Κυριακή, 31 Μαρτίου 2013

Η Εστία που έκλεισε, η Ζωή και ο «Γιώργος ο Βιβλίας» των παρασκηνίων

Στη Σταδίου η πρώτη στέγη του
ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ (ΚΑΠΟΤΕ, ΠΟΛΥ ΠΑΛΙΑ...) 15ΧΡΟΝΟΥ! Η ΚΡΙΣΗ ΠΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΜΑΣΑΕΙ, ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΤΑΠΙΝΕΙ 

«Τρελαίνομαι μ' αυτούς που θρηνούν για κλεισμένα θέατρα και βιβλιοπωλεία που έκλεισαν επειδή οι ίδιοι αυτοί θρηνούντες δεν τα επισκέπτοντο!». Ο αφορισμός είναι αναρτημένος στο facebook, στη σελίδα τής καλής μου φίλης (από τη δεκαετία των είκοσι!) Ζωής Ρηγοπούλου. Έχει δίκιο. Αλλά όχι απόλυτο. Θρηνούμε (μας κάνει αίσθηση για την ακρίβεια) οτιδήποτε έχει μια ιστορική φόρτιση και χάνεται στη φυγόκεντρο του κύκλου ακμή-παρακμή. Κι ας μην το χρησιμοποιούσαμε από ένα σημείο και μετά. Πρόσφατα καταναλώθηκαν πολλές λέξεις κειμένων για τον Λέντζο, με τον φημισμένο στους Αθηναίος φραπέ, που έκλεισε στο Παγκράτι (είχε γίνει και τραγούδι από τον Ρασούλη!). Ένα από τα πολλά ωραία που γράφτηκαν για τον σχεδόν θρυλικό Λέντζο ήταν, σε τούτο το μπλογκ, από τον επίσης καλό μου φίλο (από τη δεκαετία των σαράντα εκείνος) Νίκο Σαρίδη. Αν έχετε χρόνο και διάθεση για ανάγνωση διαβάστε το εδώ, είναι ένα πολύ καλό κείμενο από έναν εξίσου καλό δημοσιογράφο, έναν εξαιρετικό «γραφιά». Μας έκανε αίσθηση που έκλεισε ο Λέντζος κι ας μην πηγαίναμε εκεί, ας πίναμε αλλού τα τελευταία χρόνια τον καφέ μας. Όπως δεν πηγαίναμε στο βιβλιοπωλείο της Εστίας («του Κολλάρου», όπως το ξέραμε οι παλαιότεροι). Γιατί; +/- Δείτε τη συνέχεια

** Γιατί άνοιξαν καινούργια βιβλιοπωλεία, πιο λειτουργικά, πιο σουπερμαρκίστικα ή ακόμα και πιο δεμένα συναισθηματικά μαζί μας.

** Γιατί όπως, ας πούμε, το ξυραφάκι Astor (που οι πατεράδες μας το ακόνιζαν τρίβοντάς το κυκλικά στο ποτήρι για περισσότερες χρήσεις) ξεπεράστηκε από το ξυραφάκι με το ατσάλινο σπαθί ή εκείνο με το βαθύ κόψιμο, το ανατομικό σχήμα, τη διπλή λάμα (που πιάνει στον ύπνο την τρίχα και μόλις πάει να ξαναμπεί στην κρυψώνα της την ξανακόβει, λέει, η δεύτερη λεπίδα που ακολουθεί σαρωτικά την πρώτη), έτσι ξεπεράστηκε και το Βιβλιοπωλείο της Εστίας. Τώρα τα βιβλιοπωλεία είναι μαζί ΚΑΙ καφετέριες ΚΑΙ ρεστοράν ΚΑΙ χώροι διαλέξεων ΚΑΙ κέντρα πολιτιστικών (και πολιτικών καμιά φορά!) συγκεντρώσεων.

** Γιατί το βιβλίο άνθησε από μια εκπληκτική σπορά (οι μισοί Έλληνες έγιναν συγγραφείς και οι άλλοι μισοί αναγνώστες) που έφερε τόνους από απούλητες σοδιές. Βιβλία που σήμερα είναι στη βιτρίνα, αύριο πάνε στις αποθήκες και μεθαύριο πωλούνται στα καροτσάκια ή στα παλαιοπωλειοβιβλιοπωλεία στην τιμή-τσουβάλι ένα παντάευρω πέντε κομμάτια.

** Γιατί υπάρχουν κι άλλες πηγές για να βρούμε τα βιβλία μας. Λόγου χάρη εμείς στο σπίτι κάνουμε τις βιβλιοτροφοδοσίες μας από το μοναδικό βιβλιοπωλείο της γειτονιάς. Για να το στηρίξουμε. Για να το έχουμε κοντά μας. Για να ΥΠΑΡΧΕΙ. Όπου ένας καταπληκτικός βιβλιοπώλης-βιβλιογνώστης-βιβλιοφάγος, ο Παντελής (της κατηγορίας «γλυκός, έξυπνος, μορφωμένος άνθρωπος»), μας ενημερώνει και μας εξυπηρετεί φέρνοντάς μας ακόμα και την πιο απίθανη έκδοση που θα του ζητήσουμε. Άλλωστε δεν πάνε πάρα πολλά χρόνια – η Ζωή φαντάζομαι το ξέρει – που οι ηθοποιοί γέμιζαν με νέες εκδόσεις τις βιβλιοθήκες τους από την πραμάτεια ενός καταπληκτικού πλανόδιου πωλητή βιβλίων, υπέροχου ανθρώπου, που διέτρεχε την Αθήνα με το μηχανάκι του και περιδιάβαζε καθημερινά τα καμαρίνια των θεάτρων. Ήταν ο «Γιώργος ο Βιβλίας», ο αλησμόνητος Γιώργος Καζάντζας, τη δουλειά του οποίου συνέχισε αργότερα ο γιος του.

Πριν κατεβάσει τα ρολά γνώρισε τους κραδασμούς της Κρίσης
Είμαι κι εγώ ανάμεσα σε αυτούς που πικράθηκαν από τα κατεβασμένα ρολά τού Βιβλιοπωλείου της Εστίας – ευτυχώς όχι μαζί και των εκδόσεων της Εστίας, νομίζω. Πικράθηκα γιατί το είχα γνωρίσει από τα δέκα πέντε μου χρόνια, όταν ήταν ακόμα στην ιστορική του θέση, στην οδό Σταδίου, πριν αναζητήσει στέγη στη Σόλωνος. Δεν ήμουν το φοβερό παιδί του πνεύματος όταν το γνώρισα. Απλώς, οι περιστάσεις με έκαναν να περνάω συχνά την πόρτα του, όταν δουλεύοντας ως «παιδί για όλες τις δουλειές» στην Εστία, στην εφημερίδα δηλαδή, με έστελναν οι δημοσιογράφοι να τους πάρω βιβλία που είχαν παραγγείλει. Και μου κόλλησαν το μικρόβιο του βιβλιοψαξίματος και της βιβλιοφαγίας – έστω σε ποσότητα και συχνότητα κολατσιού. Είχα γνωρίσει τότε τον Νίκο Παντελάκη, έναν υπάλληλο που πέρασε τουλάχιστον εβδομήντα από τα 95 χρόνια τής ζωής του στο Βιβλιοπωλείο της Εστίας και που ήταν ο πρόδρομος του κομπιούτερ στα βιβλία: ήξερε και θυμόταν χιλιάδες εκδόσεις, την ημερομηνία τους, το περιεχόμενό τους, τους ήρωές τους, ακόμα και το χρώμα του εξωφύλλου τους. Και θυμάμαι, επίσης, έναν άλλον υπάλληλό του, άριστο γνώστη τής δουλειάς, τον κύριο Χατζηγιάννη αν δεν κάνω λάθος κι αν δεν τα μπερδεύω (μου διαφεύγει το μικρό του όνομα) – έναν ακόμα καταπληκτικό φωτογραφικό εγκέφαλο του βιβλιογραφικού υλικού.

Γι’ όλα αυτά πικραίνομαι που έκλεισε η Εστία. Και για κάτι ακόμα: γιατί η Κρίση (με τη βοήθεια της Εξέλιξης) μασάει με μηρυκασμούς, καταπίνοντας, ξαναβγάζοντας και ξανακαταπίνοντας, σχεδόν τα πάντα. Εδώ μασάει και καταπίνει ανθρώπους, τα βιβλιοπωλεία θα αφήσει;

Διον. Βραϊμάκης 

Υστερόγραφο 1: Η Ζωή, πάντως, έχει δίκιο. Ως λαός διαβάζουμε ελάχιστα, μιλάμε πολύ και φωνάζουμε εκκωφαντικά – συχνά για λάθος πράγματα. 

Υστερόγραφο 2: Το διάβασα πριν από λίγο στον Πιτσιρίκο και μ’ άρεσε. «Τι να το κάνεις το βιβλιοπωλείο της Εστίας όταν μπορείς να διαβάσεις τους μεγάλους Έλληνες συγγραφείς στο Facebook; Άρα, φταίει το Facebook» (!)

Τι εννοούσε ο Ρεχάγκελ για τη γυμνή;

** Όταν ο «πρεσβευτής» τής Γερμανίας στην Ελλάδα Ότο Ρεχάγκελ δήλωνε ότι η καγκελάριος «έχει καλή καρδιά», εννοούσε τόσο καλή όσο το σώμα της;

** Δεν είδα μια δήλωση συμπαράστασης του Στουρνάρα για την πλάκα που κάνουν στη Μέρκελ στο διαδίκτυο και απορώ. Λες να τα σπάσανε; 

** Επιτέλους, να ντύσει κάποιος τη Μέρκελ. Γέμισε ο πλανήτης ξερατό!

** Εμείς, που εξαιτίας της δεν έχουμε να φάμε, τι να ξεράσουμε;

Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

Θέατρα και οίκοι ανοχής

Πίσω από το Γκάζι, στη γειτονιά του δήμου Αθηναίων, ο τόπος γέμισε studio. Ξέρετε, τα σπίτια, τα μπουρδέλα εκσυγχρονισμένα. Λειτουγούν πίσω από τα άλλα εκσυγχρονισμένα καταστήματα. Αυτά της νύχτας. Με την πόρτα, το face control, τα τζίπ, τα ουίσκια. Τα studio εξαπλώθηκαν. Κυρίως χωρίς άδεια λειτουργίας, επί δημαρχίας Κακλαμάνη και μετά επί δημαρχίας Καμίνη αυξήθηκαν, πέρασαν την Ιερά οδό και την οδό Αθηνών. Περικύκλωσαν σταδιακά, χωρίς κανείς να αναρωτηθεί ή να τα εμποδίσει τους δεκάδες μικρούς ή μεγάλους χώρους πολιτισμού και τέχνης στην περιοχή του Κεραμεικού, στο Γκάζι. Τα studio σκασαν μύτη και στα περίχωρα της Ακαδημίας Πλάτωνα. Όλα τους, αν και χωμένα σε στενά, βλέπουν την Ακρόπολη. Όπως και οι δεκάδες χώροι πολιτισμού και τέχνης. +/- Δείτε τη συνέχεια

Σε αυτόν τον αγώνα επιβίωσης, studio χωρίς άδεια λειτουργίας, νυχτομάγαζα- σκυλάδικα χωρίς άδεια λειτουργίας εναντίον χώρων Πολιτισμού και τέχνης χωρίς άδεια λειτουργίας, το ΚΡΑΤΟΣ, η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ επέλεξε πλευρά. Θα κλείσει τους χώρους Πολιτισμού, τους χώρους Τέχνης. Αρχίζοντας τη Δευτέρα με το θέατρο Ακαδήμεια στη γειτονιά της Ακαδημίας Πλάτωνα. Έτσι βγάζει ρίζες ο φασισμός. Πρώτα γκρεμίζει θέατρα, μετά καίει βιβλία. Έπειτα έρχεται η σειρά των ανθρώπων.

