Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

Η ιστορία του καμηλιέρη

Ο ΔΕΒΕΤΖΗΣ ΤΗΣ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ, Η ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΚΑΜΗΛΑΣ, ΤΑ ΚΕΦΤΕΔΑΚΙΑ ΤΟΥ ΙΚΕΑ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΙΚΟ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ

Γράφει ο BADDOG

Πριν από πολύ καιρό είχα ψαρέψει μία συνέντευξη (δεν θυμάμαι σε ποια... υφαλοκρηπίδα του διαδικτυακού πελάγους), συγκεκριμένα το ξετύλιγμα μίας ιστορίας. Αφηγητής της, ένας κτηνίατρος από το μειονοτικό στοιχείο της Κομοτηνής, ονόματι Δεβετζή Ογλού. Ο πατέρας του, λέει, είχε καμήλες, ήταν αγωγιάτης. Κυρίως μετέφερε στην πόλη καυσόξυλα από τα βουνά της Ροδόπης. Εξ ου και το επίθετο της οικογένειας (το δεβετζής είναι τουρκικής προέλευσης και σημαίνει καμηλιέρης). Όμως, τα χρόνια πέρασαν και η εξέλιξη (βελτίωση δρόμων κ.λ.π.) τον προσπέρασε. Γι' αυτό, το 1968 αποφάσισε ν' αποσυρθεί. Μπήκε, ωστόσο, ένα ζήτημα τότε: +/- Δείτε τη συνέχεια

To ζήτημα ήταν τι θ' απογίνει ο «στόλος». Μέσα στη Χούντα, μάλιστα. Να τις πουλήσει δεν μπορούσε, ελλείψει ενδιαφερόμενου πια. Και για οτιδήποτε άλλο, υπήρχε νομικό κενό που τον άφηνε ακάλυπτο. Τελικά, χτυπώντας διάφορες πόρτες εκείνη την εποχή, κατάφερε να πάρει άδεια και να οδηγηθούν οι καμήλες στο σφαγείο. Τα ζώα θανατώθηκαν και με το κρέας, λέει, έφτιαξαν ωραιότατα λουκάνικα!

Είχα εντυπωσιαστεί από τρία πράγματα. Το πρώτο: ότι μέχρι το 1968 υπήρχαν καμήλες, έστω οι τελευταίες, στην Κομοτηνή. Το δεύτερο: ότι από την καμήλα μπορείς να φτιάξεις λουκάνικα (μόνο για παστουρμά είχα ακούσει...). Το τρίτο (το σοκαριστικότερο): κάποιος «καμένος» εθνικιστής έσπευσε –στα comments κάτω από την ανάρτηση- να καθυβρίσει τον άνθρωπο, να τον αποκαλέσει «Μογγόλο» και να του σούρει και διάφορα άλλα!

Παραλήρημα με αφορμή ένα κείμενο που η όποια σημασία του ήταν λαογραφική και τίποτε περισσότερο. (Προφανώς, ένας «Ελληνάρας» απ’ αυτούς που στους Ολυμπιακούς αποθέωναν την… κοντοχωριανή του Δεβετζή Ογλού, τη Δεβετζή!). Το ένα συμπέρασμα, λοιπόν, από αυτή την ιστορία με τις καμήλες είναι πως όλα τρώγονται: άλογα στην Πολωνία, σκυλιά στην Κίνα, καμήλες στην Κομοτηνή, βατράχια στα Γιάννενα, χελώνες στην… κατοχή.

Και τα κεφτεδάκια του ΙΚΕΑ συνιστούν σκάνδαλο όχι για αυτή καθαυτή την πρώτη ύλη τους, αλλά για την παραπλάνηση του καταναλωτή, ότι παρασκευάζονται από μοσχαρίσιο, χοιρινό ή αρνίσιο κιμά. Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι τώρα ξέρουμε –grosso modo- το προφίλ του πατέρα που στέλνει το παιδί του στο «κατηχητικό» που ίδρυσε η Χρυσή Αυγή στη Λούτσα. Αυτό που δεν ξέρει ο ίδιος ο πατέρας είναι ότι τα παιδάκια είναι σαν τα κεφτεδάκια του ΙΚΕΑ! Η πρώτη ύλη τους μπορεί να μην είναι ντε και καλά ελληνική. Και αν έχει πρόβλημα με τις προσμίξεις, καλύτερα να μην ξέρει: μπορεί να τα πετάξει από το παράθυρο! Σ’ αυτή την περίπτωση, βλέπετε, δεν έχεις ποιον να μηνύσεις…

Οι ξοφλημένοι Θεσσαλονικάρχες

«(...) Πέρα από τη συγκεκριμένη υπόθεση και την αλαζονεία αυτού του ανθρώπου υπάρχουν οι βαθιές πληγές που άφησε στο σώμα της πόλης η ατυχής, με την ομόφωνη γνώμη του εκλογικού σώματος για τρεις τετραετίες, διακυβέρνηση της.

Σήμερα έγινε μια αρχή της επούλωσης. Θα χρειαστούν δεκαετίες και κυρίως παραδειγματισμός από τους επερχόμενους πολιτικούς άρχοντες. Η αλήθεια είναι ότι η αίσθηση της τιμωρίας αφορά μέχρι τώρα σε ξοφλημένα πρόσωπα. Τσοχατζόπουλος, Ψωμιάδης, Παπαγεωργόπουλος. Όλοι τους Θεσσαλονικάρχες και όλοι τους πια τελειωμένοι. Κανέναν εν ενεργεία πολιτικό, κανέναν σήμερα επιφανή.

** Απόσπασμα από άρθρο για την καταδίκη του Β. Παπαγεωργόπουλου που δημοσιεύεται στην (θεσσαλονικώτικη) parallaxi.

Τα κέρδη της Φολκσβάγκεν, η τραμπαλά του ευρώ και ο φαναρτζής τής γειτονιάς

Κέρδη ύψους 22 δισ. ευρώ ανακοίνωσε για το 2012 η Φολκσβάγκεν που δίνει πριμ 7.200 ευρώ σε καθέναν από τους 100.000 υπαλλήλους της! Να γιατί για τους Γερμανούς το ευρώ ΕΙΝΑΙ φετίχ.

( Με την ευκαιρία: στο φαναρτζίδικο της γειτονιάς μου πάλι έκανε μείωση το αφεντικό στον μάστορη. Έτσι είναι η παγκόσμια τραμπάλα: όταν ο χοντρός Βόρειος κάθεται από τη μια μεριά, ο λυμφατικός Νότιος είναι στον αέρα - και κουνάει απεγνωσμένα τα ποδαράκια του).

Τι θα ψήφιζε, αν ζούσε, ο Ανδρέας;

Δεν μου λένε τίποτα οι 110.000 που πήγαν (αν πήγαν) να ψηφίσουν για το ΠΑΣΟΚ. Εγώ εξακολουθώ να πιστεύω ότι ακόμα και ο Ανδρέας Παπανδρέου αν ξαναγύριζε στη ζωή, δεν θα ψήφιζε ΠΑΣΟΚ.

Μας κόβουν το αίμα

Αυτοί που μας κυβερνούν, οι Έλληνες, μας κόβουν το αίμα με τις αποφάσεις τους. Οι Ελβετοί μας κόβουν το αίμα που μας στέλνουν για ιατρικούς λόγους επειδή δεν πληρώνουμε. Δεν ξέρω πoιο από τα δύο «κόβω το αίμα» έχει κυριολεκτική έννοια. Νομίζω το πρώτο.

Μένει να δούμε και την πατσαβούρα

Η τρίχα έγινε τριχιά στα Σπάτα. Επειδή ένας προπονητής είπε ότι ο αμυντικός δεν πήδηξε δυνατά στον αέρα για να πάρει την κεφαλιά και ο επιθετικός σούταρε άψυχα σαν μικρό παιδί. Πού είναι το αναληθές; Και γιατί θα πρέπει ο προπονητής να παίρνει άδεια από τους μανατζαρέους πριν από κάθε δήλωση; Σε ποια σοβαρή ομάδα χτυπά την πόρτα της διοίκησης ο ατζέντης και επί της ουσίας ζητάει από τον πρόεδρο να τραβήξει το αυτί του προπονητή επειδή δεν παίζει ο (πελάτης) ποδοσφαιριστής του; Αν ήταν έτσι, κάθε εβδομάδα θα είχαμε διπλωματικά επεισόδια σε όλες τις ομάδες του κόσμου. Δεν έχουμε όμως διότι στις περισσότερες ομάδες υπάρχουν διοικήσεις και πρόεδροι που δεν ανέχονται τέτοιες καταστάσεις. Στο ξέφραγο αμπέλι που έχει φτιάξει ο Δημητρέλος στα Σπάτα, το μόνο που μένει να δούμε είναι να πετάει πατσαβούρα ο (αδικημένος) ποδοσφαιριστής στον προπονητή...

Γιάννης Ξενάκης (από fb)

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

Αλέξης Πολύδωρας, Βύρων Τσίπρας

ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΙΜΝΗΝΙΑΚΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΤΟΥ ΤΕΩΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΜΕ ΑΣΥΝΗΘΙΣΤΗ ΔΡΙΜΥΤΗΤΑ. ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΩΣΙΒΙΑΚΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΛΟΒΕΡΔΟ.

