Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

Φονικές μπίζνες!

Τα γήπεδα στο Κατάρ για το Π.Κ. του 2022 χτίζονται πάνω σε αίμα. Η αποκάλυψη του «Γκάρντιαν» θα μπορούσε να σοκάρει αν το σοκ και η κυνισμός δεν καταλάμβαναν τόσο χώρο στην καθημερινότητά μας. Μέσα σε δυο καλοκαιρινούς μήνες, όπως αποκαλύπτει η (σοβαρή) βρετανική εφημερίδα, έχασαν τη ζωή τους 44 εργάτες που δούλευαν για να οικοδομήσουν τους χώρους που θα φεγγοβολήσουν μετά από εννέα χρόνια τα ποδοσφαιρικά αστέρια της Υφηλίου. Τριάντα σκοτώθηκαν και 14 πέθαναν από παθήσεις που οφείλονταν στη ζέστη. Εργάτες, κυρίως μετανάστες από το Νεπάλ, καταγγέλλουν όχι μόνο τις άθλιες συνθήκες αλλά κι ότι τους κρατούν τα διαβατήρια ή τα χρήματά τους για να τους υποχρεώσουν να μη φύγουν. +/- Δείτε τη συνέχεια

Η κόλαση που συχνά φτιάχνεται γύρω από τον αθλητισμό και στο όνομα της παγκόσμιας φιλίας των λαών είναι παμπάλαιη υπόθεση. Φυσικά και πρόσφατη. Στο Μουντιάλ της Αφρικής γίνονταν απεργίες, συγκεντρώσεις επεισόδια. Παραμονές της έναρξης θυμάμαι τις ανταποκρίσεις για πυροβολισμούς κατά διαδηλωτών. Ο απολογισμός των νεκρών στις μέρες που διαρκούσε το Μουντιάλ μεγάλος και άγραφος. Μόνο από την κοινότητα των Σομαλών μεταναστών είχαν καταγγελθεί δεκάδες δολοφονίες για ρατσιστικούς λόγους.


Για την απόφαση να γίνουν οι αγώνες στο Κατάρ το ’22 ο Μπλάτερ και ο Πλατινί αλληλοκατηγορούνται. Ο Ελβετός της ΦΙΦΑ μιλάει για πολιτικοοικονομικά κίνητρα και μπίζνες των Ευρωπαίων. Και ο Γάλλος της ΟΥΕΦΑ απαντά χλευαστικά στο πνεύμα «τώρα το κατάλαβες;» Κι αυτό όταν ακόμα ψάχνουν να βρουν αν και πόσα έδωσε η Γερμανία για να πάρει το Π.Κ. του 2006. Για το οποίο, πάλι ο Μπλάτερ, όταν ρωτήθηκε αν υποθέτει ότι η ανάθεση του Μουντιάλ ήταν με αγορασμένες ψήφους, απάντησε: «Δεν το υποθέτω, το διαπιστώνω». Αυτό έχει σημασία: η «μπίζνα». Σιγά μη ασχοληθούν με μερικές δεκάδες νεκρούς εργάτες. Άσε που είναι και Αφρικανοί.

(Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη Live Sport)

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Μια μεταγωγή-υπερπαραγωγή

Δεν είμαι βέβαιος (αντίθετα έχω πολλές αμφιβολίες) αν επικοινωνιακά γίνεται σωστός χειρισμός στις συλλήψεις των χρυσαυγιτών. Αν αυτό είναι ένα είδος τηλεοπτικής διαπόμπευσης (όπως λόγου χάρη έκαναν οι Αμερικανοί πηγαίνοντας τον Στρος Καν στον δικαστή) ή αν πρόκειται για μια αθέλητη εξιδανίκευση. Πώς;
** Με τον «αγωνιστή αρχηγό» να προσπαθεί να σηκώσει τα δεμένα του χέρια (φωτογραφία) και να τον εμποδίζουν
** Με το αντιμνημονιακό μήνυμα «φάτε μνημόνιο το βράδυ»
** Με το φιλί της «υπερήφανης κόρης» για τον αναξιοπαθούντα πατέρα. Ένα φιλί που δείχνουν και ξαναδείχνουν τα κανάλια γιατί πουλάει.
Δεν ξέρω τι χρειαζόταν όλη αυτή η τηλεοπτική υπερπαραγωγή. Και γιατί σε μια τόση σοβαρή μεταγωγή δεν κρατήθηκαν οι αποστάσεις από τη μεγάλη δημοσιότητα. Γιατί δεν άφησαν μακριά τις κάμερες που διψάνε για εικόνα και γκρο πλαν στις χειροπέδες; Για να βλάψουν τη Χρυσή Αυγή; Κι αν αυτό τουμπάρει και λειτουργήσει αντίστροφα ποιος το μέτρησε;

Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Οι συλλήψεις της «πιτζάμας», οι ψηφοφόροι-τείχη και τα στοιχεία

Δεν ξέρω, είμαι μπερδεμένος. Δεν ξέρω δηλαδή αν οι μαζικές συλλήψεις στελεχών της Χρυσής Αυγής που φτάνουν ως την ηγεσία της, θα βοηθήσουν ΑΥΤΉΝ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ την υπόθεση της αφύπνισης συνειδήσεων ανάμεσα στους ψηφοφόρους. Μπορεί να είναι σωστή κίνηση – δεν την εξετάζω από δικονομική άποψη –, δεν ξέρω γράφοντας πρωί Σαββάτου αυτό το σχόλιο ποια νέα στοιχεία έχουν προκύψει, αλλά φοβάμαι. Φοβάμαι μήπως την στιγμή που ο πυγμάχος βρίσκεται στριμωγμένος στα σχοινιά και αποδοκιμάζεται από τον κόσμο, του δίνεται με αυτήν την κίνηση το οξυγόνο για να αναλάβει δυνάμεις. Φοβάμαι γιατί αυτές οι θεαματικές πρωινές συλλήψεις, με τις «πιτζάμες», προκαλούν άλλους συνειρμούς. Φοβάμαι πολλά. +/- Δείτε τη συνέχεια

Και φοβάμαι την αρρωστημένη – έως και διαστροφική – αντίδραση ενός μέρους του εκλογικού σώματος που μετά τις γροθιές του Κασιδιάρη στην Κανέλλη (κι ενώ πολλοί πίστευαν ότι αυτό είναι το τέλος της Χ.Α.) το φασιστικό κόμμα θέριεψε. Τώρα είναι η χειρότερη στιγμή να τους δοθεί η ευκαιρία να αυτοπροβληθούν ως μάρτυρες. Τα μέτρα που έπρεπε να είχαν παρθεί στο ξεκίνημα, όταν οι χρυσαυγίτες ήταν σταγονίδια μέσα στην κοινωνία, ή ακόμα και μετά, όταν κλιμακωνόταν η δράση τους, παίρνονται τώρα που περιβάλλονται από εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους, πεπλανημένους έστω ή συνειδητούς που λειτουργούν σαν τείχη προστασίας για τους διωκόμενους.