** Απόσπασμα από άρθρο (υπογραφή Μ.Π.) στο μπλογκ akadimia-platonos. Διαβάστε το ολόκληρο.

Μεγάλη μέρα!

Μεγάλη μέρα το σημερινό… βράδυ. Η μοναδική στιγμή του χρόνου που, κάθε χρόνο, στην Ελλάδα κάτι πάει μπροστά: η ώρα!

Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Βάλε κάτι παραπάνω, κύριε δικαστά

Στο Ηράκλειο της Κρήτης, όπως διαβάζω, συνελήφθησαν 15 αλλοδαποί (από Βουλγαρία, Ρουμανία, Μπαγκλαντές και Παλαιστίνη) επειδή ζητιάνευαν. Οδηγήθηκαν στο αυτόφωρο και καταδικάστηκαν σε τέσσερις μέρες φυλάκιση. Η ποινή ήταν... εξαγοράσιμη, αλλά τέτοιες εποχές πού να ξοδεύεσαι! Υποθέτω ότι οι καταδικασθέντες (και κοινωνικά καταδικασμένοι) θα δυσαρεστήθηκαν για την ποινή. Που ήταν δηλαδή μόνο τέσσερις μέρες, άρα μόνο τέσσερα γεύματα (μπορεί και οκτώ με το βραδινό!). Και μετά πάλι έξω, στην ανοικτή φυλακή. Δεν είναι για πλάκα. Δεν το γράφω για πλάκα. Για τα σημεία των καιρών το γράφω. Κοινωνία ώρα 2013. (Την επόμενη φορά, ως υπότροποι, θα έχουν καλύτερη «τύχη»)

Βρυχηθμοί, κακαρίσματα και λήθη

Ο κυνισμός του Σόιμπλε μεγαλώνει όσο δαγκώνει τον ευρωπαϊκό Νότο κι όσο εκφράζεται με γαυγίσματα. Προχθές είπε ότι οι άλλοι Ευρωπαίοι ζηλεύουν τη Γερμανία επειδή προοδεύει. Χθες ότι οι Κύπριοι είναι θυμωμένοι «αλλά θα τους περάσει». Ξέρει καλά ότι όλοι μας, αφρίζει-ξαφρίζει, θα το φάμε το σαπούνι. Είναι βέβαιος για την αποτελεσματικότητα όσων αποφασίζει αυτός και η μαντάμα του. Ακόμα και τα πιο ακραία, ακόμα κι κείνα που στην αρχική μορφή προπλάσματος μοιάζουν με αποκυήματα ξεκαπίστρωτης φαντασίας. +/- Δείτε τη συνέχεια

Ο Σαρρής, ο Κύπριος υπουργός Οικονομικών, δήλωσε ότι είχε υπόψη του για το σενάριο του κουρέματος, αλλά δεν πίστευε ότι ήταν ποτέ δυνατόν να εφαρμοστεί. Το ίδιο κι ένας πανεπιστημιακός δάσκαλος, ένας οικονομολόγος (δεν θυμάμαι το όνομά του), που τον άκουγα χτες στο ραδιόφωνο: «Είναι αντιεπαγγελματικό αυτό και δεν με κολακεύει που το λέω, αλλά μολονότι είχα ακούσει για το πιθανό κούρεμα των καταθέσεων στην Κύπρο, δεν πίστευα ότι μπορούσε να γίνει ποτέ πραγματικότητα». Αλλά έγινε!

Η Ευρώπη, η υποτίθεται ενωμένη (σχήμα οξύμωρο!), χορεύει σαν την αρκούδα τού αρκουδιάρη που εκπαιδεύεται πάνω σε πυρωμένη λαμαρίνα: της παίζει το ντέφι, εκείνη καίγεται και αναπηδά. Μετά, όταν έχει «εκπαιδευτεί» αρκεί να ακούσει μόνο το ντέφι για να αρχίσει να χοροπηδάει – γιατί έχει συνδυάσει τον ίδιο ήχο με το οδυνηρό κάψιμο στις πατούσες.

Οι βρυχηθμοί Ευρωπαίων ηγετών καταλήγουν σε κακαρίσματα. Όπως αυτοί του ανεκδιήγητου (βενιζελικού φίλου) Ολάντ που δήθεν θα τρόμαζε τη Μέρκελ – όχι σαν εκείνη την παλιόκοτα, τον Σαρκοζί. Και το μόνο που κάνει είναι να βρυχάται με κακαρίσματα, όπως χθες: «Δεν είναι πιο δυνατή η Γερμανία από την Ελλάδα», είπε. Πολύ γέλιο. Κλαυσίγελος! «Θα του περάσει» σκέφτεται ο Σόιμπλε. Πόσο μου θυμίζει τον Μητσοτάκη που έλεγε «σε δέκα χρόνια δεν θα το θυμάται κανείς». Είναι μεγάλο ποντάρισμα να βάζεις όλα τα λεφτά σου στην ιστορική λήθη. Κανένα ρίσκο!

Ο «μεγάλος» στόχος του Παναθηναϊκού

Έφτασε ο ένδοξος ΠΑΟ στο έσχατο σημείο να … θέτει ως «μεγάλο στόχο» την κατάληψη της «προνομιούχου 5ης θέσης στο πρωτάθλημα» και κάποιοι ετοιμάζονται να την … πανηγυρίσουν!  Το αμίμητο το ‘πε ένας του «ευρύτερου πράσινου περιβάλλοντος». Ότι, δεν τον «χαλάει» και η … 6η θέση, γιατί αν «βγουν» τα Γιάννενα 5α, δύσκολα θα περάσουν από τον έλεγχο της UEFA. ** Απόσπασμα από άρθρο του Μιχάλη Κοσμετάτου στο mypao1908.blogspot.gr

Χάλια ο Ολαντρέου...

Κάθετη πτώση της δημοτικότητας του Ολάντ. Ένας στους δύο Γάλλους πιστεύει ότι είναι «κακός πρόεδρος». Ό,τι αγγίζει ο Βενιζέλος κάρβουνο γίνεται. Και χώρες και ομόδοξοι πολιτικοί.

(Κατά τα άλλα ο Ολάντ ψηφίστηκε στη Γαλλία ως αντίπαλο δέος στη Μέρκελ. Και εξελίχθηκε ως αντίπαλο δέος του ΣΥΡΙΖΑ με τον Βενιζέλο στο πλευρό του).

Πώς φτωχαίνουμε, πώς πλουτίζουν

Λίγο πριν επιβιβαστεί στο αεροπλάνο με κατεύθυνση πόλη του εξωτερικού, έχοντας τέσσερα εκατ. ευρώ στις βαλίτσες της, συνελήφθη η σύζυγος ενός φημισμένου επιχειρηματία στην Κύπρο. Σύμφωνα με το Ruincy.com πρόκειται για τη σύζυγο ενός πρώην ιδιοκτήτη γνωστής αλυσίδας σούπερ μάρκετ στο νησί. Όπως σημειώνει η ιστοσελίδα, η αλυσίδα σούπερ μάρκετ έκλεισε πρόσφατα, αφήνοντας 1.500 εργαζομένους χωρίς δουλειά. Περισσότερες λεπτομέρειες μέχρι στιγμής δεν έχουν γίνει γνωστές. (Από το lifo.gr)

Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Η δημοσιογραφική (πονεμένη) ταυτότητα και η έπαρση του κλάδου μας

ΜΙΑ ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ«ΑΤΕΛΕΙΑΣ», ΟΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΡΟΧΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΑΜΠΕΛΑΚΙ «ΕΝΩΣΙΣ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ» ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΣΤΟ ΝΤΟΥΛΑΠΙ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ

Παλιά η δημοσιογραφική ταυτότητα ήταν σκληρό νόμισμα, σήμερα έρχονται στιγμές που νιώθω πως είναι βάρος που φουσκώνει το πορτοφόλι και προσθέτει περιττά εκατοστά στην περιφέρεια του στήθους. Στα πρώτα μου νιάτα κάθε χαρτί που βεβαίωνε δημοσιογραφική προέλευση το ένιωθα στα χέρια μου σαν πολιορκητικό κριό που άνοιγε όλες τις πόρτες. Έτσι νόμιζα, έτσι ένιωθα. Μου πρόσθετε πόντους, αλλά σε ύψος.

Θυμάμαι μια φορά τον εαυτό μου, 15-16 χρονών, σε αγώνα Α΄ κατηγορίας τής Αθήνας να κραδαίνω στη μούρη τού χωροφύλακα την ταυτότητα συνεργάτη στο «Φως». Μια ταυτότητα, με τη σφραγίδα τής ΕΠΣΑ (σιγά!), που της έδινε βάρος η βαριά υπογραφή τού εκδότη της: Θεόδωρος Νικολαΐδης!

Αργότερα, στη «μετέπειτα» νεότητα (στα ώριμα ακροτελεύτια χρόνια τής δεκαετίας των είκοσι) η ταυτότητα της Ένωσης έγινε πάσο για να γυρίσω την Ελλάδα τζάμπα – τύφλα να έχει ο Τζάμπας του Media Markt. Τζάμπα με τα ΚΤΕΛ, τα τρένα (πρώτη θέση, παρακαλώ), τα πλοία (μετά καμπίνας!) και γενναία έκπτωση στα αεροπλάνα. Θυμάμαι μια φορά στα ιπτάμενα δελφίνια, από το Πασαλιμάνι για τη Μονεμβασιά, μού είπαν ότι δεν ισχύει η ταυτότητα (που είχε πάνω ένα σωρό σφραγίδες υπουργείων, οργανισμών και αρχών) και μου κακοφάνηκε. Ξηλώθηκα αδιαμαρτύρητα σαν καλός απλός επιβάτης, αλλά ο πόνος μετριάστηκε όταν ο επόμενος από εμένα ήταν βουλευτής – κοτζάμ βουλευτής – στον οποίο αρνήθηκαν πάλι το ελευθέρας αλλά έγινε της κακομοίρας και τελικά το δέχτηκαν. +/- Δείτε τη συνέχεια

Η ταυτότητα μεγάλωνε την επαγγελματική μας ξιπασιά και τάιζε ένα είδος (πρέπει να το ομολογήσω) χαραμοφαϊσμού. Η ιδιότητα μέλους δημοσιογραφικής Ένωσης ήταν διαβατήριο για δωρεάν κινήσεις, αλλά και για σκανδαλώδεις φορολογικές ελαφρύνσεις ως ένα ορισμένο ποσό εσόδων. Αυτό το τελευταίο αποτελούσε, αν δεν κάνω λάθος, αντιπαροχή τής Χούντας όταν πήρε από τους δημοσιογράφους το Λαχείο Συντακτών (που κλήρωνε διαμερίσματα, μαγαζιά και μετρητά) και το ονόμασε Πρωτοχρονιάτικο Κρατικό ρίχνοντας στα ταμεία του κράτους τα σημαντικά του έσοδα.

Σε εκείνα τα χρόνια που η Δημοσιογραφία ήταν γοητεία και πλατωνικός έρωτας νέων με βασανιστικές ονειρώξεις για να βγουν στο γυαλί τής τηλεοπτικής ματαιοδοξίας, χιλιάδες αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν με την υπερήφανη σφραγισμένη ένδειξη «Ένωσις Συντακτών» στο παρμπρίζ. Κι άμα δεν την είχες, αν ήσουν ακόμα και το παιδί που μετέφερε χειρόγραφα στο τυπογραφείο, κοτσάριζες στο τζάμι ένα γιγάντιο PRESS, έγραφες τάδε εφημερίδα, και νόμιζες – μπορεί και να συνέβαινε – ότι οι τροχονόμοι θα βαρούσαν προσοχές στο πέρασμά σου.

