Σάββατο, 31 Αυγούστου 2013

Η διαχρονική φρίκη στον Τύπο!

Εν αρχή το αυγό και η κότα: ο Τύπος διαμορφώνει τις φτηνές και κανιβαλικές ορέξεις τού αναγνωστικού κοινού ή το κοινό τραβάει από το μανίκι τον Τύπο και τον σέρνει; Οι φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από τους πρώτους ανθρώπους που μπήκαν στο διαμέρισμα του Ασλάνη μετά τον θάνατό του, και προφανώς πουλήθηκαν προς δημοσίευση, προκάλεσαν οργή. Δεν αμφιβάλλω ότι ανάμεσα στους εξοργισμένους ήταν πολλοί που καταναλώνουν καθημερινά ασύλληπτες ποσότητες δημοσιογραφικών αποβλήτων. Και το κάνουν με βουλιμία. +/- Δείτε τη συνέχεια

Αλλά ο φαρισαϊσμός, η υποκρισία, η προκάτ οργή («τώρα θυμώνω») είναι γραμμένη στα ανθρώπινα χρωμοσώματα. Δεν μένω εκεί. Μένω στη σχέση Τύπου-αναγνώστη που είναι αμφίδρομη. Θυμάμαι πριν από χρόνια σε ανάλυση ιταλικού περιοδικού υπήρχε το κατασταλαγμένο συμπέρασμα: από τη μια μεριά του αγωγού με τα βοθρολύματα, έγραφε, βρίσκεται ο κίτρινος δημοσιογράφος και από την άλλη ξερογλείφεται ως την τελευταία σταγόνα ο πειναλέος καταναλωτής αναγνωσμάτων. Ο αναγνώστης, ο θεατής και ο ακροατής διψούν για πραγματικό αίμα κι όχι κινηματογραφική κέτσαπ.

Τη δεκαετία του ΄80 ο Αλέκος Φιλιππόπουλος (κορυφαίος εφημεριδάνθρωπος που άλλαξε τη μορφή, τον τρόπο γραψίματος και τον προσανατολισμό των εφημερίδων) είχε δημοσιεύσει μεγάλη φωτογραφία, σε όλο το πλάτος της πρώτης σελίδας τού «Έθνους», που απεικόνιζε το τεμαχισμένο και «συναρμολογημένο» πτώμα μιας δύστυχης κοπέλες στον πάγκο του νεκροτομείου. Φρίκη!

Όμως με τις φωνές οργής εξακοντίστηκε εκείνη τη μέρα και η κυκλοφορία τής εφημερίδας. Όπως έγινε προχθές με τα κοπάδια των χρηστών τού ίντερνετ που πληκτρολογούσαν μανιωδώς για να βρουν και να καταναλώσουν οπουδήποτε τις φωτογραφίες τού νεκρού Ασλάνη και οι οποίες στο μεταξύ είχαν κατεβεί από το σάιτ μετά τις αντιδράσεις. Ή όπως έγινε γύρω στα 1990 όταν πέθανε από ανακοπή μπροστά στην κάμερα της κρατικής τηλεόρασης δημοσιογράφος παρουσιαστής εκπομπής.

Τότε έκαναν χαϊλάιτ τον θάνατο ενός ανθρώπου – την πιο προσωπική, την πιο ιδιωτική, την πιο ιερή στιγμή του. Πρόβαλαν και ξαναπρόβαλλαν τα μονταρισμένα συμπυκνωμένα δευτερόλεπτα της κατάρρευσής του ώσπου να χορτάσει το φιλοθεάμων κοινό από live θανατικό. Ο θάνατος είχε γίνει θέαμα!

Διον. Βραϊμάκης

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport)

Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

Γιατί ο Μπένι θέλει πόλεμο...

Πονηρός ο Μπένι! Πριν καν αποφασίσει ο ΟΗΕ, τάχθηκε ανοιχτά υπέρ της επέμβασης στη Συρία. Ρίχνοντας τον Άσαντ, σου λέει, μένει κενή μια θέση πρωθυπουργού... 

Νίκος Σαρίδης (από το fb)

Εκείνη είχε γεράσει...

Ο Κλιντ Ίστγουντ μετά από 17 χρόνια γάμου χωρίζει την Ντίνα Ρουίζ που ήταν κατά 35 χρόνια νεότερη. Δεν πήγαινε άλλο, είχε παραμεγαλώσει. (Εκείνη, όχι αυτός). 

Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2013

Ο οπαδός (και τώρα αθλητικός αρθρογράφος) Ανδρέας Λοβέρδος

Κόκκινη γραβάτα 1
Η ΥΓΕΙΑ ΤΩΝ ΜΠΑΣΚΕΤΜΠΟΛΙΣΤΩΝ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΟ «ΦΩΣ» ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ

Ο Ανδρέας Λοβέρδος είναι μια σύμπηξη πνευματικών δυνάμεων, ένα συμπίλημα γνώσεων, μια επιτομή δεξιοτήτων (συγγνώμη για την ορολογία, αλλά πανεπιστημιακός είναι αυτός, δεν τον προσεγγίζεις διαφορετικά). Ένα κατεβατό σύνθετων επιθέτων με πρώτο συνθετικό το «πολύ» σκιαγραφούν την προσωπικότητά του: πολυπράγμων, πολυμαθής, πολυτάλαντος, πολυσυλλεκτικός, πολυσχιδής, πολυγραφότατος, πολύπλευρος, πολύπειρος, πολύγνωρος, πολυεπίπεδος – φυσικά και ΠΟΛΥΛΟΓΑΣ! (Στην πολιτική του διαδρομή αποδείχτηκε και πολύγνωμος γιατί άλλα έλεγε ως υπουργός μνημονιακής κυβέρνησης κι άλλα ως αρχηγός αντιμνημονιακής πολιτικής κίνησης). +/- Δείτε τη συνέχεια

Κάποτε όποιο κουμπί να πατούσες στο τηλεκοντρόλ Λοβέρδο θα έβλεπες. Καταλάβαινες ότι άλλαζες κανάλι μόνο από τις διαφορετικές γραβάτες. Όμως κι αυτό με την πολιτική του εξέλιξη δεν ίσχυε. Όταν έφυγε από την κυβέρνηση, έφυγε από το κόμμα, έφυγε από την ομάδα των Μπέιγουοτς διασωστών μας και κινδύνευσε (κινδυνεύει) να φύγει από την πολιτική με τα συρρικνωμένα εκλογικά του ποσοστά, μονιμοποίησε το κόκκινο χρώμα στον λαιμοδέτη του. Ήταν το ισχυρότερο πολιτικό επιχείρημα για να προσθέσει κάνα ψήφο στα δεκαδικά του ποσοστά.

Κόκκινη γραβάτα 2
Πολιτικό του λάθος ότι ανακοίνωσε την ίδρυση του κομματικού σχηματισμού από το γήπεδο του Σπόρτινγκ κι όχι από το ΣΕΦ που θα παρέπεμπε σε άλλους συνειρμούς. Ή ακόμα από το κλειστό τού Ρέντη όπου τα πολιτικά οφέλη θα ήταν μεγαλύτερα. Τώρα ο πολυπράγμων, πολύπλευρος και πολύγνωρος Λοβέρδος αρθρογραφεί για τα κόκκινα συλλογικά του αισθήματα. Και χθες διάβαζα στο «Φως» την εμβριθή του ανάλυση για τον ενισχυμένο μπασκετικό Ολυμπιακό.

Ένα άρθρο με πρώτους πληθυντικούς και κτητικές αντωνυμίες για να υπογραμμιστεί η ομογενοποιήσει με τον αναγνώστη (λ.χ. «οι παίκτες μας» ή «δεν κινδυνεύουμε να ξεμείνουμε» από υλικό).

Κόκκινη γραβάτα 3 (βρήκαμε άλλες 1013)
Μόνο σε ένα σημείο τού άρθρου, μία και μοναδική λέξη, σε έκανε να νιώθεις ανατριχίλα φόβου. Ο Ολυμπιακός, έγραφε, είναι καλύτερος από πέρσι, αλλά «το γήπεδο και η ΥΓΕΙΑ των παικτών μας θα τα κρίνουν αυτά». Διάβασα «υγεία» και μακάρισα τα παιδιά της ομάδας. Ευτυχώς, σκέφτηκα, που δεν είναι ακόμα υπουργός Υγείας. Μπορεί να κινδύνευε και η δική τους η υγεία. Όσο η δική μας…

Διον. Βραϊμάκης 

(Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη Live Sport)

Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2013

Ο Άκης οι… μυστικές υπηρεσίες τού ΠΑΣΟΚ και η «αγάπη» του ΠΑΟΚ

Ο Τσοχατζόπουλος δεν δέχτηκε να εξεταστεί κατ’ αντιπαράθεση με τον εξάδελφο (γιατί «θα γίνει θέατρο»), μίλησε για μυστική υπηρεσία πληροφοριών του ΠΑΣΟΚ (έχουν και τέτοια!) και είπε για τον Σαχπατζίδη ότι του υποσχέθηκε ότι θα τον υποστήριζε «μέσω ΠΑΟΚ αλλά και ρωσοπόντιων που είχαν εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη». Όσο και να μην παίρνεις στα σοβαρά έναν άνθρωπο που προσπαθεί με το πινέλο του εύγλωττου θράσους του να κάνει το μαύρο άσπρο, μέσα από τις μπουρμπουλήθρες που φτιάχνουν τα λόγια του βγαίνουν και πράγματα που μοιάζουν – ή που είναι – με αλήθειες. Όπως αυτή για τις… πράσινες μυστικές υπηρεσίες ενός κόμματος που πούλησε (σε συσκευασίες τόνου!) δημοκρατικότητα. Ή όπως εκείνη με τον Σαχπατζίδη που φανερώνει τους λόγους που κάποιοι εναγκαλίζονται τις αθλητικές ομάδες, ιδιαίτερα τις δημοφιλείς. Όχι από αγάπη, αλλά για να τους αγαπάνε. Και για να κάνουν τις δουλειές τους.

Το ταξίδι μόλις ξεκίνησε...

Παιχνίδια με χαρακτήρα τελικού, όπως ήταν το χθεσινό του ΠΑΟΚ με τη Σάλκε, κρίνονται πάντα στις λεπτομέρειες. Κι η ομάδα που έχει μεγαλύτερη εμπειρία σε τέτοιου είδους ματς, έχει και το πλεονέκτημα. Η Σάλκε ήταν σίγουρα πιο έμπειρη. Γι΄ αυτό και σκόραρε δυο γκολ παίζοντας με παίκτη λιγότερο. Ήταν ίσως και πιο τυχερή. Και πήρε δίκαια εκείνη το εισιτήριο για τους χρυσοφόρους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ . Η εμφάνιση, όμως, του ΠΑΟΚ και το γεγονός ότι έχασε στις λεπτομέρειες μια ιστορική πρόκριση, δείχνει πως όχι μόνο βρίσκεται στο σωστό δρόμο, αλλά κι ότι τα βήματά του προς το παραπάνω επίπεδο στην ποδοσφαιρική Ευρώπη είναι πολύ πιο γρήγορα από ό,τι θα περίμενε κανείς. +/- Δείτε τη συνέχεια

Οι εμφανίσεις του «δικεφάλου» στα δυο ματς με τους Γερμανούς είμαι βέβαιος πως θα έχουν πολύ πιο ουσιαστική συνέχεια στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ. Όπου η ομάδα μπορεί να πετύχει πολλά. Εκείνο που δεν πρέπει να συμβεί τώρα είναι να απογοητευτούν οι παίκτες του ΠΑΟΚ. Το μέλλον είναι δικό τους.