Μπορεί, βέβαια, αυτοί οι φόβοι να είναι αβάσιμοι. Το εύχομαι και το ελπίζω, αλλά δεν το πολυπιστεύω. Οι δήθεν πεπλανημένοι που δηλώνουν με τις δημοσκοπήσεις ότι μετάνιωσαν και γύρισαν στους κόλπους της Δημοκρατίας, περιμένουν να δουν ήρωες για να επανακάμψουν σε αυτό που ψήφισαν. Και θα το κάνουν. Τουλάχιστον αν δεν πειστούν – ή δεν θέλουν να πειστούν – από τα στοιχεία ενοχής που να δικαιολογούν τόσο ευρείας κλίμακας συλλήψεις και που ΠΡΕΠΕΙ να δοθούν ΑΜΕΣΑ στη δημοσιότητα. Και με πειστικό τρόπο.

Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

Ερωτήματα για τα «βουλευτικά» όπλα

ΓΙΑΤΙ ένας βουλευτής θα πρέπει να οπλοφορεί; ΠΩΣ και με ποια εκπαίδευση θα χρησιμοποιήσει το όπλο αν δεχτεί επίθεση; ΠΟΣΟ θα κινδυνεύσουν οι ίδιοι, αλλά και οι γύρω τους, αν τραβήξουν ανέτοιμοι και απαίδευτοι όπλο για να αμυνθούν αν χρειαστεί; ΠΟΙΟΣ μας εγγυάται ότι δεν θα γίνει τυχαίο ατύχημα που θα το πληρώσουν ανυποψίαστοι άνθρωποι, όπως συνέβη πρόσφατα με εκπυρσοκρότηση «βουλευτικού» όπλου στο αεροδρόμιο; ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ εξέταση κάνουν οι ψυχίατροι προκειμένου να δώσουν πιστοποιητικά για άδειες οπλοφορίας, πόση ώρα κρατάει, πόσο εμβαθύνουν στην ψυχοσύνθεση του εξεταζόμενου; ΠΩΣ τους κρίνουν υγιείς και κατάλληλους όταν έχουν τόσο μεγάλη ανασφάλεια; ΠΟΣΟ περισσότερο κινδυνεύουν οι άλλοι βουλευτές – οι περισσότεροι δηλαδή – που δεν ζήτησαν άδεια οπλοφορίας; ΤΙ ΣΤΟ ΚΑΛΟ χέστες είμαι αυτοί που νιώθουν ασφάλεια μόνο με το σιδερικό στην τσέπη; ΚΑΙ ΠΩΣ να τους εμπιστευτείς για άλλες αποφάσεις που θα κρίνουν τη ζωή τη δική σου και το μέλλον τού τόπου;

Η Παύλος είναι ήρωας! Η Δημοκρατία θα του χρωστάει, αν…

«(…) Ενώ λοιπόν τα πράγματα ήταν ήρεμα, βλέπουμε ξαφνικά τα 30-40 άτομα, που σας είπα πριν, κάποια από αυτά, γύρω στα 10-15 άτομα, να πηγαίνουν από την Κεφαλληνίας προς την Τσαλδάρη. Πήγαμε και εμείς από πίσω και τότε είδαμε ότι στην Τσαλδάρη κάποιοι πλακώνονταν στο ξύλο. Φωνάξαμε να ηρεμήσουν και πράγματι σταμάτησαν να χτυπιούνται. Μόνο δυο άντρες συνέχισαν να χτυπιούνται. Για αυτό και εγώ με ένα άλλον συνάδελφο μου από την άλλη ομάδα ΔΙΑΣ πήγαμε να τους χωρίσουμε. Πιάσαμε τον ένα από τους δυο, τον πιο νεαρό και τον τραβήξαμε για να χωρίσουν. Με το που τους χωρίσαμε αυτός που είχαμε πιάσει για να τον τραβήξουμε φώναξε: “Με μαχαίρωσε , με μαχαίρωσε”. Πράγματι είδαμε ότι στη μπλούζα του στην περιοχή της κοιλιάς είχε αίματα. Ο άλλος σηκώθηκε να φύγει σαν να μην τρέχει τίποτε. Αυτός που είχε μαχαιρωθεί φώναξε: “Πού πας να φύγεις ρε π...” δείχνοντας αυτόν που μέχρι πριν από λίγα δευτερόλεπτα τους είχαμε χωρίσει. Τότε δυο συνάδελφοι πήγαν να ακινητοποιήσουν το άτομο που τους υπέδειξε το θύμα (…)». +/- Διαβάστε το σχόλιο στη συνέχεια

Τα παραπάνω είναι απόσπασμα από την κατάθεση της Αγγελικής Λεγάτου (όπως δημοσιοποιήθηκε από tovima.gr), της θαρραλέας αστυνομικίνας που συνέλαβε τον μαχαιροβγάλτη του Κερατσινίου. Τα λόγια της έρχονται να προστεθούν σε καταθέσεις φίλων του που είπαν ότι ο τραγικός νέος αντιμετώπισε την αγέλη των λύκων, καθυστερώντας την μάλιστα για να απομακρυνθούν τα πρόσωπα της παρέας του. Ακόμα και στις τελευταίες στιγμές της ζωής του, φώναξε, έδειξε, βοήθησε. Ο Παύλος Φύσσσας έγινε χωρίς να το θέλει ήρωας. Με τον θάνατό του έσπρωξε τα γεγονότα, υποχρέωσε τους μηχανισμούς να αφυπνιστούν και να κινηθούν για να καθαρίσει το σκοτεινό τοπίο. Αν κάτι αλλάξει, η Δημοκρατία θα του οφείλει πολλά. Και η Ιστορία θα του δώσει τη θέση που του αξίζει. Πιο σωστά: τη θέση στην  Ιστορία την έχει πάρει, έτσι κι αλλιώς. 

Μας ψεκάζουν, ΝΑΙ ή ΟΧΙ;

«(...) Αν και οι ειδικοί εξηγούν, ότι οι άσπρες «συννεφένιες» γραμμές, τα λεγόμενα contrails, είναι «παγωμένοι υδρατμοί» στις ουρές αεροσκαφών, οι συνομωσιολόγοι δεν πείθονται και υποστηρίζουν ότι πρόκειται για ψεκασμούς με τοξικές ή ακόμη και... χαλαρωτικές ουσίες που έχουν σκοπό να εξουδετερώσουν τις αντιστάσεις των Ελλήνων. Ακόμη πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι είμαστε πειραματοζώα όπου επάνω μας δοκιμάζονται διαφορες νέες ουσίες(...)».