Ώσπου κάποιοι (όχι πολλοί αλλά αρκετοί για να ρίξουν σπίλους απαξίας στον επαγγελματικό μας καθρέφτη) οδήγησαν τον κλάδο στον κάδο τής ηχητικής απόρριψης: «Αλήτες/ ρουφιάνοι/ δη-μο-σιο-γρά-φοι». Χωρίς αυτό βέβαια, να αποτρέπει εισέτι τις νεανικές ονειρώξεις για το γυαλί ή έστω το πληκτρολόγιο του πι-σι είτε σε εφημερίδα είτε, τουλάχιστον, σε σάιτ που σε πληρώνει με ποσοστά επί της διαφήμισης την οποία σου ζητάει να φέρεις για να πάρεις κάνα φράγκο.

Τα οικονομικά οφέλη τής ταυτότητας και της ιδιότητας μέλους δημοσιογραφικής ένωσης έχουν πάψει προ πολλών ετών – ούτε καν τα γνωρίζουν οι νεότερες (κι όχι πολύ νέες) γενεές. Και τα ταμπελάκια με τη σφραγίδα «Ένωσις Συντακτών» και τον αριθμό κυκλοφορίας, λουφάζουν κρυμμένα βαθιά στα ντουλαπάκια των αυτοκινήτων (γιατί αν την αφήσεις στο παρμπρίζ μπορεί, το λιγότερο, να το βρεις σπασμένο).

Όσο για την επαγγελματική ταυτότητα όλο και περισσότερο αποδυναμώνεται. Το διαπίστωσα πάλι χθες, Τρίτη, όταν τηλεφώνησα στο θέατρο «Χώρα» όπου παίζεται η πολύ καλή παράσταση (έτσι ξέρω) «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» με τη Νένα Μεντή. Ρώτησα αν ισχύουν οι ταυτότητες του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, του ΣΕΗ, για τη σύντροφό μου (γιατί σε άλλες φετινές παραστάσεις ΔΕΝ ισχύουν). Μου απάντησε «ναι». Τυπικά ρώτησα και για τη δημοσιογραφική ατέλεια. «Αυτή δεν ισχύει», μου απάντησε ευγενικά η κυρία του ταμείου. «Ούτε της ΕΣΠΗΤ; Ούτε της ΕΣΗΕΑ;», απόρησα. «Ούτε!».

Ήταν ένα ακόμα κάταγμα στον επαγγελματικό μου εγωισμό και στην (από χρόνια υπνώττουσα μέσα μου) έπαρση του κλάδου. Αλλά δεν με πόνεσε όσο προηγούμενα κατάγματα. Τα συνήθισα. Μπορεί και να συμβιβάστηκα μαζί τους. Αυτήν την άρνηση της δημοσιογραφικής ατέλειας από έναν θεατρικό επιχειρηματία τη βρήκα, άλλωστε, απόλυτα δικαιολογημένη. Είναι δικαίωμα κάθε επαγγελματία να κοστολογεί για ΟΛΟΥΣ – ακόμα κι αν πρόκειται για την πάπα – το προϊόν του. Κι ας είναι αυτό μια παράσταση. Το κοστολογεί όπως ο άλλος κοστολογεί μια τυρόπιτα ή μια ανθοδέσμη για την καλή σου. Που δεν την παίρνεις τζάμπα με την επίδειξη επαγγελματικής ταυτότητας. Την πληρώνεις ολόκληρη. Άλλωστε ο Τζάμπας (ο ιδιοκτήτης της Media Markt) πέθανε - κυριολεκτικά - στα ενενήντα του.

Κι αν σας ενδιαφέρει θα πάω την άλλη εβδομάδα (παίζεται και Δευτερότριτα) να δω την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Πληρώνοντας πλήρες εισιτήριο. Ούτε καν λαϊκή απογευματινή. Όσο αντέχουμε να πληρώνουμε...

Διον. Βραϊμάκης

Χρόνια πολλά, Άδωνη!

Σήμερα, 27 Μαρτίου, παγκόσμια ημέρα θεάτρου γιορτάζει ο Άδωνις Γεωργιάδης. Την ερχόμενη Δευτέρα, 1η Απριλίου, γιορτάζουν πολλοί άλλοι.

Σουλεϊμάν κατά Χρυσής Αυγής

Αν το MEGA, αντιδρώντας στις λοιδορίες, σταματούσε τον Σουλεϊμάν και με ανακοίνωση απέδιδε την απόφαση στην απαίτηση της Χρυσής Αυγής, τα εκλογικά ποσοστά των Χρυσαυγιτών θα έπεφταν στα τάρταρα. Ίσως, πλέον, ο μοναδικός τρόπος...

Θέλεις και τα λες, Ότο;

Αυτό που είπε το πρωί ο Ρεχάγκελ, ότι «η Μέρκελ έχει καλή καρδιά», στον Χαριστέα θα μπορούσε να περάσει. Αλλά σε εμάς ρε Ότο;

Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

Αυτολογοκρίθηκε η Ελ Παΐς, κρίσεις οξείας διάρροιας στην Ευρώπη...

Ψοφοδεής η Ευρώπη παρακολουθεί με τη γλώσσα κατεβασμένη στο στομάχι την αχαλίνωτη γερμανική επέλαση. Ο δήθεν έξαλλος Πούτιν – έξαλλος από την αρχική απόφαση για κούρεμα στην Κύπρο – μπήκε στο κλαμπ των κουραδόμαγκων. Ο Ολαντ, που ψηφίστηκε ως αντίπαλο δέος στη Μέρκελ, αποδεικνύεται πιο κοντός και από τον βρομόστομο του Παρισιού, τον Σαρκοζί. Και ο Ομπάμα ψάχνει στη βίβλο των ευχολογίων για να βρει νέα τσιτάτα και να ανανεώσει τον πολιτικό του λόγο απέναντι στην αναστήλωση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας.

Η έπαρση των Γερμανών αποτυπώνεται στο πρόσωπο και τα λόγια του Σόιμπλε: «Οι άλλοι Ευρωπαίοι μας ζηλεύουν, όπως οι μαθητές μιας τάξης εκείνον που έχει καλύτερες επιδόσεις», δήλωσε! Οι φωνές διαμαρτυρίας ακούγονται πλέον μόνο από το πόπολο. Οι κυβερνήσεις μουγκές. Και ο Τύπος, αυτός που έχει υποχρέωση, δικαίωμα και δυνατότητα να μιλήσει, κάνει βήματα προς τα πίσω. Όπως η ισπανικής Ελ Πάις, ένας γίγαντας των διεθνών ΜΜΕ, που δημοσίευσε σε περιφερειακό του σάιτ άρθρο του καθηγητή Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο της Σεβίλλης, του Χουάν Τόπες Λόρες. «Η Μέρκελ, όπως ο Χίτλερ, κήρυξε τον πόλεμο στην υπόλοιπη ήπειρο, αυτή τη φορά για να εξασφαλίσει έναν οικονομικό ζωτικό χώρο» έγραψε ο προφέσορ. Και έγινε – λένε – χαμός στο Twitter από αντιδράσεις κατά της ισπανικής εφημερίδας. Η οποία έσπευσε να μαζέψει τη «βλασφημία»: κατέβασε το άρθρο μετά πολλών υποκλίσεων συγγνώμης για την «απρέπεια» η οποία έγινε, διευκρίνισε, από λάθος! Μια πανευρωπαϊκή κολίτιδα σέρνεται στην ήπειρο. Και κρίσεις οξείας διάρροιας φόβου σαρώνουν τα έντερα Ευρωπαίων πολιτικών, παραγόντων και, δυστυχώς, δημοσιογράφων.

Υστερόγραφο: Όσο για την Ελ Παΐς, δεν ξεχνάμε την ιστορικότερη γκάφα τής παγκόσμιας δημοσιογραφίας, να δημοσιεύσει φωτογραφία διασωληνωμένου ασθενή αναφέροντας ότι ήταν ο Τσάβες. Για να αναγκαστεί μετά από λίγο να αυτοδιαψευστεί!  

Πυλώνες Μεγαλονήσων

Ευτυχώς η εν Ελλάδι μεγαλόνησος δεν είναι σαν την άλλη μεγαλόνησο, όπου έπεσε ο ένας από τους δύο πυλώνες της οικονομίας. Στη «δική μας» έπεσε ο ένας από τους τέσσερις πυλώνες φωτισμού! Και βάσει του σχεδίου… Ofi Avnan (πιο Avnan δεν γίνεται!) μπορεί να διεξαχθεί ο αγώνας στο ίδιο γήπεδο, αλλά μεσημέρι. Προφανώς, οι άλλοι τρεις πυλώνες έχουν… συμφωνήσει ότι θα πέφτουν μόνο όταν είναι αναμμένοι!

Νίκος Σαρίδης (από το fb)

Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2013

Ο Έλληνας-Αλβανός αφηγητής τής ελληνικής Επανάστασης

Ο Οδυσσέας Τσενάι
Νομίζω ότι υπάρχει ελπίδα. Πως στις γενιές που έρχονται από τον μακρινό ορίζοντα η μισαλλοδοξία θα είναι απλώς ένα λήμμα στο λεξικό. Ρομαντικό; Μπορεί. Αλλά η μαθητική παρέλαση δημοτικού σχολείου σε προάστιο όμορο των Αθηνών, σημαιοφόρος ήταν παιδί γεννημένο στην Ελλάδα από Αλβανούς γονείς.

Σοβαρός, δουλευτής στην τάξη και με ελληνική συνείδηση. Το διαπίστωσα και στη σχολική γιορτή όπου του είχε ανατεθεί δικαιωματικά κάποιος από τους κορυφαίους ρόλους μιας δίωρης μαθητικής παράστασης: ήταν ο ένας από τους τρεις αφηγητές. Προσηλωμένος στο ρόλο, απήγγειλε, περιέγραψε και εξιστόρησε τα ηρωικά κατορθώματα της ελληνικής Επανάστασης με το πάθος και τη θέρμη που είχαν οι δυο άλλοι αφηγητές. +/- Δείτε τη συνέχεια

Καμιά αντιζηλία απ’ τα παιδιά που είχαν κατώτερους ρόλους. Και καμιά παρεξήγηση όταν έγινε η κλήρωση μεταξύ 4-5 αρίστων για το ποιος θα ήταν ο σημαιοφόρος. Ο κλήρος έπεσε στο παιδί με το αλβανικό αίμα που νιώθει τόσο Έλληνας όσο οι συμπρωταγωνιστές του-απόγονοι των ηρώων του ΄21. Κι όταν θέλησα να μάθω αν υπήρξε αντίδραση που άλλοι μαθητές του ίδιου επιπέδου έμειναν, λόγω κλήρωσης, ακόμα και έξω από τις θέσεις των παραστατών της σημαίας, η διαβεβαίωση ήταν απόλυτη: ούτε καν συζητήθηκε ούτε καν υπήρξε υποψία παρεξήγησης που «ένας… Αλβανός» θα ήταν ο σημαιοφόρος τους.

Κι αυτό όταν πριν δέκα χρόνια περίπου, εξελίχθηκε σε… ανατολικό ζήτημα η περίπτωση του αριστούχου Οδυσσέα Τσενάι που θα γινόταν σημαιοφόρος στην παρέλαση του σχολείου του. Σήμερα δωδεκάχρονα παιδιά δεν βάζουν διαχωριστικές γραμμές και δεν βλέπουν σαν μίασμα συμμαθητές με διαφορετική καταγωγή. Είναι μια παρηγοριά μέσα στο κρεσέντο της ξενοφοβίας και της μισαλλοδοξίας αυτή η όσμωση χαρακτήρων στις μικρές ηλικίες.