Βιαστικές κινήσεις και λανθασμένες εκτιμήσεις μόνο κακό θα προκαλέσουν. Ούτε θα πρέπει να αναζητήσουν ντε και καλά κάποιον υπεύθυνο για τον αποκλεισμό. Προπονητή, διαιτητή ή και τον κόσμο που άφησε «γυμνή» την ομάδα σ΄ ένα από τα μεγαλύτερα παιχνίδια της ιστορίας της. Είπαμε: Η εμπειρία και η κλάση κάποιων ποδοσφαιριστών, όπως του Ντράξλερ, ήταν οι λεπτομέρειες που έκαναν τη διαφορά κι έκριναν το αποτέλεσμα και την πρόκριση. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο.
Το ταξίδι για τον ΠΑΟΚ μόλις ξεκίνησε... Κι είναι βέβαιο πως και μεγάλο θα είναι και γεμάτο σπουδαίες στιγμές.

Γιάννης Μηνδρινός 

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport)

Τρίτη, 27 Αυγούστου 2013

Η Διβάνη, η Σώτη, ο Τζήμερος και το «Παρατηρητήριο δηλώσεων Τσίπρα»!

Η ΣΦΟΔΡΗ ΑΝΤΙ-ΠΑΡΑΘΕΣΗ ΔΥΟ ΦΙΛΩΝ ΤΟΥ HARDDOG

Και ξαφνικά ο φίλος Baddog δέχτηκε επίθεση εκ του συστάδην. Αφορμή; Το άρθρο του για τον Διονύση Σαββόπουλο, τον Σμαραγδή, τον Χωμενίδη κι άλλους πνευματικούς ανθρώπους της Ελλάδας (διαβάστε το εδώ). Επιτιθέμενος ένας επίσης φίλος που, αυτή τη φορά, υπογράφει με το ψευδώνυμο που έχει και στο προσωπικό του μπλογκ (δείτε το εδώ): «Πιγκουίνος». Και οι δύο με τον τρόπο τους είναι συνεργάτες του Harddog και υποστηρίζουν τις θέσεις τους με ωραίο συγγραφικό ύφος αλλά και με σφοδρότητα. Η αντιπαράθεση είναι σκληρή, αλλά όχι χαμηλού επιπέδου. Την παραθέτουμε όχι με την ιδιοτελή διάθεση που ανοίγουν τα παντζούρια τους τα τηλεπαράθυρα των μονομάχων, αλλά γιατί πιστεύουμε ότι πρέπει να αναδειχτεί περισσότερο από όσο στα σχόλια που συνοδεύουν ένα άρθρο. Άλλωστε η κόντρα τους φαίνεται ότι κρατάει από καιρό από άλλα μετερίζια. Είναι μια κολόνια χρόνων που έχει ενδιαφέρον να μυρίσουμε +/- Δείτε τη συνέχεια

Πιγκουίνος: «Οι "αριστεροί" έχετε το μονοπώλιο της ευαισθησίας;» 

Πού είναι ο Νίκος Δήμου; Ο Βαγγέλης Μακρής; Ο Σταύρος Θεοδωράκης, που κάποτε κατακεραύνωνες επειδή έβγαλε τους άστεγους λιγότερους από όσους «πρέπει» να είναι; Ο Γιώργος Νταλάρας, ο οποίος προπηλακιζόταν επειδή τόλμησε να πλουτίσει και να έχει άλλη άποψη από αυτή που «πρέπει»; (τι χαρά κι αυτή, θυμάστε πώς πανηγυρίζατε όταν του πετάγανε γιαούρτια;) Αυτοί γιατί να μην έχουν την τιμή -κυριολεκτικά- να τους ασκηθεί κριτική από τον σημαιοφόρο της αντίστασης, BADDOG; Δεν είναι γραφικοί όπως ο Χειμωνάς και η Τριανταφύλλου, οι οποίοι γράφουν τα πράγματα όπως δεν «πρέπει» και λένε κακά λογάκια για τον ΣΥΡΙΖΑ; Αυτοί δεν πρέπει να στηθούν στον τοίχο, όπως η Διβάνη;

Αλήθεια, η λέξη τσαμπατζής -που ξεσήκωσε τους... ευαίσθητους, οι οποίοι πενθούσαν τον χαμό μίας ζωής την ίδια ώρα που εύχονταν σε μία γυναίκα να βγάλει καρκίνο και να ψοφήσει (!!!)- είναι πόρισμα;;; Πορίσματα για «φόνο του Θανάση» έβγαλαν άμεσα άλλοι, που υποθέτω τους συμπαθείς, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Και αν η εξήγηση της Διβάνη δεν σου κάνει, αυτή της Δημουλά, πού πάσχει; Πέρα από το ότι απαντά στην αγαπημένη σου «Εφημερίδα των Συντακτών», η οποία έκανε θέμα από το τίποτα...

Πάντως, επί τη ευκαιρία καλό θα ήταν να δεις το κείμενο του Ξανθούλη στην ίδια εφημερίδα, για την Κάνιγγος. Είναι «χειρότερο» από όσα (δεν) είπε η Δημουλά; Στο μακρύ κατάλογο της πολιτικολογούσας - «μεταρρυθμιστικής» διανόησης και ο Δημοκίδης; (Ξέχασες κοτζάμ Θεοδοωράκη και έβαλες τον Δημοκίδη;) Και τα σχόλια κατά του Γεωργιάδη, Αυτά υπέρ της Κωνσταντοπούλου; Ναι, μέχρι εκεί έχει φτάσει. Πώς κολλάνε; Τον κράζεις επειδή υπερασπίστηκε την Τρέμη που έκλαψε; Και αυτό είναι επιχείρημα Ε' δημοτικού; Ενώ αν χρησιμοποιούσε επιχειρήματα απόφοιτου Φιλοσοφικής, θα έπρεπε να τη βρίσει και την ειρωνεύεται γιατί μόνο εσείς οι «αριστεροί» έχετε το μονοπώλιο της ευαισθησίας;

Προφανώς, πρόκειται για τη συνέχεια του κειμένου - μνημείο, στο οποίο όσοι δεν ψηφίζουμε ΣΥΡΙΖΑ είμαστε «εθελόδουλοι, προδότες, στην Κατοχή θα ήμασταν με τους ναζί, τα παιδιά μας θα μας λένε προσκυνημένους όταν μεγαλώσουν κλπ». Τέλος πάντων, το μόνο παρήγορο είναι ότι σε έξι ημέρες που θα τελειώσουν οι διακοπές και θα αρχίσει η επανάσταση, υποθέτω ότι ο χώρος θα καθαρίσει από όλους αυτούς τους απαράδεκτους. Και τότε, με ένα καινούργιο κείμενο, θα μας πληροφορήσεις ποια είναι τα αστέρια στον μακρύ κατάλογο της πολιτικολογούσας - «επαναστατικής» διανόησης για να διαβάζουμε αυτά που πρέπει και να μορφωνόμαστε...

Baddog: «Παρατηρητήριο δηλώσεων Τσίπρα και άλλων παρανοϊκών»

Ψυχραιμία, αγαπητέ, Πιγκουίνε... Ο Σταύρος Θεοδωράκης από πότε συγκαταλέγεται στους διανοούμενους; (Για εκείνο με τους άστεγους δεν θα πω κάτι, διότι δεν θα καταλάβουν οι αναγνώστες του μπλογκ, ανήκει σε μια άλλη συζήτηση και μέχρι να εξηγήσω τι είχε γράψει ο Στ.Θ., τι εγώ ως σχόλιο στο άρθρο κλπ, θα ξημερώσουμε...). Η Δημουλά αυτό με τα παγκάκια και ότι "κάπως πρέπει να μοιραστούν οι χώροι" το είπε, τι να κάνουμε; Για τον Χειμωνά και την Τριανταφύλλου δεν έχω να καταθέσω κάτι άλλο, θα χρειαστεί ν' ανατρέξω σε δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες μπαρούφες που έχουν διατυπώσει και δεν έχω τόσο χρόνο.

Νωπό, πάντως, είναι στο μυαλό μου το τελευταίο άρθρο της Τριανταφύλλου, στο protagon, "Περί Πετάλου"... Δεν διάβασα το χρονογράφημα του Ξανθούλη, αλλά δεν αμφιβάλλω ότι μπορεί να γράφει αυτά που λες, έχει δώσει από καιρό δείγματα γραφής... Υπάρχει, πάντως, μια διαφορά μεταξύ του κατ' επάγγελμα κι από χρόνια χρονογράφου με κάτι γραφίδες στυλ Σώτης, αλλά άστ' το αυτό...

ΣΥΡΙΖΑ δεν έχω αναφέρει πουθενά στο παρόν άρθρο, πάντως το προ ενός έτους "κείμενο - μνημείο" δεν το αποκηρύσσω. Επειδή μάλλον δεν είσαι τακτικός αναγνώστης έχω ασκήσει περισσότερη κριτική -όχι αρκετή διότι δεν πιστεύω στον "διμέτωπο αγώνα"- στον Τσίπρα απ' όση π.χ. ένας... ανοιχτόμυαλος και κουλ ψηφοφόρος της "δημιουργίας, ξανά" στον Τζήμερο, ο οποίος Θάνος εσχάτως τσαλαβουτάει και δροσίζεται στα νερά της "σύγκρουσης των πολιτισμών", χαρίζοντάς μας αξεπέραστες στιγμές...

Δεν ταυτίζομαι με τα... τσουνάμι των τυφλών σχολιαστών - σχολίων του ίντερνετ (πρόσφατα, μάλιστα, "μάλωσα" έναν δημοσιογράφο που αναπαρήγαγε... αμάσητο και τελικά το διέγραψε ένα δημοσίευμα "450.000 ο μισθός Καψή" ). Αλλά ούτε και δηλώνω... αηδία για την οξύτητα, απλώς δεν μπορεί να είναι ίδια για καθετί ενοχλητικό, ούτε ασύμμετρη... Πάντως, η Διβάνη και η κάθε Διβάνη όταν έχουν δημόσιες τις αναρτήσεις τους, πρέπει να είναι έτοιμες για το "παιχνίδι"...

Ο Μίκης Θεοδωράκης δεν ανήκει στην ''μεταρρυθμιστική' διανόηση, είναι μια άλλη κατηγορία, μια κατηγορία μόνος του. Ουδέποτε υπήρξα οπαδός των απόψεών του, ούτε φυσικά των νυν... Τέλος, ομολογώ ότι μου διαφεύγουν όλα τα ονόματα και όλες οι περιπτώσεις "προβληματισμένων ανθρώπων του πνεύματος". Δεν είμαι, βλέπεις, όπως εσύ (μια και γνωριζόμαστε, ας μην το κρύβουμε) τόσο οργανωμένος, ούτε τόσο νηφάλιος, ώστε να έχω γίνει μέλος κάποιας ομάδας στο facebook αντίστοιχης του "Παρατηρητηρίου δηλώσεων Τσίπρα και άλλων παρανοϊκών" στην οποία μετέχει η υμετέρα εξοχότης...

Διαλέγει καρπούζι ο ΠΑΟΚ;

Το βράδυ τού Σαββάτου ο ΠΑΟΚ έκανε στο Αγρίνιο μια σειρά από πρόβες. Αγωνιστική πρόβα, πρόβα άδειου γηπέδου, πρόβα ροτέισον, πρόβα για δυο καρπούζια στην ίδια μασχάλη. Απέτυχε σε όλες και εδικά στην τελευταία. Το ένα καρπούζι έσκασε και ο δρόμος του γέμισε κουκούτσια, φλούδες και κόκκινα ζουμιά. Η τύχη έβαλε τον ΠΑΟΚ με το «καλημέρα» στα πολύ φιλόδοξα. Πριν καν ωριμάσει. Πριν δέσει η ομάδα. Πριν (κι αυτό ακόμα) ολοκληρώσει τις μεταγραφές που πραγματικά χρειάζεται. Η μπερδεψοδουλειές τής Μέταλιστ ήταν δώρο εξ έναστρου ουρανού. Τον έφεραν μια ανάσα από τους ομίλους των αστεριών τού Τσάμπιονς Λιγκ για πρώτη φορά – κι αυτό το «πρώτη» μόνο οι απανταχού του κόσμου πρωτάρηδες μπορούν να καταλάβουν πόσο ασήκωτο βάρος έχει. +/- Δείτε τη συνέχεια

Με τέτοια ιστορική πρόκληση ήταν φυσικό να χάσει ο ΠΑΟΚ το μυαλό του. Ήταν αναμενόμενο το πλήρωμα, ο καπετάνιος κι οι επιβάτες να τρέξουν από τη μια μεριά του παποριού για να θαυμάσουν την ανατολή τών αστεριών με συνέπεια να μπατάρει το σκάφος. Το παραδέχτηκε χωρίς περιστροφές ο Στέφενς: το μυαλό των παικτών ήταν στη Σάλκε, είπε.