** Την απάντηση αν... μας ψεκάζουν τη δίνει ο Zoornalistas, ένα από τα πλέον δημοφιλή μπλογκ για θέματα Τύπου, αλλά όχι μόνο. Διαβάστε εδώ.

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Γι' αυτήν τη φωτογραφία ζούσε ο Μπένι!

Ιστορική στιγμή για τον Ομπάμα

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

Η ευαισθησία του ΕΣΡ για τη (μη) προβολή της Χρυσής Αυγής!

Το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης ζει στον κόσμο του. Στον φτιαγμένο σε συννεφάκι. Ή σε αποστειρωμένη γυάλα. Κοσμοχαλασιά έχει γίνει με το έγκλημα στο Κερατσίνι, καταιγίδα αποκαλύψεων βγαίνει από τον Τύπο, η αστυνομία τρέχει, αστυνομικοί συλλαμβάνονται για συνεργασία, εισαγγελείς ερευνούν για εγκληματική δράση της οργάνωσης, πολιτικοί «πανελίζουν» για το αν θα πρέπει να τεθεί εκτός νόμου ή όχι η Χρυσή Αυγή και το ΕΣΡ εγκαλεί το MEGA με έγγραφό του στις 20 Σεπτεμβρίου (δηλαδή ΜΕΤΑ τη δολοφονία και τον θόρυβο που έχει ξεσηκωθεί) για «παράλειψη προβολής προσηκόντως των πολιτικών απόψεων της Χρυσής Αυγής από 1.4.2013 έως 31.7.2013». Η παράνοια σε αυτόν τον τόπο έχει έρθει από χρόνια. Και μία από τις εκφάνσεις της είναι το ΕΣΡ. Που κόπτεται για το αν δημοσιογράφοι βρίζουν τη Μέρκελ. Και που συνιστά – επιβάλλει – στα κανάλια να μη δείχνουν εικόνες μιζέριας, δηλαδή τη… σίτιση δυστυχισμένων από τους σκουπιδοτενεκέδες. Ευαισθησία! Η οποία εκδηλώνεται και για τη μη προβολή των θέσεων της Χ.Α. Συγκινητικοί οι άνθρωποι!

(Τη σκαναρισμένη σελίδα του εγγράφου πήραμε από την enimerosi24.gr)

Η ΑΕΚ στο αμνιακό υγρό και ο σουρεαλισμός των ονομάτων

Πες ότι λείπεις για χρόνια κάπου στην Παταγονία, στη Γη του Πυρός, και επιστρέφεις. Φτάνεις με πιρόγα στο αεροδρόμιο, ανεβαίνεις στο αεροπλάνο, ζητάς τη Live Sport (κάποιος media-ς περιπλανώμενος στον κόσμο σε έχει πληροφορήσει πως κυκλοφόρησε και αγαπιέται), φτάνεις στο πολυσέλιδο αφιέρωμα της Γ΄ Εθνικής και διαβάζεις: Η ΑΕΚ 2-0 στην πρεμιέρα τον Μανδραμαϊκό. Σουρεαλισμός! Ένα τικ πεταρίζει την άκρη του χειλιού. Ανησυχείς: κάτι συμβαίνει στην Ελλάδα. Μάνα, πατέρας, αδέρφια σε κίνδυνο. Το βλέμμα απλανές, τρέχει και στουκάρει στο πρόγραμμα της δεύτερης αγωνιστικής: ΑΕΚ-Θύελλα Ραφήνας. Η αρτηρία κλείνει, η αεροσυνοδός τρέχει. Μάσκα οξυγόνου! +/- Δείτε τη συνέχεια

Να μιλήσουμε σοβαρά! Μάσκα οξυγόνου φόρεσαν και οι φίλοι της ΑΕΚ όταν έγινε αυτό που προδιαγραφόταν: η πτώση. Ακριβώς δέκα χρόνια μετά την «πτώση» του γηπέδου. Έγραφα τότε: «Η ΑΕΚ μπήκε στο πιο σκοτεινό σημείο τού τούνελ που τη ρουφάει σαν διαστημική μαύρη τρύπα από – τουλάχιστον – το 2000. Και κανείς δεν μπορεί να ξέρει πότε θα βγει. Ούτε τι θα γίνει στο σκοτεινό κανάλι: σπόρος ή πολτός». Πέντε μήνες μετά υπάρχει απάντηση: σπόρος! Σπόρος για την ομάδα, σπόρος για το γήπεδο.

Η ΑΕΚ βιώνει, με σπίθες ευτυχίας, την πιο βαριά τιμωρία για εγκλήματα που έκαναν άνθρωποί της. Με καρτερία από τους «δικούς», με χλεύη από κάποιους «απέναντι». Από τα πρωτοκλασάτα ονόματα Αθήνας και Θεσσαλονίκης το βίωσε πρώτος ο Άρης, σε υψηλότερο επίπεδο εκείνος. Με αντίπαλους τους Λύκους Καλοχωρίου!

Η ΑΕΚ θα περάσει τη δοκιμασία. Με υπομονή και απαντοχή. Ήδη πλέει στο αμνιακό υγρό για να γεννηθεί κάτι μεγάλο. Ο μαιευτήρας ελπίζει σε δυο χρόνια…

(To άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Τετάρτης)

Εξαγωγή παραμυθιών Βενιζέλου

Η Βενιζέλος χρειάζεται απεξάρτηση. Είναι εθισμένος στο ψεύδος. Το πρώτο βιολί στη μνομονιακή ψευδολογία εδώ και τρία χρόνια. Μας φλόμωσε στο φούμαρο στην Ελλάδα, αλλά είχε περίσσεμα και έκανε εξαγωγή. Πούλησε το πράμα στους απόδημους. Στο Γενικό Προξενείο μας στη Νέα Υόρκη, με την ευκαιρία της συμμετοχής του στην 68η Σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών.
«Η χώρα βρίσκεται στην τελική φάση πριν την έξοδο από την κρίση» είπε. Και έπεσαν βροχή οι επόμενες φούσκες:

** «Πρώτος μας στόχος είναι να διαφυλάξουμε την κοινωνική συνοχή, να στηρίξουμε τους πιο αδύναμους» (με το 25άρικο στα νοσοκομεία, για παράδειγμα).
** «Η επάνοδος στις αγορές θα γίνει πολύ σύντομα». 
** «Δεν μπορούμε να λάβουμε νέα μέτρα, δεν μπορούμε να αποδεχθούμε καμία νέα περικοπή μισθών, συντάξεων και μείωση εισοδήματος».

Αν ποτέ ο Βενιζέλος αποφασίσει να εξομολογηθεί δεν θα βρίσκει εξομολόγο με τόσο πολύ φορτίο που κουβαλάει. Το πολύ πολύ να τον δεχτεί κάνας Αμβρόσιος, των Καλαβρύτων.

Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

Ο Άδωνης, η υπόκλιση, ο υποκλυσμός και ο μουσακάς της Ευγενίας...

Οι καιροί που την Τρόικα αντιμετώπιζε μόνο το σθένος τού «Δεν τους φοβάμαι» Στουρνάρα, πέρασαν ανεπιστρεπτί. Τώρα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΣ. Κοντά του έχει τον μαχητή Άδωνη, το άνθρωπο που δεν ορρωδεί προ των τροϊκανών. «Όταν έρχεται η τρόικα εμείς επιλέγουμε τι θέλουμε να επαναδιαπραγματευτούμε, ποιο μέτρο μπορεί να αποδώσει και ποιο όχι», δήλωσε με την στεντόρεια και ενίοτε τσιριχτή φωνή του.
Το είπε λίγη ώρα αφότου βγήκε από την πάλη του με τα θηρία. Κατάκοπος από τον υπέρ Ευρώπης αγώνα, με τσακισμένη τη μέση από τις υποκλίσεις και με το εργαλείο του υποκλυσμού στα χέρια. Υποκλυσμού για τον κοσμάκη φυσικά. Ο οποίος υπάρχει υποψία (που σιγά σιγά θα γίνεται ενδεχόμενο, πιθανότητα, σιγουριά), ότι για να νοσηλευτεί στα νοσοκομεία (μήπως και απλώς για να επισκέπτεται τα εξωτερικά ιατρεία;) θα πληρώνει 25 ευρώ! Γιατί έτσι ήθελε η Τρόικα στην οποία ο κ. Γεωργιάδης βάζει τα θέματα προς διαπραγμάτευση. Προσφέροντας μαζί και μουσακά από τα χέρια της κυρίας Μανωλίδου. Μην πάνε τσάμπα τα μαθήματα στο Master Chef όπου διέπρεψε καλλιτεχνικά.

Ένας ένας, όχι όλοι μαζί

Μειώθηκε, λέει, κατά 2,5% η δύναμη της Χρυσής Αυγής σε δημοσκόπηση που έγινε μετά το φόνο. Τόσοι πολλοί; Σιγά, ρε! Μην συνθλιβείτε στην έξοδο έτσι κοπαδιαστά που βγαίνετε! 

Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

Όταν η Δημοσιογραφία ξυπνάει από τον λήθαργο και πιάνει δουλειά...

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα έδωσε μια δυσάρεστη ευκαιρία. Την έδωσε στη Δημοσιογραφία που ξύπνησε, ξύστηκε, χασμουρήθηκε και αυτή τη φορά δεν άλλαξε πλευρό – όπως τόσες άλλες φορές συνήθιζε. Σηκώθηκε από την ύπνωση και βρήκε τα αντανακλαστικά παρωχημένων εποχών. Οι αποκαλύψεις μετά το έγκλημα της Τρίτης στην Παναγή Τσαλδάρη της Νίκαιας, είναι προσφορά στην ΕΡΕΥΝΑ. Προεξάρχοντος του «Έθνους» (να λέμε και τα καλά) βγήκαν στο φως φωτογραφίες-ντοκουμέντα, βίντεο, αποκαλυπτικές συνεντεύξεις (αποκαλυπτικές με όλη τη δημοσιογραφική σημασία), ονόματα, σχήματα. δομές και διακλαδώσεις. Όταν η Δημοσιογραφία θέλει, ΜΠΟΡΕΙ! Αρκεί να θέλει. Και τότε προσφέρει, πέραν της ενημέρωσης, μαγιά στην Ιστορία. Της οποίας ο Τύπος ήταν πάντα, στη διαδρομή του χρόνου, ο καλός της κάλφας, η απαραίτητος βοηθός. Τώρα, στην περίπτωση του τραγικού Παύλου (που χωρίς να το θέλει γίνεται ήρωας της εποχής) αποκτά πάλι αυτήν την ιδιότητα. Δεν ξέρω αν αντέξει να τη συνεχίσει. Και αμφιβάλλω…

Δεν μπήκε ποτέ στο ματς...

Πρώτη απώλεια βαθμών για τον Ολυμπιακό φέτος στο Αγρίνιο –απόλυτα δίκαιη, μάλιστα, σύμφωνα με την εξέλιξη του αγώνα. Οι «ερυθρόλευκοι» ουσιαστικά ποτέ δεν μπήκαν στο παιχνίδι κι αυτό φαίνεται από το γεγονός πως κανείς τους δεν ξεπέρασε τη μετριότητα. Ο Μίτσελ ξεκίνησε με Σάμαρη – Μασάντο στον άξονα και Τσόρι, Βάις, Σαβιόλα, Μήτρογλου μπροστά, σε ένα θεωρητικά πολύ επιθετικό σχήμα. Ωστόσο γρήγορα φάνηκε πως θα υπήρχαν προβλήματα. +/- Δείτε τη συνέχεια

Οι παίκτες του Παναιτωλικού κρατούσαν με θρησκευτική ευλάβεια τις μικρές αποστάσεις ανάμεσα στις γραμμές τους και με έξτρα τρεξίματα στα χαφ δεν άφηναν χώρο στον Βάις, κυρίως, ώστε να γίνει επικίνδυνος. Ο Μήτρογλου ήταν από το ξεκίνημα άκεφος, ενώ ο Τσόρι κινήθηκε σε ρηχά νερά και δίκαια αντικαταστάθηκε. Όσο περνούσε η ώρα γινόταν όλο και περισσότερο φανερό πως αν ήθελε ο Ολυμπιακός να κερδίσει, θα έπρεπε ο Μίτσελ να δοκιμάσει κάτι άλλο. Plan B, όμως, δεν υπήρχε, και το 0-0 ήρθε φυσιολογικά.

Αυτό που βρήκε μπροστά του οι Ολυμπιακός στο Αγρίνιο είναι βέβαιο πως θα το συναντήσει πολλές φορές φέτος. Κάθε ομάδα που θα φροντίζει να κρατά σε κοντινές αποστάσεις τις γραμμές της, οι «ερυθρόλευκοι» θα δυσκολεύονται να την κερδίσουν. Δεν ξέρω αν το έχει συνειδητοποιήσει αυτό ο Μίτσελ κι αν έχει δουλέψει πράγματα στην προπόνηση –κυρίως στα στημένα- ως αντίδοτο, στο Αγρίνιο ωστόσο φάνηκε πως κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει.

