το 2042 το αργότερο; +/- Δείτε τη συνέχεια

Τέτοια είναι σχεδόν στην ολότητα τους τα ομόλογα που κυκλοφορούν μετά το «κούρεμα» του Μαρτίου. Ποιος ξέρει πώς θα είναι η Ελλάδα και η Ευρώπη μετά από δέκα, είκοσι και τριάντα χρόνια; Ποιος ξέρει αν θα υπάρχει καν το ευρώ, ακόμη και η ΕΕ; Και αν υπάρχουν, τι μορφή θα έχουν; Είναι καθαρός παραλογισμός να πληρώνει ένα κράτος σήμερα δανειακές του υποχρεώσεις που λήγουν μετά από τριάντα χρόνια! Το αν θα πληρωθούν τότε ή όχι είναι κίνδυνος που αναλαμβάνουν οι δανειστές του και συνοδεύει τα κέρδη που προσδοκούν. Άλλο πράγμα η επαναγορά ομολόγων που λήγουν σε δύο – τρία χρόνια και άλλο πράγμα η επαναγορά ομολόγων που λήγουν σε δύο – τρείς δεκαετίες!

Πέρα από αυτή τη θεμελιώδη υπηρεσία στους κερδοσκόπους (με το αζημίωτο άραγε;) ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά πως οι κυβερνήσεις βοηθούν τους κερδοσκόπους να αποκομίσουν τρελά κέρδη. Την 1η Ιουνίου 2012, στη δευτερογενή αγορά η αξία ενός ελληνικού ομολόγου ονομαστικής αξίας 1 ευρώ ήταν μόλις 13,5 λεπτά. Θεωρητικά μιλώντας και με δεδομένο ότι σε χέρια ιδιωτών βρίσκονταν ελληνικά ομόλογα συνολικής αξίας 60 περίπου δισεκατομμυρίων ευρώ, με 8,1 δισεκατομμύρια ευρώ αγόραζε κανείς ολόκληρο το τμήμα αυτό του δημοσίου χρέους που είχε ονομαστική αξία 60 δις. Μόλις άρχισε να συζητείται αόριστα το θέμα επαναγοράς ελληνικών ομολόγων, η αξία τους την 1η Σεπτεμβρίου ανέβηκε στα 18 λεπτά ανά ευρώ. Στις 6 Σεπτεμβρίου 2012 ο Μάριο Ντράγκι δήλωσε ότι η ΕΚΤ θα αγοράζει κρατικά ομόλογα σε απεριόριστες ποσότητες, οπότε η τιμή των ελληνικών ομολόγων πήγε στα 25 λεπτά ανά ευρώ. Τον Οκτώβριο ο Σόιμπλε δήλωσε ότι ειδικά τα ελληνικά ομόλογα μπορεί να επαναγοραστούν με δάνειο από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης (EFSF), οπότε τελικά στις 3 Δεκεμβρίου του 2012 η τιμή τους είχε σκαρφαλώσει στα 35 λεπτά ανά ευρώ. Έτσι, αυτά τα 60 δις. που την 1η Ιουνίου αγοράζονταν με 8,1 δις. ευρώ, τώρα απαιτούσαν … 20 δισεκατομμύρια!

** Απόσπασμα από εξαιρετικού ενδιαφέροντος άρθρο του Γ Δελαστίκ στο iskra.gr. Τίτλος του «Το κόλπο της επαναγοράς».

Τα παιδιά σήκωσαν βαριές πέτρες...

Πατεράδες-Γιοι το βράδυ στον Σπύρο Παπαδόπουλο σημειώσατε "1". Αν και οι γιοι έκαναν (αυτό που θα λέγαμε σε έναν αγώνα Ολυμπιακού-Φωστήρα) φιλότιμες προσπάθειες. Πολύ μεγάλο φορτίο σηκώνουν τα παιδιά. Και τόλμημα που αποφάσισαν να το περπατήσουν, να το μεταφέρουν και εκτός Ελλάδας σε περιοδεία, τραγουδώντας μόνο επιτυχίες (μερικές τεράστιες) των γονιών. Τι να κάνουμε; Της φύσης είναι αυτά. Σπάνια το ταλέντο μεταβιβάζεται με γονική παροχή.

(Πάντως ο Σπύρος ξεκίνησε πολύ καλά. Ωραία η πρώτη εκπομπή που δεν είχε τη γεύση ταγκιασμένης κονσέρβας και όσοι εμφανίζονταν ήταν σημερινοί και όχι ο εφηβικός τους εαυτός)

** Για όσους δεν είδαν την εκπομπή, τραγούδησαν τα «Τα τραγούδια τού πατέρα μου» οι τζούνιορ Διονυσίου, Μπιθικώστης, Βαρθακούρης και Κόκκοτας που, όπως αναγγέλθηκε, θα περιοδεύσουν στον κόσμο: από Γερμανία και Κύπρο, μέχρι Καναδά και... Σιβηρία! Κρίμα που δεν ήταν κι ο υιός Μανιδιάτης. 

Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2012

Οι αναδύσεις τής «Αθλητικής Ηχούς»

Αυτό το άρθρο για την Αθλητική Ηχώ, γραμμένο με πολλή αγάπη πριν από κοντά τρεις μήνες (στα γενέθλια της έκδοσης), συνεχώς αναδύεται στα δημοφιλή (του επταημέρου) θέματα του μπλογκ, κατεβαίνει μετά στον βυθό τού χρόνου και ξανά ανεβαίνει στην επιφάνεια. Διαχρονική αξία μιας αρχαιότητας που τη βούλιαξαν σεισμοί, λιμοί, λοιμοί και καταποντισμοί.