Οι κεραυνοί τού Βύρωνα Πολύδωρα ξανακούστηκαν μέσα σε λίγες μέρες στα ερτζιανά. Η προηγούμενη φορά που καταφέρθηκε με εκπληκτική δριμύτητα και με φωνή σε φα μείζονα κατά των «διεθνών τοκογλύφων» (έτσι ακριβώς) ήταν στα ραδιοκύματα του Βήμα FM. Σήμερα ξιφούλκησε από τον αέρα του Real FM με συνέντευξη στον Νίκο Χατζηνικολάου. Από όπου μίλησε σαν άνθρωπος που πολεμάει εδώ και μια τριετία το μνημόνιο. Σαν να ήταν πάντα «απέναντι» από όλον τον εσμό που μας έδεσε χειροπόδαρα και μας σέρνει μέσα σε κουρνιαχτό σκόνης σαν κυνηγητικό λάφυρο. Η ένταση της φωνής του στεντορεία, το πάθος του καυτό, η οργή του στον ουρανό (ακούστε το ηχητικό)! Αν δεν μιλούσε τόσο πολύ… λατινικά θα πίστευα ότι ήταν ο Αλέξης Τσίπρας σε μιμητικό κρεσέντο τής φωνής Πολύδωρα. Και για τι δεν μίλησε ο επαναστατικός του οίστρος: +/- Δείτε τη συνέχεια

Για «νέα αποικιοκρατία», για «σφοδρή επίθεση των δανειστών», για φορολογικές επιδρομές που οδηγούν σε «κοινωνικές επαναστάσεις», για «αυστηρό νόμο που είναι άθλιος νόμος». «Δεν είμαστε Μάο Μάο» και «δεν θα θυσιάσουμε τον λαό για να βγει η εξίσωση», είπε με συνεχώς αυξανόμενη ένταση ο «αυτόγνωμος» (έτσι χαρακτήρισε τον εαυτό του) Βύρωνας. Που, βέβαια, κλήθηκε να απαντήσει για το «γιατί».

- Γιατί ψηφίσατε τα μέτρα; 

«Γιατί παλεύω να κρατήσω την Ελλάδα ζωντανή. Να δώσω μία τελευταία ευκαιρία», απάντησε στον Νίκο Χατζηνικολάου και στις όποιες τύψεις του. Ένα… συγγνωστό λάθος σαν λέμε. Τον συγχωρείς; Τον απαλλάσσεις; Δύσκολο, γιατί δεν σε πείθει η χρονική στιγμή (τώρα, όντας «στην απέξω») που αποφάσισε να μιλήσει. Πρώτα με το βιβλίο του και μετά με τις συνεντεύξεις του. Τώρα που βρίσκεται εκτός των κυβερνητικών τειχών δεν έχουν ούτε αξία ούτε αποτέλεσμα οι πέτρες και τα χαλικάκια που πετάει στους θωρακισμένους μέσα.

Ο Πολύδωρας έχει μικρότερη ευθύνη από τον Λοβέρδο (και τον όποιον άλλον ανανήψαντα), είναι σαφώς πιο καθαρή κι ειλικρινής περίπτωση πολιτικού, αλλά δεν μπορείς να μη τον κατατάξεις σε αυτούς που με αγωνία ψάχνουν για ένα σωσιβιάκι στην Ιστορία. Τουλάχιστον αυτός έχει σαφώς περισσότερες πιθανότητες να επιπλεύσει από κάποια περιώνυμα ανδρείκελα που ανέδειξε η Μεγάλη Κρίση.

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

Πού τα λες αυτά, Θόδωρε;

ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ Ο ΠΑΓΚΑΛΟΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ ΑΛΛΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ. ΤΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑ- ΤΙΚΟΤΗΤΑ 

Ο Πάγκαλος δηλώνει αριστερός. Και πρώην κομμουνιστής. Το ίδιο επανέλαβε σήμερα στον Βήμα FM, στην εκπομπή όπου φιλοξενείται κάθε Τρίτη. Είπε λοιπόν ότι στα νιάτα του, επειδή ήταν αριστερός, δεν τον έκαναν έφεδρο αξιωματικό στο Βασιλικό (μετέπειτα Πολεμικό) Ναυτικό, μολονότι είχε πτυχία και μιλούσε δυο ξένες γλώσσες. Τον έκαναν, απλώς, ναύτη διαχειριστή. Αλλά πού τα λέει αυτά και ποιον πείθει; +/- Δείτε τη συνέχεια

Καταρχάς τότε στο Ναυτικό οι περισσότεροι πήγαιναν με μέσον γιατί επικρατούσε η άποψη ότι περνούσες εκεί καλύτερα από τον Σίγμα Ξι, όπως τον έλεγαν (Στρατό Ξηράς). Αλλά αν από σύμπτωση ή λόγω συνθηκών (σε περιόδους που χρειαζόταν περισσότερο προσωπικό στα πλοία) κατατασσόσουν στο Ναυτικό, σε καμιά περίπτωση δεν σου έδιναν ειδικότητα διαχειριστή αν ήσουν ακόμα και… Ένωση Κέντρου. Πολύ περισσότερο αν ήσουν κομμουνιστής σε διέλυαν. Σε έκαναν ναύτη αρμενιστή (ή, στην καλύτερη περίπτωση, ναύτη πυροβολητή). Που πάει να πει ναύτης καταστρώματος, μούτσος σαν να λέμε. Η δουλειά σου ήταν με κρύα και με καύσωνες στους κάβους, στον εργάτη της άγκυρας, στους καθαρισμούς, στα ματσακόνια, στα βαψίματα. Και υπηρετούσες πάντα καράβι, σχεδόν ποτέ υπηρεσία ξηράς. Χειρότερη μετά από εκείνη την ειδικότητα ήταν μία: ο ναύτης «άνευ ειδικότητας». Ο τίποτα δηλαδή. Μια «ειδικότητα» που έδιναν στους ελληνικής ιθαγένειας μουσουλμάνους. Οι οποίοι ουδέποτε υπηρετούσαν σε καράβι, αλλά περνούσαν τη θητεία τους καθαρίζοντας καμπινέδες, κουζίνες και στρατόπεδα. Δεν έπαιρναν όπλο ούτε για την προπαίδευσή τους και το μόνα εφόδια της μαχητικότητάς τους ήταν η σκούπα, το φαράσι και το σφουγγαρόπανο.

Αντίθετα με την ειδικότητα του αρμενιστή, εκείνη τού διαχειριστή σπανίως πήγαινε σε καράβι. Γιατί ο διαχειριστής ήταν γραφιάς, παιδί τού γραφείου, κολλητός των ανωτέρων. Κι αν τον έστελναν σε καράβι γινόταν συνήθως είτε Γραφείο Κυβερνήτη (περίπου ο εξ απορρήτων τού πλοιάρχου) είτε «διαχειριστής κρύπτο», δηλαδή που μάθαινε κάποια κωδική γλώσσα για να «σπάει» τα υπερ-απόρρητα (τα κρύπτο) σήματα που έρχονταν από το Αρχηγείο. Φανταστείτε σε αυτή τη θέση να έβαζαν έναν κομμουνιστή διαχειριστή σαν τον Πάγκαλο.

Ο διαχειριστής ήταν η δεύτερη τη τάξει καλύτερη ειδικότητα. Ο αφρός των ειδικοτήτων. Έπρεπε να είχες οκτάρι (στην ορολογία του Πολεμικού Ναυτικού το οκτάρι σημαίνει ό,τι το βύσμα στον Σ.Ξ.) για να γίνεις διαχειριστής. Ειδικότητα όνειρο. Μόνο μια ήταν καλύτερη από αυτήν: τηλεφωνητής! Για να την πάρεις έπρεπε να είχες σούπερ οκτάρι: ναύαρχο, γενικό γραμματέα υπουργείου, υπουργό, αυλάρχη – κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Μετρημένοι στα δάχτυλα οι τηλεφωνητές. Οι οποίοι υπηρετούσαν πάντα σε υπηρεσίας ξηράς που είχαν τηλεφωνικά κέντρα. Που λέει ο λόγος έβγαιναν από το ασανσέρ του σπιτιού τους και έμπαιναν στο ασανσέρ της υπηρεσίας τους.

Πώς, λοιπόν, Θόδωρε, όντας κομμουνιστής (άρα με φάκελο πολιτικών φρονημάτων που σε ακολουθούσε πάντα και γι αυτό, όπως λες, δεν σε έκαναν έφεδρο σημαιοφόρο) έγινες διαχειριστής; Και πού υπηρέτησες; Σε ποιο πλοίο-θηρίο; Ή μήπως σε γραφείο στεριανό; Άλλωστε όλοι οι πτυχιούχοι δεν γίνονταν αξιωματικοί, αφού σε κάθε σειρά ο αριθμός τών μη μάχιμων έφεδρων αξιωματικών που χρειαζόταν ήταν συγκεκριμένος και περιορισμένος. Στο κάτω κάτω εσύ σπούδασες Νομικά. Τι ειδικότητα σημαιοφόρου να σου έδιναν; Αξιωματικοί ειδικοτήτων γίνονταν συνήθως οι οικονομολόγοι (σημαιοφόροι οικονομικοί, νομίζω με άσπρο σιρίτι) και οι γιατροί (πάλι νομίζω με κόκκινο σιρίτι).

Με κατά πολύ μεγαλύτερη συχνότητα γίνονταν αξιωματικοί (μάχιμοι σημαιοφόροι) οι ανθυποπλοίαρχοι του Εμπορικού Ναυτικού (τρίτοι καπετάνιοι κατά το λαϊκότερο). Και μάλιστα συνήθως χωρίς μέσον, μόνο με την αξία τους. Αλλά αυτοί ήταν υπερπολύτιμοι στις κινήσεις τών πλοίων, κάλυπταν οργανικές θέσεις, ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΝ ΑΜΕΣΑ, γιατί ήξεραν ναυσιπλοΐα, ωκεανοπλοΐα, γνώριζαν να παραβάλουν το πλοίο, να το δένουν, να το αγκυροβολούν. Και τα γνώριζαν όλα αυτά σε μερικές περιπτώσεις καλύτερα και από τους μόνιμους λόγω της επαγγελματικής τους εμπειρίας.

Πώς, λοιπόν, ο Πάγκαλος θα γινόταν σημαιοφόρος; Και πόσο ριγμένος ήταν που του έδωσαν την ειδικότητα-λουκούμι τού διαχειριστή όντας κομμουνιτής; Τώρα αν νιώθει καλύτερα ως κατατρεγμένος αριστερός είναι μια άλλη υπόθεση. Που αφορά τα κολπάκια των πολιτικών.

