Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

Ξεσηκώνει στα εβδομήντα του!

Απόψε στο ΟΑΚΑ το παρελθόν που επιμένει να είναι παρόν: ο Ρότζερ Γοουότερς υψώνει τον Τοίχο του (για να τον ξαναγκρεμίσει) με μια υπόσχεση. Το The Wall του, λέει, «θα είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό, συγκινητικό και δραματικό από ποτέ».

«Πουλάει» μια γιατρό ο Άδωνις (δερματόδετη;)

Ο Άδωνις Γεωργιάδης πάει Καστελόριζο για να εγκαταστήσει μια γιατρό, μια παθολόγο! Ολόκληρος υπουργός (σιγά το μέγεθος θα πείτε) αφήνει το υπουργείο σε μια περίοδο οργασμικής δημιουργίας για την ανάταξη της Υγείας και σπεύδει να είναι δίπλα στη γιατρό την ώρα που θα αναλαμβάνει καθήκοντα. Για την ακρίβεια: διπλά σε αυτήν και μπροστά στις κάμερες. Με σπουδή, λες και εγκαινιάζει νοσοκομείο. Λες και θα κάνει κάποιο επίτευγμα – κάτι καταπληκτικό. Ότι ψοφάει για τη δημοσιότητα και για το γυαλί είναι σε όλους γνωστό. Το ότι όμως ήταν ικανός να «πουλήσει» μια απλή περίπτωση γιατρού σε ακριτικό νησί όπως πουλούσε τα δερματόδετα (ή όχι) βιβλία του – με κορώνες και δεκάρικους μπροστά στις κάμερες – είναι κάτι που δεν πάει το μυαλό. Άδωνις είναι αυτός. Κάπου κάπου γίνεται και απρόβλεπτος.

Το μεγαλείο (και το αίμα) του Μπένι

Τελικά, όπως λένε οι πληροφορίες, ο Βενιζέλος δεν θα ακολουθήσει τον πρωθυπουργό στην Αμερική για τη συνάντηση με τον Ομπάμα. Δεν ξεπεράστηκαν οι περιορισμοί του πρωτόκολλου, και ο αντιπρόεδρος τού 5% (άντε του 7%) θα μείνει στην Αθήνα, πλημμυρισμένος από το αίμα τού πληγωμένου του εγωισμού. Για κάτι τέτοια ζει ο Μπένι. Για μεγαλεία και για ετερόφωτη λάμψη. Για να ταξιδεύει με το πρωθυπουργικό αεροπλάνο – όπως πήγε να γίνει στην τροπολογία με το πολυνομοσχέδιο, αλλά δεν το κατάφερε, Ή για να καμαρώνει στον Λευκό Οίκο σαν γύφτικο σκερπάνι και ως ύψιστος πολιτικός παράγοντας. Πάλι δεν τα κατάφερε. Αλλά μη το βάζεις κάτω Βαγγέλη. Μπορεί να μη γίνεις ποτέ πρωθυπουργός, αλλά μια πιθανότητα να συναντηθείς με τον Πούτιν ως συνοδός του Σαμαρά (αν και όποτε γίνει τέτοια συνάντηση) υπάρχει! Ζήσε το όνειρο που μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Ζήσε το μεγαλείο που έχει το δεκανίκι, αρχηγέ.

Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013

Ποτέ, πουθενά, τόσο μεγάλο δούλεμα

Ξαφνικά (τι ξαφνικά δηλαδή;) εμφανίζεται δημοσιονομικό κενό τεσσάρων δισ. Ο Σεπτέμβρης έρχεται ισοπεδωτικός με νέα μέτρα. Η υποτίθεται προσωρινή εισφορά αλληλεγγύης παρατείνεται ως το 2016 - και βλέπουμε ξανά τότε. Ο (χαρούμενος και θαυμαστής τού Σόιμπλε) Στουρνάρας μάς εγκλιματίζει για τα επερχόμενα εγκλήματα σε βάρος τής ζωής μας («οι διαπραγματεύσεις τον Σεπτέμβρη με την τρόικα θα είναι δύσκολες», δηλώνει). Η Λαγκάρντ ζητάει μεγαλύτερο μαχαίρι στο δημόσιο (γιατί αυτό θα είναι, λέει, «ζωτικής σημασίας»). Και ο Σόιμπλε επιτίθεται στο εθνικό μας Αλτσχάιμερ και μας θυμίζει πως εμείς, οι Έλληνες, δεν έχουμε περάσει ακόμα το βουνό. Αλλά κατά τα άλλα οι δικοί μας είναι ευχαριστημένοι, σχεδόν θριαμβολογούν και μιλάνε για ιστορίες επιτυχίας και ευτυχίας. Ποτέ, πουθενά, σε δημοκρατική χώρα το δούλεμα δεν έχει κρατήσει τρία χρόνια, κοντά στα τέσσερα.

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Ο Ιούλιος των τραγωδιών

Στη Γαλλία εκτροχιάζεται τρένο, επτά οι νεκροί. Στην Ισπανία η εγκληματική ηλιθιότητα ενός μηχανοδηγού – που οδηγούσε λες και είχε να κάνει με παιδικό τρενάκι στο σαλόνι του σπιτιού – οδηγεί σε εκατόμβη. Στην Ιταλία χθες πούλμαν φουντάρει σε χαράδρα και χάνονται κοντά σαράντα ψυχές. Και πριν από λίγο τηλεγραφήματα μιλούν για σύγκρουση τρένων στη Ελβετία με δεκάδες τραυματίες. Όλα αυτά από τις 12 Ιουλίου, δηλαδή μέσα σε 17 ημέρες. Μνήσθητι!

Με τα χεράκια τού Σαμαρά

Τον Αμερικανό υπουργό Οικονομικών ο Σαμαράς τον πήγε στο Μουσείο τής Ακρόπολης. Το Ιταλό πρωθυπουργό, ο Έλληνας πρωθυπουργός τον πήγε επίσης στο Μουσείο τής Ακρόπολης. Νιώθει τόσο οικεία εκεί. Νιώθει σαν να είναι στην καρδιά τής ιδιαίτερης πατρίδας του, κοντά στους δικούς του ανθρώπους. Μυρίζει Μεσσηνία και ακούει μεσσηνιακή ντοπιολιαλιά. Και καμαρώνει γιατί το έφτιαξε με τα χεράκια του. Το προσωπικό, όχι το Μουσείο.