Επιδοματολαγνεία

Βλέπω: επίδομα θέρμανσης, επίδομα παιδιών, κοινωνικό τιμολόγιο ΔΕΗ, επίδομα ανεργίας, επίδομα το ένα, επίδομα το άλλο. Αυτός ήταν τελικά ο εξορθολογισμός της οικονομίας; Η πιστοποίηση της φτώχειας;
Μαρία Δεδούση (από το fb)

Η Βάνα, το κοστούμι και η εξουσία

Η πολιτευτής με τον ΛΑΟΣ Βάνα Μπάρμπα (στη σημερινή Εσπρέσο): «Οι πολιτικοί είναι ανθρωπάκια που προσπαθούν να βολευτούν στο κοστούμι της εξουσίας».
Η Βάνα δεν μπόρεσε να βολευτεί γιατί πήγε προς την εξουσία ελαφρώς… ελαφρύτερα ντυμένη.

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

Εδώ που τα λέμε...

Πλάκα, πλάκα, έχω την αίσθηση ότι πολλοί ανακουφίστηκαν που πήγε 7.30 το βράδυ της 21ης Δεκεμβρίου και δεν έχει συμβεί τίποτα στον κόσμο…

Και – ακόμα – πλάκα, πλάκα, πόσοι ‘κονόμησαν από την παραμυθολογία όλα τα χρόνια – και τις μέρες – που προηγήθηκαν: από κινηματογραφιστές μέχρι ξενοδόχους κάποιων απίθανων περιοχών της Τουρκίας ή των Άλπεων και από εφημεριδογράφους έως κατασκευαστές κινητών τηλεφώνων που θα άντεχαν και μετά τη συντέλεια!

Άρχισε;

Η καταστροφή του κόσμου φαίνεται πως έχει αρχίσει. Δεν δουλεύει τα ψυγείο, η τηλεόραση, το pc (γράφω από το λάπτοπ), το αιρκοντίσιον, η κουζίνα, το πλυντήριο και δεν ανάβουν τα φωτάκια του δέντρου και τα φώτα των δωματίων. Σκέφτομαι ότι μπορεί να φταίει που δεν έχω πληρώσει τη ΔΕΗ αλλά δεν το πιστεύω. Ο Αρθούρος Ρεμπώ-Ζερβός είναι τόσο καλός άνθρωπος – ποτέ δεν θα το έκανε αυτό.

Η πινακοθήκη τεράτων

Ο Αρθούρος Ζερβός με την εισήγησή του για αύξηση 49% στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος προκάλεσε τον κόσμο, τον Τύπο, τη λογική και τις αντοχές μας. Μέσα σε μια μέρα πέρασε το όνομά του στην παρεούλα αυτών που τραβούν από το πόδι τον Έλληνα πιο βαθιά στην απόγνωση, τον ενέταξε στην ομαδούλα εκείνων που έχουν βάλει τη σόλα της μπότας του στον λαιμό τού δύσμοιρου που παγώνει, πεινάει και αποστεώνεται από τα φορομπηχτικά κύματα και τις αρπαγές. Το διορισμένο αφεντικό της ΔΕΗ ανήκει πλέον στην πινακοθήκη τεράτων αυτής της άθλιας Κρίσης, όπου δεσπόζει το πορτρέτο του αρχιεργολάβου της κατεδάφισης Γ. Παπανδρέου, πλαισιωμένο από τις μορφές που έχουν οι ιεροφάντες της ισοπέδωσης Παπακωνσταντίνου-Βενιζέλος και μια σειρά επιγόνων που δούλεψαν για το ρίζωμα της συμφοράς όχι μόνο στις σημερινές αλλά και στις επόμενες γενεές. Ανελέητος ο Ζερβός αγνοεί την εξαθλίωση του Έλληνα, την εκτέλεση από αποσπάσματα φόρων, τελών, μνημονίων και ζητάει να αυξηθεί η τιμή ενός από τα πιο βασικά προϊόντα μισή φορά πάνω. Ανεξήγητος ή εξηγήσιμος; 

(Φυσικά η ανασκευή της πρότασής του με τις μετέπειτα τηλεοπτικές του δηλώσεις δεν τον απαλλάσσουν από τις ευθύνες για τον στόχο που είχε με την παράλογη - αλλά λογική στις μνημονιακές μεθόδους - πρότασή του).

Καταστροφή με αξία

Αν είναι να καταστραφούμε το μεσημέρι, ας αρχίσει η καταστροφή από Καραγιώργη της Σερβίας (υπουργείο Οικονομικών), Ιπποκράτους, λεωφόρο Συγγρού και Αγίου Κωνσταντίνου. Αμέσως μετά να αποδειχτεί ότι οι Μάγιας έκαναν λάθος και να σταματήσει η καταστροφή. Χωρίς επανορθώσεις.

Ένα ζογκλερικό γκολ σε σάλα...

Το ποδόσφαιρο είτε στο χορτάρι είτε στη σάλα είναι μαγευτικό. Οι επιβεβαιώσεις άπειρες. Και ως μια ακόμα έρχεται το καταπληκτικό ζογκλερικό γκολ, μετά από κομπίνα, που πέτυχε σε αγώνα ποδοσφαίρου σάλας, στη Βραζιλία. Η καταπληκτική του ενέργεια άφησε «κάγκελο» αντιπάλους, συμπαίκτες και, κυρίως, τον τερματιφύλακα που άλλο περίμενε κι άλλο του ήρθε. Απολαύστε το. +/- Δείτε τη φάση στο βίντεο πιο κάτω


Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

Η κυβέρνησις προχωρά αποφασιστικά…

Ο ΚΥΝΑΙΓΕΙΡΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ, Ο ΣΑΜΑΡΑΣ ΤΗΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ Η ΤΑΒΕΡΝΙΑΡΙΣΣΑ ΣΤΑ ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Γράφει ο ΒADDOG 

Tρίτη βράδυ και είμαστε –εμείς κι εμείς- σ’ ένα ταβερνείο, κάπου ανατολικά στην Αθήνα. Σε κάποια φάση η ταβερνιάρισσα, με την οικειότητα που έχει με ορισμένους στην παρέα -τακτικοί θαμώνες, γαρ-, ζητεί τα φώτα μας. Για την κόρη της – μαθήτρια της Α’ Γυμνασίου, η οποία έχει ως άσκηση για την επομένη στο σχολείο «να βρει πρόσωπα που με μία πράξη αποφασιστικότητας έμειναν στην Ιστορία, όπως ο Αλέξανδρος με το γόρδιο δεσμό και ο Λεωνίδας με το μολών λαβέ». Μπαίνουμε, λοιπόν, όλοι στη διαδικασία. Αρχίζουμε να στύβουμε τα κεφάλια μας: «Ο Αννίβας…», πετάει ο ένας. «Ο Ιούλιος Καίσαρ με τον κύβο που ερρίφθη…», προσθέτει ο άλλος. «Ο Κυναίγειρος στον Μαραθώνα…». Εκεί η ταβερνιάρισσα τινάζεται! +/- Δείτε τη συνέχεια