Οι Ιταλοί που έφτυσαν τη Μέρκελ και ο «σας τα κάνω όλα λίμπα» Γκρίλο τους

Να πας να…. εσύ κι ο γρύλος σου. Παλιό το ανέκδοτο, φρέσκια η ατάκα. Την είπε στη Μέρκελ ο Γκρίλο. Ο κωμικός Μπέπε Γκρίλο, ο προεκλογικός τσαρλατάνος που έκανε κώλο τις εκλογές στην Ιταλία. Και ο άλλος τσαρλατάνος των Ιταλών, ο Μπερλουσκόνι, ξαναμπήκε, ελέω Γερμανίδας, στην πολιτική σκηνή δυνατά με το κορακί μαλλί του στερεοποιημένο σε μια στιλπνή μαύρη μάζα. Τώρα ο πυρετός χτυπάει ταβάνι στα θερμόμετρα του Βερολίνου και των Βρυξελών και με τον κίνδυνο τής ακυβερνησίας ante portas – προ των πυλών. Ο εκλεκτός των Ευρωπαίων θεών (των διαφόρων ολαρί, Ολι Ρεν), ο «σοβαρός», «εργατικός», «αποτελεσματικός» Κάρλο Μόντι καταποντίστηκε: 10% και κάτι ψιλά. Ό,τι πρέπει μήνυμα για τους δικούς μας τεχνοκράτες που ορέγονται πολιτικές παντιέρες. Ας τα βλέπει ο δικός μας ministro των οικονομικών που αν δεν πιάσει κάνα ευρωπαϊκό μισθουλάκι άξιο λόγου μετά τη θητεία του, τον βλέπω να αναζητάει δόξα πολιτικού. +/- Δείτε τη συνέχεια

Τέλος πάντων, οι Ιταλοί δεν μάσησαν σε απειλές. Ούτε στα ταμπού τού είδους «λιρέτα ή ευρώ». Είπαν στη Μέρκελ αυτό που είπε ο Κυρίτσης στους εργαζόμενους: «Θα πάρεις τα τέτοια μου». Και της έφτυσαν στο πρόσωπο τα εκλογικά αποτελέσματα που μούλιασαν τον εφησυχασμό της πως όλα θα πάνε καλά στις γερμανικές εκλογές του φθινοπώρου. Μαζί τής έστειλαν και τον Γκρίλο, η μελλοντική διάθεση τού οποίου ακτινογραφείται στην απάντηση που έδωσε στα ερώτημα ποια θα είναι η θέση του μετά την εκλογική επιτυχία: «Πίσω από το σβέρκο του καθένα για να δίνουμε καμιά καρπαζιά».

Ο Ιταλοί, χωρίς να τους έχουν πέσει στο κεφάλι οι ροπαλιές από τα Μνημόνια 1, Μνημόνια 2 κλπ, αντέδρασαν όπως δεν αντιδράσαμε εμείς. Και έστειλαν μήνυμα κατά της γερμανοποίησης της Ευρώπης και της μερκελοποίησης της ζωής τους. Όπως το έστειλαν και οι Βούλγαροι ρίχνοντας μια κυβέρνηση. Οι Βούλγαροι που είναι το καθρεφτάκι της Ελλάδας: κοιτάξτε μέσα να δείτε πώς θα γίνετε, μας λένε οι ολαρί, Όλι Ρεν. Κι εμείς κοιτάμε χαύνοι. Και αύριο, κατά πώς δείχνουν τα πράγματα, θα ξαναψηφίσουμε μερκελικά. Περιμένοντας να θριαμβεύσει κι εκείνη στις εκλογές και να μας αφαιρέσει κάνα πετραδάκι από το βουνό που μας φόρτωσε στην πλάτη.

Η βίλα Γκαγκάτση στα κακοτράχαλα βουνά κι ένα πωλητήριο αξίας 1.500.000

Τα «Παραπολιτικά» έγραψαν, με πολλές φανερές αιχμές, και ο Γκαγκάτσης δεν απάντησε εισέτι, ότι ο πρώην πρόεδρος της ΕΠΟ πουλάει τη βίλα του «στα κακοτράχαλα βουνά της Εύβοιας» έναντι 1.500. ευρώ. Ψίχουλα! Και με… ψίχουλα προφανώς την έκτισε, πετραδάκι πετραδάκι τής θητείας το τσαρδάκι. Τη δυνατότητα κατασκευής τού οποίου εκείνος αποδίδει στα τόσα χρόνια μάχιμης δικηγορίας. Τα «Παραπολιτικά», πάντως, ρίχνουν το γάντι και την ιδέα. Διαβάστε: +/- Δείτε τη συνέχεια

«Ανεξάρτητα από τις… κακόβουλες διαδόσεις, η βίλα του κ. Βασίλη Γκαγκάτση είναι υπαρκτή, η ανακοίνωση της πώλησης δηµοσιοποιηµένη και το ποσό ικανό να καλύψει τους κόπους µιας ζωής. Εκκρεµούν, βεβαίως, κάποιες λεπτοµέρειες, που συνδέουν άµεσα το κόστος πώλησης της βίλας, το (σχετικό µε το ύψος του προσδοκώµενου κέρδους) κόστος κατασκευής και τις φορολογικές δηλώσεις του προέδρου τις κρίσιµες περιόδους.

Αυτός ο συνδυασµός µπορεί και να δικαιώσει τον πρόεδρο για τη φανταστική επιλογή του να επενδύσει στα «κακοτράχαλα βουνά».

Να προχωρήσει, λοιπόν, κάποιος στον έλεγχο αυτό, για να σταµατήσουν οι κακές γλώσσες να λένε διάφορα και να αποδοθεί ένας έντιµος φορολογούµενος πολίτης, τα δηλωµένα εισοδήµατα του οποίου αντιστοιχούν (;) στις επενδύσεις του, καθαρός στην κοινωνία.

Αυτή την ευκαιρία της Πολιτείας υπάρχει κανείς που δεν επιθυµεί να τη δει να εξελίσσεται σύµφωνα µε τη νοµοθεσία; Τέλος, καλό είναι κάποιοι παλιόφιλοι του προέδρου να µη στεναχωριούνται για τις δικαστικές περιπέτειές του. Ανθρωποι όπως ο κ. Κουκοδήµος π.χ. (υποστηρικτής και θαυµαστής των καινοτόµων ιδεών για την αξιοποίηση του Αγίου Κοσµά…) ή ο κ. Καράογλου (που δήλωνε ότι o αθλητισµός έχει ανάγκη από τέτοιους ανθρώπους…) ή ακόµα και ο κ. ∆ιονύσης Ψωµιάδης (που έχει να λέει για την ευφυΐα του τωρινού φίλου του, µολονότι ο ίδιος δεν κατάφερε να του µάθει πέντε λέξεις στα αγγλικά τον καιρό που του έκανε φροντιστήριο…) δεν έχουν φιλοξενηθεί στη βίλα. Μπορούν ωστόσο να θαυµάσουν τις σχετικές φωτογραφίες, αφού ένα τέτοιο ακίνητο είναι απίθανο να το αποκτήσουν και δύσκολο και να το φανταστούν οι φανατικοί τους υποστηρικτές».

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Η Κατερίνα τού Σκάι…

Κατερίνα Ακριβοπούλου. Ίσως η πιο δυνατή, απελευθερωμένη και δημοσιογραφικά αυθεντική φωνή τού Σκάι – τουλάχιστον στο ραδιόφωνο που παρακολουθώ περισσότερο. Δεν χαρίζεται, δεν καταπίνει απόψεις συνεντευξιαζομένων και δεν φτύνει τα κουκούτσια τους στο κοινό. Στις απαντήσεις-πομφόλυγες, απαντά με αντίκαρφο και γυρίζει με φάλτσο τις φραστικές φούσκες στον αποστολέα. Το μεσημέρι είχε τον Καρύδη τού ΠΑΣΟΚ: τον πάτησε σαν ντομάτα στη ρόδα του τρακτέρ. Και εκείνος τι άλλο να βγάλει; Σάλτσες. Κάτι για «ήρθε η ώρα να αλλάξει η χώρα» είπε, κάτι για νέους που αγκαλιάζουν το κίνημα, κάτι ξύλινα λόγια από το παρελθόν που ακούγονταν σαν τσεκουριά σε αφυδατωμένο κούτσουρο. Η ικανότητα της αοριστολογίας στο φόρτε της.

- Δεν μου απαντήσατε... 
- Μα μόλις τώρα σας απάντησα!

Πώς απάντησε, πότε, ποιος κατάλαβε; Κι όλο «αφήστε με να ολοκληρώσω αυτό που λέω». Την τσιχλόφουσκα, δηλαδή, που έσπαγε η Κατερίνα μόλις η πομφόλυγα έπαιρνε σχήμα γεμάτη αέρα.

Τώρα αυτό είναι καλό ή κακό;

«Εγώ τον Τσίπρα τον “πάω”. Έχει κάτι το φρέσκο. Πέτυχε να είναι αξιωματική αντιπολίτευση με πολύ υψηλό ποσοστό» φέρεται να έχει πει o Κώστας Καραμανλής. Τον έκαψε!

(Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μπορεί να τον «πάει» γιατί ο Τσίπρας είναι πιτσιρικάς. Να παίξουν κάνα ηλεκτρονικό στη Ραφήνα).

Το δίκιο του Λίνεν

Βιάστηκαν πολλοί να τα βάλουν με τον Λίνεν που άφησε εκτός τον Μητρόπουλο από το ματς με τον Ολυμπιακό στο «Καραϊσκάκης». Βλέπετε, έχει καρφωθεί στο μυαλό ορισμένων, ότι όταν ο αντίπαλος δεν βάζει βασικούς παίκτες σε ματς κόντρα στον Ολυμπιακό, θεωρείται παράρτημα! Ο Λίνεν ήρθε να τους ανοίξει τα μάτια και να βάλει τα πράγματα στη θέση τους με όλα αυτά τα σενάρια συνωμοσίας που έχουν αναπτύξει διάφοροι. Ο λόγος είναι απλός και έχει να κάνει με το ότι θεωρεί άλλα ματς σημαντικότερα. Αδίκως λοιπόν όταν όλοι οι προηγούμενοι προπονητές έπραξαν αναλόγως, αντιμετωπίστηκαν με την στάμπα των... «παραρτημάτων»!