Όμως και το δικό του εκεί ήταν, αν κρίνουμε από τις πολλές αλλαγές στην ενδεκάδα. Αλλά αποδείχτηκε ότι ΠΑΟΚ είναι ανέτοιμος ψυχολογικά να χωρέσει στο μυαλό του ένα τόσο μεγάλο όνειρο, μαζί με το όραμα του τίτλου. Τώρα, μπροστά στην πρόκληση νιώθει την ανάγκη να διαλέξει: από τη μια ευρωπαϊκά αστέρια και από την άλλη… Αστέρα Τρίπολης και τσιμπλόφωτα Ελλάδας.

Στον ΠΑΟΚ βεβαιώνουν ότι μεγάλος πρωταρχικός στόχος είναι ο τίτλος. Καλά είναι να το λένε. Αλλά η πραγματικότητα έχει διαφορετικό πρόσωπο και δική της φωνή. Η φετινή χρονιά πρέπει να έχει ΣΟΒΑΡΗ προετοιμασία για τίτλους στο ορατό μέλλον με τη δημιουργία μιας ΣΟΒΑΡΗΣ ομάδας. Με αυτή τη λογική, ας κοιτάξει ψηλά, στ’ αστέρια. Αν τα κατακτήσει, αν σε μερικές εβδομάδες μπαίνει στα γήπεδα περιβεβλημένος σεντόνι-αστερόεσσα, θα μεγαλώσει το εκτόπισμά του για τον διαγκωνισμό στην κορυφή της Ελλάδας. Καλή τύχη να έχει!

Διον. Βραϊμάκης 

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport)

Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2013

Από άμυνα πώς πάμε;

Λοιπόν, έχουμε και λέμε: Στο δεύτερο ημίχρονο, χθες στο Καραϊσκάκη, αποδείχτηκε πως με το ρόστερ που έχει φέτος ο Ολυμπιακός, ο Φουστέρ δεν θα πρέπει να λείπει από τη βασική ενδεκάδα. Για τον απλούστατο λόγο ότι είναι ο μοναδικός χαφ που πρεσάρει τόσο σωστά ψηλά, ξέρει πότε να παγώσει τον ρυθμό, κι επιπλέον είναι ο πιο αξιόπιστος να απειλήσει την αντίπαλη εστία με μακρινά σουτ. Αντίθετα, διατηρώ πολλές αμφιβολίες για τη χρησιμότητα του Τσόρι. Που ναι μεν είναι τεχνίτης κι έχει καλά στημένα, αλλά πολλές φορές πασάρει βιαστικά και λανθασμένα, ενώ είναι ολοφάνερο πως την κάθετη μπαλιά δεν την έχει... +/- Δείτε τη συνέχεια

Η απόδοση των Σαβιόλα – Μήτρογλου, ως επιθετικό δίδυμο με τον Αργεντινό σταρ να κινείται περιφερειακά και πίσω από τον Έλληνα φορ, θα πρέπει να προβληματίσει ευχάριστα τον Μίτσελ. Από τα πόδια τους ξεκινούσε κάθε καλή επιθετική προσπάθεια στο β΄ μέρος –και ήταν πολλές οι καλές προσπάθειες του Ολυμπιακού στο διάστημα αυτό.

Στα ευχάριστα για τους «ερυθρόλευκους» και η πολύ καλή πρεμιέρα του Μπονγκ. Που έμοιαζε να είναι στην ομάδα χρόνια κι όχι λίγες μόνο μέρες. Πάμε στα δυσάρεστα, τώρα: Ο Μίτσελ πιστώνεται τις δυο αλλαγές στο ημίχρονο, που βελτίωσαν και την εικόνα (επιθετικά) του Ολυμπιακού και την αποτελεσματικότητά του, αλλά γι΄ αυτή την άμυνα-τραγωδία φέρει την αποκλειστική ευθύνη. Μοναδικό του ελαφρυντικό ότι δεν έχει στη διάθεσή του ένα αξιόπιστο «εξάρι». Η αμυντική λειτουργία, όπως γνωρίζουν όλοι όσοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, δεν είναι θέμα ταλέντου μιας σειράς ποδοσφαιριστών που απαρτίζουν την αμυντική γραμμή...

Πρώτα και πάνω από όλα είναι θέμα διδασκαλίας στην προπόνηση. Το να στέλνεις τη μπάλα στο πλεχτό είναι κυρίως θέμα ταλέντου και ατομικής ικανότητας. Το πώς να αμύνεσαι σωστά και αποτελεσματικά το μαθαίνεις... Αν δεν σε καλύψουν σωστά οι συμπαίκτες σου, ο κορυφαίος στόπερ του κόσμου να είσαι, θα το φας το γκολάκι σου. Και για την κάκιστη αμυντική λειτουργία του Ολυμπιακού αποκλειστικά υπεύθυνος είναι ο Μίτσελ... Τελεία.

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport)

Το ισοζύγιο και ο Μαυρίας

Από «40 κύματα» πέρασε η μεταγραφή του Χάρη Μαυρία στην Σάντερλαντ. Τελικώς μπαίνουν στα ταμεία της ΠΑΕ τα «στοιχειωμένα» εκείνα 3+1 εκατ. ευρώ. Η διαπραγματευτική ικανότητα της διοίκησης έπαιξε τον ρόλο της, αφού, όταν οι Άγγλοι επανήλθαν μετά το αρχικό «ναυάγιο» και ζητούσαν …δανεισμό, ο Αλαφούζος τους βρόντηξε την πόρτα. Αλίμονο, δεν θα απαιτούσε κανείς από την «πράσινη» ΠΑΕ να αρνηθεί μια τέτοια προσφορά, τέτοιες εποχές, αλλά, αγωνιστικά το «επιθυμητό» είναι να καταφέρει ο Παναθηναϊκός να αντικαταστήσει στο γήπεδο τον ποδοσφαιριστή που ΜΟΝΟΣ του «πάτησε», πέρσι, τον Ολυμπιακό και να μην «μείνει» στο θετικό «λογιστικό ισοζύγιο» των φετινών, καλοκαιρινών μεταγραφών του!

(Δημοσιεύτηκε στο mypao1908 του Μιχάλη Κοσμετάτου)

Κυριακή, 25 Αυγούστου 2013

Οι αλήθειες του Άκη, η μετονομασία τής Διονυσίου Αρεοπαγίτου και το πάρτι...

Αρχίζει τη Δευτέρα η απολογία τού Άκη Τσο- χατζόπουλου. Επιτέλους, θα ακουστούν αλήθειες από έναν άνθρωπο που έχει πάρει διαζύγιο με το ψέμα.
Όπως και να έχει, πάντως, τα υποβρύχια θα εξαφανιστούν από τα κυλικεία των δικαστηρίων. Το πολύ πολύ να σερβίρεται καμιά μπόμπα-τοστάκι.
«Ο κόσμος θα μάθει», λέει (απειλητικά) ο Άκης. Τα εκατομμύρια των παταπλανημένων ανυπομονούν να πεφωτισθούν. Και να μάθουν για τη μεγάλη αδικία σε βάρους του.
Ένα από τα επιχειρήματά του θα είναι ότι μετά τη βραδιά στα Ίμια αποφασίστηκαν, από κοινού με τον πρωθυπουργό, σαρωτικές αλλαγές στις Ένοπλες Δυνάμεις. Το πάρτι άρχισε σε βραχονησίδα.
Είπα πάρτι και θυμήθηκα την τελευταία συνέντευξη του Παπακωνσταντίνου. Που δήλωσε σε γερμανική εφημερίδα πως ήταν ο άνθρωπος που μπήκε στο πάρτι, έκλεισε τις μουσικές και άναψε τα φώτα. Δεν είπε αν έκανε τσακωτό τον Άκη στο μπλουζ μέτωπο με μέτωπο και κοιλιά με κοιλιά με τη δίδα Μίζα ή αν έπεσε στην ώρα ζεϊμπέκικου.
Πλάκα είναι να πιστέψουμε εμείς εδώ τον Άκη και να τον ξεμπροστιάσει η Γερμανία που πραγματοποιεί αυτές τις μέρες έρευνα για να διακριβώσει αν έγιναν δωροδοκίες στο θέμα των ελληνικών υποβρυχίων. (Αυτοί εξακολουθούν να αμφιβάλουν. Πολύ σωστό και εξόχως δημοκρατικό).
Τέλος πάντων, αν δικαιωθεί και από εκεί, προς τιμή του η Διονυσίου Αρεοπαγίτου θα μετονομαστεί σε Αποστόλου-Αθανασίου Τσοχατζοπούλου. Και για οικονομία στις πινακίδες τού δρόμου, η σήμανση θα γίνει με συντόμευση: «Οδός Άκη».

Σάββατο, 24 Αυγούστου 2013

Το χρέος (ξανα)μεγάλωσε, η σούπα έκοψε, στο story χάλασε...

Κι έρχεται η Στατιστική – η Στατιστική που μαγείρεψε κατά πώς βόλευε τα στοιχεία όταν μας χώσανε εκόντες άκοντες στα μπουντρούμια του ΔΝΤ – για να χαλάσει το success story. Το χάρτινο σκηνικό ευφορίας το βρέχουν τα δάκρυα εκείνων που ζουν με στερήσεις και χαρακτηρίζονται με στερητικά και αρνητικά άλφα: των άνεργων, των άστεγων, των αδύναμων, των ανήμπορων, των απελπισμένων. +/- Δείτε τη συνέχεια

Η σούπα της οσονούπω ανάκαμψης που μαγείρεψε ο Παπακωνσταντίνου, σέρβιρε ο Βενιζέλος και ζεσταίνει και ξαναζεσταίνει ο Στουρνάρας έχει κόψει στο αυγόκομμα των αριθμών που είναι αμείλικτοι. Από τα τέλη του '12 θα βγαίναμε, υποτίθεται, στις αγορές και από τα μέσα του ’13 θα βλέπαμε τα πρώτα σημάδια βελτίωσης της οικονομίας όπως υποσχόταν ο υπουργός, αλλά στο δείλι του καλοκαιριού οι αριθμοί μάς πυροβολούν.
Στο εκρηκτικό ύψος των 321 δισ. ευρώ, λέει η αντί-success story είδηση, ανέβηκε και πάλι το δημόσιο χρέος στο τέλος του πρώτου εξαμήνου του 2013, ύψος μεγαλύτερο από το χρέος που είχε η Ελλάδα το 2009, προτού ξεσπάσει η κρίση.