Το κακό για τους «ερυθρόλευκους» είναι πως διαθέτουν δυο παίκτες στις πτέρυγες ( Βάις – Κάμπελ), που θέλουν χώρο για να δράσουν, εκμεταλλευόμενοι την τεχνική και την ταχύτητά τους. Αν βρουν κλειστές άμυνες απέναντί τους, έχουν πρόβλημα. Και μαζί τους έχει πρόβλημα ολόκληρη η ομάδα. Δυστυχώς από τον Ολυμπιακό του Αγρινίου δεν μπορεί κανείς να κρατήσει ούτε ένα θετικό στοιχείο. Ίσως το καλό ντεμπούτο του Εντινγκά να είναι το μοναδικό «συν». Φάνηκε πως την «έχει» τη θέση κι είναι βέβαιο πως μπορεί να προσφέρει άμεσα στην ομάδα.

(To άρθρο δημοσιεύεται στη σημερινή Sport Live)

Με ένα γκολ… στον αέρα!

Αξίζει να στήνεσαι μιάμιση ώρα μπροστά στην τηλεόραση ή στην κερκίδα για να δεις ουσιαστικά ένα όμορφο γκολ που να ανταποκρίνεται στην τηλεοπτική συνδρομή ή στο εισιτήριο στο γήπεδο; Το ερώτημα για το «μονοκομματικό» ποδόσφαιρό μας, με τον δείκτη ποιότητας σε συνεχή κατιούσα, τείνει να γίνει υπαρξιακό. Ερώτημα που μας βασάνισε το Σαββατόβραδο, όταν αποζημιωθήκαμε με το όμορφο γκολ του Μπεργκ. Μας βασάνισε και το απόγευμα της Κυριακής θαυμάζοντας την ενέργεια τού «μίστερ Αλλαγή» που ξαναχτύπησε με μια θαυμαστή ενέργεια.

Ο Βούκιτς τα έκανε όλα στον αέρα, χωρίς η μπάλα να ακουμπήσει χόρτο: κοντρόλ με το στήθος, εναέρια ντρίπλα και το κατευθείαν σουτ. Γκολ! Για μια ακόμα φορά, όπως την προηγούμενη Πέμπτη απέναντι στην ανεκδιήγητη Καραγκάντι, ο Σέρβος ξελάσπωσε τον ΠΑΟΚ που είχε βαλτώσει. Και περισσότερο βαλτωμένος ήταν στο πρώτο ημίχρονο που όλη η Τούμπα είχε βουλιάξει σε μια βαθιά μεταμεσημεριανή χαύνωση, σε μια συχνά ανυπόφορη βαρεμάρα. Ώσπου η εξέδρα έβγαλε τη δυσαρέσκειά της και σφύριξε. Ε, και; Ο ΠΑΟΚ έκλεισε το 45λεπτο με 28 λάθη! +/- Δείτε τη συνέχεια

Στο δεύτερο ημίχρονο ο Δικέφαλος ανέβηκε αλλά με δυσκολία πλησίαζε τα όρια του υποφερτού απέναντι στον «Άρχοντα των ισοπαλιών» (τέσσερα «Χ» σε τέσσερα παιχνίδια μέχρι χθες). Ο Πλατανιάς έδειξε και πάλι ότι είναι από τις ομάδες εκείνες (τις πάρα πολλές πια) που ξεπροβοδίζουν τον κόσμο στην αποχώρηση από τα γήπεδα.

Αλλά ο Πλατανιάς είναι Πλατανιάς. Σήμερα υπάρχει στα καθιστικό τής Σούπερ Λίγκας, αύριο δεν θα υπάρχει. Το πρόβλημα είναι με τον ΠΑΟΚ που πρέπει (επιβάλλεται, απαιτείται, είναι ΑΝΑΓΚΗ) να σώσει τα τελευταία ίχνη ανταγωνιστικότητας του δύσμοιρου ελληνικού πρωταθλήματος. Και για να γίνει αυτό χρειάζεται να λείψουν εμφανίσεις σαν τη χθεσινή – και ιδιαίτερα αυτή του πρώτου ημιχρόνου – ή σαν κι εκείνη του Αγρινίου. Τη συνταγή την έχει. Καιρός είναι να καθαρίζει, τουλάχιστον, «ματσάκια» σαν τα χθεσινά χωρίς να κινδυνεύει όπως, για παράδειγμα, στο δοκάρι από τα φάουλ του Ναζλίδη. Στο κάτω κάτω, ΠΑΟΚ είσαι. Δείξ’ το κιόλας!

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη σημερινή Live Sport)

Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

Ο Ρίτσος, ο Παύλος και η φωτογραφία

ΤΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΜΕ ΤΟΝ Π. ΦΥΣΣΑ, ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ, ΟΙ ΧΑΜΕΝΕΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ 

Γράφει ο BADDOG 

Εάν το θέμα είναι ποιος τράβηξε τη φωτογραφία (θέλω να πιστεύω, πάντως, ότι δεν ήταν κάποιος από την παρέα του νεκρού), να το συζητήσουμε. Εάν το θέμα είναι ποιος ενεχείρισε σε ποιον τη φωτογραφία, επίσης να το συζητήσουμε. Εάν το θέμα είναι η τυχόν συναλλαγή και γενικότερα το background της διαδρομής Κερατσίνι - εφημερίδα «ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» που ακολούθησε η περίφημη φωτογραφία, να το συζητήσουμε κι αυτό. Εάν το θέμα είναι το «ποιόν» του Θέμου Αναστασιάδη, πάλι να το κουβεντιάσουμε. Όλα να τα κουβεντιάσουμε, να τα εικάσουμε, να τα ερευνήσουμε. Καμία αντίρρηση. Και να στήσουμε και μία ωραιότατη δίκη προθέσεων του πολυπράγμονα εκδότη. Όμως... +/- Δείτε τη συνέχεια


Όμως, εάν μιλάμε για τη δημοσίευση της φωτογραφίας (με τον Παύλο Φύσσα να ξεψυχάει στην αγκαλιά της κοπέλας του), ως αυτόνομο γεγονός, θα πάω κόντρα στο (ορμητικό και όποιον πάρει η μπάλα) ρεύμα του διαδικτύου. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για τη φωτογραφία του Μιχάλη Ασλάνη, ας μην τα συγχέουμε...

Οπως τόνισα και σ' έναν φίλο, ο Γιάννης Ρίτσος εμπνεύστηκε κοτζάμ «Επιτάφιο» αντικρίζοντας τη φωτογραφία της μάνας του Τάσου Τούση (1η φωτογραφία) να κλαίει πάνω από το πτώμα του παιδιού της, τον Μάη του '36 στη Θεσσαλονίκη. Επίσης, η πάλαι ποτέ κραταιά «Μακεδονία»,  του Γιάννη Βελλίδη, αλλά και η «Αυγή» (2η φωτογραφία) είχε δημοσιεύσει εικόνες τού προ πεντηκονταετίας «Φύσσα», Γρήγορη Λαμπράκη, ενώ εξέπνεε. Φωτογραφίες του Λαμπράκη και στο φορείο και στο νοσοκομείο (3η φωτογραφία), τις οποίες κληροδότησε στις επόμενες γενεές ως σπάνιο αρχειακό υλικό. Ή μήπως ξεχάσαμε ότι έχουμε δει φωτογραφία του σκοτωμένου Σαλβαντόρ Αλιέντε; 

Πλείστα όσα τα παραδείγματα. Δηλαδή, αν η φωτογραφία έπεφτε, λόγου χάριν, στα χέρια της «Εφημερίδας των Συντακτών» που δεν έχει... κακό αφεντικό, θα έπρεπε να την καταστρέψει και να μην τη δημοσιεύσει; Κατά τη γνώμη μου, λοιπόν, το «επ' ωφελεία της δημοκρατίας» που κάπου αναφέρει με την ξύλινη γλώσσα του το προοίμιο του κώδικα δημοσιογραφικής δεοντολογίας, προέχει. Προηγείται του ιδιωτικού θρήνου.