Canio Captain 

Σημείωση: Τα σχόλιά σας και τα άρθρα σας για το μπλογκ μπορείτε να τα στέλνετε στο harddog.sport@gmail.com

Οι διορισμένοι τής Πράσινης Δυναστείας

Πάνω από εκατό χιλιάδες ήταν εκείνοι που ψήφισαν στις εκλογές του ΠΑΣΟΚ. Όσοι δηλαδή έχουν διοριστεί από την Πράσινη Δυναστεία.

Στα σοβαρά τώρα... 
Εντάξει, αυτό που γράφω μοιάζει για πλάκα (που πλάκα είναι δηλαδή). Αλλά δεν απέχει από την πραγματικότητα. Οι πιστοί που έχουν μείνει στο ΠΑΣΟΚ, οι Ηρακλείδες του Στέμματος μιας δυναστείας που προέκυψε για καλό (έτσι νόμιζαν το ΄81 τα εκατομμύρια των πιστών) αλλά εξελίχθηκε σε μάστιγα, είναι οι ευνοημένοι τού καθεστώτος που εξέθρεψε Τσοχατζόπουλους και καλλιέργησε τη διαφθορά σε υπερθετικό βαθμό. Αυτοί έτρεξαν να εκλέξουν τον Βενιζέλο στο κάλεσμα του ευεργέτη τους. Αυτοί πήγαν τώρα να ψηφίσουν για συνέδρους υπακούοντας στα νέα κελεύσματα για να δοθεί η επίπλαστη εικόνας μιας δήθεν ζωντάνιας τού άλλοτε ισχυρού κόμματος. 

Οι περισσότεροι από αυτούς (πέρα από τους λίγους πιθανόν ιδεολόγους), είτε διορισμένοι οι ίδιοι είτε τα παιδιά τους και τα αδέρφια τους, νιώθουν βαθιά στην ψυχή τους το αίσθημα της ευεργεσίας. Και θέλουν έμπρακτα να φιλήσουν το χέρι που τους έδωσε ένα μεροκάματο και μια ψευδαίσθηση «περιούσιου λαού». Θα περάσουν  πολλά χρόνια, μια-δυο γενεές, για να ξεπλυθεί το άγος. 

Αλλά οι άλλοι, αυτοί που ξέρουν, καταλαβαίνουν και κρίνουν, είναι οι πολλοί. Κι αυτοί δε θα ξεχάσουν ποτέ τη βαθιά χαρακιά που έχει κάνει στη χώρα η Πράσινη Δυναστεία. 

Υγ.: Όταν είναι μόνοι τους φαίνονται πολλοί, όταν μπαίνουν μέσα στους πολλούς αποδεικνύονται μειοψηφία. Αυτό που είναι δηλαδή. 

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

Προς ταξιδιώτες ελικοπτέρου

Απέτυχε η απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο. Ας το έχουν υπόψη οι επόμενοι που θα το σκεφτούν. Και δεν εννοώ νυν φυλακισμένους. -:)

Φορολογούν και τον γάμο!

Όσοι παντρεύτηκαν μετά το 2001 και επικαλούνται για εισοδήματα τα χρηματικά δώρα στις λίστες γάμου, θα πρέπει να το αποδείξουν. Και υπάρχει περίπτωση να φορολογηθούν. Αυτό το, κοινότοπο πια, που έλεγαν πολλοί ότι σε λίγο θα φορολογούν για το γ….σι, φαίνεται πως γίνεται πράξη.

(Ελπίζω να μη γίνει κυριολεξία και το άλλο που λέμε: ότι «μας γ….νε καθημερινά». Δεν θα το αντέξουμε. Για σκέψου να σου πέσει ο Βενιζέλος).

Για την επιστήμη ρε γαμώτο!

«Ζητούμε άντρες, ηλικίας 25 – 40 ετών, για να συμμετάσχουν ως εθελοντές σε μια κλινική δοκιμή γύρω από την ενδορινική χρήση κοκαΐνης» αναφέρει η είδηση του Βασιλικού Κολεγίου του Λονδίνου που… έστειλε όσους τη διάβασαν. Άλλη μια ευκαιρία για καριέρα στο εξωτερικό. (Έτσι κι αλλιώς κι εδώ, όπως πάνε, θα μας στείλουν στα «βαριά»– και χωρίς κέρδος μάλιστα).

Εν τη παλάμη...

Οι οικονομικοί μας αυθέντες θα εισπράττουν, λέει, τον ΦΠΑ καθημερινά. Αλλά θα συνεχίσουν να επιστρέφουν φόρους ανά πενταετία. Ύστερα θα βγάζουν πανηγυρικά διαγγέλματα στον λαό για τη μείωση του ελλείμματος και θα παίρνουν την ευλογία τού πατριάρχη τής παγκόσμιας οικονομίας, αιδεσιμότατου Σόιμπλε. Άξιοι! Πανάξιοι!

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

Στην Αθήνα ακόμα και τα περιστέρια φοράνε αντιασφυξιογόνος μάσκες...

Στο λίκνο της Δημοκρατίας οι νέοι κλαίνε από τα δακρυγόνα και τα περιστέρια φοράνε (ακόμα κι αυτά!) αντιασφυξιογόνες μάσκες. Λόγια από τους στίχους του Αυστραλού τραγουδοποιού (αλλά μαζί σεναριογράφου και συγγραφέα) Νικ Κέιβ, γνωστού για τα αισθήματα αγάπης και εκτίμησης προς την Ελλάδα. Το τραγούδι του, μια «συνομιλία με τον Δία», τιτλοφορείται «Κεραυνοί» και είναι αφιερωμένο στη Αθήνα που συχνά κλαίει από τα δακρυγόνα. Διαβάστε περισσότερα στο Zoornalistas.

Τι πάει να πει γενική απεργία, δάσκαλε;

Δηλαδή τι πάει να πει γενική απεργία; Σύμφωνα με την ερμηνεία τού όρου πάει να πει: δεν δουλεύει κανείς. Γε-νι-κή. Κλειστά γραφεία, δημόσιες υπηρεσίες, σχολεία, μαγαζιά, ιδιωτικές επιχειρήσεις, μπακάλικα, μανάβικα, περίπτερα, ΕΒΓΕΣ – όλα! Ακόμα και οι οίκοι ανοχής. («Μην πηδάτε σήμερα, ρε παλικάρια! Μην πηδάτε μια μέρα για να μην μας πηδάνε όλα τα χρόνια», θα τους έλεγε η κοπέλα). Γενική απεργία σημαίνει απόλυτη παράλυση. Και ολόψυχη, ομόθυμη, μαζική συμμετοχή στις διαδηλώσεις. Για να αισθανθούν ότι ζεις, ότι έχεις ακόμα ολοκληρωμένο κι όχι ημιτελές νευρικό σύστημα που μεταδίδει τους πόνους στον εγκέφαλο και αντιδράς. Δεν είσαι φυτό. Δεν είσαι σκυλί για κυνομαχίες που τα έχουν φτιάξει, λένε, χαζά για να μην πονάνε. +/- Δείτε τη συνέχεια

Αλλά οι δικές μας «γενικές» απεργίες είναι η χαρά τής κάθε κυβέρνησης. Ακόμα κι αυτοί που απεργούν το κάνουν μίζερα, λειψά. Τα σχολεία, λόγου χάρη, λειτούργησαν σχεδόν κανονικά. Και σε ένα που πηγαίνει γνωστό μου παιδί υπήρχε την Τετάρτη μόνο ένα κενό σε μάθημα λόγω αμετανόητου απεργού. Το οποίο κενό πήγε να καλύψει ο διευθυντής με μη απεργό καθηγητή, ασχέτου μαθήματος, που πλεόναζε. Όμως,σήκωσαν ανάστημα τα παιδιά (υποθέτω όχι λόγω πρώιμης επαναστατικότητας αλλά ένεκα όψιμης διάθεσης για λούφα) και το κενό έμεινε κενό – στην τάξη και στο μυαλό τού διευθυντή.

Η γενική απεργία είναι για τους τίτλους-κλισέ των εφημερίδων: «Απεργιακό μπλακ-άουτ», «Παραλύει η Ελλάδα», «Στοπ σε όλα», «Απεργιακός κλοιός». Τέτοιοι ευφημισμοί. Και τέτοιες κορώνες. Ευφημισμός όπως λες «κοινοβουλευτική δημοκρατία» και εννοείς πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Ώσπου περνάει η απεργία και νιώθεις ότι δεν σου έλειψε τίποτα: ψωμί, φαΐ, ταξί, λεωφορείο. Ούτε καν ο… οίκος ανοχής. Γιατί σε τέτοιον έχουν μετατρέψει τη ζωή εκατομμυρίων συν-ανθρώπων που νομίζουν ότι ζουν επειδή αναπνέουν. Και θεωρούν περιττό να κατέβουν στις πορείες.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η φωτογραφία τού θέματος μπήκε κατά λάθος στον ανάρτηση. Ψάχναμε για δική μας λαϊκή συγκέντρωση και μας προέκυψε γαλλική...

Τα 4 «καυτά» μέτωπα για τον Αλαφούζο

«(...) Στο τέλος o Φάμπρι, θα αναζητά και μόνος του την έξοδο για να φύγει μια ώρα νωρίτερα. Κανείς δεν τον πιστεύει, κανείς δεν τον θέλει και η επιλογή του ήταν λάθος από την αρχή. Τον κουβάλησε στον Παναθηναϊκό ο … αόρατος υπερ-σκάουτερ ονόματι Ούγκο Βαρέλα; Κάποιος άλλος; Η αλήθεια είναι ότι ψάχνει από τώρα ο Παναθηναϊκός για νέο προπονητή, με «ορίζοντα» έναρξης της νέας συμφωνίας το ερχόμενο καλοκαίρι (...)»