Αυτός ο τελευταίος, ο Κυν… πώς τον λένε, πολύ της έχει αρέσει, καθώς θεωρεί ότι η κόρη της θα τον έχει… αποκλειστικότητα στο τεστ! Χαίρεται τόσο, που μόνο που δεν μας λέει ότι «απόψε τα κερνάει όλα το μαγαζί!». Της κάνει εντύπωση, μάλιστα, παίρνοντας μολύβι και χαρτί για να σημειώσει το όνομα, όταν ακούει πώς γράφεται: Με ύψιλον, άλφα γιώτα, έψιλον γιώτα; Να της καθόταν, άραγε, καλύτερα με έψιλον και ήτα, σαν τον υπέργηρο; Ποιος ξέρει…

Πριν το αναλύσουμε περισσότερο, έχει χαθεί στα ενδότερα. Προφανώς έχει αφήσει δουλειά στη μέση. Ή έχει πάει να τηλεφωνήσει την κόρη, για να της αναγγείλει: «Νενικήκαμεν!» (το πρώτο πληθυντικό, εξάλλου, φοριέται στους γονείς που συμπάσχουν με την καθημερινότητα των τέκνων). Στη σάλα, ωστόσο, είναι αργά πια για ν’ αντιστραφεί η πορεία της βραδιάς. Η συμπαθής ταβερνιάρισσα έχει ενσπείρει για τα καλά το ζιζάνιο του παλιμπαιδισμού… Ο εκπαιδευτικός της παρέας αποφαίνεται ότι είναι ψιλοάκυρο αυτό του Κυναίγειρου, ο οποίος πήγε να πιάσει το βαπόρι από την Περσία με το ένα χέρι αλλά του το έκοψαν το κουλό και κατόπιν επιχείρησε με το άλλο, όμως χραπ κι εκείνο, οπότε η ύστατη απόπειρά του ήταν να το γραπώσει με τα δόντια, με συνέπεια να χάσει και το κεφάλι… Δεν είναι, λέει, τόσο παράδειγμα αποφασιστικότητας, όσο γενναιότητας… «Μην είσαι μ@#ς», αντιδρώ, «μην της χαλάς το όνειρο της γυναίκας, αφού είδες πόσο ενθουσιάστηκε…».

Η κουβέντα καλά κρατεί… Μετά από λίγο, επανεμφανίζεται η ταβερνιάρισσα. «Τι έγινε; Βρήκατε κανέναν άλλον που η αποφασιστικότητά του να έχει μείνει στην Ιστορία;». Και τότε, ο αμφισβητίας του… Κυναίγειρου, πετάγεται και με το ιδιότυπο χιούμορ του της λέει: «Αντώνης Σαμαράς»! Αυτό ήταν! Έμεινε στην Ιστορία…

ΥΓ.: Όχι, δεν το πήραμε στο λαιμό μας το κοριτσάκι. Ταβερνιάρισσα είναι η γυναίκα, όχι ηλίθια, ώστε να μεταφέρει το «Αντώνης Σαμαράς» στην κόρη της, προκειμένου με τη σειρά της η μικρή να το γράψει στην άσκηση…

Αυτό είναι μίσος!

Θέλουν να αυξήσουν τη τιμή του ρεύματος έως και 49%! Δεν μπορεί, δεν εξηγείται αλλιώς, δεν βρίσκω άλλη απάντηση: μας ΜΣΟΥΝ!

(Εκτός κι αν είναι παρανοϊκοί – που μάλλον δεν είναι…)

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

Παγιδευμένοι…

Ο κόσμος τρέχει σαν τρελός. Τι σαν, δηλαδή… Παγιδευμένο ποντίκι σε φωλιά με πολλές τρύπες. Του αυξάνουν το πετρέλαιο, γίνεται συνδρομητής στο φυσικό αέριο. Του αυξάνουν το φυσικό αέριο και αγοράζει ξυλόσομπες, φτιάχνει τζάκια, αλλά του δηλητηριάζουν τη σκέψη πως… δηλητηριάζει το περιβάλλον με τοξικό νέφος. Τρέχει ο κοσμάκης προς τη έξοδο του ηλεκτρικού ρεύματος, εξοπλίζεται με σώματα, φτηνές πατέντες κλπ και μετά τον απειλούν με αύξηση των τιμολογίων τής ΔΕΗ κοντά στο 50%. «Πούστηδες δεν θα γλιτώσει κανείς» (είναι σαν να) λένε οι βασανιστές.

Μην τους ξεχάσετε...

Στη φυλακή αρχίζουν να οδηγούνται άνθρωποι του Λαυρενιάδη. Κάνα πολιτικό θα δούμε; Ελάτε τώρα, που κάνετε ότι δεν καταλαβαίνετε.
Το «Κόπα Αφρικα» είναι μια διοργάνωση που διεξάγεται ΜΟΝΟ στην Ελλάδα. Και συγκεκριμένα στα ΜΜΕ της.

Γιάννης Μπίλιος (από το fb)

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

Αμ έπος, αμ έργον

Στις 14/12 ο Στουρνάρας (συναινούντος και του υπουργού περιβάλλοντος, του Λιβιεράτου) ανανέωσαν τη θητεία του Αρθούρου Ζερβού στην ηγεσία της ΔΕΗ παρά την αποκάλυψη μαύρης τρύπας στην εταιρία που ξεπερνά το ένα δισ. Στις 18/12 ο Ζερβός ανανέωσε την επιμονή στη θέση του ότι τα τιμολόγια τού ηλεκτρικού ρεύματος πρέπει να αυξηθούν σε ποσοστό που πλησιάζει το 50%! Ευγνώμων...