Ούτως ή άλλως, η συγκεκριμένη απώλεια έχει ξεφύγει -εκ των πραγμάτων και εκ του κοινωνικοπολιτικού φορτίου της- από τη σφαίρα του ιδιωτικού. Αυτή η δημοσίευση, λοιπόν, είναι δυνητικά ένα ακόμη ηλεκτροσόκ στις χαμένες συνειδήσεις και σε κάθε περίπτωση -όπως και να εντυπωθεί εντέλει στη συλλογική μνήμη- αποτελεί ένα ντοκουμέντο - συνεισφορά στην Ιστορία.

Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2013

Φόβος!

Όταν η καταιγίδα φτάνει στο διπλανό χωριό θα έρθει και στο δικό σου. Όταν σκοτώνουν το παιδιά των άλλων αρχίζεις να ανησυχείς και για τα παιδιά σου. Όταν έρχεται η ανεργία στον γείτονα την περιμένεις και εσύ. Αυτό το τεράστιο ντόμινο της εθνικής κατηφόρας δεν μπορεί να σε αφήνει αδιάφορο. Όταν το αυγό τού φιδιού επωάζεται προβλέπεις – πρέπει να προβλέπεις – ότι δεν θα βγει κοτόπουλο. Θα βγει ερπετό. Η κοινωνία παρακολουθούσε την επώαση βυθισμένη στην παχύρρευστη βολή της, αποχαυνωμένη από την τρυφηλότητά της. Οι πολικοί – κάποιοι πολιτικοί – έβλεπαν με τα χέρια στις τσέπες. Αδιαφόρησαν για το φιδάκι. Το τάισαν κιόλας. Με την τακτική τους, με τη διαφθορά τους, με τις λοβιτούρες τους, με τα γυρτά τους υποβρύχια και, τέλος, με τις υποκλίσεις τους στο διευθυντήριο των Ευρωπαίων δανειστών. +/- Δείτε τη συνέχεια

Το τάισαν, το αποδέχτηκαν και το αναγνώρισαν. Ο δημοκράτης Λοβέρδος στο αποκάλεσε, κιόλας, «μοναδικό αυθεντικό κίνημα». Φρίκη! Έτσι το φιδάκι μεγάλωσε. Έγινε βόας, έγινε πύθωνας που άνοιξε την αγκαλιά του σε χιλιάδες. Και μετά άρχισαν τη δουλειά τους οι σφιγκτήρες. Το ερπετό θεριεύει κι εγώ – ανθρώπινο είναι – φοβάμαι. Η Κρίση τού φέρνει συνεχώς νέα ποτάμια ψηφοφόρων.

Πεπλανημένους τους αποκαλούν. Αρκετοί ναι, είναι. Κάποιοι όχι. Το είχαν στο κύτταρό τους, γραμμένο στα χρωμοσώματά τους. Ξέρω μερικούς από αυτούς. Καμιά ανάγκη να αναζητήσουν καταφύγιο εκεί που το αναζήτησαν. Αλλά το έκαναν. Και τώρα μετράμε το αίμα σε κυβικά. Και το φόβο για τις μέρες που θα ’ρθουν σε μποφόρ.

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Αποκαστάθηκε επαγγελματικά η Άρια! (Μια πολυφωνική στη Δημ. Τηλεόραση)

Το ΠΑΣΟΚ την έχασε, η Νέα Δημοκρατία την έχασε, η Βοιωτία (για τον λαό της οποίας είχε υποσχεθεί να δουλέψει σκληρά) την έχασε, η Βουλή την έχασε, η πολιτική την έχασε, η Νοσηλευτική (την οποία επιχείρησε να σπουδάσει) την έχασε! Τελικά την κέρδισε η δημοσιογραφία: η Αριάδνη (Άρια) Αγάτσα περιλαμβάνεται στη λίστα με τα ονόματα των χιλίων εκατόν εξήντα τριών (1.163) επιτυχόντων της Δημόσιας Τηλεόρασης. Στο νούμερο 986.





Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

Ο δολοφόνος, το καλό παιδί, και οι τέσσερις δουλειές του Ρουπακιά...

Οι δολοφόνοι είναι «φιλήσυχοι άνθρωποι», «καλοί οικογενειάρχες», «ενάρετοι γιοι» που δεν θα μπορούσαν σκοτώσουν μυρμήγκι – ανθρώπινη ψυχή θα έπαιρναν; Το έχουμε εμπεδώσει από τις μαρτυρίες εκατοντάδων μαρτύρων. Τηλεοπτικών μαρτύρων κατά κανόνα – γειτόνων, φίλων, περιπτεράδων, που τυχαίνει σχεδόν πάντα να μιλάνε καθημερινά με θύτες και θύματα. Ο Γιώργος Ρουπακιάς δεν ξέφυγε από την περιγραφή. Σχεδόν καρμπόν με άλλες προηγούμενες. Αλλάζουν μόνο τα ονόματα, οι περιοχές, οι λόγοι. Όπως εδώ: +/- Δείτε τη συνέχεια


«Ο Γιώργος ήταν πάντα φιλότιμος και συνεπής στην δουλειά του, άνθρωπος της παρέας και μακριά από διαπληκτισμούς. Μία φορά γινόταν καυγάς έξω από την εταιρεία πετρελαιοειδών και θυμάμαι ότι κρύφτηκε για να μην μπλέξει... Παλιά ήταν άλλου κόμματος αλλά πριν από περίπου δύο χρόνια άρχισε να μπλέκει με την Χρυσή Αυγή. Όταν τον ρωτήσαμε πού οφείλεται αυτή η μεταστροφή του μας εξήγησε ότι το έκανε για να συμπληρώνει το εισόδημά του, γιατί δεν ήθελε να λείπει τίποτα από την οικογένειά του. Γι' αυτό και είχε βάλει και τους δικούς του να δουλεύουν περιστασιακά εκεί».