** Απόσπασμα από το άρθρο του Μιχάλη Κοσμετάτου στο SportAces. Διαβάστε το εδώ.

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013

Η Ιερά Εξέταση του Καραϊσκάκη

ΑΝΑΣΤΕ- ΝΑΡΗΣ ΖΑΡΝΤΙΜ ΚΑΙ Ο «ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΓΚΟΥΑΡΝΤΙΟΛΑ» ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΑΣ ΒΓΗΚΕ

Ο Ολυμπιακός και οι Ολυμπιακοί κλαίνε πάνω από το χυμένο γάλα και μιλάνε για άλλα όνειρα που δεν τους βγήκαν. Δυστυχώς το μάθημα δεν θα τους γίνει πάθημα. Αυτό είναι βέβαιο. Οι οπαδοί – όλοι οι οπαδοί, κι όχι μόνο του Ολυμπιακού – εκείνο που πραγματικά ονειρεύονται είναι μια… διαδραστική (συν)διοίκηση! Που θα διοικεί αλλά δεν θα άρχει. Που θα τους λέει τις αποφάσεις της, θα της λένε τις κρίσεις τους και όλοι μαζί θα πορεύονται. Το πιθανότερο προς τα πίσω, με τέτοια μυαλά. +/- Δείτε τη συνέχεια


Τον Ζαρτντίμ τον φέρανε (ξέροντας τη φιλοσοφία τού παιχνιδιού του) αλλά δεν το στήριξαν. Με το «καλημέρα» τού άναψαν την πυροστιά και τον έβαλαν να χορεύει. Αναστενάρης! Κάθε αγώνας γινόταν γι’ αυτόν μπροστά στην Ιερά Εξέταση της κερκίδας τού Φαλήρου. Αλλά και μπροστά στο τραπεζάκι με της μπίρες τής ελλανοδίκου επιτροπής τού τηλεοπτικού καναπέ. Το 0-0 σε πρώτο ημίχρονο ισοδυναμούσε με απόπειρα φόνου κατά τής αξιοπρέπειας της ομάδας (Βέροια). Η νίκη στις καθυστερήσεις ήταν ίδια με ανοσιούργημα (Λιβαδειά). Και η εκτός έδρας ισοπαλία σε ντέρμπι αποτελούσε ιστορική ατίμωση (Παναθηναϊκός). Στο μυαλό τους περνούσε σαν βελόνα τού ραψίματος που μπαινοβγαίνει μια και μόνη ιδέα: να φύγει ο Πορτογάλος, να παίξουμε μπάλα, να δούμε θέαμα, να γίνουμε Ολυμπιακός. Και στο παρθενικό παιχνίδι τού Νικοπολίδη (Γιάννενα), το πρώτο χωρίς τον καταστροφέα αήττητο και οδηγό στην ευρωπαϊκή συνέχεια Πορτογάλο, ονειρεύτηκαν πως μπορεί να έχουν βρει τον δικό τους Γκουαρντιόλα.

Τώρα όλα (ή τα περισσότερα) τελείωσαν για τον Ολυμπιακό: δεν μπορεί ούτε να συναγωνίζεται τον εαυτό του βάζοντας προσωπικά ρεκόρ (αήττητο). Του έμεινε το κύπελλο που θα επιχρυσωθεί μόνο αν στο δρόμο του τσαλαπατήσει τον ΠΑΟΚ (πώς το λένε; η αξία του νικημένου δίνει δόξα στον νικητή). Και ακόμα του έμεινε η ονείρωξη να ξεσκίσει Παναθηναϊκό και ΑΕΚ στο Καραϊσκάκη. Από εκεί και πέρα ισχύει το γνωστό Σπάθεια δόγμα: στην Ελλάδα να κερδάμε (κατά το τιμάμε, … μαμάμε κλπ) κι όλοι άλλοι στη Ευρώπη να πάνε να γ…

Υστερόγραφο: Μαρινάκη μη τους ακούς. Δεν είναι πιο Ολυμπιακοί από εσένα. Διοίκησε και μη συνδιοικείς. Αν δεν με πιστεύεις ρώτα και τον Κόκκαλη

Εγκρίθηκε η βροχή;

Το βράδυ, είπε ο Κολυδάς, έριξε τόση βροχή όση πέφτει σε έναν μήνα. Συμφωνεί η τρόικα και οι εντεταλμένοι της; Όχι με τον Κολυδά, με τη βροχή.

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Παιδιά, άρχισε η επανάσταση;

Ο Πολύδωρας σε συνέντευξή του πριν από λίγο στον Βήμα-FM έβαλε κατά της επιβολής φόρων, κατά των αιτιών που φτάσαμε ώς εδώ, κατά της ισοπέδωσης της μεσαίας τάξης, κατά ευρωπαϊκών οδηγιών στους αγρότες, κατά της γελοίας πολιτικής ρητορικής κλπ. Μιλούσε σαν να ήταν όλα αυτά τα χρόνια όχι πρωταγωνιστής στο πολιτικό σκηνικό, αλλά θεατής (δηλαδή θεατής ήταν, αλλά ασ’ το να πάει).

- Παιδιά συγγνώμη που άργησα λίγο. Άρχισε η επανάσταση;

(Άσε που πήρε φόρα και ενώ η εκπομπή τελείωνε ο Χιώτης δεν μπορούσε να τον κόψει με αλλεπάλληλα τάκλινγκ στην καρωτίδα. Ακάθεκτος!)

Απεργός ή αραχτός;

Στη χθεσινή «γενική» απεργία είχαμε την ευκαιρία να πάμε το παιδί στις κούνιες, να τρέξουμε για ψώνια, να παίξουμε 5χ5, ακόμα και να δουλέψουμε κανονικά. Και μετά, το βράδυ, που ξαπλώσαμε στο ανάκλιντρο να δούμε τις ειδήσεις, είπαμε: «Κοίτα οι μαλάκες, πόσοι λίγοι είναι στην πορεία. Ρε, τι λαός είμαστε!...» (τσ τσ τσ).

Γιατί έψαχναν τον «Παπανδρέου»;

Ο ηλεκτρονικός έλεγχος που έγινε και που δημοσιοποιήθηκε χθες, έδειξε ότι μόλις έφτασε η πρώτη αποστολή των Γάλλων με τη λίστα Λαγκάρντ, ο παραλήπτης (ή κάποιος από τους πρώτους παραλήπτες) έψαξε στα αρχεία με το ψαχτήρι του κομπιούτερ να βρει το όνομα Παπανδρέου. Αυτό έβαλε ως λέξη-κλειδί για την αναζήτηση. Μεταξύ 2.600 ονομάτων (δύο χιλιάδων εξακοσίων!) τής λίστας είχε πρεμούρα, αγωνία (και μήπως φόβο;) να μάθει αν περιλαμβανόταν το «Παπανδρέου». Και μετά το «Γιώργος Παπανδρέου». Και μετά το «Κοζάνη» (εκλογική περιφέρεια τίνος;). Αλλά γιατί το μυαλό τού ενδιαφερόμενου πήγε πρώτα στο «Papandreou» γενικώς, μετά στο «George Papandreou» ειδικώς και κατόπιν στο «Papakonstantinou» (γενικώς;). Για να ησυχάσει; Να ικανοποιήσει την περιέργειά του; Ή μήπως να διαπιστώσει ότι από τα δεκάδες χιλιάδες ονόματα Ελλήνων που υπάρχουν ως καταθέτες στις ελβετικές τράπεζες δεν διέρρευσαν κάποια που ήταν φωτιά; Ερωτήματα απλά. Που δεν τα είδα και δεν άκουσα να πολυλέγονται στα Μέσα αλλά και στα κόμματα.

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2013

Η ανελέητη πράσινη αλληλοεξόντωση μετά την εξόντωση (μας)

Έπαιξαν ξύλο στο ΠΑΣΟΚ, στην Ιπποκράτους. Αφού μας εξόντωσαν αλληλοεξοντώνονται 

Κάτι ακόμα 1: Ήταν και απλήρωτοι οι σεκιουριτάδες, ποιος να τους χωρίσει;
Κάτι ακόμα 2: Αυτό εννοούσε ο Βενιζέλος όταν έλεγε «το ΠΑΣΟΚ είναι γάτα». Ξεσκίζονται! Σαν το σκύλο με τη γάτα
Κάτι ακόμα 3: Ήταν καιρός να λύσουν τους λογαριασμούς τους στην Ιπποκράτους. Αν τους άνοιγαν κιόλας (τους τραπεζικούς...)
Κάτι ακόμα 4: Δεν ήταν κι ο Παυλόπουλος εκεί να τους χωρίσει.

Βουλγαρικά μαθήματα ευαισθησίας

Η κυβέρνηση στη Βουλγαρία παραιτήθηκε επειδή η αστυνομία τσάκισε στο ξύλο διαδηλωτές και έστειλε κόσμο σε νοσοκομείο. «Ο λαός μού έδωσε την εξουσία και σήμερα του την επιστρέφω για να αποφασίσει πώς θα κυβερνηθεί στο εξής αυτή η χώρα», δήλωσε ο παραιτηθείς πρωθυπουργός Μπόικο Μπορίσοφ.

Είτε πρόκειται για ελιγμό επειδή δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τον θυμό του λαού, όπως ισχυρίζεται η αντιπολίτευση, είτε είναι πραγματική εκδήλωση ευθιξίας, ευαισθησίας και ήθους, η απόφαση του Μπορίσοφ και των υπουργών του είναι κίνηση που δεν συγκρίνεται με την χοντρόπετση πολιτική αντιμετώπιση ανάλογων περιστατικών που συμβαίνουν στην Ελλάδα.