Να πάει κόντρα στα συμφέροντά του;

(...) Η ύπαρξη εκατομμυριούχων βουλευτών, θέτει δύο θέματα. Το ένα ας το ονομάσουμε πολιτικό. Είναι δυνατόν, ένας πολιτικός, ας πούμε ο Βενιζέλος ο οποίος είναι επί πολλά χρόνια εκατομμυριούχος, (δισεκατομμυριούχος αν μιλήσουμε με δραχμές), με καταθέσεις αλλά και αμοιβαία κεφάλαια Τραπεζών, να πάρει ποτέ κάποιο μέτρο ενάντια στις επενδύσεις του; Να πάρει μέτρα ενάντια στους τραπεζίτες οι οποίες έχουν κατακλέψει τους πολίτες αλλά και τις ίδιες τους τις Τράπεζες, διαταράσσοντας τη λειτουργία τους; Είναι δυνατόν στο ερώτημα αν πρέπει να κλείσει μια Τράπεζα επειδή δεν πληροί τους όρους λειτουργίας, να απαντήσει θετικά αν αυτή διαχειρίζεται τα εκατομμύρια του; Ας απαντήσει ο καθένας όπως θέλει στο ερώτημα αυτό. Ο κύριος Βενιζέλος ως υπουργός Οικονομικών έχει απαντήσει ήδη. Έκλεισε χιλιάδες επιχειρήσεις με την πολιτική του αλλά όχι Τράπεζες (...)

 ** Απόσπασμα από άρθρο του Κώστα Βαξεβάνη στο «Κουτί της Πανδώρας»

Διαβάστε ακόμα: Όταν έχεις έναν σκασμό λεφτά, πώς δικαιούσαι να αποφασίζεις για εμένα;

Δημοσιογράφοι-ελβετικοί σουγιάδες

Σε διάστημα τριών χρόνων χάθηκαν 2.440 θέσεις εργασίας στις εταιρείες Τύπου που συνεχίζουν να λειτουργούν και (υπολογίζονται) άλλες 3.000 χαμένες θέσεις από αυτές που έκλεισαν. Σύνολο κοντά 5.500 συνάδελφοι χωρίς δουλειά. Πόσοι είναι αυτοί που πληρώνονται καμιά πεντακοσαριά ευρώ με μπλοκάκι; Πόσοι εκείνοι που υπό την κάνη της απειλής για απόλυση ή κλείσιμο δέχονται πιέσεις να συναινέσουν και σε άλλη… πενιχροποίηση των ήδη πενιχρών μισθών τους; Και πόσοι έχουν λαμβάνειν δυο, τρεις και τέσσερις μήνες δεδουλευμένων; +/- Δείτε τη συνέχεια

Η τεράστια φούσκα – έχουμε ξαναπεί γι’ αυτό στο παρελθόν – που έκανε στρατιές και μεραρχίες νέων να πιστεύουν ότι είναι δημοσιογράφοι και να πληρώνονται (μερικοί αδρά) γι΄ αυτήν την ψευδαίσθησή τους, έσκασε και ο αέρας της εκσφενδόνισε μέλη (δημοσιογραφικά) στους πέντε ορίζοντες. Την ίδια ώρα, οι πρέσες παραγωγής νέων άνεργων δημοσιογράφων λειτουργούν στις σχολές δημοσιογραφίας που υπόσχονται ότι… όταν οι άλλοι θα ψάχνουν για δουλειά εσείς θα είσαστε ήδη επαγγελματίας δημοσιογράφος. Σχολές όπου κυνηγούν το όνειρό τους και άξια φυντάνια και πεπλανημένα πλάσματα που νομίζουν ότι «το έχουν». Αλλά μαθαίνουν την αλήθεια μόνο όταν πέσουν στον βραστήρα. Όπου μπορούν να βρουν «δουλειά» σε κάνα περιθωριακό σάιτ που θα δουλεύουν δυο οκτάωρες βάρδιες και θα πληρώνονται με κάποια ποσοστά-ψίχουλα από διαφημίσεις που είναι αναγκασμένοι να φέρουν οι ίδιοι στο μαγαζί.

Να τρέχουν δηλαδή σε μανάβικα, χασάπικα, καταστήματα ρούχων, αθλητικών ειδών κλπ και να εξασφαλίσουν κάνα μπανεράκι των τρακοσίων ευρώ τον μήνα. Και από εκεί θα βγει το… τεράστιο ποσοστό τους. Αλλά ποιος μικρός και μικρομεσαίος διαφημίζεται σήμερα; Και τι είδος επαγγελματίας τού Τύπου είναι αυτός που κάνει ταυτόχρονα στην ίδια δουλειά τον δημοσιογράφο, τον διαφημιστή, τον τηλεφωνητή, το παιδί που πάει για τους καφέδες αρχισυντακτών κλπ. Ένας δημοσιογράφος-ελβετικός σουγιάς, για πολλές χρήσεις.

 ** Στη φωτογραφία ο Όρσον Ουέλς από σκηνή του μνημειώδους Πολίτη Κέιν. Ενσάρκωνε το ρόλο ενός εκδότη, που ήθελε η εφημερίδα του να είναι τόσο απαραίτητη στα αμερικανικά σπίτια όσο απαραίτητο είναι να γυρίζεις - έτσι έλεγε - τον διακόπτη του ηλεκτρικού ρεύματος μπαίνοντας στο δωμάτιο.

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

Δυο τραγωδίες, δυο αντιμετωπίσεις

ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΔΕΝ ΕΙΔΑΜΕ (ΔΕΝ ΘΑ ΔΟΥΜΕ;) ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Στη διαδρομή του ελληνικού Τύπου (αλλά και του παγκόσμιου) έχουν δημοσιευτεί «τέρατα». Με κορυφαία μια δολοφονημένη κοπέλα τής οποίας είχαν «συναρμολογήσει» τα κομμάτια τού άγρια τεμαχισμένου σώματός της και τα φωτογράφισαν πάνω στην πλάκα τού νεκροτομείου (στο «Έθνος» του αείμνηστου Φιλιππόπουλου).