Ο Γιώργος το καλό, φιλήσυχο παιδί έκανε τέσσερις δουλειές για να τα βγάλει πέρα: οδηγός σε πρατήριο διανομής καυσίμων, υπάλληλος ιχθυοπωλείου και απασχολούμενος στο κυλικείο της Χρυσής Αυγής. Η τέταρτη δουλειά ήταν προφανώς και η πιο προσοδοφόρα: επαγγελματίας μπράβος και εργολάβος μαχαιρωμάτων. Γι’ αυτό – λέει – είχε το μαχαίρι έτοιμο δίπλα στον λεβιέ των ταχυτήτων. Τον φώναξαν για να αναλάβει τη δουλειά στο Κερατσίνι, να «καθαρίσει» (χωρίς αυτός να έχει καμιά φόρτιση από το επεισόδιο) και έσβησε έναν νέο άνθρωπο. Εν ψυχρώ. Γιατί ο επαγγελματίας πρέπει να έχει πάντα ψυχραιμία. Και να είναι αξιόπιστος στη δουλειά του. 

«Ντροπή, με Χρυσαυγίτη τα ‘φτιαξες;»‏

Μια ιστορία καθημερινού τρόμου περιέγραψε ο Παύλος Τσίμας, χθες στο MEGA. Τη μεταφέρουμε όπωςτη κατέγραψε το aixmi.gr.

Μαθήτρια σε Λύκειο του Παλαιού Φαλήρου έκανε σχέση με στέλεχος της Χρυσής Αυγής. Συμμαθητές της αγανακτισμένοι τη ρώτησανQ

«Μα καλά, με Χρυσαυγίτη μωρέ, δε ντρέπεσαι»;

Τι ακολούθησε; Το επόμενο πρωί ομάδα Χρυσαυγιτών είχε στήσει καρτέρι έξω απ’ το σχολείο. Άρπαξαν στην τύχη έναν μαθητή και τον ρώτησαν «Εσύ είπες ρε για μας»; Και πριν προλάβει καν να απαντήσει τον μαχαίρωσαν στο λαιμό…

Η μητέρα του μαθητή υπέβαλε μήνυση και τότε τους βρήκε και εκείνη μπροστά της. «Να την αποσύρεις, γιατί θα έχεις σοβαρό πρόβλημα», της είπαν. «Κανείς δεν τα βάζει με τη Χρυσή Αυγή»…

Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Ποιος θα σε (μας) γλιτώσει από το μαχαίρι (BINTEO τού Killah P. )

Αν γλιτώσουμε την αυτοκτονία, μπορεί να πεθάνουμε από γενόσημα, ενδεχομένως από ληγμένα τρόφιμα, ίσως από ασιτία και, εν τέλει, καθόλου απίθανο, από μαχαίρι μαφιόζικης επίθεσης, με μπλοκάρισμα του δρόμου για να μην ξεφύγουμε. Τα μαχαίρια και τα λοστάρια είχαν βγει στο Πέραμα, στη Νίκαια, τώρα στη Κερατσίνι. Χρυσαυγίτης μαχαιροβγάλτης πήρε τη ζωή ενός νέου ανθρώπου γιατί ήταν από τους «απέναντι». Ο Παύλος Φύσας μαχαιρώθηκε κυνηγημένος από αγέλη θηρίων. Ήταν μουσικός, ράπερ (Killah P. το καλλιτεχνικό του), αντιφασίστας και δήλωνε δημόσια – με λόγια ή με τραγούδι – τις πολιτικές του θέσεις. Το πλήρωσε με τη ζωή του. Αντί άλλου κειμένου, ένα μικρό δείγμα της δουλειάς του, μαζί με το σεβασμό μας στη μνήμη του - και στην ανθρώπινη ζωή που χάνεται τόσο σκληρά: +/- Δείτε/ακούστε το βίντεο


Πανικός Φώτη και Αντρέα

Με το θολό γκρίζο τού πανικού στο μάτι, Κουβέλης και Λοβέρδος συμφώνησαν να συνεργαστούν εκλογικά για το καλό τού τόπου. Με στόχο τη μεγάλη κεντροαριστερά ενώνουν τα δεκαδικά απολειφάδια τών ποσοστών τους, πιάνονται αλλά μπρατσέτα και βουτάνε στα νερά της πολιτικής αφάνειας τραγουδώντας επαναστατικά τον δικό τους Ζάλογγο κατά του μνημονίου. Του μνημονίου που ο ένας (Λοβέρδος) το υπηρέτησε πιστά, ψυχή τε και σώματι, το προώθησε και το εφάρμοσε με ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΟΤΑΓΗ στα τροϊανά σχέδια. Και ο άλλος αφού το εξόρκισε, μετά το αποδέχτηκε και το συνέδραμε και τώρα πάλι το αφόρισε. Αστειότητες! Πολιτικές αστειότητες από πολιτικούς άνδρες, ο ένας από τους οποίος τουλάχιστον (αυτός που ΔΕΝ έθαψε την Υγεία) ήταν σοβαρός – και θέλω να πιστεύω (θέλω, απλώς) ότι εξακολουθεί να είναι. Όπως και να έχει, με την εκλογική συνένωση δεν επιθυμούν να αναβιώσουν την κεντροαριστερά. Στόχος τους είναι να σωθούν οι ίδιοι από τον καταποντισμό. Δύσκολο, Φώτη. Δύσκολο όταν ψάχνεις για σωσίβιο και δεν κάνεις τίποτα άλλο παρά να τραβήξεις μια πέτρα από τον πάτο για να ξανακατέβεις μαζί της στον βυθό.

Ο δημοκράτης Θάνος Τζήμερος

«Έτσι είναι συντρόφια, όταν τόσα χρόνια μόνο εσείς είχατε το προνόμιο να δέρνετε, τώρα σας κακοφαίνεται που βαράν κι άλλοι, ε;», έγραψε στο f/b για το Πέραμα ο -όχι εγώ δεν ανήκω στα δύο άκρα- Τζήμερος. Τώρα, για το Κερατσίνι, μάλλον θα μιλήσει για την... ουσία, προτείνοντας «καινοτόμες δράσεις και strategic initiatives στην ιχθυόσκαλα»… 

Νίκος Σαρίδης (από το facebook)

Στο β΄ όλοι (και ο Μίτσελ) ήταν αλλού...