Εντάξει, μην είμαστε υπερβολικοί. Αν κυβερνήσεις και πρωθυπουργοί στη χώρα μας παραιτούνταν κάθε που τσακίζονται στο ξύλο απλοί πολίτες, μαζί με εργαζόμενους δημοσιογράφους και φωτορεπόρτερ, θα είμαστε συνεχώς ακυβέρνητοι! Αλλά οι πολιτικοί μας, και κυρίως οι εκάστοτε κυβερνητικοί, ένα κομματάκι ευαισθησίας τού Βούλγαρου αν είχαν, θα ψέλλιζαν δυο λόγια συμπόνιας για ανθρώπους που έφτασαν ακόμα και στην αναπηρία από κρατική βία και θα συλλάβιζαν δυο λόγια απέχθειας για πράξεις κάποιων αστυνομικών. Όταν ο ένας πολιτικός (ο Έλληνας) μιλάει για «ακούνητα, αμίλητα στρατιωτάκια» και ο άλλος (ο Βούλγαρος) δηλώνει ότι «κάθε ρανίδα αίματος είναι στίγμα για εμάς», η σύγκριση που γίνεται μάς συντρίβει.

Ο Φαήλος βάζει το… πτώμα στην χαρτόκουτα της τηλεόρασης!

Από αυτούς, τους πρωταγωνιστές του δράματος, τους δεύτερους ρόλους και τους χειροκροτητές τους, δεν περιμένεις οίκτο. Σε πατάνε στο λαιμό με την μπότα τους και (κάποιοι) σου δίνουν την εντύπωση ότι το κάνουν από ευχαρίστηση. Ότι ο πόνος σου είναι η διασκέδασή τους. Σαν τα ζωάκια που βασάνιζαν παιδιά. Μην λέμε πολλά: Φαήλος Κρανιδιώτης. Γνωστός και μη εξαιρετέος. Μπαρουτοκαπνισμένος κυνισμός στο πλάι του στρατάρχη φίλου του. Δεν του έδωσαν πόστο (γιατί τα ρούχα του είχαν έντονη αποφορά Ναπάλμ από τις προκλήσεις και θα τους έκανε κακό), αλλά είναι δημόσιο πρόσωπο. Και πολιτικό. Και κομματικό. Και με σημειολογική φιλία: πρωθυπουργική. Και με βεβαρημένο παρελθόν προκλήσεων της κοινωνικής αξιοπρέπειας. Τι έκανε πάλι; Διαβάστε: +/- Δείτε τη συνέχεια

Στο Twitter ένας από τους πολλούς που τον «ακολουθούν», και που έχει το ψευδώνυμο «Ρασκόλνικοφ», του έγραψε:

«Βία είναι ο γέρος μου που πάει στο γιατρό και βρίσκει ταμπελάκι τελείωσαν οι 10 δωρεάν επισκέψεις! Αν πεθάνει θα στον φέρω!» 

Ο Κρανιδιώτης, θιγείς από την… ανωνυμία, όπως εξήγησε αργότερα, άρπαξε το πληκτρολόγιο και το έκανε μυδράλιο. Απάντησε:

«Ευχαρίστως αλλά πού να τον βάλουμε; Α, έχω όμως μια κούτα από τηλεόραση (ασπρόμαυρη). Αν τον διπλώσεις πριν παγώσει θα χωράει». 

Αυτό λέγεται χιούμορ; Χυδαιότητα; Βλακεία; Ή «σας γράφω/φουμε όλους στα αμελέτητά μου»;

Ο κυνισμός στις υψηλότερες τιμές του. 

Συνωστισμός!

Τα δημοσιογραφικά πλήθη διαδήλωσαν το μεσημέρι της Τρίτης με πορεία στο τόξο Ακαδημίας, Βουκουρεστίου, Πανεπιστημίου, Πεσμαζόγλου, Σταδίου έως το υπουργείο Εργασίας. Πορευτήκαμε με τάξη και μαχητικότητα βαδίζοντας από πεζοδρόμιο σε πεζοδρόμιο. Στο τέλος ανταλλάξαμε όλοι με όλους τηλέφωνα για να επαναλάβουμε την επόμενη φορά την ίδια διαδρομή με ταξί. Θα χρειαστούν έως και πέντε αυτοκίνητα.

Λόγια από τον Βύρωνα (έως Παγκράτι...)

«Η αγελάδα ψόφησε. Και ο κακός και άπληστος αφέντης της επιμένει και πάει να την αρμέξει. Όταν το καταλαβαίνει, είναι πια αργά»
Βύρων Πολύδωρας 
«Γεια σου επαναστάτη συναγωνιστή και συνονόματε! Πώς από εδώ;»
Λόρδος Βύρων

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Σιωπή (...αγωνίας)

Εκτός (δικαστικού) απροόπτου ο κόσμος τού Τύπου σήμερα απεργεί. Οι δημοσιογράφοι μετέχουν από τα ξημερώματα της Τρίτης με τη σιωπή τους στην αυριανή απεργιακή φωνή αγωνίας εκατομμύριων. Τη σιωπή του στη σιωπή του κλάδου προσθέτει και το μπλογκ.

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Η κηδεία του ιστορικού φραπόγαλου

ΤΟ KEEP LENTZOS ALIVE ΣΤΟ FACEBBOK ΚΑΙ Ο ΡΑΣΟΥΛΗΣ. ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΛΕΝΤΖΟΥ ΚΑΙ ΤΙ ΑΚΟΥΣΕ ΕΚΕΙ Ο... ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΥΡΙΒΗΛΗΣ. ΤΟΠΟΣ ΕΠΙΔΕΙΞΗΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΜΗΧΑΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ... ΝΕΑΣ ΓΚΟΜΕΝΑΣ

Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΣΑΡΙΔΗΣ 

Η είδηση έκανε το γύρο του κόσμου! Σαν μετεωρίτης που ξέφυγε από τα Ουράλια κι έπεσε προς δυσμάς του Υμηττού. Όποια διαδικτυακή πέτρα και αν σήκωνες, από το «ΒΗΜΑ» μέχρι τα... Νέα της Γαρδένιας, η ίδια οιμωγή: έκλεισε ο Λέντζος! Ο διασημότερος φραπέ του πλανήτη, λέει! Πάει το ιστορικό καφεζαχαροπλαστείο τού Παγκρατίου, στο χρονοντούλαπο κι αυτό. Σχεδόν μετά από μισό αιώνα. Μέχρι και ο πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Αθλητικού Τύπου, Σωτήρης Τριανταφύλλου, αρθρογράφησε σχετικά! Πάλαι ποτέ κάτοικος Βύρωνα, γαρ. Κι επειδή βρισκόμαστε στο 2013, σε χρόνο dt συγκροτήθηκε και στο «φατσοβιβλίο» ομάδα – άγημα απόδοσης τιμών, με όνομα επικολυρικό: Keep Lentzos alive! Δικαίως…«Καθόμουνα στου Λέντζου και έπινα καφέ...», είχε στιχουργήσει στη δεκαετία του '80 ο Μανώλης Ρασούλης σε μουσική Χρήστου Νικολόπουλου και είχε ερμηνεύσει ο Δημήτρης Κοντογιάννης. +/- Δείτε τη συνέχεια

Πόσα καφέ σε αυτή τη χώρα, με το παγκόσμιο ρεκόρ καφετεριών, έγιναν τραγούδι; Η «Μυροβόλος» και το «Μικρό Καφέ» της Καβάλας του Αργύρη Μπακιρτζή, που τραγούδησε ο Γιώργος Νταλάρας, ο «Άδωνις» της Νέας Σμύρνης, τον οποίο ύμνησε η Άλκηστις Πρωτοψάλτη. Να είναι και κάνα - δυο ακόμη ακόμα που μπορεί να μου διαφεύγουν; Πιο… δικαίως δεν γίνεται.Εάν ρωτήσεις τους περισσότερους Παγκρατιώτες, ή μπεις σε ταξιτζή και του πεις να σε πάει στην πλατεία Παγκρατίου, καληνύχτα! Οι περισσότεροι αγνοούν ότι αυτή είναι η επίσημη ονομασία της (κάτι σαν) πλατείας απέναντι από το Άλσος. Νομίζουν ότι είναι στο παλιό τέρμα των τρόλεϊ με το συντριβάνι. Την κανονική πλατεία Παγκρατίου την ξέρουν σαν «Λέντζο»!

Όσο για το μυθικό φραπόγαλο, οι ορκισμένοι οπαδοί του και οι... οδηγοί διασκέδασης έλεγαν χίλια δύο: ότι χτυπιέται με ασπράδι αυγού, πως καφές σαν κι αυτόν δεν υπάρχει –και καλά- άλλος (κάτι σαν σύλλογος μεγάλος που λέμε!...) και διάφορα άλλα τέτοια. Προσωπικά, δεν μου άρεσε ο φραπέ(ς) του. Εξάλλου, ένα φραπεδάκι ήταν, δεν θα τον παντρευόσουν. Επίσης, έχω γράψει τις περισσότερες καφενειακές μου ώρες σε άλλη πλατεία του Παγκρατίου. Πλην όμως... Όλοι –και οι λιγότερο πιστοί- , κάποια στιγμή, περνούσαμε μια βόλτα, για ν’ ανάψουμε ένα κεράκι. Να δούμε κάνα γνωστό μας, να…, να…Εξάλλου, αν ο μύχιος πόθος ενός παιδιού της γενιάς μου που ζούσε στα Πατήσια, λόγου χάριν, ήταν όταν μεγαλώσει να γίνει αστροναύτης ή να παντρευτεί τον Πάνο Μιχαλόπουλο (αν επρόκειτο για κοριτσάκι). Για έναν μπόμπιρα Παγκρατίου, Βύρωνος και περιχώρων, όμως, ήταν όταν ανδρωθεί να καθήσει σε μια από τις καρέκλες του Λέντζου. Ν' απλώνει την αρίδα σαν εκείνους τους τύπους που ρουφούσαν με το καλαμάκι κάτι καφετί μέσα από ένα ποτήρι ενσωματωμένο σε μεταλλική ποτηροθήκη με χερούλι (ε, βέβαια, για να μην κουράζεται ο θαμών...).