Σάββατο, 27 Ιουλίου 2013

Frankfurter Allgemeine Zeitung και Αθλητική Ηχώ

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ, Η ΛΑΘΟΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΜΑΝΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ, Η «ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ» ΤΩΝ ΡΟΖ DVD ΚΑΙ Η... ΞΑΝΘΙΑ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΣΤΟΡΙΑ

Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΣΑΡΙΔΗΣ

Λίγο καιρό προτού τινάξει τα πέταλα η ιστορική «Αθλητική Ηχώ», τη «σχολική σεζόν» 2007-08, είχε καταφέρει το παγκοσμίως ακατόρθωτο: είχε προαγγείλει από την πρώτη σελίδα της τη δημοσίευση συνέντευξης πολιτικού αρχηγού την τάδε ημέρα. Αλλά σαν ήρθε εκείνη η ώρα μην την είδατε τη συνέντευξη! Ο συντάκτης που είχε αναλάβει την πρωτοβουλία, διερρήγνυε τα ιμάτιά του ότι είχε κλείσει συνέντευξη με τον Αλέξη Τσίπρα και πως τα κανόνισε όλα με το γραφείο τού τότε προέδρου του ΣΥΝ κι επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ. Συνεπαρμένος και ο διευθυντής από τη διαφαινόμενη επιτυχία (συνέντευξη μ’ ένα «πράσινο» πολιτικό πρόσωπο που εκείνη την εποχή εμπλεκόταν ως όνομα και στο μεγαλοϊδεατικό στόρι του γηπέδου στον Βοτανικό) αψήφησε τον βασικό κανόνα των «εφημεριδάδων», καίτοι αρκετά χρόνια στον Τύπο, ότι δεν αναγγέλλεις κάτι που δεν έχεις στα χέρια σου. Έτσι, όταν το γραφείο του Τσίπρα ματαίωσε αναίτια (κατά τον συντάκτη) τη συνέντευξη, διευθυντής κι επίδοξος συνεντευκτής έμειναν με τον… κορμοράνο στο χέρι. +/- Δείτε τη συνέχεια

Ομως, επειδή η «Α.Η.» είχε εκφυλιστεί για τα καλά τη συγκεκριμένη περίοδο και είχε εξελιχθεί σε φυλλάδα που τ’ αφεντικά της τής έδιναν τεχνητές αναπνοές βάζοντας dvd με σκληρό πορνό, ενώ από την άλλη ο Τσίπρας εκπροσωπούσε έναν κομματικό σχηματισμό με γλίσχρα εκλογικά ποσοστά, ελάχιστοι ασχολήθηκαν. Η δε ξεψυχισμένη φωνή (διαμαρτυρίας) της μελλοθάνατης «Ηχούς», μόλις που βγήκε. Άλλωστε, έπρεπε και στον Τσίπρα «να τα χώσει» και συγχρόνως ο δικός της ερασιτεχνισμός, της βεβιασμένης διαφήμισης της συνέντευξης, να μπει κάτω από το χαλί. Ζόρικο.

Μετά από λίγο καιρό, η «Ηχώ» εξεμέτρησε το ζην. Όπως και το πρότζεκτ του Βοτανικού. Αντίθετα, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ γιγαντώθηκαν και από το βρέθηκαν στην κεντρική σκηνή. Ο Αλέξης Τσίπρας ηγείται σήμερα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, φιλοδοξεί να κυβερνήσει άμεσα και η εφημερίδα που εσχάτως του ζήτησε συνέντευξη ήταν η «Frankfurter Allgemeine Zeitung». Μία μεγάλη εφημερίδα, με εμβέλεια πολύ πέρα από τα στενά όρια του κρατιδίου της Έσσης, από τις εγκυρότερες της Γερμανίας.

Μόνο που από τη στιγμή που δέχτηκε (ο Τσίπρας) να μιλήσει στον Γερμανό δημοσιογράφο, ακόμη και αν δεχτούμε ότι ο απέναντί του ήταν αγενής, προκλητικά εμπαθής ή κατευθυνόμενος από κάποια «ομάδα αλήθειας», καταπώς υπαινίσσεται η Κουμουνδούρου, θα έπρεπε να καθήσει μέχρι τέλους. Να καθήσει και να τον αντιμετωπίσει, εφόσον βέβαια πιστεύει στην υπεροχή των απόψεών του και νιώθει ότι έχει συγκροτήσει επιχειρηματολογία και πολιτική πρόταση από σκληρό σκυρόδεμα. Ειδικά στο αξιακό σύστημα της Αριστεράς, δεν μπορεί να έχουν θέση συνεντεύξεις με ερωτηματολόγια που υποβάλλονται εκ των προτέρων και μόνο από δημοσιογράφους-χερουβείμ, βασιλικότερους του βασιλέως. Εάν φυσικά είναι αυτό που ονειρεύονται ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και το επιτελείο του. Δεν γνωρίζω, δεν βρίσκομαι μέσα στα μυαλά τους.

Υποτίθεται, πάντως, πως αυτά είναι αμαρτωλά γνωρίσματα του παλαιοκομματισμού. Συνελόντι ειπείν, που λένε και στο χωριό μου, όσο ασύμμετρη και αν θεωρείται από τους ανθρώπους του ΣΥΡΙΖΑ η επίθεση που δέχεται το κόμμα τους από τα μεγάλα ΜΜΕ, δεν δικαιολογείται τόσο ασύμμετρη αντίδραση, όπως αυτή του Αλέξη Τσίπρα απέναντι στον Γερμανό Μίκαελ Μάρτινς. Μάλιστα, αν έγινε για να καταγραφεί –ντεμέκ- ως δείγμα εθνικά υπερήφανης κι ανυπότακτης στάσης απέναντι στους Γερμανούς, σε αντιπαραβολή με την (τωόντι) δουλόφρονα κυβερνητική κοινοπραξία, μου φαίνεται ακόμη πιο γελοίο.

Η μαγκιά θα ήταν να τον κάνει να βάλει την ουρά κάτω από τα σκέλια. Μπορούσε; Αφού δεν κάθησε, ο καθένας νομιμοποιείται να υποθέτει ό,τι θέλει και, φυσικά, ν’ αμφιβάλλει

ΥΓ.: Σε αντίθεση με τον Μίκαελ Μάρτινς, το δικό μου όνειρο είναι ν’ αξιωθώ κάποια ημέρα να πάρω συνέντευξη από το νέο μου ίνδαλμα τη βουλευτή Καστοριάς της ΝΔ, Μαρία Αντωνίου. Η οποία με αφορμή τη φράση του συμπατριώτη της Βαγγέλη Διαμαντόπουλου (βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ) για τα «γουναράδικα» και τον καβγά που ακολούθησε, είπε από κοινοβουλευτικού βήματος: «Επειδή ακόμη κάποιοι ονειρεύονται ραντεβού στα γουναράδικα, οφείλω ως Ελληνίδα να δώσω μια απάντηση: κύριοι συνάδελφοι του ΣΥΡΙΖΑ, αφήστε επιτέλους στην ησυχία τους τούς γουναράδες. Είναι από τους τελευταίους παραγωγικούς κλάδους της πατρίδας μας και χρειάζονται την ενίσχυση και την βοήθειά μας. Μα επιτέλους τι θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ; Να κλείσουν όλες οι παραγωγικές μονάδες στην χώρα;». Θα μπορούσα να την κάνω να με διώξει από το γραφείο της από την πρώτη κιόλας ερώτηση. Την ερώτηση: Είστε ξανθιά και τα βάφετε;

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Όταν στενεύει η Θεσσαλονίκη

Αρχίζουμε με… μέτρο. Αυτό που δείχνουν να μην έχουν κάποιοι σύλλογοι, παράγοντες, αφεντάδες και οπαδοί. Λοιπόν:

 «Ψηλά τη χτίζεις τη φωλιά 
και θα λυγίσει ο κλώνος…» 

Το «6-0» του ΠΑΟΚ με τη Νις είναι… nice! Καλό, χορταστικό, εντυπωσιακό αλλά και επικίνδυνο. Είναι από αυτά που σε ανεβάζουν στον βατήρα τού Παραδείσου κι όταν πέσεις δεν βρίσκεις νερό, βρίσκεις στα βράχια τα όνειρά σου. Γιατί στον ΠΑΟΚ βλέπουν ψηλά και καλά κάνουν. Μόνο που δεν κοιτούν τον ανηφορικό σπειροειδή δρόμο, κοιτούν την ανεμόσκαλα. Λάθος. Και λάθος επαναλαμβανόμενο δεν είναι αφέλεια, είναι αυτοχειρία. +/- Δείτε τη συνέχεια


Τελευταία φορά που το είχαν διαπράξει ήταν όταν επανέκαμψε από την Ιταλία ο Ζαγοράκης, το 2005. Γέμισε το αεροδρόμιο λαό – πάνω από δυο χιλιάδες. Και απογειώθηκαν οι πόθοι. Στον ΠΑΟΚ αποκτούσαν πια αυτό που τους έλειπε για τον τίτλο, το μοναδικό κομμάτι στο παζλ τής επιτυχίας. Είχαν τον ηγέτη τής (έτοιμης, νόμιζαν) ομάδας, είχαν τον κουμανταδόρο με τον αέρα τού Καμπιονάτο και την ευρωπαϊκή μενταλιτέ. Έναν πρωταθλητή Ευρώπης που θα τους έκανε πρωταθλητές Ελλάδας στο πιτς-φιτίλι. Πάτησαν πάλι στην ανεμόσκαλα και γκρεμίστηκαν: 6η θέση στο πρωτάθλημα, με 24 βαθμούς διαφορά από την πρώτη αφήνοντας στην αστρική μοναξιά του τον Ολυμπιακό. Τον οποίο, μάλιστα, στην αρχή της περιόδου τον είχαν νικήσει με ανατροπή μέσα στο Φάληρο και σείστηκε από ηδονικούς σπασμούς η σχοίνινη σκάλα. Αλλά στο τέλος τής χρονιάς, η Θεσσαλονίκη στένεψε πάλι για τους ΠΑΟκτσήδες.

Τώρα πολλοί στην Τούμπα λένε για τίτλο. Και νιώθουν στο τσεπάκι τους ένα φούσκωμα επειδή μέσα έχουν τη Μέταλιστ. Γιατί να μην το πουν και γιατί να μη το νιώθουν όταν το δηλώνει το μεγάλο αφεντικό τού μαγαζιού-γωνία; Το ίδιο είχε κάνει και το αφεντικό τού μαγαζιού-πλατεία, ο Κόκκαλης. Που έχτιζε κι αυτός τη φωλιά σε ονειρόδεντρα με ευρωπαϊκούς τελικούς και έπαιρνε την αινιγματική όψη τού ποκερίστα που μπλοφάρει πριν έρθει ο ευρωπαϊκός Ζάλογγος!

Στο δια ταύτα και για να μην κουράζω: οι σκέψεις ωριμάζουν στη σιωπή και οι στόχοι στην υπομονή. Αυτή τη φορά ο ΠΑΟΚ χρειάζεται να χαρτογραφήσει την πορεία του, ει δυνατόν με χρονοδιάγραμμα. Όχι με πιλάλα στο παντού που οδηγεί στο πουθενά. Γιατί (για να κλείσουμε συνεχίζοντας το έμμετρο που αρχίσαμε):

«…και θα σου φύγει το πουλί
και θα σου μείνει ο πόνος».

Το απάγγειλε ο λαός. Το κελάηδησε και ο μεγάλος των μεγάλων, ο Μάρκος από τη Σύρα…

Harddog 

** To άρθρο δημοσιεύτηκε στη «Live Sport» τής Πέμπτης, 25 Ιουλίου.

Γιατί και πώς θα αδειάσει η Αίγινα!

Χωρίς νερό θα μείνει η Αίγινα λόγω χρεών στην εταιρία που το μεταφέρει στο νησί. Η λύση που μελετάται είναι να συγχωνευτεί με την Ψυτάλλεια και στην καλύτερη περίπτωση με τη Σαλαμίνα. Η μεταφορά των περίπου 70.000 ανθρώπων που βρίσκονται στη νησί θα γίνει με σκάφη που θα διαθέσει πρώην υψηλόβαθμο κυβερνητικό στέλεχος. Πρόκειται για στόλο από σύγχρονα κανό του Γ. Α. Παπανδρέου.

ΑΕΚ την έκαναν την εκπαίδευση

Πώς το έλεγε θυμοσοφικά ο λαός; Όταν ανοίγει ένα σχολείο κλείνει μια φυλακή. Τώρα που κλείνουν 118 σχολεία πώς να κάνουμε τον αντίστροφο πολλαπλασιασμό; Το μεγαλύτερο πρόβλημα, βέβαια, είναι με τις συγχωνεύσεις – 17 το όλον. Πόσες συγχωνεύσεις φυλακών αντιστοιχούν στις 17 συγχωνεύσεις σχολείων; Γρίφος…

Σημειωτέον ότι μιλάμε για κλείσιμο και συγχωνεύσεις δημοτικών και νηπιαγωγείων. Για να μαθαίνουν τα παιδιά στα δύσκολα γρήγορα – σχεδόν μόλις απογαλακτιστούν. Να ξέρουν ότι η ζωή είναι λιτότητα, είναι ανηφόρα και ότι η δική τους ζωή υπολογίζεται ως λογιστικός αριθμός. Διότι: «Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου, οι καταργήσεις - συγχωνεύσεις αυτές θα εξοικονομήσουν 76.000 ευρώ για το 2013 -μιας και οι αλλαγές υλοποιούνται σχεδόν στα μισά του οικονομικού έτους- ενώ από το 2014 η εξοικονόμηση πόρων θα ανέλθει στις 228.000 ευρώ».

Διακόσια είκοσι οκτώ χιλιάδες ευρώ λιγότερα, δεν είναι μικρό πράγμα. Πέραν όλων αυτών μαθαίνουμε ότι υποβιβάζονται πέντε νηπιαγωγεία και 34 δημοτικά σχολεία. Υποβιβάζονται! Θα πείτε εδώ υποβιβάζονται ολόκληρες ομάδες με ιστορία, στα πρωτάκια και στα νηπιαγωγάκια θα κολλήσουμε; ΑΕΚ την έκαναν την εκπαίδευση.

Η «κυρά τού Ανάβατου» Χίου...