Λόγος Παναθηναϊκός…

Καλό είναι το μπλογκ-άρισμα. Αρκεί να… μπλοκάρει ό,τι φτηναίνει την επικοινωνία και κατεβάζει το επίπεδο. Κάτι που ΔΕΝ συμβαίνει με το mypao1908.blogspot.gr που μόλις… κυκλοφόρησε. Νωπό είναι ακόμα το μελάνι που χρησιμοποιείται δια χειρός Μιχάλη Κοσμετάτου. Γνωστού στο Παναθηναϊκό ρεπορτάζ και στην πράσινη αρθρογραφία. Εμείς θα το παρακολουθούμε. Δείτε το εδώ.

Ζώνες... αποκλεισμού στο σχολείο

Πριν από λίγες μέρες το σχολείο των παιδιών μου, ένα δημόσιο Δημοτικό στα Βριλήσσια, αποφάσισε να αντιμετωπίσει τα προβλήματα υπερπληθυσμού τού σχολείου και αδυναμίας επιτήρησης από την πλευρά των δασκάλων με τον εξής ευφυή και πρωτοποριακό τρόπο: το προαύλιο έχει χωριστεί σε ζώνες και κάθε τάξη πρέπει να παίζει και να κινείται μόνο στη δική της ζώνη, αποκλείοντας έτσι την επαφή μεταξύ παιδιών διαφορετικών τάξεων.

Έχω δει και ακούσει πολλά στα σχολεία τα τελευταία δύο χρόνια, αλλά νομίζω ότι αυτό είναι πλέον ικανό να με κάνει να πάρω τα παιδιά μου και να τα διδάξω γράμματα μόνη μου στο σπίτι, στο πάρκο ή στην παραλία. Κι αν στην τελική δεν μάθουν γράμματα, θα μάθουν πάντως ότι δεν αντιμετωπίζεις κανένα πρόβλημα με αποκλεισμό και διαχωριστικές ζώνες στη ζωή αυτή. Αν ήθελα, άλλωστε, να μάθουν κάτι τέτοιο θα περίμενα να τα πάω στα σχολεία που σύντομα ελπίζω θα ιδρύσει η λατρεμένη χρυσή αυγή.

Μαρία Δεδούση (από το  fb)

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2013

Vault, ίσως ο πιο ζωντανός πολυχώρος

Όσο περνούν τα χρόνια όλο και περισσότερο βεβαιώνεσαι ότι η θεατρική αξία έχει διακτινιστεί στις «επαρχίες» της Αθήνας. Στον Κολωνό, στου Ζωγράφου, στο Μεταξουργείο, στον Κεραμεικό, στο Ρουφ, στον Νέο Κόσμο, στον Βοτανικό  έχουμε δει από τις καλύτερες παραστάσεις. Τον τελευταίο χρόνο οι θεατρικές ακτίνες πέρασαν από το Vault και καταγράφουν διαδοχικές επιτυχίες. Πριν από δυο μήνες είδα εκεί μια σειρά από θεατρικές μαμάδες («Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει») σε εκπληκτικούς αρθρωτούς μονολόγους. Όλοι σπόνδυλοι της ίδιας ραχοκοκαλιάς. Όλοι χωριστά και όλοι ένα σε μια αλυσίδα δραματικών εσωτερικών σχέσεων μαμάς-κόρης. Και όλοι με καταπληκτική γραφή, φοβερές συγκρούσεις, απολαυστική υποκριτική, χαμηλών τόνων σκηνοθεσία για ερμηνείες υψηλών επιδόσεων. +/- Δείτε τη συνέχεια

Ξαναβρέθηκα την Τετάρτη στο Vaultτ, στον Βοτανικό, και εντυπωσιάστηκα από τα θεατρικά δρώμενα. Αυτή τη φορά με μια κωμωδία που πραγματεύεται ένα πικρό θέμα, την ανεργία (την ανεργία των ηθοποιών εν προκειμένω), και το γλυκαίνει σε βαθμό απερίγραπτο. Κυριολεκτώ όταν λέω «απερίγραπτο»: Μόνο άμα δεις την παράσταση (το «Elizadeth») που έχει τόσο συσσωρευμένο ταλέντο, περίπου μιας δεκάδας νεαρών ηθοποιών, θα καταλάβεις τι λέω.

Όπως θα καταλάβεις πώς ένας απλός χώρος, όπως αυτός του Vault, μπορεί να γίνει για την αθηναϊκή Περιφέρεια μια γεμάτη ζωντάνια θεατρική κυψέλη όπου ούτε ξέρω πόσες παραστάσεις παίζονται ταυτόχρονα την εβδομάδα: απογευματινές, βραδινές, μεταμεσονύχτιες! Δυο, τρεις, πέντε – μπερδεύτηκα από τις αφίσες στο μπαρ-φουαγιέ όπου στο τέλος μένεις για ένα ποτό και κάποιες φορές ακούς (και βλέπεις) ζωντανή μουσική.
Απλά και λιτά. Σε ένα έξυπνα και ευαίσθητα φτιαγμένο καλλιτεχνικό τοπίο με πλατύ, μακρινό, ορίζοντα που λες και αποτελεί το κέντρο της θεατρικής αποκέντρωσης!

Οι ναι-ναι-δες της Ελλάδας και ο σπόρος από τον κυπριακό Ζάλογγο του «Όχι»...

Οι μυαλωμένοι Ελλαδίτες μιλάνε τώρα για τους «άμυαλους» Κύπριους. Και τους καθίζουν στο σκαμνί για την καταστροφή τής χώρας τους, επειδή ο εταίροι και οι ετέρες της Ευρώπης τους έσυραν καταναγκαστικά σε έναν οικονομικό χορό τού Ζαλόγγου κι αυτοί, οι πολιορκημένοι, αποφάσισαν να πηδήσουν υπερήφανα στο κενό. Έτσι κι αλλιώς και τα δύο «πακέτα» που τους πρόσφεραν, το ΟΧΙ και το ΝΑΙ, έκρυβαν μέσα την καταστροφή. Εκείνοι διάλεξαν το δρόμο της αξιοπρέπειας, το «πακέτο» ΟΧΙ, έστω κι αν τώρα σύρονται στη μεταμέλεια με τον κάννη στο στόμα. Γι’ αυτό ας μην ολολύζουν υποκριτικά με θρηνωδίες οι εξ Ελλάδος «ναι-ναι-δες». Κι ας καταλάβουν ότι ο Κύπριοι, έστω κι αν γυρίσουν σε μια χειρότερη λύση από την πρώτη, κατάφεραν να σπείρουν με το ΟΧΙ τους. Έσπειραν την αμφισβήτηση, την άρνηση, την απειθαρχία απέναντι στον παραλογισμό. Κι ο σπόρος τους μπορεί να φυτρώσει, έστω και αργά, στον ευρωπαϊκό Νότο. Να βρει κάποια στιγμή μιμητές. Ευτυχώς, βέβαια, που Νότος δεν είναι μόνο η Ελλάδα και οι Έλληνες πολιτικοί και πολίτες. Ευτυχώς... 

Ξέχασε την ταυτότητα στην Αθήνα

ΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΗΚΑΝ ΠΟΤΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΜΠΑΛΑ. 

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΗΝΔΡΙΝΟΣ 

Δεν με πείραξε το σκορ της ήττας από τη Βοσνία. Είτε το θέλουμε, είτε όχι, οι παίκτες που διαθέτει από τη μέση και μπροστά είναι μια κλάση πάνω από τους δικούς μας. Το φυσιολογικό θα ήταν να χάναμε. Δεν με πείραξε ούτε η εικόνα των χαφ της ελληνικής ομάδας, που ήταν μόνιμα μια ταχύτητα πιο πίσω από τους αντιπάλους τους. Και δεν έχω καμία διάθεση να κριτικάρω τον Σάντος για την επιμονή του στον Καραγκούνη και τον Κατσουράνη. Αν και είμαι από εκείνους που έχουν υποστηρίξει ότι οι συγκεκριμένοι ποδοσφαιριστές με την ΤΕΡΑΣΤΙΑ ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο, θα έπρεπε να έχουν συνταξιοδοτηθεί από την εθνική ομάδα πριν αρκετούς μήνες... +/- Δείτε τη συνέχεια

Δεν με ενόχλησε που ο Τζέκο έκανε τον Αβραάμ να μοιάζει απελπιστικά λίγος στο μαρκάρισμά του. Ίσως και να το περίμενα, μετά από τόσους μήνες αποχής του Έλληνα διεθνή. Σ΄ αυτό το μαρκάρισμα σίγουρα χρειαζόταν κάποιος πιο έτοιμος από τον Αβραάμ.

Εκείνο που με «έβγαλε από τα ρούχα μου» ήταν ότι οι Έλληνες διεθνείς δεν μπήκαν ποτέ στο γήπεδο να παίξουν μπάλα. Αντιμετώπισαν το ματς λες και ήταν αδιάφορο βαθμολογικά. Ούτε πάθος, ούτε ανελέητο κυνήγι, ούτε ποδοσφαιρικός τσαμπουκάς.

Δεν υπήρξε ΟΥΤΕ ΜΙΑ περίπτωση σε ολόκληρο το 90λεπτο που να «έπεσαν» πρώτοι στη μπάλα, σε διεκδίκηση με τους Βόσνιους. Η αντίδρασή τους στην απόκρουση του Καρνέζη, στο πέναλτι, ήταν απολύτως χαρακτηριστική του τρόπου που αγωνίστηκαν σε ολόκληρη τη διάρκεια του αγώνα.

Το χειρότερο: Τακτικά η εθνική αλλού πατούσε κι αλλού βρισκόταν. Ούτε σωστές αποστάσεις, ούτε κράτημα θέσεων, ούτε αλληλοκάλυψη στην αμυντική λειτουργία (για την επιθετική ας μη το συζητήσουμε καλύτερα). Το μυαλό δεν ήταν καθαρό. Κάθε άλλο.

Η εθνική μας ξέχασε τη γνωστή αγωνιστική της ταυτότητα στην Αθήνα. Κι από τη στιγμή που έγινε αυτό, ήταν λογικό να χάσει. Τώρα η προσοχή στρέφεται στα μπαράζ πρόκρισης. Αν, βεβαίως, δεν υπάρξουν κι άλλα δυσάρεστα απρόοπτα στο δρόμο...

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2013

Ο Πάμπλο, oι κρυφοολυμπιακοί Παοκτσήδες και ο πιστός Zagor...

«(...) Δεν μπορώ να θυμηθώ ποδοσφαιριστή του ΠΑΟΚ που να αγαπήθηκε περισσότερο από τον Πάμπλο. Ακόμα και ο Κούδας, είχε πάντα επάνω του το «στίγμα» της φυγής στον Ολυμπιακό. Με τον Πάμπλο ήταν αλλιώς. Τεράστια ποδοσφαιρική αξία, μερικά Αριστερά κλισέ και ένας τσαμπουκάς που έκανε το Παόκι της 4 να μετενσαρκώνεται στο κορμί του Ουρουγουανού. Ο Πάμπλο δεν αγαπήθηκε για την αγωνιστική του επίδοση. Λατρεύτηκε επειδή ήταν copy-paste η φαντασίωση του μέσου οπαδού: παικταράς που δεν μασάει, έτοιμος να παίξει ξύλο και να μαζέψει ξένα πόδια, κοιτάζοντας σεληνιασμένος το σήμα της ομάδας στη φανέλα που φοράει. Δεν νομίζω να ταίριαζε σε άλλη ομάδα περισσότερο από ό,τι στον ΠΑΟΚ. Τίμησε και τη φανέλα και τον κόσμο που τον αγάπησε. Έγινε σύνθημα. Και δάκρυ. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το γκολ που πέτυχε αμέσως μετά την κηδεία της μητέρας του; Αυτό είναι το βλέμμα που θα θυμάμαι πάντα, όχι την αγριάδα του θεριού(...). Διαβάστε ολόκληρο το πολύ ωραίο άρθρο που βρήκαμε (ανα)δημοσιευμένο στο Zoornalistas.