Υπερβολές, θα μου πεις. Σύμφωνοι. Υπερβολές, όμως, είναι ότι και στα δύο μαγαζιά (καφετέρια του Χρήστου Λέντζου ήταν κάποτε και το άλλο κατάστημα, παραδίπλα, όπου λειτουργεί σήμερα η Eurobank), η… μεγαλόχαρη ήταν η φραπεδιά. Kαι ότι για χατίρι της περίμενες σαν προσκυνητής της Τήνου ν’ αδειάσει καρέκλα για να κάτσεις. Εάν ήσουν, βέβαια, χαρωπή Χριστίνα, Μαρία, Σοφία, όλο και κάποια φιλόξενα γόνατα θα σε βόλευαν. Αλλά αν ήσουν Αλέκος, Θανάσης, Βαγγέλης, δεν σου έδινε διέξοδο για να ξαποστάσεις, ούτε ο… Στρ. Μυριβήλης! Η προτομή του, δηλαδή, κοντά στα τραπεζοκαθίσματα. Που είχε δει και είχε ακούσει τα πάντα, τόσα που έφταναν και περίσσευαν για να γράψει έναν τόνο μυθιστορήματα: ερωτικά «μπερδέματα», καλαμπούρια, τερατολογίες, ογκηθμούς που ξεπηδούσαν από την πολυκοσμία των ηλιόλουστων ημερών, αθλητικά κουτσομπολιά.

Τις καλές εποχές κι αφού η ποτηροθήκη αποσύρθηκε ως ντεμοντέ, ώς και οι μπασκετμπολίστες του «αυτοκράτορα» Άρη, όταν κατέβαιναν στην Αθήνα, περνούσαν από εκεί κι αντάμωναν τους αυτόχθονες σταρ, μια και το θαλερό μπάσκετ ΑΟ Παγκρατίου συσπείρωνε τότε όλο το φίλαθλο κοινό της περιοχής. Αντάμωναν τον Φάνη Χριστοδούλου κι ένα σωρό άλλο κόσμο -celebrities και μη- από διάφορα μέρη της Αθήνας. Κι από «δυνάμεις της εργασίας»; Εκεί να δεις… Να πέφτει κομπολόι από το τραπέζι και να γίνεται σύσκεψη στην παρέα ποιος θα σκύψει να το πάρει!

Ο «λεντζόβιος», άλλωστε, κατείχε για χρόνια ξεχωριστή θέση στην τοπική ορολογία.Δεν ήταν το φραπόγαλο και η αυθυποβολή στο θαυματουργό νέκταρ, αλλά το ότι ο «Λέντζος» αποτελούσε ΤΗΝ πασαρέλα! Έβγαζε κάποιος, φερ’ ειπείν, καινούργια μηχανή ή καινούργια γκόμενα; Εκεί έπρεπε να την επιδείξει πρώτα. Από τη μία τα μοντέλα (διτρόχων και γυναικών) – από την άλλη οι θεατές. Και στη μέση οι μεγάλοι δίσκοι με τα φραπόγαλα, στα χέρια των γκαρσονιών με την ομοιόμορφη ενδυμασία (τότε δεν σέρβιραν… δωδεκάποντα, που για ν’ αθροίσουν ένα χυμό, μία μπύρα κι έναν καφέ χρειάζονταν λυσάρι!).

Οι πελάτες άρπαζαν από το δίσκο τα ποτήρια σαν αντίδωρα, γιατί όποιος πρόλαβε το… φραπέ οίδε! Δεν ήταν σοφό να παραγγείλεις άλλου είδους καφέ, παρεκτός και είχες υπομονή ανάλογη με μαυροντυμένης Αμμοχωστιανής, η οποία περιμένει τον αγνοούμενο γιο της! Δεν ήταν η καφεΐνη, λοιπόν, αλλά η περιρρέουσα ατμόσφαιρα -σε κάθε περίπτωση κάτι δυσεξήγητο- που μαγνήτιζε τα πλήθη. Εξ ου και η παρακμή της επιχείρησης όταν συντελέστηκαν κάποιες αλλαγές στη συνοικία, η (εκούσα – άκουσα) δυσαρμονία της με το νέο τοπίο, η απροθυμία της να «πουλήσει» κάτι περισσότερο από ένα φραπόγαλο… Εδώ και κάμποσα χρόνια το μαγαζί έμοιαζε με σκήνωμα. Συνεπώς και η οικονομική κρίση να μην ενέσκηπτε, θα τα τίναζε τα πέταλα.

Άλλωστε, είχε ήδη πέσει και η μονοκρατορία του φραπέ. Εσπρέσοι, καπουτσίνοι, φρεντοτσίνοι, καφέδες με καραμέλα… Τα τίναξε, εντέλει, στις 15 του μηνός. Και η πληθύς των αφιερωμάτων που γράφτηκαν μέσα σε ελάχιστα εικοσιτετράωρα είναι τα κτερίσματα, τα οποία συνοδεύουν το τέλος ενός καφέ (με την αμφίσημη έννοια της λέξης), το τέλος μίας εποχής.
Θραύσματα του μετεωρίτη που έπεσε στη Ρωσία βγήκαν σε πλειστηριασμό στο διαδίκτυο. Τα θραύσματα της Ελλάδας έπονται.

Ο Μέργος, η Βουλγαρία, η Γιούροστατ και οι δεσμεύσεις που γίνονται δεσμά

Ο Μέργος ξέρει. Δεν είναι αφελής. Ούτε αυτό που νομίζουν ότι είμαστε εμείς. Όταν είπε ότι ο κατώτατος είναι υψηλός ήξερε και τον στόχο και τον αποδέκτη και ποια πρέπει να είναι η κοινοποίηση (στα αφεντικά). Ήξερα ο Μέργος ότι η ποδοπατημένη από το μνημόνιο και τους μνημονιακούς χώρα βρίσκεται μόλις στη 10η θέση της λίστας με τους κατώτατος μισθούς ανάμεσα σε 21 ευρωπαϊκές. Δηλαδή στη μέση. Δηλαδή έχει ακόμα δρόμο για να φτάσει στον πάτο των 138 ευρώ του βασικού στη Βουλγαρία. Δηλαδή δεν μπορεί τα Βαλκάνια να βρίσκονται στο κατακάθι των αμοιβών (τελευταίες θέσεις από Βουλγαρία και Ρουμανία) και η γειτόνισσα να το παίζει μποέμισσα με βασικό 684 μικτά (έτσι λέει η λίστα της Eurostat). Έχει χώρες και χωραφάκια να ξεπεράσει προς τα κάτω. Προσέξτε: Μάλτα 680, Πορτογαλία 556, Πολωνία 336, Σλοβακία 327, Τσεχία 310, Ουγγαρία 296, Εσθονία 290, Λιθουανία 286, Λετονία 232, Ρουμανία 162, Βουλγαρία 138. Όλες αυτές από κάτω μας. Και από πάνω βουνό ο πλούτος, τουλάχιστον σε μερικές: Λουξεμβούργο κατώτατος βασικός 1.801, Ιρλανδία 1.462 (η Ιρλανδία ρε;), Ολλανδία 1.447. Φαίνονται εξωπραγματικά τα στοιχεία, αλλά η Γιούροστατ τα λέει όπως θα δείτε πιο κάτω στο γράφημα. +/- Δείτε τη συνέχεια

Για όλα αυτά έχει μικρή αξία η δέσμευση του πρωθυπουργού για τον κατώτατο μισθό. Θυμηθείτε πόσες δεσμεύσεις έχουμε ακούσει όχι μόνο από τον ίδιο, όταν ήταν αντιπολίτευση, αλλά και από Γ. Παπανδρέου, Παπακωνσταντίνου, Βενιζέλο και λοιπούς κορυφαίους του χορού. Και τελικά οι δεσμεύσεις έγιναν δεσμά. Τον δρόμο μας τον δείχνει η ψωμοζήτα Βουλγαρία. Τον δρόμο που θα κάνει την Ελλάδα προς την ουρά. Τον ρόλο τής γάτας τον αφήνει στον γάτουλα, τον Βενιζέλο. (Κλικάρετε στον πίνακα για να τον δείτε μεγεθυμένο).

Οι τελικές του Ολυμπιακού κι η Λεβάντε

«(…) Στην Τρίπολη και στην Ξάνθη ο Ολυμπιακός έκανε περίπου 40 τελικές προσπάθειες! Εξωπραγματικός αριθμός για εκτός έδρας αγώνα, ακόμη κι αν η διαφορά του Ολυμπιακού από τις άλλες ελληνικές ομάδες το επιτρέπει (…) Για τον επαναληπτικό με τη Λεβάντε θα τα ξαναπούμε, θεωρητικά να ελπίζει ο Ολυμπιακός σε πρόκριση είναι τραβηγμένο, αλλά όταν μπορείς να κάνεις 40 φάσεις σε δύο ματς γιατί να μην πιστεύεις ότι μπορείς να βάλεις τρία γκολ σε ένα παιχνίδι».

** Δύο αποσπάσματα από το άρθρο του Χρ. Μεγγλίδη στο pamesport.gr. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο.

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2013

Ο λογομηχανή Βενιζέλου που κόβει κιμά

Ο Βενιζέλος τον τελευταίο καιρό είναι όλο ελιγμούς (ξέρω, σχήμα οξύμωρο) για να επανακτήσει το κομματικό απολειφάδι τού οποίου ηγείται την εκλογική δύναμη που έριξε στο πηγάδι τού Μνημονίου. Και διαβάζουμε – τρόπος του λέγειν – ενόψει Συνεδρίου ολόκληρα κατεβατά ομιλιών, επιστολών, κειμένων και προτάσεων που τις προσπερνάς αδιάφορα ρίχνοντας μια ματιά, το πολύ, μόνο στον τίτλο. Γιατί οι εποχές που τον θεωρούσαμε ευφυή και ρήτορα πέρασαν. Το φαινόμενο αποκαλύφθηκε:

** Η «ευφυΐα» πήρε τη σωστή της διάσταση: είναι (κουτο)πονηριά.

** Και η «ρητορεία» το ίδιο: είναι μια άμορφη καταιγίδα λέξεων και λεκτικών σχημάτων που την ακούς αδιάφορα να πέφτει με αστραπόβροντα κάπου μακριά.