Είναι η μοναδική κάτοικος το χειμώνα στο απόμακρο χωριό Ανάβατος της Χίου που είναι κτισμένο πάνω σε κωνικό βράχο. Η κυρά Σμαράγδα ζει 22 χρόνια εκεί και συνεχίζει να κρατά... Θερμοπύλες. Δεν το αποχωρίζεται με τίποτα το μέρος αυτό. Κι ας είδε πέρυσι τη γύρω περιοχή να καίγεται. Κι ας βλέπει από το 1997 μία σκαλωσιά που τοποθετήθηκε για δήθεν αναστήλωση σπιτιών και φυσικά δεν έγινε τίποτα γιατί κάποιοι τα «τσέπωσαν». Φιλοσοφημένη γυναίκα, έχει απλουστεύσει τα πάντα, κατανοεί που κόπηκε και το δρομολόγιο του λεωφορείου για τη Χώρα, επειδή ήταν ασύμφορο να πηγαινοέρχεται για ένα άτομο. Ούτε νοιάστηκε που ένας εργολάβος κατέβασε τον πομπό της τηλεόρασης γιατί δεν πληρώθηκε. «Έχω συνδρομητικό με 72 κανάλια – λέει- και κινητό για να καλέσω βοήθεια αν χρειαστεί. Κατά τα άλλα έχω τα ζώα μου, τον κήπο μου και ώρες  για να ασχολούμαι με όλα αυτά. Δεν πλήττω καθόλου και το καλοκαίρι χαίρομαι που έρχονται επισκέπτες ».

** Είναι... ανταπόκριση του συνάδελφoυ Παναγιώτη Ευσταθίου για το facebook..

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

Η παρακμή τής Ελλάδας στην TV και οι αραχνοϊστοί σαν σεμαδάκια στις οθόνες

Η παρακμή στην Ελλάδα έχει πιάσει μόστρα και φαίνεται παντού. Στα ανασφάλιστα αυτοκίνητα, στους ανασφάλιστους ανθρώπους, στις ανασφάλειές μας, στα ελλειμματικά νοσοκομεία, στις μποτιλιαρισμένα δικαστήρια (μου έλεγαν ότι στο διοικητικό υπάρχει υπόθεση 85χρονης που υπολογίζεται ότι θα πάρει ημερομηνία εκδίκασης – ημερομηνία! – το 2017), στην πλημμυρίδα των ενοικιαστηρίων, στην άμπωτη των ταμείων (αυτό που γενικά λέγεται παλίρροια της Κρίσης), στα χαρτόκουτα των αστέγων, στην επαιτεία (που κοντεύει να γίνει Όπερα της Πεντάρας), στους έρημους δρόμους, στους γεμάτους δρόμους (από τις μικροσυγκεντρώσεις), στα εγκαταλελειμμένα οχήματα, στην εκρηκτική εγκληματικότητα, στην απλήρωτη ΔΕΗ, στα αφύλακτα σχολεία – παντού! +/- Δείτε τη συνέχεια

Αλλά η παρακμή φωτίζεται, προβάλλεται και παίρνει θέση σε βάθρο, εκεί όπου είχε αποθεωθεί για χρόνια η πλαστική χλιδή: στην τηλεόραση. Έτσι – ειδικά τώρα το καλοκαίρι – άνοιξαν οι αποθήκες από τα υπόγεια και αναδύθηκε η μούχλα στα σαλόνια.

Οι τηλεθεατές έχουν εμπεδώσει ατάκες, διαλόγους, καταστάσεις και έχουν αποστηθίσει ολόκληρα σενάρια βλέποντας συχνά το ίδιο επεισόδιο μπορεί και τρεις φορές τον μήνα! Ο Μπέζος εμφανίζεται νεαρούλης, η Τριφύλλη γυναικάρα με τα κόκκινα και ο Γιάννης Ζουγανέλης με μαλλιά. Χθες είδα Πίτσι πίτσι με τον Μήτσι! Και τον Μητσικώστα με baby face (χωρίς μεταμφίεση) να λέει πολιτικά αστεία για τον Παλαιοκρασά. Που για τους νεολαίους, τους αγέννητους τότε, είναι Αρχαία ελληνική Ιστορία. Για εμένα, πάντως, η συγκεκριμένη εκπομπή είχε συναισθηματική αξία και εσωτερική φόρτιση. Γιατί στους συγγραφείς τών κειμένων αναφέρονταν οι Ανδρικάκης, Κοκκορίκος και ο φίλος μου ο Γιάννης Μακρής. Ένας σπάνιας ποιότητας άνθρωπος, ένας επιστήθιος φίλος, ένας συνάδελφος με  χιούμορ που έρεε σαν από πηγή και που έφυγε νωρίς - πολύ νωρίς. Τον σκέφτομαι συχνά, μπορεί και καθημερινά, για χίλια-δυο ερεθίσματα της μνήμης. Αλλά χθες ήταν από τις λίγες φορές που τον σκέφτηκε για ενεστώτα λόγο βλέποντας τον Μήτσι...

Εικόνες άλλων εποχών όχι ως αφιερώματα, ή από άποψη (όπως λόγου χάρη γινόταν με τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο), αλλά λόγω αδήριτης ανάγκης. Επειδή οι διαφημίσεις έχουν κατακρημνιστεί και κάτω από τα μπάζα είναι θαμμένες οποιεσδήποτε προθέσεις για ζωντανό, φρέσκο πρόγραμμα. Και βλέπουμε εικόνες μέσα από υφαντά αράχνης που πέφτουν σαν τα παλιά σεμεδάκια τής γιαγιάς στις οθόνες μας.

(Το θέμα ανανεώθηκε, ενημερώθηκε  -update δεν το λένε; - με προσθήκη το πρωί της 26ης Ιουλίου). 
Είμαι βέβαιος ότι όταν έρθει επιτέλους ο Σαβιόλα, θα βρεθεί τουλάχιστον ένας που θα του πει «πάλι εδώ είσαι εσύ;»
Μανώλης Γρηγοράκης (από το fb).

Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

Ο Ρέμος, το πάρτι, οι ναυμάχοι τής Μυκόνου και η αισχρότητα με Σόιμπλε

Ο Ρέμος απάντησε στις κατηγορίες για το χιούμορ που έκανε σχετικά με την αναπηρία τού Σόιμπλε ότι «απλώς είναι χιούμορ, το χιούμορ του μέσου Έλληνα». Λάθος. Και δικό του και του μέσου Έλληνα (αν ισχύει). Τον Σόιμπλε τον κρίνουμε, τον αποστρεφόμαστε, τον αντιπαθούμε, τον χλευάζουμε, τον βρίζουμε γι’ αυτό που αντιπροσωπεύει, γι’ αυτό που έχει επιβάλει στην Ευρώπη, γι’ αυτό που είναι πολιτικά. Όχι για το σωματικό του πρόβλημα. Και ήταν αισχρότητα να φωνάζει από μικροφώνου στο μυκονιάτικο χλιδάτο πάρτι με όλο το σελεμπιταριό, πως αν ο Γερμανός δει τόση σπατάλη θα «σηκωθεί και θα περπατήσει ο πούστης». Και από κάτω οι επαναστάτες σκαφάτοι ναυμάχοι και λοιποί αγωνιστές τής Μυκόνου να παραληρούν.  