Αυτήν εδώ τη φωτογραφία από την τραγωδία της Λέσβου, με τον μαζικό πνιγμό παράνομων μεταναστών – μια φωτογραφία που σου τινάζει και διαλύει τα σωθικά από το σοκ –, δεν την είδα πουθενά στα ελληνικά πρωτοσέλιδα. Όπου δεν υπάρχει καν ως πρώτο θέμα, με όποια φωτογραφία κι αν ήθελαν, η τεράστια τραγωδία που συνέβη δίπλα μας, μια ανάσα από το κρεβάτι όπου παίρναμε τον Ύπνο του Δικαίου.

Αντίθετα η άλλη ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ τραγωδία στο Κονέκτικατ προβλήθηκε ως σπαρακτικό (που είναι!) πρώτο θέμα στα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά κανάλια, με έμφαση και συντριβή, κι έγινε βασικό στις εφημερίδες. Μόνο μία, η σημερινή «Βραδυνή», βάζει στην ίδια ευθεία προβολής τα δυο τρομακτικά γεγονότα («ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ σε ΗΠΑ και Λέσβο» ο κεντρικός τίτλος), ενώ, προς τιμή της, στηλιτεύει κι αυτή τη διάκριση στην προβολή των δυο γεγονότων.

Τραγικές και οι δυο περιπτώσεις μαζικών θανάτων, τραγική και η… ταξικότητα στην έννοια της τραγωδίας. Η κρίση της δημοσιογραφίας στη Μεγάλη Κρίση της χώρας, καταπλακώνει την ηθική μας. Μέχρι πνιγμού…

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Όσο κόβει από εμάς ο... παράνομος Στουρνάρας τόσο ανεβαίνει το κασέ του

Η Ένωση εισαγγελέων βγάζει μέχρι και παράνομο, με ποινικές ευθύνες, τον Στουρνάρα για τη γνωστή εντολή του στη ΔΕΗ να αγνοήσει δικαστική απόφαση. Σκορδοκαΐλα του! Εδώ και τρία χρόνια η Ελλάδα διοικείται μέσα από διαρκείς παρανομίας και γελοίες εφαρμογές των νόμων με δικές τους ερμηνείες, όπως έκανε ο Βενιζέλος. Ο οποίος δεν… διάβασε τη λίστα Λαγκάρντ που είχε στα χέρια του για να μη παρανομήσει. Εξευτελισμός της νοημοσύνης δεν έχει όρια.

Ο Στουρνάρας πήρε τη σκυτάλη από τον Βεμνιζέλο σε μια εθνική ομάδα σκυταλοδρομίας που καταρρίπτει τα ρεκόρ αυθαιρεσίας. Τρομερός σπριντ ο οικονομολόγος «άνθρωπος των τραπεζών» (ο Νικήτας Κακλαμάνης το είπε) γράφει στα παλιά του υποδήματα (που δεν προλαβαίνουν να παλιώσουν, βέβαια) νόμους και αποφάσεις. Δεν φοβάται κανέναν. Και ούτε το ενδιαφέρει. Αυτόν το μόνο που τον νοιάζει είναι παίρνει τα εύσημα από τα τακίμια της Ευρώπης και να έρχεται μετά με χαρά παλίμπαιδα να δηλώνει ότι εισέπραξε τα συγχαρητήρια του Σόιμπλε επειδή έγιναν όλα όσα του είχε ζητήσει – με λίστα – όταν ανέλαβε. Καμιά αισχύνη, κανένας δισταγμός.

Ο Στουρνάρας ξέρει ότι όσο πιο σκληρός είναι τόσο πιο πολύ ανεβαίνει το κασέ του στη αγορά των μάνατζερ όταν με το καλό (καλό δικό μας!) θα πάρει δρόμο από το υπουργείο και αν, φυσικά, δεν μας κατσικωθεί κατεβαίνοντας στην πολική. Όσο ο Σρουρνάρας κόβει από εμάς τόσο προστίθενται ευρώ στον μελλοντικό μισθό που θα έχει ως πρόεδρος, διοικητής, διευθύνων σύμβουλος κλπ. Και δεν πα να φωνάζουν εισαγγελείς, δεν πα να αποφασίζουν πρωτοδίκες. Ο Σόιμπλε και η Μέρκελ να μη φωνάζουν κι άλλοι οι άλλοι να πα να…. – κατά τη γνωστή κλασική ρήση του Σπάθα.

Εγκόλπιον συντόμων φράσεων

Λέξεις, και σύντομες φράσεις, που στοιχειώνουν την πολιτική ζωή μας: «Δεν υπάρχει σάλιο» (Λοβέρδος), «Είμαστε Τιτανικός» (Παπακωνσταντίνου), «Το πιστόλι πάνω στο τραπέζι» (Παπανδρέου), «Ναι σε όλα» (σχεδόν όλοι), «Παρών» (όλοι της Δημάρ), «Παράνομο στικάκι» (Βενιζέλος), «Δεν διάβασα το μνημόνιο» (Χρυσοχοΐδης), «Δεν ιδρώνει το αυτί μου» (Στουρνάρας), «Σας σιχαθήκαμε» (λαός).

Χρειάζεται πραγματικό ιδιοκτήτη

Είναι ανώφελο να κάνει κάποιος υπολογισμούς και να βγάλει κομπιουτεράκια για τους βαθμούς του δευτέρου γύρου και αν θα είναι αρκετό (για τη σωτηρία) το όριο των 30 βαθμών ή αν θα χρειαστούν 35 πόντοι. Για να σώσει η ΑΕΚ την παρτίδα, για να γλιτώσει αγωνιστικά, θα πρέπει προηγουμένως να σωθεί οικονομικά – διοικητικά. Χωρίς το παρεάκι “Σπάτων – Γλυφάδας” και χωρίς “μπροστινό” Βιντιάδη. Η ΑΕΚ έχει ανάγκη από πραγματικό ιδιοκτήτη για να αλλάξει σελίδα. Αν τα έχει ο Βιντιάδης, ας τα ρίξει στο τραπέζι, για να πάρει τέλος το μαρτύριο. Αν δεν τα έχει, υπάρχουν και άλλες ασχολίες στην καθημερινότητα του. Εκτός ΑΕΚ....