Θέλετε κι άλλα; Το χρέος επιβαρύνθηκε κατά 16 δισ. ευρώ εντός του 2013 και είναι υψηλότερο κατά 18 δισ. ευρώ από τον Ιούνιο του 2012 που ήταν 303 δισ. ευρώ. Αλλά αυτοί συνεχίζουν να μας ψεκάζουν με χημική σκόνη αισιοδοξίας. Και να μα μιλάνε για το φως στο βάθος του τούνελ. Που δεν είναι άλλο από το φωτάκι στον στύλο που μας περιμένει για να μας συντρίψει. Ποιος ελιγμός θα αποσοβήσει τη σύγκρουση; 

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013

Η τελευταία ευγενική «κραυγή» τού Ηλία Μπαζίνα

Βραδάκι Πέμπτης στα γραφεία τής Live Sport η συζήτηση περί των πάντων της εφημερίδας. Η ομήγυρης: Αντώνης Φουντής, Γιάννης Μηνδρινός κι εγώ. Ο λόγος για κάποιες εκκρεμότητες, για ορισμένες ιδέες, για μερικές νέες στήλες, για ένα κενό που πρόκειται να αφήσει νεαρός συνάδελφος αναζητώντας το επαγγελματικό του μέλλον στο εξωτερικό και…

…Και για τον Ηλία Μπαζίνα που «δεν πάει καλά, το πρόβλημά του μεγαλώνει, φοβάμαι», είπε ανήσυχος ο Αντώνης. Τι πάει να πει δεν πάει καλά; Σήμερα τον διάβαζα στην τελευταία μας σελίδα. Σήμερα έγραφε ειρωνικά στον τίτλο του «Αι πυντζάμαι δια τσι ασθενείς πλέον χρεούσθαι». Σήμερα μιλούσε για την προσπάθειά του «να αποβάλω τη θλίψη που με καταλαμβάνει» επειδή φεύγει ένα ακόμα καλοκαίρι. Ήταν ένα άρθρο-αμάλγαμα, ένα κράμα από συναισθήματα, χιούμορ καταγγελίες και κραυγές – ευγενικές, ήρεμες, αλλά που σπρώχνουν το καρφί ως το κόκαλο ενός συστήματος που παράγει ασθενείς, κατασκευάζει κινδύνους και εκχύει πόνους. +/- Δείτε τη συνέχεια


«Το σύστημα υγείας», έγραφε, «ασχολείται με λέξεις και σφραγίδες, σου στέλνουν τραπεζίτες που συστήνονται ως κοινωνικοί λειτουργοί για να εξασφαλίσουν ότι δεν θα παραλείψεις να πληρώσεις νοσηλευτικά κρεβάτια με μανιβέλα, που τρίζουν, και ενοικιαστές καρεκλών και πυτζαμών κοινωνικού στρώματος».

Και στον επίλογο του άρθρου του άρθρου λέξεις-δηλητήριο: «Κύριοι επί των επάλξεων θα έρθει η ώρα που θα φερθούν και σε εσάς σαν ζώα, διότι απλά δεν ξέρουν αλλιώς». 

Μέσα σε αυτόν τον συγκρατημένο, τον λεπτά εκδηλωμένο σπαραγμό, διάβασα για προτελευταία φορά τον Ηλία Μπαζίνα (η τελευταία ήταν στο άρθρο της Παρασκευής). Μια πένα σπάνιας συγγραφικής ωραιότητας, ενός ανθρώπου με μυαλό απ’ εδώ ως την στρατόσφαιρα. Άριστος γνώστης των θεμάτων του – αθλητικών, πολιτικών, κοινωνικών, ιστορικών – έφτιαχνε μικρούς δημοσιογραφικούς καταρράκτες γλωσσικής καλαισθησίας και πλατιάς γνώσης.

Τον διάβαζα από την εποχή που έγραφε στην πρώτη σελίδα του «Φιλάθλου» ως «Ηλίας Γ.» μέχρι τις ακροτελεύτιες αράδες της ζωής του στην τελευταία σελίδα τής Live Sport. Την οποία τιμούσε και κοσμούσε με την πένα και το πνεύμα του.

Διονύσης Βραϊμάκης 

(Το άρθρο θα δημοσιευτεί στη Live Sport, αύριο, στο φύλλο του Σαββάτου, μαζί με μεγάλο αφιέρωμα για τον Ηλία Μπαζίνα. Ο οποίος μια μέρα πριν έγραφε: «Δεν έφτασα 73 ετών ούτε για να το εγκαταλείψω ούτε για να με εγκαταλείψει». Και μιλούσε για το φιλότιμο που είχε - κάποτε - η χώρα που μεγάλωσε...)

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013

Ο Γλίξπουργκ και ο Γλείψ-μπουργκ

ΑΠO ΤΟΝ ΣΑΒΒOΠΟΥΛΟ ΣΤΟΝ ΣΜΑΡΑΓΔH. ΟΙ AΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΠΝΕYΜΑΤΟΣ ΕIΝΑΙ ΕΔΩ. ΖΟΥΝ ΚΙ ΑΥΤΟI ΜΑΣ ΟΔΗΓΟYΝ!

 Γράφει ο BADDOG

«Πλούτο» είχε ανεβάσει τον Ιούλιο στην Επίδαυρο ο πολυπράγμων Διονύσης Σαββόπουλος και οι δύο «δικοί μου» Διονύσηδες που είχαν πάει τότε στην παράσταση με είχαν μπερδέψει (καθ' ότι υπολήπτομαι την κρίση αμφοτέρων). Κριτική με θετικό πρόσημο για τη σαββοπούλεια version του αριστοφανικού έργου είχε γράψει ο ένας. Αμείλικτος ο άλλος. «Η κεντρική ιδέα είναι ότι ''μαζί τα φάγαμε''...», μου είχε πει. Δεν είχα μπει στον κόπο να το ψάξω περαιτέρω, δεν είμαι και εξπέρ περί τα θεατρικά. Εξάλλου, αν μ' έκοφτε τόσο πολύ, θα είχα πάει ο ίδιος στο θέατρο. Στο κάτω της γραφής, ακόμη και αν ίσχυε η δεύτερη άποψη, ότι ο Σαββόπουλος «παγκάλισε» (=παπαγάλισε), μικρό το κακό. Στο πλαίσιο της καλλιτεχνικής δραστηριότητας ήταν· ούτε τότε ούτε τώρα ονειρεύομαι τον νέο σοσιαλιστικό ρεαλισμό του 21ου αιώνα. Διαβάζοντας, όμως, χθες το δημοσίευμα στο tovima.gr, για μια βεγγέρα στο σπίτι του επιχειρηματία Κουτσολιούτσου στις Σπέτσες, όπου ο Σαββόπουλος τα έπινε παρέα με τον άεργο κι ετερότροφο Κωνσταντίνο, κάπως μου ήρθε. +/- Δείτε τη συνέχεια

Εντάξει, ο Νιόνιος δεν είναι υπεράνω πάσης υποψίας, αφού το πύαρ του σαββοπουλικού αβανγκαρντισμού τελείωσε νωρίς και όποιος γαλουχήθηκε... γαλουχήθηκε. (Μετά προέκυψαν οι Ορθοδοξίες, τα Βυζάντια, οι πατρίδες, οι οικογένειες). Επίσης, για να μην παριστάνουμε τις παρθένες, οι κοινωνικές υποχρεώσεις μάς έχουν φέρει όλους σε κάποια στιγμή της ζωής μας στο ίδιο τραπέζι με ανθρώπους για τους οποίους κάνουμε... γαργάρα. Με τον Γλίξμπουργκ, όμως; Ε, όχι! Αυτό δεν αντέχεται με τίποτα! Και το χειρότερο είναι ότι αυτή τη φορά δεν είχα κανέναν «δικό μου» Διονύση στις Σπέτσες, ώστε να μου μεταφέρει κλίμα.


Πώς απευθυνόταν ο Νιόνιος στον ξηλωμένο άνακτα; Μεγαλειότατε; Βασιλεύ; Κώτσο; Κοκέ; Κωστάκη; Κωνσταντίνε; Κυρ Κώστα; Κύριε Ντε Γκρέτσια; Και ο άναξ, από την άλλη, τι μπορεί να του 'λεγε; Ότι τραγουδούσε στην Άννα - Μαρία «Στις γωνίες και τους δρόμους από συντρόφους οικοδόμους, φοιτητές / και συ έφεγγες στη μέση όλου του κόσμου, κι ήσουν φως μου, κατακόκκινη νιφάδα σε γιορτή»; Ή ότι παράγγελνε δυο - δυο τα scotch single malts για να πνίξει τον πόνο του στο άκουσμα ότι «στο Βιετνάμ πυρπόλησαν το ρύζι»; Μπας και βγάλω, δηλαδή, μία άκρη.

Αν ο πάλαι ποτέ αντικομφορμιστής τιραντοφόρος κατάντησε γελωτοποιός της βασιλικής αυλής ή αν κράτησε μία απόσταση κι ένα χαρακτήρα. Πάντως, ώσπου να διαλευκανθεί πλήρως η ιστορία της βεγγέρας, μία θέση είναι εκεί και τον περιμένει τον Σαββόπουλο. Στο μακρύ κατάλογο της πολιτικολογούσας - «μεταρρυθμιστικής» διανόησης.

-Πλάι στον εθνικομπαρόκ κινηματογραφιστή Γιάννη Σμαραγδή, που αν θέλει ο Σαββόπουλος μπορεί να τον αποκαλεί και Γλείψ-μπουργκ, ύστερα από τη μνημειώδη μαντινάδα που αφιέρωσε ο national biographer στον Σαμαρά. (Δεν ξέρω για το Θεό, αν αγαπάει το χαβιάρι, προσωπικώς πάντως σιχαίνομαι τους σαλιάρηδες χοχλιούς).

-Πλάι στον Χειμωνά τζούνιορ και τη Σώτη Τριανταφύλλου, το αξεπέραστο δίδυμο που οργώνει τους λειμώνες της γραφικότητας.

-Πλάι στον Χρήστο Χωμενίδη, ο οποίος εσχάτως διαμαρτυρήθηκε ότι ξοδεύει περί τις 16 ώρες ημερησίως για διαβούλευση στα social media (αλήθεια, πώς θα τα προλαβαίνει με τα καθήκοντά του στη νέα κρατική τηλεόραση;).

-Πλάι στο θηλυκό Ιαβέρη - καθηγήτρια Νομικής που δεν έχει σπουδάσει ποτέ νομικά κι ωστόσο τιτιβίζει πορίσματα για θανάτους σε τρόλεϊ και μετά, προκειμένου ν' απολογηθεί, γράφει ένα κατεβατό χωρίς ίχνος αυτοκριτικής ή μιας κάποιας συγγνώμης για εκείνο το ατυχές κι άκομψο «τζαμπατζής». Ο λόγος για τη (και δεδηλωμένη θαυμάστρια του Γερουλάνου!...) Λένα Διβάνη. Που την είχα για πιο σοβαρή. Που τώρα, όμως, μπορώ να υποθέσω ότι αλίμονο στο φοιτητή της τον οποίο θα πιάσει στις εξετάσεις να λοξοκοιτάζει την κόλλα του μπροστινού. Δεν τη γλιτώνει τη μήνυση!

-Πλάι στον Αρη Δημοκίδη (συγγραφέας δηλώνει κι αυτός, εκτός από αρθρογράφος στο Lifo), που... κλαίει επειδή επιτίθενται οι κακοί στη δακρυρροούσα Ολγα Τρέμη. Που δημοσιογραφεί μ' επιχειρηματολογία Ε' Δημοτικού ό,τι να 'ναι κι όπως να 'ναι.

-Πλάι στην Κική Δημουλά (λογικά ούτε εκείνη θα έχει πρόβλημα, δεν θα είναι... πλάι σε αλλοδαπό σε παγκάκι της πλατείας Κυψέλης).

-Πλάι στον καρατσεκαρισμένο νεοφιλελεύθερο Απόστολο Δοξιάδη.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, πριν από δύο χρόνια, μερικοί εξ αυτών, μεταξύ τους και ο Σαββόπουλος, είχαν συνυπογράψει με τον Στουρνάρα μανιφέστο για συναινετικές πολιτικές. Οπότε, ο Νιόνιος την έχει ούτως ή άλλως κλεισμένη τη θέση στον κατάλογο. Διαφορά θα υπάρξει μόνο εφ' όσον αποδειχτεί ότι χαριεντιζόταν με τον «Τέως». Εν τοιαύτη περιπτώσει, οι άλλοι θα είναι απλές οδοντόκρεμες! Μεταρρυθμιστής με στέμμα!