Ο κόσμος απέναντι στον Βενιζέλο δεν διακρίνει πλέον παρά μια λογομηχανή που δουλεύει αδιάκοπα, θορυβώδικα, και βγάζει σκέψεις-κιμά σε στρογγυλά φραστικά μακαρόνια

Σηφουνάκης, έρανος και κακοδιαχείριση

Το πρώτο από τα θέματα του «Βηματοδότη» στο σημερινό «Βήμα» είναι αριστούργημα. Στο ΠΑΣΟΚ βγαίνουν μαχαίρια, τσεκούρια και κατινισμοί τού είδους ποιος έδωσε πιο πολλά, ποιος πιο λίγα στον έρανο για να πληρωθούν οι υπάλληλοι του κόμματος. Δεν σχολιάζω (άλλο) και σας παραδίδω το απόσπασμα:

«Θύμωσε ο βουλευτής του ΠαΣοΚ κ. Νίκος Σηφουνάκης μόλις έμαθε ότι η Ιπποκράτους αφήνει να διαρρεύσει στα μέσα ενημέρωσης ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο κ. Δ. Κρεμαστινός δεν συμμετείχαν στον οικονομικό έρανο του ΠαΣοΚ για να καταβληθούν τα δεδουλευμένα στους υπαλλήλους του κόμματος. Μου λένε ότι ο πρώην υπουργός απέστειλε επιστολή προς τον Γραμματέα της ΚΟ κ. Ι. Μανιάτη με την οποία υπενθυμίζει πως ο ίδιος έχει συνεισφέρει ποσά πολλαπλάσια όλα αυτά τα χρόνια - σε σχέση με άλλους συντρόφους του - στις κάθε είδους οικονομικές καμπάνιες του κόμματος. Αφήνει επίσης αιχμές έναντι όσων διαχειρίστηκαν τα οικονομικά, με αποτέλεσμα το ΠαΣοΚ να οδηγηθεί στη χρεοκοπία. Με άλλα λόγια, ο κ. Σηφουνάκης λέει ότι επί χρόνια μέσα στο ΠαΣοΚ βρισκόταν σε εξέλιξη ένα όργιο κακοδιαχείρισης των χρημάτων των στελεχών και τώρα έρχεται το κόμμα να ζητήσει και τα ρέστα».

Ο Θάνος που γράφει παντού...

Όποιο σάιτ να γυρίσεις – το «όποιο» τρόπος του λέγειν – βλέπεις Τζήμερο. Σε δηλώσεις ή σε άρθρα. Αυτές τις μέρες αρθρογράφος στο Protagon. Αρθρογράφος και στο Athens Voice. Τόσο περιζήτητος ο αρχηγός με τα δημοσιογραφικά «σεντόνια»; Τόσο καλός χειριστής του γραπτού λόγου – πέρα από τον άψογο χειρισμό τού προφορικού που του ανοίγει πόρτες στα τηλεοπτικά στούντιο και στα ραδιοφωνικά μέγαρα; Σε σημείωση των διαδικτυακών άρθρων, μάλιστα, μας τον συστήνουν με βιογραφικό-σεντόνι, αναλογικά μακρύ με την έκταση των άρθρων. Προφανώς οι συστάσεις γίνονται με δικό του κείμενο. Ένα κάρο ιδιότητες: 1) Ιδρυτής τού κόμματος, 2) Σύμβουλος marketing, 3) Δημιουργικός διευθυντής στον χώρο της επικοινωνίας, 4) Πρώην καθηγητής κλασικής μουσικής. Το τελευταίο του δίνει το δικαίωμα να διεκδικήσει θέση αρθρογράφου και στο www.stixoi.info. Με έμμετρο άρθρο.

Υγ.: Εδώ που τα λέμε καλύτερα που τον απασχολούν με κάτι τέτοια και δεν του μένει καιρός να δευτερολογήσει γράφοντας στη Μέρκελ. Εθνικό κέρδος. 

Αν η φραπεδιά τού «Λέντζος» ήταν Θεσσαλονίκη κι όχι Παγκράτι...

Ο θρυλικός «Λέντζος» στο Παγκράτι, με τον... ιστορικό φραπέ που σέρβιρε από το 1964, έκλεισε. Ήταν ο καλύτερος φραπέ της Ελλάδας, με μια συνταγή κρυφή και ανεπίδοτη στη γνώση τού κοινού – ας πούμε μια περίπτωση… ελληνικής Coca Colla. Κάποτε δεν προλάβαινε να σερβίρει. Τώρα, με τη μνημονιακή καταιγίδα, δεν θα έβγαζε, πιθανόν, ούτε το ρεύμα. Και πρόσθεσε το δικό του λουκέτο-κρίκο στην αλυσίδα με τα άλλα λουκέτα της Αθήνας.

Αν ο «Λέντζος» ήταν στη Θεσσαλονίκη ο λαός (του ΠΑΟΚ ή του Άρη φερ' ειπείν...) δεν θα άφηνε ποτέ να κλείσει ένα τέτοιο φραπεδάδικο. Έμβλημα θα το έκανε. Λευκό Πύργο του 21ου αιώνα.

Το βιντεάκι που ακολουθεί είναι μια ωραία παρουσίαση του «Λέντζος» από τον κυρ Χρήστο, σε ρεπορτάζ τού Βασίλη Καλλίδη για την επιτυχημένη (και νομίζω κομμένη πια) εκπομπή του +/- Δείτε το βίντεο

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

Απόπειρα εναντίον τού πρωθυπουργού τού α λα Σέρβα «Βασικού ένστικτου»...

Ένα μπανιστηράκι έκανε άθελά του πρωθυπουργός της Σερβίας Ιβιτσα Ντάτσιτς και πήγαν να τον φάνε! Η αστυνομία της Σερβίας απέτρεψε απόπειρα δολοφονίας τού ίδιου και άλλων μελών της κυβέρνησης. Συμμορία μαφιόζων σχεδίασε δολιοφθορά στο αεροπλάνο το οποίο θα μετέφερε τους Σέρβους πολιτικούς από το Δουβλίνο στο Βελιγράδι. Η δολοφονία απεφεύχθη λίγο πριν από τη απογείωση, οπότε η ασφάλεια του πρωθυπουργού παρενέβη και ανέστειλε την πτήση για να ελεγχθεί το αεροσκάφος. Να θυμηθούμε στο βίντεο τη σκηνή κατά την οποία η τηλεοπτική παρουσιάστρια, κάνοντας ερώτηση στον συνεντευξιαζόμενο πρωθυπουργό, του έδειξε με περίτεχνο σταυροπόδι τα (χωρίς εσώρουχο) άδυτά της.
Αυτό που κάποιοι λένε ότι ο Μέργος είναι "λαγός", γιατί το επαναλαμβάνουμε συνεχώς; Τι μας νοιάζει ρε σεις, τι ομάδα ειναι ο καθένας; :-)
Χριστίνα Αμερικάνου (από το facebook)

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2013

Ο συμπατικός Στουρνάρας

Τώρα που ο Στουρνάρας έχει λύσει τα προβλήματα της Οικονομίας μας και διαπιστώνει σημάδια ανάκαμψης, ασχολείται με τον κίνδυνο που ενδέχεται να αντιμετωπίσουμε από πτώση μετεωριτών. Μην μας πιάσουν στον ύπνο όπως τους Ρώσους.
Ο Φάμπρι διέψευσε ότι γονάτισε μπροστά στους παίκτες ζητώντας συγγνώμη. Δεν διέψευσε ότι γονάτισε τον Παναθηναϊκό.

«Η Χ.Α. είναι μοναδικό κίνημα που γεννιέται αυθεντικά» λέει ο Λοβέρδος

Έχω διαφορετική γνώμη για τις κορυφαίες ατάκες της χθεσινής μέρας που είδα να ψηφίζονται. Προσωπικά ρίχνω ψήφο στη λοβέρδεια δήλωση: «Εγώ είμαι μόνο γωνιώδης, κυρία Τσαπανίδου». Το είπε στην επισήμανση της δημοσιογράφου ότι «έχετε στρογγυλέψει τις γωνίες κ. Λοβέρδο». Βέβαια μεγαλύτερη σημασία έχει η διαπίστωση του ανασκολοπιστή της Υγείας μας για τη Χρυσή Αυγή. Για την οποία είπε ότι «μετά την Μεταπολίτευση είναι το μόνο κίνημα που γεννιέται αυθεντικά». 

Μετά από αυτό, ελάχιστη σημασία έχει η απόδοση ευθυνών από τον Λοβέρδο στον ΣΥΡΙΖΑ ότι δίνει δύναμη στη Χ.Α. Τώρα που ο τέως υπουργός και μελλοντικός κομματάρχης περνάει στην εμμηνοπαυσιακή περίοδο της πολιτικής του ζωής και προσπαθεί με ορμονοθεραπεία επιθετικότητας (κατά ΔΝΤ κλπ) να την παρατείνει, τα λόγια του ελάχιστη βαρύτητα έχουν. Το επίμαχο σημείο στο βίντεο που ακολουθεί αρχίζει στο 2΄.54΄΄ +/- Δείτε το βίντεο

Ακονίζουν καθημερινά το θράσος τους

Ο Στουρνάρας βρήκε σημάδια ανάκαμψης της Οικονομίας. Τα απαρίθμησε κιόλας δημοσίως. Δέκα; Δώδεκα; Σιγά μην κάτσω να τα μετρήσω. Και σιγά μην τα διαβάσω. Οι άνθρωποι ακονίζουν καθημερινά το θράσος τους πάνω στην υπομονή μας. Θρασίμια που θέλουν να μας κάνουν αγρίμια. Τη μια ο Μάργος, την άλλη ο Βρούτσης, την επόμενη Βενιζέλος, χθες ο Στουρνάρας. «Δεν είναι όλα μαύρα, βλέπω σημάδια ανάκαμψης» είπε ο υπουργός κύριος Μέγγενης. Και το είπε τη μέρα που ανακοινώθηκε το φοβερό ρεκόρ του: 27% ανεργία. Για την οποία το ΚΕΠΕ προβλέπει αύξηση στο 30% εντός ολίγου. Μπράβο αγόρι μου!