Γιάννης Ξενάκης (από το fb)
Ο Τότης Φυλακούρης έδωσε... διάλεξη σε σπουδαστές αθλητικής δημοσιογραφίας και ανάμεσα στ' άλλα τους είπε ότι ο Φερέιρα κοιμόταν στον πάγκο. Το χειρότερο είναι ότι κάποιοι από το ακροατήριο του θα γίνουν αύριο δημοσιογράφοι - ελπίζω οι λιγότεροι.

Μανώλης Γρηγοράκης (από το fb)

Η ξετσίπωτη πολιτική...

(..) Μέχρι τώρα ένας παραδοσιακός δεξιός ψηφοφόρος της ΝΔ, που όμως ήταν εναντίον του Μνημονίου, μπορούσε να παραμείνει δεξιός στις πεποιθήσεις του και να ψηφίσει το κόμμα του Κομμένου, έναν πολιτικό που αποτελεί σάρκα εκ της σαρκός της ΝΔ, μετατοπιζόμενος έτσι στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο. Τώρα ο δεξιός αυτός στερείται αυτής της δυνατότητ

(...) Όπως δείχνει όμως και η πικρή εμπειρία της συγκυβέρνησης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, καθόλου δεν ανησυχούν η ελληνική αστική τάξη και οι Γερμανοί επικυρίαρχοι όταν αντιμνημονιακοί Έλληνες ψηφοφόροι ψηφίζουν μνημονιακά πολιτικά κόμματα. Δικαίως, γιατί περνούν ανεμπόδιστα τη γραμμή τους χωρίς κανένα σοβαρό πρόβλημα. +/- Δείτε τη συνέχεια

(...) Αυτό απέδειξε ήδη όχι μόνο η …μαϊμουδίστικη πολιτική κωλοτούμπα του Σαμαρά που έγινε έξαλλος «μνημονιολιγούρης» ή η ανενδοίαστη στάση του βαρυνόμενου με σοβαρότατα οικονομικά εγκλήματα εναντίον του λαού μας Βαγγέλη Βενιζέλου, αλλά και η «ξετσίπωτη» πολιτική του κάποτε δήθεν αριστερού Φώτη Κουβέλη που τον φτύνουν περιφρονητικά οι πάντες. Οι Έλληνες πολιτικοί που παίζουν το ρόλο των σύγχρονων «γερμανοτσολιάδων», των συνεργατών των γερμανικών δυνάμεων κατοχής, δεν ορρωδούν προ ουδενός. Δεν έχουν άδικο, αφού κανένας τους δεν έχει τιμωρηθεί για τη στάση του

(...) Εδώ βγάζουν σε διαθεσιμότητα χιλιάδες υπαλλήλους των δήμων για να τους απολύσουν και αντί η κοινωνία να συγκλονίζεται από αυτό, τα μέσα ενημέρωσης σκίζουν τα ιμάτια τους γιατί οι εργαζόμενοι – θύματα της ΠΟΕ-ΟΤΑ κράζουν άγρια τους δημάρχους που συνεργάζονται με τους Γερμανούς και στέκονται στην ουρά για να τους δώσει κάνα ευρώ ο Φούχτελ, ο ταμίας της Μέρκελ, ή επειδή κάποιος πέταξε ένα πλαστικό ποτήρι με καφέ κατά του Γερμανού προξένου στη Θεσσαλονίκη ή επειδή άλλος τράβηξε τη γραβάτα του γενικού γραμματέα του δήμου Αμαρουσίου.

(...) Τι να περιμένει όμως κανείς, όταν η χώρα έχει μια τρικομματική κυβέρνηση που πανηγυρίζει επειδή οι Γερμανοί της έδωσαν μια δανειακή δόση …έξι (!) μήνες αργότερα από όσο είχαν συμβατική υποχρέωση; Αυτή η κυβέρνηση πολιτικών ληστών και απατεώνων φτάνει στο σημείο να πανηγυρίζει ότι μείωσε δήθεν το δημόσιο χρέος, τη στιγμή που αρπάζει 10 δισ. ευρώ από τις ελληνικές τράπεζες και τις παραδίδει ουσιαστικά στον έλεγχο των Γερμανών και των Ευρωπαίων. Την ίδια ώρα φορτώνει στον ελληνικό λαό μέσω του δημόσιου χρέους δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ώστε να πληρώσουν οι Έλληνες ακόμη και τα λεφτά που δανείζουν οι ξένοι επικυρίαρχοι στη χώρα μας για να πάρουν υπό την κατοχή τους το ελληνικό τραπεζικό σύστημα! Γέμισε ο τόπος πολιτικούς «Τσολάκογλου»…

** Αποσπάσματα από άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ που δημοσιεύθηκε στο «Πριν» της Κυριακής, 16 Δεκεμβρίου

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2012

Σωστές αμοιβές για σωστά νούμερα

Γιατί σχολιάζουν οι πικρόχολοι την πρόσληψη του Δημήτρη Τάκη στο κανάλι της Βουλής με αμοιβή που ξεπερνούσε τα 2.500 ευρώ στο διάστημα 2005-09 κι ενώ παράλληλα εργαζόταν στο MEGA; Οι υψηλές τηλεθεάσεις επιτυγχάνονται με σωστές και εύστοχες δαπάνες.

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

Του Αγίου... Ησιόδου ανήμερα!