Η ευκαιρία είναι μοναδική

Δεν την έχασε τη μεγάλη ευκαιρία ο ΠΑΟΚ. Το 1-1 που πήρε παλικαρίσια στο Γκελζενκίρχεν του άνοιξε τεράστια λεωφόρο πρόκρισης στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Και ταυτόχρονα του άνοιξε την πόρτα για να αλλάξει επίπεδο. Να στρογγυλοκαθίσει στα μεγάλα σαλόνια του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε πρεστίζ και οικονομική άνεση. +/- Δείτε τη συνέχεια

Για να φτάσει μια νέα ομάδα μια «ανάσα» από τους χρυσοφόρους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ χρειάζεται τόλμη, τύχη, καθαρό μυαλό. Φυσικά και ικανότητα. Ο χθεσινός ΠΑΟΚ τα είχε όλα. Σπατάλησε ένα ημίχρονο υπερεκτιμώντας τη Σάλκε και δίνοντάς της χώρο να κάνει το παιχνίδι της. Μοιραία, δέχτηκε το γκολ.

Παρότι ο Στέφενς, γνωρίζοντας άριστα τον αντίπαλο, είχε επιλέξει να τοποθετήσει μπροστά από τα δυο αμυντικά του χαφ τον Λόρενς –που θεωρητικά θα μπορούσε να βοηθήσει σημαντικά στην αμυντική λειτουργία. Ο Λόρενς αποδείχτηκε πολύ λίγος κι όλα πήγαν στραβά. Στην επανάληψη ο Στέφενς έδειξε πως δεν έχει κολλήματα. Πέρασε στο ματς τον Κάτσε, έναν παίκτη που ο σωματότυπός του δεν ταιριάζει στα «πιστεύω» του Ολλανδού τεχνικού για τους χαφ που πρέπει να έχουν οι ομάδες του. Κι ο Κάτσε απέδειξε πως η καρδιά και το ταλέντο του είναι πολύ μεγαλύτερα από το μπόι του.

Αμέσως το παιχνίδι του ΠΑΟΚ βρήκε ισορροπία. Κι άρχισαν οι επισκέψεις στην αντίπαλη περιοχή. Το γκολ ήταν θέμα χρόνου να έρθει. Και ήρθε από έναν ποδοσφαιριστή που είναι βέβαιο πως θα λάμψει στο φετινό πρωτάθλημα. Τα κακά νέα για τη ρεβάνς είναι πως θα γίνει σε μια άδεια Τούμπα. Τα καλά, πως μετά τον Χούντελαρ χτύπησε και ο Φαρφάν. Η ευκαιρία είναι μοναδική!

Γιάννης Μηνδρινός 

(Το άρθρο δημοσιεύεται στην Live Sport)

Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2013

O αθλητικός Τύπος που ματώνει…

Στην Οικονομία της χώρας η ατμόσφαιρα μυρίζει αιθάλη και στον Τύπο ο καπνός της πυρκαγιάς όλο και φουντώνει. Ο στόλος των μίντια φλέγεται από καιρό και ο στολίσκος του αθλητικού Τύπου μοιάζει με βομβαρδισμένη νηοπομπή που έχει χάσει το στίγμα της. Οι κυκλοφορίες πορεύονται στην οδό Δυστυχίας ακολουθώντας το «κάθε πέρσι και καλύτερα». Μισθοί καταρρέουν, μισθοί καθυστερούν, μισθοί τρώγονται, ταμεία κλυδωνίζονται και η αγορά μοιράζει λουκέτα σε ένα αδιάκοπο «αμέσως έφτασα» ντιλίβερι. Η Κρίση μπήγει τα δόντια της σε εφημερίδες, τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, σάιτ, ακόμα και σε ολόκληρα συγκροτήματα. Τα μασάει μια, δυο και τρεις φορές πριν καταπιεί κάποια από αυτά πολτοποιημένα. +/- Δείτε τη συνέχεια

Σε αυτό το ελώδες σταυροδρόμι, όπου βουλιάζουν καριέρες και ζωές, η Live Sport φέρνει μια νότα αισιοδοξίας. Για να μην υπερβάλουμε: απλή νότα, όχι καμιά συμφωνική ορχήστρα. Είναι μια εφημερίδα που λες και γεννήθηκε μέσα από τη σιωπή, αλλά έγινε γρήγορα βασική καθημερινή φωνή στον αθλητικό Τύπο που ματώνει. Βγήκε στη ζωή χάρη στην τόλμη (μπορεί και αποκοτιά!) εκείνων που αποφάσισαν να την κάνουν αισιόδοξο στρατοκόπο σε μια πορεία ρημαγμένων εφημερίδων-οδοιπόρων.
 Και φαίνεται να πετυχαίνει χάρη σε εργάτες του αθλητικού Τύπου – ηγήτορες και συνεργάτες, αναγνωρίσιμους και μη – που δούλεψαν με σκυμμένο το κεφάλι και έφεραν αποτέλεσμα. Η Live Sport ανεβαίνει σταθερά, προσεκτικά. Σαν τον ορειβάτη που σταθεροποιεί τα τρία κρατήματά του πριν επιχειρήσει το τέταρτο βήμα. Και ανεβαίνει σε κυκλοφορία, απήχηση και κύρος σε μια εποχή που κινδυνεύει να κλατάρει η υπερμεγέθης φούσκα του αθλητικού Τύπου.
Σε τούτο το τοπίο της δημοσιογραφικής αιθαλομίχλης, όπου πλέον όλο και λιγότερο διακρίνονται δημοσιογραφικοί γίγαντες άλλων εποχών, οι δημοσιογράφοι (οι αθλητικοί συντάκτες όσον μας αφορά) μετρούν τις απώλειες, αξιολογούν το αριθμητικό μέγεθός τους και συμπεραίνουν: υπήρξαμε ίσως υπερβολικά πολλοί. Και, δυστυχώς, σε ορισμένες περιπτώσεις υπερβολικά «λίγοι» και εξοργιστικά εξαρτημένοι. Η πληρωμή ήρθε με φυσική νομοτέλεια.

Διον. Βραϊμάκης  

(Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη Live Sport)

Τρίτη, 20 Αυγούστου 2013

Πόρος κατά… Σκοπέλου, Βέγγος εναντίον Πιρς Μπρόσναν

Το Σάββατο στο σούπερ μάρκετ η νεαρή πωλήτρια πρόσεξε τα σημάδια του ήλιου στο δέρμα μου και ενδιαφέρθηκε να μάθει πού είχα πάει διακοπές. «Στον Πόρο» απάντησα. «Στον Πόροοο;» στρίγγλισε έκπληκτη και μια κηλίδα οίκτου ανάμικτου με αποδοκιμασία απλώθηκε σαν πανάδα στο πρόσωπό της. Δεν με εξέπληξε η έκπληξή της…

Γιατί ο ταπεινός Αργοσαρωνικός είναι, από πλευράς προβολής, τελευταίος και καταϊδρωμένος στην πασαρέλα ομορφιάς των ελληνικών νησιών. Κυκλάδες, Σποράδες, Ιόνιο, Βόρειο Αιγαίο, Νότιο Αιγαίο λάμπουν με τα πλουμίδια τους τόσο, που Αίγινα, Πόρος, Σπέτσες κλπ μοιάζουν με σκιές φτωχών συγγενών. Αλλά είναι νησιωτικές οντότητες με ξεχωριστή ομορφιά. Ένα ταξίδι χωρίς προκατάληψη σε πείθει. Και δεν σε προσγειώνει στην πραγματικότητα, σε απογειώνει. Ο Πόρος για παράδειγμα. Μια πευκόφυτη ορεινή και θαλασσινή μαγεία – έστω κι αν σε κάποια σημεία ο μύκητας του τσιμέντου απλώνεται με τάση κατάληψης ακόμα και της κορυφής των κατάφυτων βουνών και των λόφων. +/- Δείτε τη συνέχεια

Η Σκόπελος πανέμορφη κι αυτή, αλλά δεν έχει να δείξει τίποτα παραπάνω εκτός από τη χολιγουντιανή αύρα τoυ Mama Mia και την προβολή της πέραν τού Αιγαίου, πέραν τής Μεσογείου, πέραν τού Ατλαντικού. Ο Πόρος, όπως και η Αίγινα, όπως και η Σαλαμίνα (εκεί να δεις!) προσπαθούσαν κάποτε να πείσουν τους πέραν τού Πειραιά να τις επισκεφθούν. Ήταν λαϊκά θέρετρα, τόποι φυσικής αναψυχής για τις πολυάνθρωπες κοινότητες τού άστεως.

Σήμερα οι εντυπώσεις έχουν ανατραπεί. Το βεβαιώνουν τα εκατοντάδες κότερα που τον πολιορκούν. Τα είδε μια κυρία από την πλαζ που κολυμπούσε και σχεδόν λυπήθηκε τους επιβάτες τους. «Να έχω ΕΓΩ κότερο και να έρθω στον Πόρο, δεν τρελάθηκα»! Εμείς τρελαθήκαμε από την έκπληξη διαπιστώνοντας την ομορφιά και την τουριστική απλότητα του Πόρου. Ο οποίος απέναντι στο Mama Mia έχει να αντιπαρατάξει το «Τύφλα να ’χει ο Μάρλον Μπράντο» (που γυρίστηκε στο νησί) και απέναντι στον Πιρς Μπρόσναν τον Θανάση Βέγγο

Υστερόγραφο 1: Ωραίοι και οι άνθρωποι του Πόρου. Όπως η νεαρή κυρία στο ταξιδιωτικό γραφείο του νησιού που συνεργάζεται με τα ξενοδοχεία και τα Studio. Ανεπιτήδευτη ευγένεια και ομορφιά που δεν γυαλίζει. Τις πρώτες μέρες με τη γυναίκα μου την αποκαλούσαμε μεταξύ μας «Συγκούρνι», από την ομοιότητά της (προς το καλύτερο και το γλυκύτερο) με τη Σιγκούρνι Γούιβερ. Μέρες μετά ρωτήσαμε το όνομά της. Τη λένε Αικατερίνη. Ευχαριστούμε, Κατερίνα… 

Υστερόγραφο 2: Δεν κρύβω την έκπληξή μου από την τεράστια αφίσα σε βιβλιοπωλείο της παραλίας που ανήγγειλε την παρουσίαση βιβλίου του Μένιου Σακελλαρόπουλου. O κλάδος επιτίθεται! 

Υστερόγραφο 3: Η πωλήτρια σούπερ μάρκετ που ανέφερα στην αρχή θα πήγαινε πρώτα Μύκονο και μετά Πάρο. «Αν μου μείνουν λεφτά», έσπευσε να διευκρινίσει. Ήθελα να της υπενθυμίσω ότι ο Πόρος είναι από τα κατοικημένα νησιά το μοναδικό με αρσενικό όνομα. Αλλά το απέφυγα...