Η δημοσιογραφική παράδοση των οπισθίων

Ο μίνι καύσωνας της ερχόμενης Παρασκευής (38άρι, όχι και υπερβολικά πράγματα) αναγγέλλεται με τέτοιες (περίπου ή και ακριβώς) φωτογραφίες. Το είδα πριν από λίγο σε σάιτ (έγκυρο και σοβαρό κατά τα άλλα). Η δημοσιογραφική εικονογραφική παράδοση των οπισθίων συνεχίζεται από γενιά σε γενιά. Η συνέχεια βιντεοσκοπημένη το βράδυ στα δελτία. (Ο τίτλος θα μπορούσε να ήταν: «Όταν ο πισινός κερδίζει σε ενδιαφέρον το πρόσωπο»).

Οι μικρές χαρές του Μπένι

Η φωτογραφία έχει τον συμβολισμό της: ο Σαμαράς σκυθρωπός, ή τουλάχιστον σκεπτικός, η κοπέλα στο βάθος τουλάχιστον ανέκφραστη, και ο κύριος αριστερά… φιλόδοξο παιδί χαρά γεμάτο. Χαμογελάει, ποζάρει στο φακό κι είναι πανευτυχής. Για εκείνον δεν έχουν και τόση σημασία τα μικροπροβλήματα που ταλανίζουν τους άλλους, σαν κι αυτό με το δημόσιο χρέος που έφτασε στο 160% του ΑΕΠ, αλλά: το ότι μπήκε στην κυβέρνηση, ότι τυπικά είναι δεύτερος τη τάξει, ότι φωτογραφίζεται δίπλα στον πρωθυπουργό και ότι θα ταξιδέψει μαζί του στην Αμερική για τον Ομπάμα ως υψηλός συνοδός. Οι μικρές χαρές της ζωής…

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

Γυμνός βασιλιάς, όρθιος Στουρνάρας

** Ο μελλοντικός βασιλιάς που γέννησε η Μίντλεντον ήταν γυμνός. Κυριολεκτικά!
** Έπεσε το σάιτ του υπουργείου Οικονομικών. Έμεινε όρθιος ο Στουρνάρας (ακόμα).
** Κάποια Ντάμα μπορεί να έκρυβε τόσο καιρό τον καταδιωκόμενο Αλβανό Κούπα.
 ** Σύμφωνα με τη Eurostat αυξήθηκε κατά 24,1% σε ετήσια βάση το ελληνικό δημόσιο χρέος και έφτασε στο 160,5%. Σασπένς στόρι. 
** Ο Νικόλας Ζέππος, όγδοος πρύτανης του Πανεπιστημίου Βάντερμπιλτ τού Τενεσί, είναι ανάμεσα στους πιο υψηλά αμειβόμενους πρυτάνεις Πανεπιστημίων. Για να καταλάβετε, ξεπέρασε ακόμα και τις αμοιβές τού καθηγητού ΓΑΠ.

Διαδικτυακή συζήτηση για Παναθηναϊκό

Ο συνάδελφος Γιώργος Σπανουδάκης, που με συνέπεια και επιτυχία κάλυψε επί χρόνια το ρεπορτάζ του Παναθηναϊκού στον «Αθλητική Ηχώ» (και όχι μόνο), όλο και περισσότερο βελτιώνει την πράσινη ιστοσελίδα aioniapistos.gr την οποία διευθύνει. Και συνεχώς πρωτοτυπεί. Σε αυτό το πλαίσιο απόψε στις 11 ανοίγει διαδικτυακή συζήτηση με τους αναγνώστες επισκέπτες του σάιτ, διάρκειας μιας ώρας. Διαβάστε εδώ.

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013

Το Ντιτρόιτ της Ευρώπης;

Η ΠΤΩΧΕΥΜΕΝΗ ΠΟΛΗ, ΤΟ «ΟΠΩΣ ΑΜΕΡΙΚΗ» ΚΑΙ ΟΙ ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ ΠΟΥ ΕYΩΔΙΑΖΑΝ CAMAY

Στο Ντιτρόιτ οι βιομηχανίες κλείνουν, όπως και στην Ελλάδα. Η ανεργία χτυπάει ασύλληπτα νούμερα, όπως και στην Ελλάδα. Οι δημόσιες υπηρεσίες υποβαθμίστηκαν, όπως και στην Ελλάδα. Η διαφθορά στα «καλά χρόνια» έκανε πάρτι, όπως και στην Ελλάδα. Ο πολίτες εγκαταλείπουν την πόλη αναζητώντας μεροκάματο, όπως και στην Ελλάδα. Οι συνταξιούχοι αυξήθηκαν και αντιστοιχούν δύο σε έναν εργαζόμενο, όπως (υπάρχει τάση να γίνει) και στην Ελλάδα. Το 1/3 των νοικοκυριών ζει κάτω από τα όρια της φτώχιας, όπως (περίπου) και στην Ελλάδα. Με την κρίση του 2008 τα τοξικά στεγαστικά δάνεια εκτοξεύτηκαν, όπως και στην Ελλάδα. Η εγκληματικότητα έφτασε στα ύψη, όπως και στην Ελλάδα. Οι μισθοί περικόπηκαν, όπως και στην Ελλάδα. Οι ομοιότητες είναι πολλές, οι φόβοι απαράλλαχτοι. +/- Δείτε τη συνέχεια

Θυμάμαι πριν από χρόνια – μιλάμε για δεκαετίες – κάποιους Ελληνοαμερικανούς που έφτασαν οικογενειακά ένα καλοκαίρι στο πατρικό τους, στη γειτονιά, για διακοπές. Άρχοντες! Με τα δολάριά τους να ρέουν, το άρωμα του Camay να διαχέεται στο πέρασμά τους, την αμερικάνικη τσίχλα-φυλλαράκι, την gum, να αρωματίζει τις λέξεις τους, τα πολύχρωμα αμπάλωτα φαρδιά τους ρούχα να κυματίζουν σαν σημαίες σε κοντό ιστό, τις οδοντόκρεμές τους σε θηριώδη σωληνάρια. Κι ακόμα θυμάμαι τα ρολόγια με τα χρωματιστά λουράκια, τα κοσμήματα, τις εκδρομές, την αξάν, το «εμείς στην Αμερική», το χαϊλίκι τους, την ανοιχτοχεριά τους (όταν κερνούσαν όλον τον χωματόδρομο… σουβλάκια, σχεδόν κάθε βράδυ!) και την υπερηφάνεια τους γι’ αυτό που έγιναν από αυτό που ήταν.

Τότε, πιτσιρίκος, άκουσα πρώτη φορά για μια πόλη που δεν την έλεγαν Νέα Υόρκη, Ουάσινγκτον, Βοστόνη ή Σικάγο. Την έλεγαν Ντιτρόιτ, ήταν πλούσια κι αυτή που τους έκανε να φοράνε φανταχτερά αμπάλωτα ρούχα, να κερνάνε δεκάδες σουβλάκια και να ευωδιάζουν Camay.