ΓΕΝΕΘΛΙΑ Ή ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ; ΤΟ... GROUP THERAPY ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ

Γράφει ο BADDOG 

Γενέθλια vs ονομαστική εορτή. Μόνιμο σημείο τριβής στο σπίτι. Τα γενέθλια, λέει, είναι πιο σημαντικά, καθότι η επέτειος της ημέρας που γεννηθήκαμε. Η γιορτή, λέω, είναι σημαντικότερη. Με το όνομά σου σε φωνάζουν, με αυτό ζεις. Δεν σε φωνάζει κανείς «22 Νοέμβρη» ή «2 Γενάρη». Η λαϊκή σοφία κατάφερε να φτιάξει για τον καθέναν μας μία ημέρα το χρόνο που μπορεί να τη βρίσκει ο άλλος και να σου εύχεται. Δεν υπήρχαν τα facebook και τα λοιπά «εργαλεία του διαβόλου» που αυτόματα σ' ενημερώνουν για τα γενέθλια φίλων, γνωστών και «φίλων». Και, άμα λάχει, τραβώ από το «ιδεολογικό οπλοστάσιο» και την ολίγη από θρακιώτικη ρίζα μου μαζί με ολίγον Ησίοδο. Που για τους (χτυπημένους στο φτερό, όπως αποδεικνύεται!) Θράκες είχε αναφέρει ότι θρηνούσαν όταν γεννιόταν ένα παιδί. Διότι... σε τι κόσμο θα έρθει! Αποκρύπτοντας εγώ, βεβαίως, το δεύτερο σκέλος της ησιόδειας αφήγησης, ότι πανηγύριζαν όταν πέθαινε κάποιος, επειδή απαλλασσόταν από τα ντέρτια της ζωής! Μην την κάνουμε την κηδεία (μου) και πάρτι στο Baraonda! +/- Δείτε τη συνέχεια

Ονομαστική εορτή, λοιπόν, και τα μυαλά στα κάγκελα! Φέτος ειδικά, ο Νοέμβριος και ο Δεκέμβριος (βρίθουν ονομαστικών εορτών, συνακόλουθων τηλεφωνημάτων, και συνδιαλέξεων με ανθρώπους με τους οποίους συνήθως ανταλλάσσεις μερικές κουβέντες άπαξ ετησίως και με αφορμή κάποιον... άγιο) εξελίσσονται σαν group therapy. O ένας να σου λέει ότι έκλεισε την επιχείρησή του έπειτα από 20 συναπτά έτη λειτουργίας, ο άλλος για το τι σκαρφίστηκε το αφεντικό του για να του κόψει λεφτά, ο τρίτος για ένα διαμέρισμα που πουλάει μπιτ παρά, ο τέταρτος για τα τραπεζοχρέη του, ο πέμπτος για την απόλυσή του και τη δουλειά που δεν «έκατσε», και πάει λέγοντας.

Μπορεί οι «σκυλοκοίτες και νεκρόσιτοι κι ερεβομανείς που κοπροκρατούν το μέλλον» (που λέει κι ο ποιητής») να διέφεραν από συνομιλητή σε συνομιλητή, από ανάθεμα σε ανάθεμα, όμως η συνισταμένη κοινή. Άνθρωποι για τους οποίους νόμιζες ότι η οικονομική κρίση τούς έχει αφήσει μόνο μερικές αμυχές και οι οποίοι, αντιθέτως, νόμιζαν πως εγώ είμαι αυτός που την έχω γλιτώσει με απλές... εκχυμώσεις. Πλανημένοι, όλοι μας, πλάνην οικτρά. Θα μου πεις, ότι άμα είναι έτσι οι γιορτές, τύφλα να έχουν οι κηδείες. Ποιο group therapy και πράσινα άλογα!

Ναι, δεν λέω... Τώρα που το ξανασκέφτομαι, στην κηδεία ένα κονιακάκι θα το πιεις (και αν επαληθευτεί η αισιοδοξία Σαμαρά περί το «υπόδειγμα οικονομίας», μπορεί να έχει και... Baraonda, αλλά μην το δένετε κόμπο). Γιατί στη γιορτή, στη σημερινή εποχή, χλομό πλέον. Κατάχλομο. Φέτος, γαμώ την ειρωνεία μου, για πρώτη φορά μετά από κάμποσα χρόνια η ονομαστική μου εορτή συνέπεσε με ρεπό. Κι απ' όλους εκείνους που σε προηγούμενα χρόνια διαμαρτύρονταν επειδή εργαζόμουν τα βράδια και δεν μπορούσαμε να κάνουμε «κατάσταση», ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ δεν είπε φέτος να ευχηθεί από κοντά. Πιο μπατίρηδες... πεθαίνεις! Αν όχι μπατίρηδες, τουλάχιστον χωρίς ψυχολογία γιορτής. Όλοι μας. Εντάξει, δεν ήταν όλα μαύρα. Ανταλλάξαμε στο τηλέφωνο και δυο μαλακίες για να γελάσουμε, αλλά... Πώς γίναμε έτσι...

Παρά ταύτα, ονομαστική εορτή και τα μυαλά στα κάγκελα! (Καλά, κόβω κάτι...). Έστω κι έτσι η ονομαστική εορτή έχει ένα περιεχόμενο. Περισσότερο από τις ψυχρές ευχές στο «χρονολόγιο του χρήστη». Το πολύ πολύ να την επικαιροποιήσουμε, να της αλλάξουμε ετικέτα: να τη λέμε, αντί για γιορτή, Ημέρα Ονόματος. Nameday που λένε κι αυτοί από τους οποίους πήραμε το χούι των γενεθλίων και της τούρτας με τα κεράκια.

Τα κομματικά Άλιεν τής Βουλής

Τα «δικά μας παιδιά», οι υπάλληλοι της Βουλής (πολλοί από αυτούς σκανδαλωδώς διορισμένοι και με ταυτότητα κρυφού ή φανερού κομματικού κοπρίτη) τα κατάφεραν πάλι να ξεφτιλίσουν τον Στουρνάρα που απέσυρε μια ακόμα πράξη νομοθετικού περιεχομένου σχετική με τα οικονομικά και τα εργασιακά τους. Από τη μια οργίζομαι για τη δύναμη που έχουν οι… δικολόρε εργαζόμενοι. Από τη άλλη χαίρομαι που, επιτέλους, δεν περνάει μια ακόμα αυθαιρεσία τής αυθεντίας στον πολιτικό τσαμπουκά, Στουρνάρα.