Εξελίξεις στον αθλητικό Τύπο

«(...) Ο Φίλαθλος, αν και όποτε επανεκδοθεί, δεν θα έχει ούτε τα στελέχη του ούτε τις γνωστές πένες του. Ήδη ο Ηλίας Μπαζίνας γράφει στην τελευταία σελίδα της Live Sport, μιας εφημερίδας που ξεκίνησε πριν από έναν και κάτι χρόνο με χαμηλό μπάτζετ και χαμηλούς τόνους, αλλά τελευταία συνεχώς ανεβαίνει κυκλοφοριακά, σε βαθμό που της επιτρέπει να ενισχύεται. Πριν από μερικούς μήνες η Live Sport εξασφάλισε συνεργασία με τον Βασίλη Βέργη, τον αποχωρήσαντα διευθυντή της «GoalNews» του Μπόμπολα (αρθρογραφεί καθημερινά στην 3η σελίδα), ενώ από την περασμένη Κυριακή εμφανίζεται μεταξύ των αρθρογράφων της ο Διονύσης Βραϊμάκης, πρώην διευθυντής των καλών ημερών της ιστορικής Αθλητικής Ηχούς. Διευθυντής της Live Sport είναι ο Αντώνης Φουντής, πρώην επιτελικό στέλεχος του αθλητικού τμήματος στην (παλιά…) «Ελευθεροτυπία» και αρχισυντάκτης ο Γιώργος Κοσμάς»

(Απόσπασμα από ρεπορτάζ του Zoornalistas - ενός από τα πλέον ενημερωμένα μπλογκ για τα media - σχετικά με τις εξελίξεις στον αθλητικό Τύπο: εφημερίδες και ραδιόφωνα. Διαβάστε εδώ ολόκληρο το ρεπορτάζ)

Ευτυχώς που μπήκε ο «Φέτφα»

Το Σαβιόλα, τον Βάις και τον Κάμπελ πήγαν να χειροκροτήσουν στο ΟΑΚΑ οι χιλιάδες φίλοι του Ολυμπιακού, αλλά και οι τρεις πέρασαν απαρατήρητοι. Κάτι μάλλον φυσιολογικό, αφού ειδικά οι δυο πλάγιοι (Βάις και Κάμπελ) είναι γνωστό πως θέλουν χώρο για να δράσουν και να εκμεταλλευτούν την ταχύτητά τους. Με όλους τους παίκτες της Καλλονής πίσω από τη μπάλα, ήταν σχεδόν βέβαιο πως οι τρεις θα κινηθούν σε (πολύ) ρηχά νερά. Τελικά, τη λύση έδωσαν οι... μαθημένοι στα δεδομένα του ελληνικού πρωταθλήματος Μανιάτης και Φετφατζίδης. Ο πρώτος με το γκολ που πέτυχε από στημένη μπάλα, ο δεύτερος με την εξαιρετική του απόδοση. Κυρίως με την ωριμότητα στο παιχνίδι του. +/- Δείτε τη συνέχεια

Γιατί το ταλέντο του «Φέτφα» ποτέ δεν αμφισβητήθηκε. Το μυαλό του και η ωριμότητά του ήταν πάντα το πρόβλημα. Δυστυχώς δεν μπορεί να πει κανείς το ίδιο για τον Μήτρογλου. Που, για μια ακόμη φορά, ήταν εκνευριστικά ατομιστής. Τα δυο γκολ με την εθνική μάλλον κακό του έκαναν, παρά καλό...

Κέρδος για τους «ερυθρόλευκους» -και μάλιστα μεγάλο ο Ντομίνγκες. Ποδοσφαιριστής που γνωρίζει καλά τι πρέπει να κάνει στο γήπεδο, με «γλυκό» πόδι, ηρεμία, πολύ καλά στημένα και χωρίς το άγχος που είχαν οι υπόλοιποι. Σε τέτοιου είδους ματς θεωρώ πως κακώς δεν υπολογίζεται από τον Μίτσελ ο Φουστέρ, ενώ θα είχε ενδιαφέρον να δούμε κάποια στιγμή τον Μήτρογλου δίπλα στον Σαβιόλα.

Κατά τα άλλα... οι φίλοι του Ολυμπιακού είναι βέβαιο πως δεν θα ήθελαν να ξαναδούν ποτέ φέτος το άθλιο α΄ ημίχρονο της ομάδας.

Γιάννης Μηνδρινός

(Το θέμα δημοσιεύεται στη Live Sport της Τρίτης)

Ευθύνες ΣΥΡΙΖΑ για τη συσκότιση...

Όπως ανακοινώθηκε, θα γίνει πλήρης διερεύνηση των αιτίων που προκάλεσαν το ατύχημα με το οποίο βυθίστηκε στο σκοτάδι η Σαντορίνη προκαλώντας τεράστια οικονομική ζημιά στον τουρισμό του νησιού. Αναμένεται να επισημανθούν, να αναδειχτούν και να καταγγελθούν οι προφανείς ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ για το περιστατικό. Ανακοινώσεις αναμένονται από τον Σ. Κεδίκογλου. 

Μάθημα μουσικής με κορυφαία δασκάλα

Έγινε γνωστό ότι η πίστα στην οποία εμφανίστηκε η Άντζελα Δημητρίου (και όπου «ποντικοί» την έκλεψαν μπαίνοντας στον χώρο που χρησιμοποιούσε ως καμαρίνι) ήταν δημοτικό σχολείο κάπου στην Εύβοια. Τα εύσημα στο υπουργείο Παιδείας που σε περίοδο κρίσης έβαλε το μάθημα της μουσικής στη βασική εκπαίδευση. Και με εξαιρετική δασκάλα

Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2013

Τα «μωρά» δεν έκλαψαν

Αν κάτι άξιζε να δεις (και να θυμάσαι) από το βράδυ της Κυριακής στη Λεωφόρο είναι η ίδια η Λεωφόρος! Το ότι δηλαδή γέμισε, το ότι είχε ζωντάνια και ομορφιά στην κερκίδα, το ότι ο κόσμος θέλει ένα «κάτι», μια σπίθα, μια ώθηση για να γεμίσει σε 17 παιχνίδια ως την ερχόμενη άνοιξη το κλουβί. Αλλά (ιδιαίτερα στο πρώτο ημίχρονο) αντί για ώθηση ήρθε η απώθηση. Κι αντί για σπίθα έπεσε νερό στο βραδύκαυστο φιτίλι. Παρόλα αυτά, τον φετινό Παναθηναϊκό χρειάζεται να τον κρίνεις με επιείκεια και να μετράς τις προσδοκίες του με υπομονή. Για το χθεσινό παιχνίδι, απέναντι στον ελλιπέστατο Παναιτωλικό, βάζεις πρώτα τα ελαφρυντικά: το άγχος της πρεμιέρας, την απειρία των «μικρών», τον φόβο της γλίστρας. Την οποία γλίστρα δεν είχε αποφύγει πριν από τρία χρόνια, στο ίδιο γήπεδο και σε μια άλλη πρεμιέρα ο πιο φιλόδοξος Παναθηναϊκός εκείνης της εποχής που έμεινε στο 1-1 με την Ξάνθη. +/- Δείτε τη συνέχεια

Ο Παναθηναϊκός των «ειδικών αναγκών» έχει φέτος μία βασική αποστολή: να παίρνει το αποτέλεσμα. Και, ακόμα, να αθροίζει βαθμούς και θετικά στοιχεία. Χθες στο άθροισμα είχε τη νίκη, είχε το ποδαρικό στα γκολ του ανθρώπου που ήρθε γι’ αυτή τη δουλειά, του Μπεργκ (μισό γκολ, βέβαια, ανήκει στον Μαρινάκη και στη θαυμάσια σέντρα του), είχε και το βάπτισμα πυρός στο πρωτάθλημα με τη φανέλα του μιας πλειάδας νεοσσών.

Οι περιστάσεις βοήθησαν το «τριφύλλι» σε μια πρεμιέρα που ήθελε νίκη στήριξης. Καθοριστικός παίκτης ο Δάρλας που έδωσε υλικό για σενάρια συνωμοσιολογίας στα καφενεία. Και από αυτήν την άποψη η μπάλα «ήθελε» χθες τον Παναθηναϊκό και τα «μωρά» του. Που στο ξεκίνημα δεν έκλαψαν – όπως πέρσι τα νηπιαγωγάκια της ΑΕΚ. Αυτό είναι το πρώτο κέρδος της χρονιάς σε μια πορεία που θα περάσει από πολλά εμπόδια. Και η οποία πάνω απ’ όλα, πρώτα απ’ όλα, χρειάζεται ψυχραιμία και «κάτω την μπάλα» του ενθουσιασμού.

Διον. Βραϊμάκης 

(Το θέμα δημοσιεύτηκε στην έκδοση της Δευτέρας της Live Sport).

Το διαζύγιο έφερε τύχη...

Ελληνίδα στην Αυστραλία κέρδισε 6 εκ. δολάρια στο Λόττο, έξι μήνες μετά τον χωρισμό της. Αυτά διαβάζουν και τους μπαίνουν ιδέες.

(Για τους περίεργους: ο εξηντάχρονος πρώτην σύζυγος κατέφυγε στα δικαστήρια ζητώντας τα μισά κέρδη γιατί - είπε - επί των ημερών του εκείνη έμαθε να παίζει Λόττο. Αλλά δεν βρήκε δίκιο...)  

«Σύμμαχος» του Παναθηναϊκού η Εκκλησία για την ανάπλαση...

«(...) Ήταν δεδομένο πως από την πρώτη στιγμή που θα έβλεπαν το φως της δημοσιότητας σχέδια για νέο γήπεδο του Παναθηναϊκού στη «φυσική» του έδρα, θα εμφανίζονταν οι «φωνές» που θα επιχειρούσαν να τορπιλίσουν -για τους λόγους τους- το ενδεχόμενο να υλοποιηθεί το μεγαλύτερο όνειρο των περισσοτέρων παναθηναϊκών. Ένα από τα εμπόδια που «ανακαλύπτουν» οι συγκεκριμένες «φωνές» αφορά το πάρκινγκ απέναντι από τον «Τάφο του Ινδού» (Θύρα 7). Ισχυρίζονται πως για να αλλάξει φορά το γήπεδο θα χρειαστεί να αποκτηθεί αυτή η έκταση και πως δεν υπάρχουν οι απαραίτητοι πόροι. Προφανώς αγνοούν μία πρόσφατη είδηση με έντονη παναθηναϊκή προέκταση: την τροπολογία που κατατέθηκε στη Βουλή προ λίγων ημερών (σύμφωνα με πληροφορίες, το πιθανότερο είναι να ψηφιστεί στο τέλος του μήνα), και η οποία αφορά το συνεταιρισμό της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών με το Δημόσιο για την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας της Εκκλησίας(...)».

*** Από ρεπορτάζ στο aioniapistos.gr τού Γιώργου Σπανουδάκη. Διαβάστε το ολόκληρο εδώ

Σάββατο, 10 Αυγούστου 2013

Μας συγχωρείτε, διακοπές...

Όχι πως εκεί που έχουν φτάσει τα υγρά της μπορεί να γεμίσει η μπαταρία, αλλά λίγες μέρες θα τις ξεκλέψουμε, από εδώ και από αλλού, για να ξεκουραστεί το μυαλό - λιγότερο το σώμα. Στο μπλογκ θα επανέλθουμε με μια γραμμή πιο πάνω στη φόρτιση της μπαταρίας. Μια γραμμή για να περάσουμε τον χειμώνα. Φτάνει; Θα την κάνουμε να φτάσει. Εδώ - στις μέρες της Κρίσης - ζουν άνθρωποι με μια σταγόνα αίμα στις αρτηρίες. Η ίδια για την καρδιά, η ίδια για τα άκρα, το στομάχι και το συκώτι. Σταγόνα για όλες τις δουλειές. Καλό καλοκαίρι να έχουμε και να έχετε.

Παρασκευή, 9 Αυγούστου 2013

Το κύκνειο άσμα τού «902» και η μαραμένη άνοιξη της ραδιοφωνίας

ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ «ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΑ FM» ΔΕΝ ΞΑΦΝΙΑΖΕΙ (ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑΣ). ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΝΕΚΡΟΣ ΠΟΥ ΑΡΓΗΣΑΝ ΝΑ ΘΑΨΟΥΝ.

Το ουσιαστικό κλείσιμο του «902» («Αριστερά στα FM», για να μην κάνουμε εκπτώσεις στον τίτλο) είναι οι τελευταίοι κροσσοί που έσβησαν από το πυροτέχνημα του radio boom στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Η αρχή είχε γίνει με την εκπληκτική εκτίναξη του «Αθήνα 9,84» σε μια απίστευτη στρατόσφαιρα ακροαματικοτήτων. Από παντού – από σπίτια, μαγαζιά και αυτοκίνητα – ακουγόταν η πρώτη φωνή της ελεύθερης ραδιοφωνίας που έφερνε κάτι ολότελα νέο. Δεν είχε την στιλιζαρισμένη εκφώνηση της κρατικής, τα αγκυλωμένα χειραγωγημένα ρεπορτάζ της, την αδυναμία της να αξιοποιήσει ένα τεχνολογικό πλούτο εκατομμυρίων. Ο «9,84» ήταν ένας σταθμός ευέλικτος, σπιντάτος πουέβγαζε ήχο και είδηση από οποιοδήποτε σημείο υπήρχε το Γεγονός: από τον τηλεφωνικό θάλαμο των Κάτω Πατησίων αν χρειαζόταν έως το περίπτερο έξω από τη Βουλή αν κάτι συνέβαινε εκεί.