Αυτές τις μέρες σκέφτομαι τους ευτυχισμένους Ελληνοαμερικανούς από το Ντιτρόιτ στη δεκαετία της δικής μας φτώχειας και της δικής τους νεοπλουτίστικης νιρβάνας. (Να είναι καλά όπου και να είναι, αν είναι…) Και μαζί σκέφτομαι ότι είναι η μοναδική φορά που το σλόγκαν «όπως Αμερική» δεν φέρνει χαμόγελα και θυμηδία αλλά ανατριχίλα. Όπως φέρνει τρόμο το ερώτημα «μήπως είμαστε το Ντιτρόιτ της Ευρώπης;».

Δεν ξέρω αν αυτό το «μήπως» θα πέσει – και πότε – σαν μαρκίζα σε πτωχευμένο, εγκαταλειμμένο μπακάλικο εκείνης της παλιάς δεκαετίας και γίνει σκέτα «είμαστε το Ντιτρόιτ τής Ευρώπη». Στηρίζεται σε σαθρό τοίχο και σε σκουριασμένο καρφί.

Διον. Βραϊμάκης

Sex story

Ένα σαρδάμ έκανε παρουσιάστρια του Sky Sports προλογίζοντας θέμα για τον Μουρίνιο. Αντί να πει «πεινασμένος για επιτυχία (successείπε «πεινασμένος για sex». Όχι, δεν έκανε λόγο για «seχ (success) story» ώστε το σαρδάμ να μας ταιριάζει απόλυτα. +/- Δείτε πιο κάτω το σύντομο βίντεο με το σεξιστικό σαρδάμ

Κουβέλη κατόρθωμα...

Στο 2,8% δείχνει η τελευταία δημοσκόπηση ότι βρίσκεται η ΔΗΜΑΡ. Η οποία μήνες πριν από τις εκλογές, περίπου τον Φεβρουάριο-Μάρτιο, με ένα δημοσκοπικό ποσοστό κοντά στο 18% (αν θυμάμαι) προαλειφόταν να γίνει αυτό που επεδίωκε. Και τελικά έγινε μόλις τώρα: ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ! Ο Κουβέλης το κατάφερε.

Η Γερμανία μέσα μας!

Χαλάει ο καιρός από το βράδυ της Κυριακής προς το ξημέρωμα της Δευτέρας.
Καταιγίδες, βροχές, χαλάζι, δυνατοί άνεμοι.
Όλο και περισσότερο γινόμαστε Γερμανία!

Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

ΠΑΣΟΚ, όσο πιο μακριά τόσο πιο καλά

Το ΠΑΣΟΚ ολοκλήρωσε χθες τη μετακόμιση από την Ιπποκράτους στη Χαριλάου Τρικούπη, αφήνοντας φέσι νοίκια σαν κακός ενοικιαστής. Μεταφέρθηκαν, λέει, και τα προσωπικά αντικείμενα του απόντος Βαγγέλη Βενιζέλου – υποθέτω και όσα στικάκια είχε εκεί. Δεν ξέρω τι έκαναν με το πολυτελές γυμναστήριο του Γ.Π. και των στελεχών. Το περασμένο Σεπτέμβρη είχε γραφτεί πως καμιά πενηνταριά κομμάτια βγήκαν στο σφυρί, κοψοχρονιά, για να μαζευτεί κάνα φράγκο.

Το ΠΑΣΟΚ επιστρέφοντας στην ιστορική του βάση δένεται πάλι με τις βαθιές του ρίζες. Με τα γραφεία των Άκηδων, των Μαντέληδων, των Κοσκωτάδεων, των Πάμπερς, των διορισμών, της πρασινοποίησης του τόπου – γενικά των μεγάλων στιγμών του κόμματος.

Ελπίδα και προσδοκία μας η επόμενη μετακόμιση να γίνει όσο πιο μακριά είναι δυνατόν. Να γίνει στα σύνορα, ακρίτας. Ή στις Βρυξέλλες, ακρίδα. Ίσως καλύτερα στην καρδιά της συνείδησής του, στο Βερολίνο. Ηρακλείδες τού στέμματος της Κυρίας.

Το ισοζύγιο στις μεταγραφές του ΠΑΟ

«Χειρότερα από πέρσι δεν μπορεί να πάει ο Παναθηναϊκός (υπάρχει πιο κάτω από την 6η θέση;), άρα μπορεί να ελπίζει ο κόσμος. Γιατί αν η ομάδα τους αποκτούσε αυτούς τους ποδοσφαιριστές στα "φόρτε" τους θα χρειαζόταν καμιά 20αριά εκατομμύρια! Για να δούμε και με Σισόκο-Καστιγιόν-Ντιαρά τι θα γίνει, τώρα που "λεφτά υπάρχουν"».

** Απόσπασμα από σχόλιο του Μιχάλη Κοσμετάτου στο mypao1908. Διαβάστε εδώ.

Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2013

Τι σόι μπλε πολυκατοικία;

Ο ΡΕΝΤΦΟΡΝΤ, ΤΑ... ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ-ΚΟΥΜΜΟΥΝΙΑ,  ΤΟ ΦΛΟΡΑΛ ΚΑΙ Ο ΝΕΑΡΟΣ ΜΑΛΛΙΑΣ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΤΑΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΛΛΑΚΡΑ

Γράφει ο BADDOG 

Είμαι στο «Βοξ» των Εξαρχείων. Στο εκράν «Ο Κανόνας της Σιωπής». Πρωταγωνιστής ο ρυτιδιασμένος Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Υποδύεται τον Νικ Σλόαν, ο οποίος διαφεύγει επί 30 χρόνια τη σύλληψη για τη συμμετοχή του -τον καιρό του κινήματος κατά του Βιετνάμ- στην (αριστερή) οργάνωση «Γουέδερ Αντεργκράουντ» που χρεώνεται το θάνατο ενός ανθρώπου κατά τη διάρκεια «απαλλοτρίωσης» σε τράπεζα. Ο Νικ ζει όλα αυτά τα χρόνια με ψεύτικο όνομα (Τζέιμς Γκραντ) κι εργάζεται ως δικηγόρος. Ώσπου μια μέρα, εξαιτίας ενός ταπεινού κι απλήρωτου δημοσιογράφου (ενσαρκώνει ο Σία Λε Μπεφ), αποκαλύπτεται… Στο διάλειμμα της ταινίας πλησιάζω στην «κουπαστή» του στηθαίου κι αγναντεύω από ψηλά προς το δρόμο. Το μάτι ισιώνει. Κεντράρει ακριβώς απέναντι, σ’ ένα από τα τραπεζάκια τού «Φλοράλ», στο ισόγειο της διάσημης «μπλε πολυκατοικίας» που μόνο μπλε δεν είναι. Σε έναν ώριμο κύριο. Κάτι (νομίζω ότι) μου θυμίζει… +/- Δείτε τη συνέχεια

Λες, σκέφτομαι, να είναι πτυχιούχος Νομικής κι αυτός, σαν τον Σλόαν; Να τον λένε και Νικ; Σε τσάκωσα, θριαμβολογώ από μέσα μου. Προσπερνώ στα γρήγορα ότι είναι αργά το βράδυ και πίνοντας τέτοια ώρα φραπέ ο εν λόγω τύπος θα μετράει όλη νύχτα… λουλουδάκια στη νυχτικιά της κυρά – Νίκαινας και κάνω μεταβολή. Πρέπει να επιστρέψω στη θέση μου για τη συνέχεια της ταινίας.