Βάζω τα δυο συναισθήματα στη ζυγαριά και βαραίνει το πρώτο: η ΟΡΓΗ! Ποιοι είναι αυτοί – είτε νεροκουβαλητές (κυριολεκτικά) είτε πρακτικογράφοι είτε επιστήμονες – που πετυχαίνουν με τον πιο απλό και άκοπο τρόπο ό,τι δεν κατάφεραν με διαδηλώσεις, πικετοφορίες, αγώνες, κραυγές, δακρυγόνα στη μούρη τους, ξύλο στην πλάτη τους και επιζήμιες για τα οικονομικά τους απεργίες δικηγόροι, γιατροί, δικαστικοί ναυτικοί, στρατιωτικοί, αστυνομικοί, δημοσιογράφοι, εργάτες, υπάλληλοι – απλοί υπάλληλοι κι όχι κυριλάτοι, με κομματικά χρωμοσώματα στα κύτταρά τους; Με πόση δύναμη τους προίκιζε η κομματική τους νεράιδα όταν σμήνη πελαργών τους απίθωναν στο ιστορικό μέγαρο του Συντάγματος;

Οι δομές της χώρας έχουν τιναχθεί τον αέρα με τις κοινωνικές αντιδράσεις απέναντι στις, ας πούμε, μεταρρυθμίσεις και αυτοί, οι εκλεκτοί, χρειάζονται μόλις δέκα λεπτά για να εκστομίσουν μια απειλή και να μείνουν ολόστεγνοι μέσα στην καταιγίδα που μας μαστιγώνει όλους. Παιδιά ενός πολιτικού συστήματος πελατειακής λογικής, κομματικά Άλιεν που αναπαράχθηκαν με ταχύτητες πολυοργασμικής κουνέλας, μοιάζουν ανίκητα «τέρατα» μιας χώρας που όπως έχει καταντήσει μοιάζει να έχει έρθει από μακρινό άγνωστο γαλαξία.

Baddog, δυο-τρία πράγματα για το ντέρμπι και τους πρασινοκόκκινους

1) Πέρα από την προφανή "αρρώστια" των Ολυμπιακών υπάρχει και η "αρρώστια" των Παναθηναϊκών. Παιζόταν το ωραιότερο ντέρμπι, τουλάχιστον των τελευταίων ετών, και οι βάζελοι με τους οποίους αναπόφευκτα έβλεπα μαζί στην τηλεόραση το παιχνίδι μού είχαν σπάσει τα... έτσι, διυλίζοντας κάθε διαιτητική απόφαση στο κέντρο του γηπέδου. Μικροί Μαρινάκηδες από τη μία και μικροί Αλαφούζοι από την άλλη.

2) Όλοι οι Έλληνες οπαδοί -μηδέ εμού εξαιρουμένου- θέλουν να κερδίζει η ομάδα τους και ανακαλύπτουν τη δικαιοσύνη μόνο όταν θίγεται η "ιδέα" τους. Αυτοί είμαστε.

3) Για να μην τσακώνεστε, ποτέ -όσα χρόνια βλέπω μπάλα- καμία ομάδα στην Ελλάδα σε καμία κατηγορία δεν έχει πάρει πρωτάθλημα μόνο με την αγωνιστική της αξία.

4) Διαφωνώ κάθετα με την άποψη ότι ο Ολυμπιακός (δεν είμαι Ολυμπιακός) διέλυσε την ΑΕΚ, ή πάει να διαλύσει τον Παναθηναϊκό, ή πήγε να διαλύσει τον ΠΑΟΚ και τον Άρη.

5) Ως μεγέθη για τους Ευρωπαίους και ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός ήταν πάντα ό,τι είναι στην Ελλάδα για τους περισσότερους Έλληνες ο Λεβαδειακός και η Ξάνθη. Στο φαντασιακό μας, βέβαια, ήταν πάντα Panathinaikos, Olympiakos και πρασινοκόκκινα άλογα.

Baddog

** Οι επισημάνσεις έγιναν στα σχόλια του άρθρου Πρωταθλητής χωρίς βιασμούς δεν «λέει»

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Ολάντ, δεν ντρέπεσαι;

Ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ κατέφυγε στο χωριό Νεσέν του Βελγίου που απέχει μόλις ένα χιλιόμετρο από την πόλη Ρουμπέ στη Γαλλία. Σύμφωνα με τον γαλλικό Τύπο, το χωριό φιλοξενεί ήδη 3.800 Γάλλους εκατομμυριούχους που θέλουν να αποφύγουν την αύξηση της φορολογίας τού Ολάντ. Γαλλικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ότι το 27% των κατοίκων του Νεσέν είναι Γάλλοι πολίτες. Η Ελλάδα ποτέ δεν θα υποχρέωνε σε τέτοια ξεφτίλα τόσες χιλιάδες ανθρώπους. Λύνει το πρόβλημα ξεφτιλίζοντας εκατομμύρια άλλους.

Κόβεται η πιο... παλαβωμένη σάτιρα

Η Συντέλεια, μια χιουμοριστική εκπομπή με ηλίθιο χιούμορ, κόβεται σύμφωνα με πληροφορίες από το Σκάι λόγω χαμηλών μετρήσεων. Και δεν μιλάω για ηλίθιο χιούμορ επειδή έκανε τη χοντράδα  με την Κανέλλη - ποσώς με ενδιαφέρει. Το λέω για τη γενικότερη αισθητική της. Και για τα αστεία που μόνο από ευγενική υποχρέωση θα γελούσες αν ήσουν ενώπιος ενωπίω με τον βασικό συντελεστή της, που φαίνεται πως περνάει τον εαυτό του για κορυφαίο χιουμορίστα. Το περίεργο είναι ότι ο «Πιτσιρίκος» πρόσφατα, απαντώντας του δημοσίως για κάτι, τον είχε χρίσει άξιο αντικαταστάτη του στο κανάλι. Καμιά σχέση!

Υστερόγραφο: Το ωραίο είναι ότι το καλοκαίρι διαβάζαμε για την επανέναρξη της εκπομπής ότι «Η σάτιρα επιστρέφει πιο σαρκαστική, πιο επιθετική και πιο παλαβωμένη από ποτέ». Παλαβώνεις;