Λίγο μετά μπήκαν στον στίβο τα καθαρόαιμα αραβικά άτια τής ιδιωτικής ελεύθερης ραδιοφωνίας: σίφουνας ο (προ-τηλεοπτικός) Αντένα πήρε γρήγορα κεφάλι, ο Σκάι εκσφενδονίστηκε (και αργότερα έγινε για χρόνια ο κορυφαίος), ο TOP-FM του ΔΟΛ έφυγε δυνατά με μεγάλες μεταγραφές αλλά έπαθε κλακάζ στο πρώτο βιράζ, το Κανάλι-15 ακολούθησε, o Τζερόνιμο Γκρούβι απλώθηκε σαν σύννεφο από άρωμα που αγκάλιασε τη νεολαία. Η μοναδική ραδιοφωνική άνοιξη έφερε μαζί της τα άνθη τής δημοτικής ραδιοφωνίας. Οι Δήμοι (έλεγαν οι κακεντρεχείς) έκοβαν χιλιόμετρα ασφαλτοστρώσεων και πρόσθεταν μέτρα σε κεραίες. +/- Δείτε τη συνέχεια

Παύλος Τσίμας, πρώτος διευθυντής του «902»
Ο «Δίαυλος-10» των Δήμων Δυτικής Αττικής, το «Κανάλι-1» του Πειραιά, ο «Ξένιος» των Λιοσίων και ο ραδιοσταθμός του Νέου Ηρακλείου αργότερα, ήταν μερικοί από τους πολλούς δημοτικούς και διαδημοτικούς σταθμούς της ελεύθερης ραδιοφωνίας. Προσωπικά έζησα αυτήν την άνοιξη των Μέσων από… μέσα: από το «Ράδιο-5», τον διαδημοτικό σταθμό των Δήμων τής Β΄ Πειραιά. Η Νίκαια, το Κερατσίνι, ο Κορυδαλλός, το Πέραμα και η Δραπετσώνα συνέπηξαν έναν ραδιοσταθμό με φιλόδοξες βλέψεις. Σύγχρονος τεχνολογικός εξοπλισμός, δυο άρτια στούντιο, μεγάλη δισκοθήκη κι ένα αξιόλογο ανθρώπινο δυναμικό (ανάμεσά τους δύο σεναριογράφοι σήμερα, με σειρά επιτυχιών στην τηλεόραση: οι καλοί μου φίλοι Σταύρος Αβδούλος και η Ειρήνη Ριτσώνη) έφτιαξαν όραμα αλλά όχι και πραγματικότητα.

(Παρενθετικά να πω, ότι είμαι ευτυχής που ως επικεφαλής τού πολυπρόσωπου για την εποχή αθλητικού τμήματος στο «Ράδιο-5» είχα πρωτόγνωρες δημοσιογραφικές συγκινήσεις. Γιατί οι εκπομπές μας με Μάκη Διόγο, Μιχάλη Τσαπίδη, Άγγελο Μενδρινό, Ανδρέα Μπέτση, Δημήτρη Αρκουλή, Γιάννη Φάκαρο, Σταύρο Κίνλεϊ και πολλούς άλλους συνεργάτες είχαν κάτι που δεν το νιώθαμε στις εφημερίδες από όπου προερχόμασταν οι περισσότεροι. Είχαν αμεσότητα, επιμονή στο «μαθαίνεις ΤΩΡΑ αυτό που θα διαβάσεις αύριο» και τη χαρά να παρακολουθείς την επικαιρότητα από λεπτό σε λεπτό, αλλά με έγκυρη ματιά, χωρίς το καταστροφικό άγχος τού το «είπα πρώτος». Οι καθημερινές και εβδομαδιαίες εκπομπές μας ήταν ολοκληρωμένα δημοσιογραφιά τετράδια, με δηλώσεις, πληροφορίες, ανταποκρίσεις και με μια αποδοχή από το κοινό που μας ξάφνιασε. Χωρίς ίχνος κομπασμού, οι αθλητικές εκπομπές του «Ράδιο-5», που έβγαζαν ειδήσεις και αναδημοσιευόμενες την επομένη αποκλειστικότητες, ήταν το προοίμιο (ένα μικρό δείγμα δηλαδή) της εισβολής των αθλητικών ραδιοφώνων που ήρθε αρκετά αργότερα. Και γι’ αυτό το αθλητικό τμήμα του «Ράδιο-5», που αρνήθηκε πεισματικά να κάνει τότε εκπτώσεις σε προσωπικό («ή φεύγουμε όλοι μαζί ή κανένας», η επωδός μας στις πιέσεις για περικοπές), έπεσε τελευταίο κι αφού είχε παραμείνει το μοναδικό ζωντανό ενημερωτικό κύτταρο του σταθμού όταν όλος υπόλοιπος είχε μετατραπεί λίγο λίγο σε μουσικό!)

Γιάννης Τζανετάκος, πρώτος διευθυντής του «9,84»
Το «Ράδιο-5», όπως και οι περισσότεροι δημοτικοί και διαδημοτικοί σταθμοί (εκτός από το «Κανάλι-1»), δούλευαν με δημοκρατικό λόγο και αριστερές στροφές. Ωστόσο, αποδείχτηκαν καραβάκια με πανιά μπροστά στο τουρμπινοφόρο σκάφος του «902 Αριστερά στα FM» που έβαλε μπροστά τις μηχανές του τον Ιανουάριο του ΄89 και μας έπνιξαν τα απόνερά του. Η ενημερωτική ναυαρχίδα τής Αριστεράς, με το θαυμάσιο μουσικό σήμα της Ελένης Καραΐνδρου, διευθυντή τον Παύλο Τσίμα και με τη δυναμική (οικονομική και όχι μόνο) του ΚΚΕ έδωσε υποσχέσεις κι έφτιαξε όνειρα. Θυμάμαι στα εγκαίνια του σταθμού, όπου είχε παρευρεθεί το άπαν σύμπαν, τον Γιάννη Τζανετάκο – τον επιτυχημένο διευθυντή τού «Αθήνα εννέα οδόντα τέσσερα» που φάνταζε τότε ως γκουρού της ελεύθερης ραδιοφωνίας – να μιλάει με θαυμασμό από μικροφώνου για την τεχνολογική αρτιότητα του «902». Που, φυσικά, συνοδευόταν από πλούσιο δημοσιογραφικό επιτελείο, μουσικούς επιμελητές, φωνές ηθοποιών πρώτης γραμμής, παραγωγούς εκπομπών και άνεση – πολλή άνεση που την κοιτούσαμε αποχαυνωμένοι, εμείς της ελεύθερης διαδημοτικής ραδιοφωνίας.

Αλλά το όνειρο ήταν πολύ μεγάλο για να περάσει από τις πόρτες τής λογικής και της πραγματικότητας. Ο «902 Αριστερά στα FM», όπως και οι δημοτικοί-διαδημοτικοί σταθμοί (όχι μόνο οι αριστερόστροφοι), είχαν μεγάλες βλέψεις για πολιτική παρέμβαση και μια άλλη πολιτιστική και δημοσιογραφική ματιά. Αλλά μαζί είχαν κοντή ανάσα. Και σε λίγο έσκασαν! Φτώχυναν, εκφυλίστηκαν, έγιναν αντιγραφείς ειδησεογραφικών δελτίων άλλων σταθμών και έμειναν πολύ μακριά από αυτό που ήθελαν να γίνουν και να πράξουν.

Σήμερα το ποσοστό ακροαματικότητας τού «9,84» που έρπει δεν ξαφνιάζει. Όπως δεν ξαφνιάζει το κλείσιμο τού «902». Ως Μέσον ενημέρωσης ήταν ένας νεκρός που άργησαν να τον θάψουν.

Διον. Βραϊμάκης

Ξεκίνησε με μία ρόδα...

«(...) Τα χρόνια πέρασαν... Η Ξάνθη ανέβηκε, η... ρόδα έγινε κοτζάμ Skoda, αλλά παρά το γεγονός ότι συμπλήρωσε 24 σεζόν αδιάλειπτης παρουσίας στο πρώτο τη τάξει πρωτάθλημα, σπανίως αποτελούσε κάτι περισσότερο από ένα κοινό κομμάτι της καθημερινής δημοσιογραφικής ρουτίνας. Καλώς ή κακώς έτσι ένιωθα να συμβαίνει. Ωσπου το πρωί, στο αεροδρόμιο της Καβάλας, μπαίνοντας στο τσάρτερ για τη Λιέγη, προκειμένου να καλύψω επαγγελματικά την αποστολή της Ξάνθης στο Βέλγιο για το παιχνίδι της με τη Σταντάρ, ξαναζωντάνεψαν οι σεκάνς από εκείνο το ματς με τη Νάουσα».

** Απόσπασμα από άρθρο του Νίκου Σαρίδη στην SportDay. Διαβάστε ολόκληρο εδώ όπως αναδημοσιεύτηκε στο SportDay.gr

Τουρίστες υπάλληλοι στον Τουρισμό

** Σύμφωνα με πόρισμα του Σώματος Επιθεωρητών Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης μόνον τρεις στους δέκα υπαλλήλους του ΕΟΤ εμφανίζονται συνεπείς στην τήρηση του ωραρίου. Οι άλλοι συνήθως την κοπάναγαν. Μα στον Τουρισμό δουλεύουν, δεν θα τον έκαναν (τον τουρισμό);

** Ελεύθερος αφέθηκε ο ύποπτος για εμπρησμό στη Βαρυμπόμπη. (Τι ύποπτος δηλαδή, με το τσακμάκι στο χέρι τον έπιασαν). Φεύγοντας από το αστυνομικό τμήμα του είπαν «μη ξεχάσετε να πάρετε τα τσιγάρα, το μπετονάκι και τους αναπτήρες σας».

** Ο Στουρνάρας είπε ότι υπάρχει σύμπτωση απόψεων ανάμεσα σε Ελλάδα και ΗΠΑ για την αναποτελεσματικότητα της μονόπλευρης λιτότητας. Προηγουμένως είχε ρωτήσει το είδωλό του, τον Σόιμπλε;

** Είκοσι πέντε ετών είναι ο ηθοποιός, πρωταγωνιστής του «Άνδρες έτοιμοι για όλα», ο νέος σύντροφος της Ναταλίας Γερμανού. Στην οποία ξύπνησε το μητρικό ένστικτο. Μαμάδες έτοιμες για όλα. (Εδώ που τα λέμε πάντως, πολλή έκπληξη πέφτει σε όσους αναπαραγάγουν την είδηση. Για το αντίστοιχο πατρικό ένστικτό – πολλές φορές και…. παππουδίστικο – που ξυπνάει σε αναρίθμητους άνδρες, ουδείς λόγος).

Συνταξιούχος Έλληνας κατάσκοπος

Ο 70χρονος Γερμανός που συνελλήφθη στη Χίο να κατασκοπεύει, λέει πως έγινε κατάσκοπος γιατί το γερμανικό κράτος του δίνει μικρή σύνταξη, μόλις χιλίων ευρώ, και βρέθηκε στην ανάγκη. Ο αντίστοιχος Έλληνας συνταξιούχος των πεντακοσίων ευρώ θα πρέπει να γίνει διπλός κατάσκοπος για να τη βγάλει.

Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2013

Πού είναι ο Λιάτσος;

Ανησυχώ! Ανακοινώθηκε η διευθυντική ομάδα της Δημόσιας Τηλεόρασης, διάβασα δυο φορές τα ονόματα για να βεβαιωθώ και δεν βρήκα εκείνο του Αιμίλιου Λιάτσου. Ούτε καν για την ανάγνωση λαϊφταϊλίστικων ειδήσεων. Μα γίνεται τηλεοπτική αλλαγή με υψηλούς στόχους χωρίς (τον τελευταίο) διευθυντή Λιάτσο – τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο της ΕΡΤ; Πού βαδίζει η τηλεόραση, πού οδηγούμαστε, τι να ελπίζουμε;

Καλοκαιρινή εικόνα σε 98 λέξεις...