Ξέφυγαν πάλι οι παπαγάλοι

Τα μουγκά παπαγαλάκια ξαναβρήκαν σήμερα τη φωνή τους, βγήκαν από τα κλουβιά που τα είχε χώσει το «Όχι» των Κυπρίων και άρχισαν να κελαηδούν όλα μαζί στα ραδιόφωνα σαν μια καταπληκτική χορωδία. Στα ερτζιανά εξακοντιζόταν το πρωί η δήθεν αγανάκτηση για την κυπριακή ολιγωρία, η στηλίτευση της έλλειψης πλάνου Β΄ και οι κλαυθηρμοί για την ασφυξία που οδηγούνται τα «αδέρφια μας» χωρίς λεφτά, χωρίς χρήση καρτών, χωρίς καύσιμα, χωρίς τρόφιμα! Ούτε λέξη για τον ωμό εγκληματικό εκβιασμό που έβαλε όριο θανάτου τη Δευτέρα για τη διακοπή χρηματοδότησης των τραπεζών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – ακυρώνοντας έτσι κάθε προσπάθεια για ψύχραιμη λύση εκ των έσω που οι Κύπριοι έψαχναν, και μπορούσαν ίσως να βρουν.

Σε κάποιους ένιωθες πίσω από τις λέξεις την ασυγκράτητη χαρά τους που δεν πέτυχε ο κυπριακός τσαμπουκάς. Άλλοι θυμήθηκαν την ευμάρεια στην οποία ζούσαν οι Κύπριοι, τα στεγαστικά τους δάνεια που ήταν τετρακόσιες, εξακόσιες και οκτακόσιες χιλιάδες, τα μεγάλα τους σπίτια («ντρέπονται να πουν ότι δεν έχουν πισίνα», είπε ραδιοφωνικός αστέρας), τον εφησυχασμό τους όσο ζούσαν αρχοντικά με τις οικονομία τους βασισμένη στα ξένα κεφάλαια των τραπεζών. Αυτά άκουγες από τους παπαγάλους χορωδούς. Κι ένας, αναγγέλλοντας διάλειμμα για διαφημίσεις, είπε στο ραδιοφωνικό ακροατήριο: «Μείνετε στη συχνότητα, θα μας ακούσετε θέλετε δεν θέλετε». Μπα σε καλό του!

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

Το νησί του παραλόγου

ΜΙΑ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΑ «ΟΧΙ» ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ... ΚΑΤΗΡΑΜΕΝΟΥΣ ΟΦΕΙΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ. ΤΟ ΑΚΕΛ, ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ, Ο ΓΡΙΒΑΣ ΚΑΙ ΟΙ... ΠΑΛΛΑΚΙΔΕΣ

Γράφει ο BADDOG 

Στη ζωή χρειάζεται πότε πότε και κανένα λυτρωτικό «άντε γ@@θείτε!» (ή σε β' ενικό, εξαρτάται...). Σε όλες τις εκφάνσεις της και οπωσδήποτε σε περιπτώσεις που το τραβάει όσο τίποτε ο οργανισμός τού... δέκτη. Και ας τσούξει στο τέλος ο λογαριασμός. Γι' αυτό και προσυπογράφω το «όχι» της κυπριακής Αντιπροσωπίας. Μέχρις εκεί, όμως. Από το σημείο αυτό, μέχρι ν' αρχίσω ν' απαγγέλλω με ρίγη συγκίνησης τη «Σαλαμίνα της Κύπρος» του Σεφέρη, να κλαίω ξαφνικά για την Αμμόχωστο, να ταυτίζομαι με τους διαδικτυακούς Δελαπατρίδηδες, μοιράζοντας σαν κομφετί τα ωσαννά και τα φωτοστέφανα σε κύπριους πολιτικούς -ακόμη και στον ανεκδιήγητο πρόεδρο Αναστασιάδη (εάν τον αγιογραφούσα, πάντως, θα άφηνα στον ίδιο να επιλέξει το... χρώμα των μαλλιών του!)- και ν' αγοράζω πατάτες Κύπρου από τον «Σκλαβενίτη», η απόσταση είναι μεγάλη. Και συγνώμη, δεν θα πάρω. Οπως μεγάλη είναι η... μπίζνα της κυπριακής Εκκλησίας (η ίδια που βγάζει τη γνωστή μπύρα ΚΕΟ, έχει ξενοδοχειακές μονάδες, αναζητεί «συμπαίκτες» στο Κατάρ και γενικά βρίσκεται κάτω από οποιαδήποτε επιχειρηματική πέτρα και αν σηκώσεις στο νησί). Τόσο μεγάλη, που δεν χωράει στο δύσπιστο κεφάλι μου, ώστε ν' αποδεχτώ ανεπιφύλακτα ως κίνηση χριστιανικής αγάπης τα... ομόλογα του Χρυσόστομου. +/- Δείτε τη συνέχεια

Ένα «όχι» δεν θα με κάνει στα καλά καθούμενα ομοχώριο της γιαγιάς από το Παραλίμνι, ούτε καρντάσι με το λαμόγιο - επενδυτή από τη Λεμεσό. Δεν θα διαγράψει από το μυαλό μου τα 50 - 60 χρόνια πολιτικής παράνοιας των «κουμπάρων» (μετά των Ελλαδιτών σωτήρων τους ομού). Μία παράνοια, η οποία συνίσταται - όσο πιο επιγραμματικά γίνεται- στα εξής:

-Έδωσαν απελευθερωτικό αγώνα με αίτημα την «Ένωση». Και είχαν την απαίτηση οι Τουρκοκύπριοι ν' ακολουθήσουν ομοθυμαδόν, να «τα δώσουν όλα» εναντίον των Άγγλων, για να βρεθούν υπήκοοι της Ελλάδας! Παράλληλα, η τρισένδοξη ΕΟΚΑ θανάτωνε -για να διατηρείται σε φόρμα- και μέλη του ΑΚΕΛ. Έτσι, και για να μην ξεχνιόμαστε...

 -Ύστερα ήρθε η υπογραφή της «Ζυρίχης» από τον Μακάριο. Που και μετά έλεγε ότι δεν ήταν δική του επιλογή, αλλά του Καραμανλή... Η δε δικοινοτική διοίκηση, πήγε γρήγορα περίπατο, υπαιτιότητι (και) του ιεράρχη / πολιτικού ηγέτη...

-Κατόπιν, η ΕΟΚΑ Β' άρχισε να σφάζει Τουρκοκύπριους. Στο μεταξύ είχαν σκάσει μύτη στο κουρμπέτι και οι εξτρεμιστές του Ντενκτάς και όλοι μαζί έγιναν μια ωραία ατμόσφαιρα, μετατρέποντας το νησί της Αφροδίτης σε... μπορντέλο της Αφροδίτης! Μάλιστα, όλο το μετέπειτα πολιτικό κατεστημένο το βρίσκεις ανακατεμένο με τον άλφα ή βήτα τρόπο σ' εκείνα τα ημιφωτισμένα χρόνια. Ώς και τη γυναίκα του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη -υπαρχηγού του Γρίβα - Διγενή- την είδαμε χρόνια αργότερα πρώτη κυρία, ως σύζυγο πλέον του Τάσσου Παπαδόπουλου... Πραγματικά της Αφροδίτης!

-Μετά ήρθε το γνωστό πραξικόπημα με το ανδρείκελο τον Σαμψών και ο «Αττίλας». Εκεί και αν πήγε η μαλακία σύννεφο! (Και κυριολεκτικά, αφού λόγω της καλής κυπριακής εκκλησίας δεν υπήρχαν νόμιμοι οίκοι ανοχής!). Ο δεξιός, πλην ευρύνους, Κληρίδης τούς έλεγε να κοιτάξουν αμέσως να φτιάξουν ένα διζωνικό κράτος, γιατί με τον καιρό θα προέκυπταν τετελεσμένα (εποικισμός του βόρειου τμήματος κλπ). Τον «έγραψαν» οι Μακάριοι, οι Λυσσαρίδηδες και οι δεξιότερα αυτού, περιμένοντας -προφανώς- ότι πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά τους θα είναι... Το οξύμωρο είναι ότι οι υπερπατριώτες δεν έριξαν ούτε... καψούλι! Παγκόσμιο Φαινόμενο. Να σου έχουν καταλάβει το μισό έδαφος και να μην έχουν βρεθεί δέκα... τρελοί να φτιάξουν μια οργανωσούλα. Έτσι, για το ονόρε. Και να πεις ότι ήταν άκαπνοι ως λαός; Τις δύο προηγούμενες δεκαετίες, με τα όπλα παρά πόδα έζησαν. Από τη μία άδειαζαν τον Κληρίδη ως διαπραγματευτή και από την άλλη αποδέχονταν την φιλοσοφία του, για «ούτε ένας σε αντίσκηνο» και στην οικονομική ανοικοδόμηση του διαμελισμένου κράτους. Σχιζοφένεια!

-Η αίολη εξωτερική πολιτική τους δεν έδινε καμία ξεκάθαρη απάντηση στο πώς θα έπαιρναν πίσω τα εδάφη. Από τον Αϊ Βασίλη; Ή με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ που ήταν περισσότερα από τις... κάρτες που μας έστελνε η θεία μου κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα!

-Τα χρόνια πέρασαν και προέκυψε στο σχέδιο Ανάν. Ο λατρεμένος (κι από πολλούς στην Ελλάδα) Τάσσος Παπαδόπουλος πίστευε ότι θα πάνε σε δύο δημοψηφισματικά «όχι» Εληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Έλα, όμως, που σήκωσε το βάρος της απροθυμίας για λύση η δική του πλευρά. Κοινώς πήρε μια μάντρα... αμελέτητα!

-Δεν ήθελε ο Τάσσος (και ο κόσμος που έπινε νερό στο «παλικαρίσιο νόου») το σχέδιο. Σεβαστό, δικό τους είναι το νησί, αυτοί αποφασίζουν. Αλλά δεν ήθελε ούτε το νησί xωρισμένο, με την ελληνοκυπριακή πλευρά στην ευμάρειά της και τους άλλους στη μιζέρια τους, ούτε συμβιβασμό. Μονά ζυγά δικά του... τα πεντόλιρα. Μετά από 30 χρόνια, όμως, σε τι προσέβλεπε; Επιστροφή στο προ της εισβολής status; Σε τίποτα, πιστεύω. Η υστεροφημία του τον απασχολούσε. Ούτε αυτουνού, σαν τον Μακάριο ένα πράγμα, ήταν δική του επιλογή, ο... όφις τον εξηπάτησε.

-Όσο για το ΑΚΕΛ, είχε στήσει επί χρόνια το δικό του φέουδο στην Κύπρο. Εγιναν κυβέρνηση και είχαν ανοίξει τις κάνουλες για να πάρει η... Ομόνοια πρωτάθλημα! Λες και είχαν μοιράσει το παιχνίδι. Ως αριστερό κόμμα, αποτελεί μια κατηγορία μόνο του...

-Τέλος, ο αγλαός Αναστασιάδης, που δεν μας έχει εξηγήσει πότε έμαθε για το «κούρεμα», μια και πριν την αιφνιδιαστική του ανακοίνωση είχαν... πετάξει κάτι μύρια από τις καταθέσεις, το γύρισε όταν είδε ότι δεν του έβγαιναν τα κουκιά. Και καλά, δεν συμφώνησε με το Eurogroup. Άλλοι τού έφταιγαν κι αυτουνού... Ο κατηραμένος όφις...