Ωστόσο, με το «σφύριγμα της λήξης» κατεβαίνω του σκοτωμού τα σκαλιά, για να πάω να δω από κοντά τον τύπο στο «Φλοράλ». Το ένστικτο του ταπεινού δημοσιογράφου-θηρευτή αγριεύει, η απόσταση από τη μεγάλη επιτυχία είναι δυο δρασκελιές… Πλησιάζω και… γιες, καλά το(ν) είχα υποψιαστεί: ο Νικ Δένδιας! Ναι, εκείνος ο νεαρός μαλλιάς που στα νιάτα του τριγυρνούσε στα Εξάρχεια και άλλα κακόφημα μέρη κι επί 30 χρόνια κρυβόταν πίσω από τη… φαλάκρα και από το μανδύα του δικηγόρου, εσχάτως και του υπουργού.

Δεν κάθεται πλέον κανείς στο συγκεκριμένο τραπεζάκι, αφού ο κύριος του διαλείμματος έχει φύγει στο μεταξύ, όμως το σημάδι στην καρέκλα έχει μείνει (πηγαίνετε και κάνα σινεμά δεν θα σας πω όλο το σενάριο!…). Εξάλλου, τον άκουσα καλά τις προάλλες τον Νικ Δένδιας στον ΣΚΑΪ. Που είπε ότι πεθύμησε να πιει έναν καφέ στο «Φλοράλ». Θα μου πεις, βέβαια, ότι αν πήγαινε ο Δένδιας για φραπέ στην πλατεία Εξαρχείων, τ’ αστυνομικά μέτρα θα ωχριούσαν μπροστά στα σημερινά για τον Σόιμπλε. Θ’ απαγορευόταν κάθε συνάθροιση άνω των δύο ατόμων, ει μη μόνον. Ακόμη και συνάθροιση δύο ατόμων σε πινεζοκαρφωμένη φωτογραφία κινηματογραφικής εισόδου, ιδίως αν επρόκειτο για τίποτα… αμερικανοκομμούνια σαν τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ και τη Σούζαν Σάραντον.

«Αστακός» η περιοχή από το φόβο μη τυχόν εκτοξευθούν από τους θαμώνες της πλατείας κατά του λατρεμένου Δένδια περισσότερα πιάτα απ’ όσα ανάγκασαν κάποτε τον… Καζαντζίδη ν’ αποσυρθεί από τις πίστες! Από την άλλη, όμως, αν στον «Κανόνα της Σιωπής» ολόκληρο FBI κυκλώνει ένα ξενοδοχείο και ο από τριακονταετίας απόμαχος του ακτιβισμού Ρόμπερτ Ρέντφορντ τούς ξεφεύγει διά περιπάτου, γιατί να μην πάει και ο σούπερ ήρωας Νικ Δένδιας αφρούρητος για καφέ στη Θεμιστοκλέους κι Αραχώβης;

Εξάλλου, η Μίμι Λούρι (Τζούλι Κρίστι), η αμετανόητη ιδεαλίστρια της «Γουέδερ Αντεργκράουντ», παραδίδεται εν τέλει κι ελόγου της στις αρχές. Κι αφού δεν απειλεί ούτε η Μίμι τον Νικ Δένδιας, έχει εξαλειφθεί και ο τελευταίος κίνδυνος για τον αγαπημένο μας υπουργό. Υπάρχει, πάντως, ένα κενό στην αφήγηση του ίδιου του Νικ Δένδιας. Αν αληθεύει η καταγγελία που είχε κάνει Παπαδημούλης, πριν από μήνες, ότι στα νιάτα του ο Δένδιας ήταν μέλος του ακροδεξιού ΕΝΕΚ, χλομό να πήγαινε ο νεαρός Νικ για καφέ στην καρδιά των Εξαρχείων… Δεν θα τα χαλάσουμε, όμως, για ένα κενό στην αφήγηση. Όπως έχει πει κι ο Μαρκ Τουέιν (νομίζω αυτός, έλεγε κάτι τέτοια έξυπνα): «Μην αφήνεις την αλήθεια να χαλάσει μια ωραία ιστορία»

Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013

Εθνική υπερηφάνεια!



Καλώς ήρθατε, κύριε Σόιμπλε! 
+/- Δείτε τη συνέχεια












Δίστομο


Καλάβρυτα





Κοντομάρι Κρήτης (από το Γερμανικό Φωτογραφικό Αρχείο, υλικό που έφερε στη δημοσιότητα με βιβλίο του ο Β. Μαθιόπουλος)















H Νέα Εποχή















Και η νεότερη




















H Ελπίδα του έθνους, το πατρικό ενδιαφέρον του Ηγεμόνα (Εσύ ό,τι πεις) 


















Παλιές αξίες: Σάντας, Γλέζος

Πάει ο καφές, γ@μώ το κεφάλι του!

Νίκο, πες στον Κώστα και στον Γιώργο πως δεν θα πάμε για καφέ στη Βαλαωρίτου: απαγορεύονται οι συγκεντρώσεις, είμαστε τέσσερις και έρχεται γ@μώ το κεφάλι του. (Πάλι άφησα ανοιχτό το μικρόφωνο, ο μ@λ@κ@ς).

Ψαριανός, στροφή προς τις παραγωγές...

Ο Ψαριανός ήταν ανάμεσα στους τέσσερις βουλευτές της ΔΗΜΑΡ που (από κεφαλιού τους) υπερψήφισαν τέσσερα άρθρα περισσότερα από όσα είχε επιλέξει το κόμμα. Το παλικάρι έκανε ένα ακόμα βήμα προς τα δεξιά. Στο επόμενο θα πηδήξει εκτός Βουλής. Και θα γυρίσει στις μουσικές του παραγωγές – αν βρει όρθιο και πρόθυμο σταθμό.

Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

Κάνε την επανάσταση για πάρτη σου!

Κουκουλόπουλος και Κουκοδήμος ήταν τα πιο βαριά πεπόνια στους αντιρρησίες για το φορολογικό νομοσχέδιο. Διαπρύσιες ομιλίες και δήλωση απείθειας ο πρώτος, εξαφανισμένος από το πρωί ο δεύτερος – δεν απαντούσε σε τηλέφωνα, δεν έδινε σημεία ζωής, δεν φαινόταν διατεθειμένος να εμφανιστεί και να ψηφίσει. Η συνείδησή τους δήθεν επαναστάτησε για παράλογα άρθρα τού παράλογου νόμου. Φυσικά, τούτη την ώρα οι πληροφορίες λένε πως είναι με το «ναι» στην άκρη τής γλώσσας τους. Καμιά σημασία! Είτε ψηφίσουν θετικά είτε αρνητικά η ουσία είναι μία: επαναστάτησαν για την πάρτη τους οι δυο εθνοπατέρες. Ο Κουκουλόπουλος επειδή είχε στο τσεπάκι την υπουργική καρέκλα με τον ανασχηματισμό και τελικά τον γκρέμισαν σε θέση υφυπουργού που δεν τη δέχτηκε Ο Κουκοδήμος επειδή δεν του δόθηκε το υφυπουργείο αθλητισμού που του ήταν όνειρο από τότε που πήδηξε από τον αθλητισμό στην πολική με θεαματικό άλμα. Όχι πως καίγονταν και οι δύο γι’ αυτούς που θίγει το νομοσχέδιο. Για την πάρτη τους καίγονταν.

Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

Ένας ολοζώντανος δημοσιογραφικός εφιάλτης και μια πραγματική ιστορία

Ο ΟΝΕΙΡΙΚΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΤΗΣ ΤΟΥΑΛΕΤΑΣ ΚΑΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΑΝ 6,6 ΕΥΡΩ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ, ΓΙΑ ΠΕΝΤΑΩΡΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΕΠΙ 30 ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΝ ΜΗΝΑ.

Ξύπνησα με έναν επαγγελματικό εφιάλτη που έτσι κι αλλιώς τον βιώνουμε στο ξύπνιο μας: ο εκδότης – ένας εκδότης, όχι συγκεκριμένος – μου ζητούσε ραντεβού στις 5 το πρωί (αν και μετά το μεσημέρι είμαστε καθημερινά τουλάχιστον για 12 ώρες στο ίδιο κτήριο) και με προϊδέασε για τον λόγο τής συνάντησης. Έμαθα τις λεπτομέρειες τα χαράματα στο ραντεβού τής αφυπνισμένης τσίμπλας. Από το τέλος του μήνα θα έχανα την επιτελική μου θέση, και θα είχα τις εξής αυξημένες και πολλαπλές αρμοδιότητας: ρεπορτάζ αεροδρομίου (υπάρχει και τέτοιο;) για να καταγράφω με λεπτομέρειες τις αφίξεις προσωπικοτήτων τής ΕΕ, το μεσημέρι πληκτρολόγηση χειρόγραφων επιστολών από αναγνώστες, μεταφράσεις ειδήσεων από μια άγνωστη περίεργη γλώσσα που έχει μόνο οδοντικά και συριστικά σύμφωνα την οποία όφειλα να ξέρω, το απόγευμα μια-δυο συνεντεύξεις από πρόσωπα της ημέρας, ριράιτινγκ, «αλλά άμα χρειαστεί θα γράφεις και κάνα ματσάκι» και το βράδυ «ένα χεράκι βοηθείας στους διορθωτές», μερικές τηλεφωνικές ανταποκρίσεις (ακόμα υπάρχουν τέτοιες στην εποχή των ι-μέιλ;), μια-δυο ώρες στο τηλεφωνικό κέντρο και κλείσιμο σελίδων. Μου έκλεισε πονηρά το μάτι, λέγοντας πως… +/- Δείτε τη συνέχεια

…είμαι από τους λίγους τυχερούς (λόγω πολυετίας) που δεν θα αδειάζουν τα τασάκια, δεν θα σκουπίζουν-σφουγγαρίζουν, δεν θα αλλάζουν το χαρτί στην τουαλέτα και δεν σβήνουν όλα τα φώτα στα γραφεία τη νύχτα όταν θα φεύγει και ο προτελευταίος, κάνοντας όλα αυτά μαζί με τις άλλες δημοσιογραφικές ή δημοσιογραφοδήθεν ευθύνες. Ο μισθός μου, είπε, θα είχε την αναγκαία λογική μείωση για να επιβιώσει η επιχείρηση και κάτι μου πέταξε για «πενήντα ευρώ», νομίζω τον μήνα, αλλά για να μην τον αδικώ μπορεί να είπε και την εβδομάδα – δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά. (Το μόνο σίγουρο ήταν ότι έπαιζε πάνω στο γραφείο του με ένα μπλοκάκι αποδείξεων παροχής υπηρεσιών).

Μου έδωσε το δικαίωμα της άρνησης αν το έκρινα και μου έδειξε την είσοδο όπου συνωστίζονταν απόφοιτοι δημοσιογραφικών σχολών που σήμερα τελειώνουν και αύριο πιάνουν δουλειά (θα επιλέγονταν, είπε, αυτοί με ημιτελή ελληνικά και ατελές νευρικό σύστημα για να μην εγείρουν απαιτήσεις αργότερα). Του απάντησα ότι θα το σκεφτώ, αλλά προηγουμένως ενδιαφέρθηκα να μάθω ποιοι τουλάχιστον θα ήταν οι νέοι διευθυντές και αρχισυντάκτες. «Τα παιδιά που επιμελούνταν πέρσι τη Δ΄ Εθνική, με κάποια άλλα που έγραφαν τα φαρμακεία και το τηλεοπτικό πρόγραμμα γιατί είναι φτηνοί», απάντησε.

Ξύπνησα με ένα αίσθημα αποφασιστικότητας, με ένα ψυχικό κύμα ανυποχώρητης επαναστατικότητας, αποφασισμένος να φωνάξω (και με αυτήν την κραυγή άνοιξα τα μάτια μου) «ΑΡΝΟΥΜΑΙ»! Αλλά ανακάθισα στο μαξιλάρι. Προσπάθησα να ελέγξω την αναπνοή μου (σαν από Μαραθώνιο σε ανηφόρα) κι άρχισα να το σκέφτομαι. Μήπως κάνω καμιά βλακεία και χάσω τη δουλειά μου; Δεν σου χαρίζει κανείς πενήντα ευρώ σήμερα χωρίς να κάνεις κάτι...

Υστερόγραφο: Με ελάχιστες γνώσεις τής φροϋδικής θεωρίας αναζήτησα σε απωθημένες δράσεις τού λίμπιτό μου (μετά από τόσες σεξιστικές δράσεις της τρόικας σε βάρος μας) την αιτία. Αλλά τη βρήκα σε μέιλ συναδέλφου που μου εξηγούσε τα αίτια της απώλειας της δουλειάς του σε ένα Μέσον ενημέρωσης (ο Θεός να το κάνει) – κι αυτό το μέιλ είναι πραγματικό, όχι ονειρικό. Μου γράφει ο καλός μου συνάδελφος και φίλος από τα παλιά:
«Μου ζήτησε μείωση σε ποσοστό 55%, να δουλεύω με 400 ευρώ στην εφημερίδα και στο σάιτ. Στην πρώτη συνάντηση μου είπε ότι μπορώ, αν θέλω, να μείνω σε κάποιο από τα δύο με 200. Την επόμενη, του ζήτησα να μείνω στην εφημερίδα αλλά το γύρισε και απάντησε πως πάνε πακέτο. Ήθελε να δουλεύω 4-5 ώρες κάθε μέρα στο σάιτ, για 30 μέρες, δηλαδή χωρίς ρεπό, με 200 ευρώ. Που σημαίνει για 6,6 ημερησίως. Τον ρώτησα αν εκείνος θα δούλευε τόσο πολύ και κάθε μέρα για 6,6 ευρώ. Δεν απάντησε και το θέμα έμεινε μετέωρο. Δεν με πήρε τηλέφωνο από τότε».
(Η δουλειά – φευ! – είχε χαθεί…) 

Διονύσης Βραϊμάκης