Κάτω από το σπίτι μου, όπου έχω περί τις 20 θέσεις πάρκινγκ για πάρτη μου, έχουν περάσει από το πρωί το πολύ 5 αυτοκίνητα. Έχει ζέστη, την παχιά που χώνεσαι μέσα, και φυσάει λίγο κι αυτό που αν δεν είναι ακριβώς μελτέμι πάντως του μοιάζει πολύ: ο μοναδικός ζεστός βοριάς στον κόσμο. στο ένα ανοιχτό μαγαζί σε ακτίνα χιλιομέτρου έχει aircon, παίζει το all you need is love, Όση ώρα είμαι εκεί δεν μπαίνει κανείς, οι συκιές έχουν βαρύνει και γενικώς έχεις μια αίσθηση ότι όλα "στέκονται", τίποτα δεν κινείται. Ούτε καν ο χρόνος. Αύγουστος, μήνας και Θεός.

Μαρία Δεδούση (από το fb)

Τετάρτη, 7 Αυγούστου 2013

Ο φρικτός βασανισμός τού εμπρηστή

Συνελήφθη ως ύποπτος για τον εμπρησμό στη Βαρυμπόμπη εξηντάχρονος. Τον έπιασαν την ώρα της δουλειάς! Την στιγμή που ετοιμαζόταν για άλλη πυρκαγιά: είχε κόψει την περίφραξη οικοπέδου, είχε κάνει σωρό από ξερόχορτα, είχε ένα αυτοκίνητο χωρίς πινακίδες και μέσα σε αυτό βρέθηκαν μπιτόνι βενζίνης και πολλοί αναπτήρες – μπας και του πάθαινε αφλογιστία κάποιος! «Δεν είναι αυτό που νομίζετε» είπε στους αστυνομικούς. Για την ακρίβεια τους είπε «είχα βγει μια βόλτα». Για να πάρει καθαρό αέρα ανακατεμένον με αιθάλη!
+/- Δείτε τη συνέχεια

Η δράση του θα ξεσκεπαστεί γιατί ήδη έγινε άρση του απορρήτου στο κινητό του. Και μετά; Μετά το πιθανότερο ελεύθερος με την παρέλευση μερικών τυπικών ημερών κράτησης. Ενώ του χρειάζεται βασανιστική τιμωρία. Το έχω ξαναγράψει: αν για κάποιους θα ήθελα επαναφορά τής θανατικής ποινής, είναι για τους παιδεραστές, τους βιαστές και τους εμπρηστές.

Υπερβολή, το ξέρω, αλλά αφήστε με να το λέω. Ειδικά για τον εμπρηστή τεράστιων εκτάσεων δασών, δρυμών, ζώων και ΣΠΙΤΙΩΝ – ολόκληρων νοικοκυριών! – η φαντασία μου ορέγεται να τον δω κρεμασμένο από τα χέρια σε καμένο δέντρο που καπνίζει ακόμα και κάτω από τα γυμνά του πόδια να σιγόκαινε κάρβουνα της καταστροφής. Πουλιά με καμένες φτερούγες να του κάνουν κατά σμήνη επιθέσεις και να του τρώνε σάρκες, ενώ δασοπυροσβέστες – ειδικά εκείνοι που έχουν θρηνήσει θύματα – να του κάνουν αέρα με αναμμένες πυρακτωμένες κλάρες. Η εκδίκηση της φαντασίας, θα πείτε. Εμείς μόνο με τη φαντασία γινόμαστε σκληροί. Αυτοί με τα χέρια τους…

Ο τσαμπουκάς Έλληνας της ξαπλώστρας

Ο τύπος του Έλληνα που θέλει να καταπιεί τον διπλανό του, που μετέρχεται μεθόδους τραμπουκισμού για να πατήσει σε ψηλότερο σκαλοπάτι, που αδιαφορεί για νόμους, δεοντολογίες και ηθικές αρχές, περιγράφεται στο ρεπορτάζ του enimerosi24.gr για έναν εποχικό επιχειρηματία που νοικιάζει ξαπλώστρες στη Λευκάδα. Και ο οποίος έκανε τον βίο αβίωτο σε έναν επαγγελματικό αντίπαλο επειδή νοίκιασε τον διπλανό χώρο για να κάνει την ίδια δουλειά! Η υπόθεση κατέληξε σε ξυλοδαρμό του ανταγωνιστή. Το ρεπορτάζ εμπλουτίζεται με φωτογραφίες κι άλλα στοιχεία, από παλιότερη δράση του τραμπουκίζοντα. Δείτε εδώ τις φωτό, διαβάστε το ρεπορτάζ και σκεφτείτε πώς ξεφτιλίζεται η έννοια «Έλληνας».

** Φωτογραφία: Στο βάθος εμπόδια με λιόπανα και φορτηγό για να κλείσει η πρόσβαση προς τις ξαπλώστρες του  ανταγωνιστή. Σε άλλη φωτογραφία εικονίζεται το αιμόφυρτο κεφάλι του θύματος. 

Απλά μαθήματα δημοσιογραφίας

«Δεν χρησιμοποιούμε ποτέ τίτλους που πιάνουν 2-3 γραμμές, ούτε εκείνους  που αποτυπώνουν τρόπο σκέψης παιδιού σχολικής ηλικίας (π.χ. Για να δούμε τι θα γίνει με το CAS και την Ευρώπη για τον ΠΑΣ)». «Οι φωτογραφίες (ει δυνατόν) να ''κοιτάζουν΄΄ προς το μέσα μέρος της ιστοσελίδας ή του εντύπου«. «Πάντα πρώτα σε ένα κείμενο γράφουμε το όνομα (π.χ. Μπαρσελόνα) και μετά την περιγραφή ή τον προσδιορισμό ή το nickname (π.χ. Μπλαουγκράνα, Μπάρτσα, Καταλανοί κτλ)».

** Τα παραπάνω είναι μερικά παραδείγματα που αναφέρει ο συνάδελφος και φίλος από την Άρτα Νίκος Νικολάου σχετικά με τη δημοσιογραφική γλώσσα και τους δημοσιογραφικούς κανόνες γενικότερα. Αν και το κείμενό του διακρίνεται από συγκρατημένο θυμό, που τον κάνει (μπορεί και όχι αδικαιολόγητα) επιθετικό, το βρίσκουμε ενδιαφέρον και το προτείνουμε. Δημοσιεύετε στο σάιτ τού Νίκου Campion.gr που το δουλεύει με πολύ μεράκι και πολλή δουλειά. Διαβάστε εδώ

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Το φτωχούλι, το καημενούλι το ΠΑΣΟΚ

Την ώρα που οι αποκαλύψεις τής διαφθοράς στη δίκη τού Άκη και της «ομάδας του» εκτοξεύονται και μας λερώνουν μέσα από εκρήξεις θυμού των κατηγορούμενων, στο… ορθόδοξο βενιζελικό ΠΑΣΟΚ προσπαθούν να δώσουν την εικόνα του λιτοδίαιτου κόμματος που ακόμα και την μετακόμιση από την Ιπποκράτους στη Χαριλάου Τρικούπη την έκαναν μόνοι, με τα χέρια και τις πλάτες τους, οι ίδιοι οι άνθρωποί του. Χωρίς, λένε και διοχετεύουν, να χρησιμοποιηθεί μεταφορική εταιρία. Σπολλάτη τους!

Και μαζί βγάζουν προς το έξω ότι το φτωχούλι, καημενούλι ΠΑΣΟΚ χάρισε το περιλάλητο γυμναστήριο του Γιώργου και των άλλων αθλητικών τύπων στο Εθνικό Ίδρυμα Αποκατάστασης Αναπήρων. Όλο καλές πράξεις κάνει το κόμμα των ατασθαλιών. Η επόμενη περιμένουμε να είναι η δημοσιοποίηση του οικονομικού ελέγχου που τον έχουν καταχωνιάσει εκεί που αυτοί ξέρουν να βάζουν σημαντικά στοιχεία: στα συρτάρια! Είτε έχουν είτε όχι μέγεθος usb…

Γιατί βιάζεται ο Νικοπολίδης

Ο Αντώνης Νικοπολίδης παρακολουθεί την προετοιμασία της Αθλέτικ Μπιλμπάο και παίρνει μαθήματα από τον Ερνέστο Βαλβέρδε. Ο οποίος φιλοδοξεί να τον έχει έτοιμο πριν από την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου. Τρέχει να… προλάβει τον Μίτσελ.

Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2013

Ποιος έδωσε τον... λοστό για να σπάσει το λουκέτο στο μπουζουκάδικο

Ο Πάνος Κιάμος είναι σύμβολο Πολιτισμού της σύγχρονης Ελλάδας. Δεν μπορεί να τον στερήσει από τον λαό (του) κανένας ΣΔΟΕ, δεν δικαιούται να του βάλει φραγμό κανένα λουκέτο. Γι’ αυτό και ιδιοκτήτης τού μπουζουκάδικου στη Χαλκιδική αγνόησε την απόφαση να κλείσει για ένα 48ωρο το κέντρο του και έσπασε το εμπόδιο. Τι πάει να πει πως δεν είχε κόψει καμιά απόδειξη τη μέρα του ελέγχου; Ο ίδιος ο Κιάμος είναι μια πελώρια απόδειξη προσφοράς πολιτισμού, ψυχικής ευφορίας, αγάπης, τέχνης, λαϊκής λατρείας. Στο κάτω κάτω ο επιχειρηματίας παρανόμησε μεν – για την Τέχνη και μόνο –, συνέτριψε τις αμπάρες του αποκλεισμού, αλλά πλήρωσε σύμφωνα με το νόμο: συνελήφθη ο αυτοφωράκιας. Αυτή δεν είναι η δουλειά του; +/- Δείτε τη συνέχεια

Γι’ αυτό δεν πληρώνεται; Για να προσφέρει την ελευθερία του όταν και όποτε χρειαστεί. Κάτι σαν τον ναυαγοσώστη στην πισίνα δηλαδή. Κάθεται στην άκρη της και παρατηρεί. Ωράρια ολόκληρα. Μέρες και μήνες. Και μπορεί να περάσει ολόκληρο καλοκαίρι χωρίς να χρειαστεί καμιά επέμβαση. Όπως και ο ΣΔΟΕ σαν να λέμε. Μπορεί να έχεις κτίσει μέγαρα και παλάτια από τη φοροδιαφυγή και να μην πατήσει ποτέ πόδι ΣΔΟΕίτη στο κατώφλι σου. Ώσπου σπάει ο διάβολος το ποδάρι του κι έρχεται κάποια στιγμή να πληρώσεις, να τιμωρηθείς.

Αλλά τότε κάνεις ό,τι ο πολικός προϊστάμενος του ΣΔΟΕ, ο υπουργός των Οικονομικών: ξεχνάς την απόφαση. Το έχεις ζωντανό το παράδειγμα: ο υπουργός έχει αγνοήσει δικαστική απόφαση και έδωσε εντολή «εισπράξτε το χαράτσι για τη ΔΕΗ». Ο ίδιος ο δημοκράτης υπουργός έχει ακυρώσει απόφαση της Βουλής, ξαναπερνώντας αυτό που ήθελε – αυτό που είχε απορριφθεί πριν δυο μέρες δηλαδή – από την πλαϊνή πόρτα. Έτσι είναι αυτά τα πράγματα: δίνει το (αίσχιστο) παράδειγμα «αγνοείστε τον νόμο» ο υπουργός και οι παράνομοι ακολουθούν τραγουδώντας Κιάμο: «Η καρδιά μου δε δέχεται την ήττα δεν τελειώσαμε ακόμη, σου το είπα/ Θα δίνω για όσο σ΄ αγαπάω/ κι ας χάνω από χέρι/ μια γροθιά στο μαχαίρι».