Συμπέρασμα: μακάρι να διαψευστώ, αλλά δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στην επαρχιώτικη πολιτική παράδοση των Κυπρίων και στο plan B, plan C, plan D... του κάθε Αναστασιάδη, Χάσικου και όπως αλλιώς τούς λένε όλους αυτούς.. Περιορίζομαι στο ευχολόγιο, γιατί άποψη δεν έχω για το πού μπορεί να βγάλει η ιστορία των ημερών. Οικονομικά, ενεργειακά, γεωπολιτικά... Όλα μέσα. Σηκώνουν τα χέρια ψηλά οι επαγγελματίες αναλυτές, δεν θα τα σηκώσει ο ερασιτέχνης; Το θέμα είναι αν οι Κύπριοι είναι έτοιμοι να δεχτούν έναν λογαριασμό που θα τσούξει. Διότι και αυτοί τη φορά δίνουν την αίσθηση πως τα θέλουν μονά ζυγά δικά τους. Και τις καταθέσεις, ούτε καν των άνω των 100.000 ευρώ απείραχτες (που εδώ που τα λέμε κι ανεξάρτητα από το ποιος το απαιτεί δεν είναι παράλογο), και το ευρώ και τους Ρώσους και... τρεις παλλακίδες να τους κάνουν αέρα!

Κάποιος βρέθηκε να πει «Όχι», δεν είσαι εσύ. Γι' αυτό βούλωσέ το!

Εσύ που στήριζες τον πρόεδρο Αναστασιάδη και τώρα βγαίνεις και πανηγυρίζεις για το ΟΧΙ του κυπριακού λαού που νίκησε ακόμη και τον ενδοτισμό του προέδρου του, βούλωσέ το. Λίγη ντροπή.

Εσύ που ψήφισες Σαμαρά - Βενιζέλο τον Ιούνιο, που κλείστηκες στο καβούκι σου, που επιχειρηματολογείς καιρό λέγοντας ότι είναι καιρός για πολιτικό ρεαλισμό και όχι για ηρωικές πράξεις, βούλωσέ το. Λίγη ντροπή.

Εσύ, διατεταγμένε δημοσιογράφε, που το Σάββατο μιλούσες για «αναγκαίο κούρεμα των καταθέσεων» και τώρα το παίζεις επαναστάτης κατά της Μέρκελ πάνω στην πλάτη του κυπριακού λαού, βούλωσέ το. Λίγη ντροπή.

Εσύ, Ελληνάρα απίστευτε, που αναρτάς ελληνικές και κυπριακές σημαίες στο διαδίκτυο θριαμβολογώντας για το όχι των Κυπρίων σε ένα διάλειμμα από τη σκυφτή, συμβιβασμένη ζωή σου, βούλωσέ το. Λίγη ντροπή.

Κάποιος βρέθηκε και είπε όχι. Δεν ήσουν εσύ. Ήταν ένας άλλος λαός. Εσύ είχες την ευκαιρία και την έχασες. Εσύ βούλωσέ το. Σεβασμός στον άλλο που πάλεψε.

** Άρθρο του Νίκου Μωραΐτη στο e-tetradio

Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Κύπρος, λύσσα και γερμανικό DNA

Εκείνο που φοβάμαι είναι η αταβιστικά μεταφερόμενη γερμανική μοχθηρία που μπορεί να έχει φτάσει ως τις σημερινές γενιές. Τρέμω το εθνικό DNA αρρωστημένων εγκεφάλων που στην Κατοχή εφάρμοσαν την εξίσωση: ένας νεκρός Γερμανός = ένα χωριό εκτελεσμένων Ελλήνων. Τι θα κάνουν; Πώς θα κτυπήσουν την Κύπρο και εμάς; Η μειλίχια τελευταία δήλωση της Μέρκελ (ότι θα συζητήσει οποιαδήποτε άλλη πρόταση των Κυπρίων) φυσικά και δεν με καθησυχάζει, το αντίθετο.

Με πιάνει πανικός (αλλά τον κρύβω) από το γεγονός ότι το μέχρι πρότινος εξαφανισμένο μικρόβιο της λύσσας που επανήλθε μετά από δεκαετίες στην Ελλάδα μέσω της κόκκινης αλεπούς των συνόρων, είναι ελάχιστο κακό μπροστά στη λύσσα που έχει πιάσει τους Ευρωπαίους σωτήρες. Και σκέφτομαι με δέος ότι ενδεχομένως κυκλοφορούν λυσσύποπτοι πολιτικοί ανάμεσά μας, δίπλα μας και λίγο μακριά μας, όπως ακριβώς κυκλοφορούν χωρίς να ξεχωρίζουν τα λυσσύποπτα ζώα, που προσβεβλημένα από τη λύσσα έφτασαν ως τους αγρούς των Τρικάλων. Αυτά, όμως, τα αντιμετωπίζεις, προφυλάσσεσαι, εμβολιάζεσαι. Τα άλλα;

Με τριφύλλι στη Θύρα 7

Επειδή κατακλύζει το διαδίκτυο η π@@ριά των Ελληναράδων ότι κακώς ο χαιρετισμός του Κατίδη χαρακτηρίζεται ναζιστικός, είναι αρχαιοελληνικός, προτείνω στ' αστροπελέκια το εξής: να βάλουν μπλούζα με τριφύλλι και να πάνε μέσα στη Θύρα 7. Να πούνε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες, όπως μαρτυρούν ο Θεόφραστος και ο... Λαλαούνης, θεωρούσαν το τριφύλλι σύμβολο καλής τύχης. Οπότε το φόρεσαν κι αυτοί, για να φέρει γούρι στο «Θρύλο». Δεν θα τους δείρει κανείς...

Νίκος Σαρίδης (από το fb)

Οι Ούννοι επιδρομείς τής Οικονομίας

Είτε «ναι» είτε «όχι» να ψήφιζαν, την Κύπρο την κατάστρεψαν οι επιδρομείς Ούννοι της Οικονομίας. Το θέμα είναι τι θα μείνει – τι θα έχει σωθεί – κάτω από τα αποκαΐδια. Καταρχάς σώθηκε η αξιοπρέπεια. Πολύτιμος σπόρος για να ξαναρχίσουν. Συμφωνείς, Γιωργάκη.

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2013

Ο Λαλάκης τού Καστελόριζου και το πιστόλι στον κρόταφο της Κύπρου...

ΤΟ ΗΧΗΡΟ «ΟΧΙ», ΤΟ  ΜΙΞΕΡ ΤΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ, ΤΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΤΟΥ CCN, ΟΙ ΒΛΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΜΟΝΗ ΓΙΑ ΤΑ… ΠΥΡΑ ΑΥΤΟΘΑΥΜΑΣΜΟΥ ΚΑΠΟΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 

Η σκακιέρα είναι ανοικτή, το παιχνίδι χοντρό. Δεν αφορά μόνο την Κύπρο, μόνο την Ευρωπαϊκή Ένωση, μόνο τη Γερμανία που όλο και πιο απροκάλυπτα ασκεί τον ηγεμονικό της ρόλο. Αφορά και τη Ρωσία, την Αμερική, την Υδρόγειο! Διαβάζουμε απίστευτα ετερόκλιτα:
** Ότι το CCN επιχαίρει για την αρνητική στάση της κυπριακής Βουλής και της δίνει συγχαρητήρια!
** Ότι η Μέρκελ προσπαθεί με κάθε τρόπο να σταματήσει οποιαδήποτε προσπάθεια για βοήθεια της Κύπρου από τη Ρωσία.
** Ότι οι μουτρωμένοι, έως και έξαλλοι, Ρώσοι, σχεδιάζουν να βοηθήσουν μέσω Γκάζπρομ, αλλά με σοβαρά ανταλλάγματα που μπορεί να είναι ο τερματικός σταθμός φυσικού αερίου, οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ ή, ακόμα, και διευκολύνσεις για τον ρώσικο στόλο στη Μεσόγειο!
Είναι άγνωστο το τι θα βγει από αυτό το μίξερ συμφερόντων, που παραπέμπει σε ιδιότυπο χολιγουντιανό πολιτικό θρίλερ: +/- Δείτε τη συνέχεια

Προσγειώσεις ιδιωτικών τζετ με Ρώσους μεγιστάνες στη Λευκωσία, ταξίδια παραγόντων στη Μόσχα, τηλεδιασκέψεις (κάτι σαν «κόκκινο τηλέφωνο» της εποχής), απειλές, κινητικότητα πρακτόρων (οικονομικών στην προκειμένη περίπτωση) και κόσμος στους δρόμους να διαδηλώνει έξω από τα γραφεία των κομμάτων και τη Βουλή. Ό,τι και να γίνει, θετικό ή αρνητικό, ελπιδοφόρο ή καταστροφικό, η κοινή διαπίστωση είναι μία: ότι οι Κύπριοι διαπραγματεύονται όρθιοι κι όχι σκυμμένοι όπως ο δικός μας Λαλάκης τού Καστελόριζου που απειλούσε να βγάλει το πιστόλι στο τραπέζι και τελικά δέχτηκε απνευστί όλους τους όρους (χωρίς τα στελέχη του να τους διαβάσουν καν).

Τώρα η Κύπρος συνδιαλέγεται με το πιστόλι όχι στο τραπέζι τού Λαλάκη, αλλά με την κάννη στον κρόταφο. Και με κάποιους Ελλαδίτες να τζογάρουν τη δική τους αξιοπιστία και υστεροφημία πάνω στη δική της τύχη. Να πουν δηλαδή ότι «είδατε τι έπαθε η Κύπρος, ενώ εμείς…». Το έκανε ήδη ακροθιγώς ο επαγγελματίας ευκαιρισάκιας Βενιζέλος. Υπαινικτικά, λιγόλογα, σε μια πρώτη τροχιοδεικτική βολή. Κι αν συμβεί το μοιραίο θα ακολουθήσουν πραγματικά πυρά… αυτοθαυμασμού για τις κινήσεις τους.

Όπως και να έχει, ένα είναι σίγουρο: ότι η Κύπρος δεν μπλοφάρει με τα επιτραπέζια πιστόλια τού Λαλάκη και δεν έχει ζωστεί τα μούφα εκρηκτικά τού Ρετζάι. Λέει «ΟΧΙ» και διαπραγματεύεται πάνω σε πυριτιδαποθήκη για το μέλλον της - κι όχι μόνο το οικονομικό - έχοντας πάλι μια Ελλάδα καθημαγμένη, όπως τότε. Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές τη σκεφτόμαστε όπως ακριβώς το ’74. Με πόνο και φόβο. Για εκείνην και για εμάς.

Τι θα αποφάσιζαν οι Έλληνες για Κύπρο

Στην Κύπρο δεν δέχτηκαν αμάσητη την απόφαση της Μέρκελ, του Σόιμπλε και των Βρυξελλών. Οι εκτιμήσεις λένε ότι οι Κύπριοι βουλευτές δεν είναι διατεθειμένοι να υπερψηφίσουν το κούρεμα που οδηγεί στην καταστροφή την Κύπρο. Δεν ξέρω τι θα γίνει τελικά – αν δηλαδή οι βουλευτές στο Νησί υποκύψουν ή πετύχουν μια αλλαγή που θα σώσει τη χώρα. Μπορώ να υποθέσω, όμως, τι θα αποφάσιζαν οι Έλληνες βουλευτές σε  ανάλογη περίπτωση. Και το βλέπω εδώ.

«Φιλιππίδης, κάτι σαν ανθυπο-Ψάλτης»

«(...) Το στόρι, η ιδέα, το κατιτίς δηλαδή, αναφέρεται στην ομότιτλη τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του ’90. Με πρωταγωνιστές το δίδυμο Καφετζόπουλος - Παρτσαλάκης. Αν μπω στον κόπο να συγκρίνω το πρώτο -το τηλεοπτικό ντε- με το δεύτερο, το κινηματογραφικό, τότε ο μεν Καφετζόπουλος είναι επιπέδου Γούντι Αλεν, ο δε Πέτρος Φιλιππίδης κάτι σαν ανθυπο-Ψάλτης. Sorry, Peter. Αν και εξαιρετικός κωμικός, εδώ κατρακυλάει και πιάνει επιδόσεις του τύπου «Θεέ μου, πόσο χαμηλά έπεσα!». Δεν πειράζει. Ουδείς αλάνθαστος!(...)»

*** Απόσπασμα από την κριτική του Δημήτρη Δανίκα για τον «Ακάλυπτο» (που άρχισε να προβάλλεται στις αθηναϊκές αίθουσες) στο «Πρώτο Θέμα».

Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2013

Στην πούγγα!

Στις πρώτες μέρες του 2008, μόλις η Κύπρος μπήκε θριαμβευτικά στην Ευροζώνη, ο Πιτσιρίκος είχε γράψει στο μπλογκ του ένα σχόλιο που σήμερα, μετά το κυπριακό πατατράκ, αποκτά ενδιαφέρον. Δημοσιεύτηκε στις 4 Ιανουαρίου εκείνου τού χρόνου και το αλιεύσαμε τυχαία αναζητώντας διαδικτυακές πληροφορίες για το θέμα της Κύπρου που έσκασε τα ξημερώματα τού Σαββάτου. Τίτλος του ήταν «Στην πούγγα».

«Με επιτυχίαν επέρασεν η Κύπρος από την κυπριακήν λίραν στο ευρώ. Τα πράματα εν εύκολα για τους Κυπραίους που εν ενημερωμένοι πολλά καλά – αφού τα εκατάφεραν με το ευρώ οι Καλαμαράες που εν πολλά άχρηστοι τζιαι πνίουνται σε μιαν κουταλιάν νερό, εν ποτέ δυνατόν να έχουν προβλήματα οι Κυπραίοι που εν πολλά intelligent; Το υπουργείον Οικονομικών έστειλεν μηχανούες μετατροπής της λίρας σε ευρώ σε ούλλα τα νοικοκυριά, αμμά πολλές μηχανούες εν είχαν παταρίες. Πολλοί Κυπραίοι θέλουν την λίραν τους πίσω τζιαι εν ημπορούν να φανταστούν την ζωήν τους χωρίς την λιρούαν τους. Αν γινόταν δημοψήφισμα, πιστεύκω που οι περισσότεροι θα προτιμούσαν την λιρούαν τους τζιαι όι το ευρώ. Εν εν λλίοι τζείνοι που πιστεύκουν πως το ευρώ πρέπει να πάει τζαμέ που ήρτε τζιαι λαλούν το παναϋρκώτικο τραούθκι «Τα μονόλιρα πεντόλιρα τζιαι πού ‘ντα;». Good for them»

18/3/1944: Ο ένας και μοναδικός γάμος στο Άουσβιτς

Το πρωί της 18ης Μαρτίου 1944, στο Άουσβιτς γινόταν... γάμος! Το ληξιαρχείο του στρατοπέδου συγκέντρωσης έκανε μία και μοναδική εξαίρεση εκδίδοντας αντί των συνηθισμένων πιστοποιητικών θανάτου, πράξη γάμου. Ήταν το αποτέλεσμα του συγκλονιστικού έρωτα του Αυστριακού μηχανικού Ρούντι Φρίμελ και της Ισπανίδας Μαργαρίτα Φερέρ, η οποία ταξίδεψε για μία ημέρα στο στρατόπεδο προκειμένου να νυμφευθεί τον άνδρα που αγαπούσε. Μαζί της είχε και τον γιο τους, Έντουαρντ. +/- Δείτε τη συνέχεια

Το ζευγάρι είχε γνωριστεί στην Ισπανία όταν ο Φρίμελ πολεμούσε στο πλευρό των Δημοκρατικών στη διάρκεια του Εμφυλίου. Μετά την ήττα, δραπέτευσαν στη Γαλλία. Φυλακίστηκαν, χωρίστηκαν αλλά κατάφεραν να ξαναβρεθούν. Η Μαργαρίτα στάλθηκε για καταναγκαστική εργασία στη Γερμανία, ενώ ο Φρίμελ οδηγήθηκε στο Άουσβιτς και υπήρξε ενεργό μέλος της αντίστασης στο στρατόπεδο. Επειδή ήταν Αυστριακός και παρείχε υπηρεσίες, σχετικές με το επάγγελμά του, στους Γερμανούς, κατάφερε να εξασφαλίσει άδεια για να παντρευτεί τη Μαργαρίτα στο στρατόπεδο. Το τέλος του, όμως, δεν ήταν καλό.

** Η συνέχεια της ιστορίας δημοσιεύεται στο μπλογκ  opiguinos.blogspot.gr

Να λουστεί τα επίχειρα της βλακείας του

Κανένα έλεος για τον Κατίδη. Τα σπυριά τα σπάζεις πριν φουντώσουν και κάνουν μετάσταση. Σε σχεδόν 90 χρόνια ιστορίας της ΑΕΚ έπαιξαν εκατοντάδες παίκτες -από τον Νεστορίδη έως τον Ντέμη, από τον Αρδίζογλου έως τον Μαύρο κι έβαλαν χιλιάδες γκολ και κανείς δεν χαιρέτησε φασιστικά. Ούτε στην ΑΕΚ, ούτε... πουθενά. Και δεν ήταν όλοι διάνοιες, κάθε άλλο... Ένα από τα ελάχιστα καλά του εγχώριου ποδοσφαίρου ήταν ότι δεν είχαμε τέτοιο κρούσμα, μέχρι που εμφανίστηκε αυτός.

Και δεν κατάλαβα: έχει δικαίωμα να υπογράφει συμβόλαια εκατομμυρίων, να ψηφίζει, να οδηγεί κλπ, αλλά είναι... βλακάκος στη δημόσια εικόνα του, που θέλει ιδιαίτερη μεταχείριση; Οχι, να λουστεί τα επίχειρα της βλακείας του. Και ούτε είναι πειστικό επιχείρημα ότι έτσι τον σπρώχνεις μια και καλή στην αγκαλιά τής Χρυσής Αυγής. Εάν ορίζει τον ναζισμό με γνώμονα τι συμφέρει ή όχι την ποδοσφαιρική του καριέρα, είναι χαμένος, ούτως ή άλλως. Το τι ψηφίζει κάθε τέσσερα χρόνια είναι, μάλλον, το λιγότερο.

N. Σαρ. (Σχόλιό του σε άρθρο του Harddog)

Ο «αναλώσιμος» κύριος Φάμπρι

«(...)Από "ιδιόρρυθμος", "ανακατωσούρας", "γραφικός" και "περίεργος", ο Φαμπρισιάνο Γκονζάλες, μετατράπηκε μέσα σε δυο εβδομάδες, σε "ήρωα" της Παιανίας, μετά τις νίκες του Παναθηναϊκού με ΟΦΗ, ΑΕΚ, οι οποίες τον ανέβασαν στην 5η προνομιούχο θέση της Super League. (...) Μετά το 2-0 της κόντρα στην ΑΕΚ, ο παραλίγο… απολυμένος, βρέθηκε να κερδίζει πόντους. Και να ακούει θετικά σχόλια του στιλ "συμμάζεψε την ομάδα", "συνέφερε τους παίκτες" και τα συναφή εγκώμια της ελληνικής ποδοσφαιρικής πραγματικότητας, που θαρρείς από κεκτημένη ταχύτητα συνοδεύουν τα καλά αποτελέσματα και διαδέχονται με τόση ευκολία τα μπινελίκια μιας ήττας».

** Αποσπάσματα από άρθρο του Μιχάλη Κοσμετάτου στο SportAces. Διαβάστε το εδώ

Μια κίνηση που την είχε προβάρει στον καθρέφτη, μαζί με τη φράντζα!

Η Χούντα τούς 20χρονους που «δεν ήξεραν» και της έμπαιναν στο μάτι, τους τσάκιζε στο ξύλο.  Η Δημοκρατία δεν πρέπει – και δεν είναι ανάγκη – να κάνει το ίδιο. Δεν της ταιριάζει, δεν της επιτρέπεται, και ας το κάνει κατά κόρον με νέους άλλης ιδεολογίας. Αλλά ούτε πρέπει (και δεν είναι ανάγκη) η Δημοκρατία να πονάει για τις σκληρές συνέπειες στον νέο, μιας πράξης που προβάλλεται τώρα ως μετεφηβική βλακεία και νεανική αποκοτιά.

Ο Κατίδης ήξερε πολύ καλά τι έκανε χαιρετώντας φασιστικά αλά Ντι Κάνιο. Ήταν μια κίνηση, άψογα εκτελεσμένη, που πιθανόν την είχε προβάρει μπροστά στον καθρέφτη του πολλές φορές και περίμενε την στιγμή, τη μεγάλη ψυχική ευφορία, για να τη βγάλει προς κοινή θέα. Άλλωστε είναι νέος που προσέχει ιδιαιτέρως την εξωτερική του εμφάνιση, το «φαίνεσθαι», και (πιθανόν) πίστευε ότι είχε πιάσει το στιλ από τα αρ@@δια: φωτόλυση για αποτρίχωση έως και στις μασχάλες, περίτεχνα τατού πολλών τετραγωνικών εκατοστών και φράντζα-φράχτης φτιαγμένη μπροστά στον καθρέφτη της διαβόητης πόζας.
Τα δάκρυα της συγγνώμης και της άγνοιας δεν είναι δυνατόν να ποτίζουν την αφέλεια των καλοπροαίρετων που συμπάσχουν με τον «μικρό» για την κατακραυγή που τον βρήκε. 

** Διαβάστε ακόμα: «Έριξες την ΑΕΚ πιο κάτω από τη Β΄ Εθνική. Τράβα σπίτι σου»

Κατίδης και Ιωαννίδης

Θα μου πείτε εδώ κατζάμ Ιωαννίδης, 68χρονος βουλευτής, δήλωσε ότι ψήφισε από λάθος υπέρ Κασιδιάρη. Γιατί να μη λέει ένας εικοσάχρονος που ποιείται τον βλάκα ότι δεν ήξερε τι έκανε χαιρετώντας φασιστικά; Τα παιδιά όπως τα μαθαίνει κανείς.

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

Έριξες την ΑΕΚ πιο χαμηλά από τη Β΄ Εθνική. Τσακίσου και τράβα σπίτι σου

Κατίδης, 2013
Ο Κατίδης έχει τελείωση από καιρό στη συνείδηση του κόσμου ως παίκτης με νιονιό. Σήμερα με τον ναζιστικό χαιρετισμό του τελείωσε και ως παίκτης με ήθος. Η ΑΕΚ, με τη μικρασιατική ρίζα, δεν μπορεί να έχει ένα τέτοιο άτομο (λέω άτομο, όχι παίκτη) στην ομάδα της. Και ας πέσει όσες κατηγορίες θέλει – δεν θα είναι πιο χαμηλά από τον ξεπεσμό που ο Κατίδης την οδήγησε σήμερα. Ας τον στείλει δώρο στη Λάτσιο, να του βάλουν τη φωτογραφία πλάι σε εκείνη του ομοϊδεάτη Ντι Κάνιο που το 2005, στο ντέρμπι με τη Ρόμα, χαιρέτισε φασιστικά τους παραληρηματικούς οπαδούς, με τον διαβόητο ναζιστή αρχηγό τους, τον κατάδικο Φαμπρίτσιο Τόφαλο.
Ντι Κάνιο, 2005
Εκεί, στους απόγονους των μελανιχοτώνων τού Μουσολίνι ευδοκιμούν φυντάνια τύπου Κατίδη. Στη Ρώμη των νεοφασιστών, τα πανό μπορεί να γράφουν για τους μισητούς αντιπάλους «Το Αουσβιτς είναι η πατρίδα σας, οι φούρνοι το σπίτι σας». Εδώ το πανό που περιμένουμε να δούμε στον επόμενο αγώνα της ΑΕΚ είναι «Κατίδη, τσακίσου και τράβα σπίτι σου»

Το ποντικάκι στη φάκα!

Κύπρος: Η πόρτα της φάκας έκλεισε τη νύχτα κι ένα ακόμα ποντικάκι χτυπιέται στον στενό ευρωπαϊκό χώρο που του αφήνουν ελεύθερο. 

(Είχε τολμήσει να βρυχηθεί, να διαπραγματευτεί σκληρά, να μιλήσει για βοήθεια από τη ρωσική αρκούδα και ο πρόεδρός της, ο Χριστιόφιας, να δείξει αξιοπρέπεια με την οποία δεν τους είχαν συνηθίσει άλλοι υποτελείς. Έτσι, νότισε τις γραβάτες τους με δάκρυα πίκρας και τους πέταξε στη μούρη το παράπονό του για τους Ευρωπαίους εταίρους δηλώνοντας «απογοητευμένος και δυσαρεστημένος» μαζί τους. Οι Κύπριοι ευημέρησαν, αυθαδίασαν δέχτηκαν… πουτινικά κεφάλαια και τώρα πληρώνουν την πρώτη δόση τής ανυποταγής που κάμφθηκε. Φαντάζομαι θα ακολουθήσουν κι άλλες).

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2013

Επιβάλλεται να μην το ξεχνάμε, Μπένι

Και μην ξεχνάμε ότι το χαράτσι στα ακίνητα, μέσω των λογαριασμών τής ΔΕΗ (ένα μέτρο που ερωτεύτηκε παράφορα η τρόικα), επιβλήθηκε ύστερα από απόφαση που πάρθηκε κατά τη διάρκεια πανικού και διανοητικής θύελλας τού εμπνευστή του. Και ότι ήταν από πλευράς ευρηματικότητας το κορυφαίο μέτρο στο πλαίσιο ενός παροξυσμού ευφάνταστων πυρετωδών φορομπηχτικών «αποφασίζω και διατάζω». Η ιστορικής πρωτοτυπίας επινόηση έχει ονοματεπώνυμο: Ευάγγελος Βενιζέλος! Σήμερα ο ίδιος άνθρωπος, σε μία περίτεχνη πολιτικάντικη κωλοτούμπα, λέει ότι «δεν σώσαμε τη χώρα» και ότι «η χώρα σώζεται όταν οι πολίτες νιώθουν ότι έχει σωθεί» (1η Μαρτίου και επανάληψη 14 Μαρτίου 2013). Δηλαδή το αντίθετο από ό,τι περίπου έλεγε πριν από έναν ακριβώς χρόνο: ότι «αν σωθεί η χώρα θα σωθεί και η αξία των ακινήτων», άρα πολύ περισσότερο θα σωθούν οι πολίτες της (15 Μαρτίου 2012). Το αστείο είναι (αστείο με το οποίο δεν  γελάς πια με τόσες επαναλήψεις) ότι ο Βενιζέλος τάσσεται τώρα, μαζί με τη ΔΗΜΑΡ, εναντίον του χαρατσιού που αυτός επέβαλε

Όλα στη μαμά!..

Μετά από τη σθεναρή του αντίσταση στην τρόικα, ο Στουρνάρας εισηγείται στον πρωθυπουργό να ισχύσει και το 2013 το χαράτσι μέσω των λογαριασμών τής ΔΕΗ. Το πρότεινε αυτοβούλως χωρίς ουδενός προτροπή. Κι αν ο Σαμαράς δεν δεχτεί;...Όλα στη μαμά Μέρκελ!

Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2013

Πολλαπλασιάζοντας το μηδέν

Η κυβέρνηση στις σχοινοτενείς, ανακυκλωμένες, κουραστικά επαναλαμβανόμενες συζητήσεις με την τρόικα πολλαπλασίασε το μηδέν και, φυσικά, έβγαλε αποτέλεσμα μηδέν. Οι κυβερνητικοί, λένε τα ρεπορτάζ, είναι απογοητευμένοι.

Οι τροϊκανοί, λένε οι ίδιες πληροφορίες, είναι έκπληκτοι από το πόσο ανέτοιμοι φάνηκαν στο να παρουσιάσουν πειστικά σχέδια οι κυβερνητικοί, που ντύθηκαν χαμόγελο για να μας πείσουν ότι όλα πάνε καλά. Το είπε και ο Στουρνάρας: «Είμαστε πολύ κοντά, μένουν κάποιες τεχνικές λεπτομέρειες». Ο Στουρνάρας… Ο καθηγητής της ωραιοποίησης. Η αλήθεια βέβαια δεν είναι του Στουρνάρα. Η αλήθεια είναι της κοινής διαπίστωσης που λέει ότι δεν τα βρήκαν που-θε-νά. Ότι δεν είμαστε έτοιμοι που-θε-νά.

Κάτι φυσιολογικό αν δούμε πώς συμπεριφέρονται οι υπουργοί, οι παράγοντες και οι σωτήρες, αλλά και οι πουθενάδες υπαλληλίσκοι ελεγκτές, οι απεσταλμένοι από τους «πατέρeς» μας τους δανειστές. Ναι. Αυτοί για τους οποίους ο Μανώλης Κεφαλογιάννης δήλωσε πριν από τρεις μέρες ότι «αν οι τροϊκανοί ήταν το πρόβλημα θα τους είχαμε πετάξει έξω με τις κλωτσιές από τα γραφεία μας». Χο χο χο.

Το καρφί του Προκόπη

Μου αρέσει, ως προς το σκέλος Βενιζέλου, η δήλωση Παυλόπουλου που άκουσα πριν από λίγο στον Real FM και τη δημοσιεύω: «Η κυβέρνηση αυτή έχει μάθει να διαπραγματεύεται και να λέει και ‘‘όχι’’ σε ό,τι ζητάει η τρόικα. Όχι σαν τον κ. Βενιζέλο που τη μια μέρα την έδιωξε και τηn άλλη την παρακαλούσε να επιστρέψει». 

(Το θυμόμαστε όλοι: τσάμπα μαγκιά πούλησε ο σημερινός αρχηγός τής μειοψηφίας. Στα γόνατα έπεσε! Όχι βέβαια πως οι σημερινοί δεν ρίχνουν μαύρο δάκρυ που η τρόικα έφυγε απογοητευμένη και θυμωμένη).

Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2013

Ένας δημόσιος θηλασμός για προβολή

ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΝΕΣ ΜΑΣ ΘΗΛΑΖΑΝ (ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΔΗΜΟΣΙΩΣ) ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΦΩΝΑΖΑΝ ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ

Υπάλληλος της ιδιωτικής ασφάλειας εμπορικού κέντρου έκανε παρατήρηση σε παρουσιάστρια (λένε αναφέροντας το όνομά της πως είναι γνωστή, αλλά – συγγνώμη – εγώ δεν την ξέρω), επειδή θήλαζε σε κοινή θέα το 17 μηνών μωρό της. Το έκανε δηλ. δημοσίως αν και στο εμπορικό κέντρο υπάρχει ειδικός χώρος για τον θηλασμό. Εκείνη πήρε την πάσα (της απλής παρατήρησης από έναν/μία απλό σεκιουριτά) και έβαλε γκολ στον ντόρο και στην προβολή – του θέματος ή του εαυτού της, εσείς θα το κρίνετε. +/- Δείτε τη συνέχεια

Έτσι αφού φρόντισε να βγάλει φωναχτά το περιστατικό στη ρούγα του διαδικτύου και να δούμε άπειρες φορές σε φωτογραφίες τα ωραία της μάτια (εδώ ταιριάζει το διαφημιστικό σλόγκαν για στηθόδεσμους από την Εύα Χερτζίκοβα που έλεγε – έγραφε – στην αφίσα των δρόμων «μπορείς να κοιτάξεις μόνο τα μάτια μου;»), το κατάγγειλε στον παγκόσμιο οργανισμό θηλασμού (άμα ξέρεις τα δικαιώματά σου!).

Έτσι, από κοινού με τον διεθνή φορέα οργάνωσαν δημόσιο θηλασμό στο ίδιο εμπορικό κέντρο, οπότε η χλαπαταγή θα μεγαλώσει, υποθέτω και με την παρουσία καναλιών που σέβονται την αξία τής «κοινωνικής είδησης», φωτογράφων που βρίσκονται πάντα στην υπηρεσία τού ιστορικού ντοκουμέντου και περίεργων (δεν θα πω μπανιστηριτζήδων γιατί σέβομαι πραγματικά τον θηλασμό, κυρίως όταν δεν γίνεται για προβολή).

Πολύς θόρυβος επειδή ένας/μία (μπορεί και αμήχανος) σεκιουριτάς τής έκανε παρατήρηση, άγνωστο με ποιον τρόπο, χωρίς να έχει την υποστήριξη ή την εντολή τής διεύθυνσης του εμπορικού κέντρου. Η οποία διεύθυνση, με δήλωση στελέχους της, αναφέρεται σε «ανθρώπινο λάθος», εκφράζει λύπη κλπ, κλπ. Τι να πω; Και οι μανάδες μας θήλαζαν (καμιά φορά εξ ανάγκης δημοσίως) αλλά δεν το ‘καναν θέμα για τα κανάλια, κοπέλα μου.

Υστερόγραφο 1: Αν σας ενδιαφέρει είμαι υπέρ του θηλασμού – δημοσίου ή όχι – και της προβολής του για να μάθουν κάποιες κυρίες να μην κόβουν το γάλα στα παιδιά τους από τον πρώτο μήνα προκειμένου να σώσουν την… ορθότητα και στερεότητα του στήθους τους. 

Υστερόγραφο 2: Δεν ξέρω αν φταίει η ίδια ή ο συντάκτης/συντάκτρια τού διαδικτυακού μέσου, αλλά θα το κάνω κι εγώ θέμα, δεν κρατιέμαι: Σε σχετική ερώτηση η μητέρα-παρουσιάστρια απάντησε: «Όχι δεν πρόλαβα να απευθυνθώ στους υπεύθυνους γιατί προσεβλήθη και έφυγα γρήγορα». Κι εγώ… προσεβλήθη(ν) για της κακοποίηση της (μητρικής μου) γλώσσας που από κάποιους/κάποιες αναγκάζεται να φτύσει της μάνας της το γάλα.

Ελεύθερη πτώση Μέργου

Ο κρατικοδίαιτος Μέργος μετά την παραίτησή του από το υπουργείο Οικονομικών είναι πανταχόθεν ελεύθερος να κάνει άφθονες διαλέξεις για τον πολύ υψηλό κατώτατο μισθό. Μπορεί άνετα να πέσει ακόμα πιο χαμηλά. Αυτός ο ίδιος, όχι ο μισθός

Τόσες ώρες; Τόσα λόγια;

Να δεις που οι καρδινάλιοι θα βγάλουν πάπα κι αυτοί εδώ, θα συζητούν ακόμα για τον αριθμό των δόσεων, τον ΦΠΑ στα φαγάδικα και την «κινητικότητα» των δημοσίων υπαλλήλων. Για να πουν τα ίδια και τα ίδια κλείνονται τόσες ώρες, τόσες μέρες, σε ένα γραφείο και συζητούν. Και το μόνο που βγαίνει είναι ο γκρίζος καπνός των τσιγάρων τους. Απίστευτο! Ρε, λες και παίζει τίποτ’ άλλο ανάμεσά τους;