Δόκτωρ Τζέκιλ και μίστερ Χάιντ... Αυτό ακριβώς ήταν ο Ολυμπιακός στην φετινή πρεμιέρα του στο Τσάμπιονς Λιγκ. Που συνοδεύτηκε από βαριά ήττα, την οποία δεν άξιζε, με βάση την εικόνα του στο πρώτο ημίχρονο. Στο πρώτο 45λεπτο, λοιπόν, όλα έμοιαζαν ιδανικά. Η τακτική άψογη, οι γραμμές πολύ κοντά, η κίνηση εξαιρετική, τα πρόσωπα που είχαν επιλεγεί για την ενδεκάδα το ένα καλύτερο από το άλλο. Με το δίδυμο Σάμαρη – Μασάντο στα χαφ να κλέβει την παράσταση, τον Φουστέρ να τρέχει ακατάπαυστα και τον Βάις να σημειώνει ένα καταπληκτικό γκολ. Τα δυο δοκάρια και οι 10-1 τελικές για τους «ερυθρόλευκους» τα λένε όλα. +/- Δείτε τη συνέχεια

Στην επανάληψη ήρθε η απόλυτη κατάρρευση. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Από τα πρώτα λεπτά η Παρί κέρδισε μέτρα στο γήπεδο. Πίεζε όλο και ψηλότερα, με τον Λαβέτσι να δημιουργεί το ένα ρήγμα μετά το άλλο στην άμυνα του Ολυμπιακού. Οι ήρωες του πρώτου μέρους (Μπονγκ-Σάμαρης) ήταν φανερό πως είχαν «σκάσει» από την υπερπροσπάθεια.

Κι ο Μίτσελ άρχισε να κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο. Αντί να ενισχύσει τη μεσαία γραμμή περνώντας τον Γιαταμπαρέ στη θέση του Σάμαρη και ίσως τον Χολέμπας αντί του Τσόρι (για να έχει βοήθειες ο Μπονγκ), επέλεξε τον Κάμπελ αντί του Τσόρι, φέρνοντας στον άξονα τον Φουστέρ. Τον οποίο λίγο αργότερα απέσυρε, κίνηση που οδήγησε την ομάδα στην ολοκληρωτική κατάρρευση. Τον Φουστέρ –τα έχουμε γράψει αυτά- δεν τον βγάζεις με τίποτε σε ευρωπαϊκά ματς με ανώτερους αντιπάλους.

Το πολύ μεγάλο κακό για τον Ολυμπιακό είναι όχι ότι έχασε από την Παρί 4-1. Το να ηττηθεί από αυτή την ομάδα ήταν το φυσιολογικό. Το κακό είναι πως δέχτηκε τρία γκολ με τον ίδιο βλακώδη τρόπο. Κι αυτό (δυστυχώς) δείχνει ότι δεν έχουν δουλευτεί στην προπόνηση πράγματα που αφορούν στην αμυντική λειτουργία της ομάδας. Κάτι που βαρύνει αποκλειστικά τον προπονητή

Γιάννης Μηνδρινός 

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport).

Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2013

Ένα βράδυ στην «Πύλη της Κολάσεως», στη Μακρόνησο του Μίκη...

Χαιρετισμός στο τέλος
Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΓΚΟΥΑΝΤΑΝΑΜΟ 

Το βράδυ του Σαββάτου ήταν περίεργο και μακρύ. Το βράδυ στο Μακρόνησο, εννοώ. Όπου συρρεύσαμε χιλιάδες (μπορεί και τέσσερις χιλιάδες) άνθρωποι για να παρευρεθούμε σε μια καλλιτεχνική και ιστορική σύζευξη: στη μουσική παράσταση για τη ζωή του Μίκη Θεοδωράκη. Μια δουλειά αξιώσεων που παρουσιάστηκε τον χειμώνα στο «Μπάντμιντον» και που αμιγώς καλλιτεχνικά δεν μπορούσε να καταξιωθεί σε έναν ανοικτό χώρο, όπου χιλιάδες κόσμου περισσότερο άκουγαν παρά έβλεπαν, τόσο μακριά που είχαν απλωθεί αναγκαστικά από τη σκηνή. Και όπου ο ήχος δεν μπορούσε να έχει την τεχνική αρτιότητα μιας κλειστής σύγχρονης αίθουσας. Αλλά αυτό ήταν υπέροχο. Και όπως ανέφερα στις πρώτες γραμμές: παράξενο.

Κάποτε έφευγαν έτσι οι «απόβλητοι»

Γιατί όλοι εμείς πήγαμε ως χαρούμενοι «τουρίστες» σε έναν ιστορικό χώρου άγριου βασανισμού – στο ελληνικό Γκουαντάναμο. Στο χώρο που έδρασε ο τερατώδης Σκαλούμπακας και μαρτύρησαν εκείνοι που αρνήθηκαν να… ξαναγίνουν Έλληνες. Πήγαμε με πτυσσόμενες καρέκλες (όπως μας είχαν συμβουλεύσει οι διοργανωτές), μπουκάλια νερού και ζακέτες για το πρωινό κρύο, αφού το τελευταίο πλοίο τής επιστροφής που θα έφευγε από το νησί για το Λαύριο ήταν δρομολογημένο για τις 2.45 μετά τα μεσάνυχτα! +/- Δείτε τη συνέχεια

Εξηγώ το «περίεργο»: Περίεργο να πλησιάζεις ως ενθουσιώδης επισκέπτης στη Μακρόνησο έχοντας ακούσει την περιγραφή τού Μίκη για την πρώτη μεταγωγή του (από τις πολλές) στο νησί. Προσεγγίζοντας με το πλοίο, έχει πει, έβλεπε φωτιές. «Τι είναι αυτό; Η Πύλη της Κολάσεως;», αναρωτήθηκε.

Οι τυχεροί που πρόλαβαν να είναι κοντά στη σκηνή
Τώρα για εμάς η Μακρόνησος ήταν ένας παράδεισος μνήμης. Όπου περάσαμε καλά! Υπέροχα! Χωρίς να αγοράσουμε… «μέλι Μακρονήσου» που πουλιόταν λίγα μέτρα από την έξοδο των πλοίων, όταν αρχίζαμε τον ανηφορικό δρόμο για το χώρο τής εκδήλωσης, μυρίζοντας στον αέρα το κυρίαρχο άρωμα του νησιού: το θυμάρι. 

Όλα ήταν άψογα οργανωμένα. Η αναχώρηση από το Λαύριο με τάξη και με κάρτες διαφορετικών χρωμάτων για κάθε ένα από τα πολλά συνεχή δρομολόγια: το πρώτο στις 6.30 το απόγευμα, το τελευταίο στις 8.30 το βράδυ – μια περίπου ώρα πριν από τη έναρξη της παράστασης. Το ίδιο και η επιστροφή. Ανάλογα άψογη και η οργάνωση στο νησί όπου είχαν μεταφερθεί όλα τα χρειώδη: κινητή ιατρική μονάδα (από τους Γιατρούς του Κόσμου), γεννήτριες, κάδοι απορριμμάτων, σκηνικά, απορριμματοφόρα (για τη συλλογή των κάδων), χημικές τουαλέτες και χιλιάδες καρέκλες – που φυσικά δεν έφτασαν για τα πλήθη.
Μία από τις πολλές αφίξεις στο νησί

Η παράσταση έδωσε την ευκαιρία κάποιες στιγμές στον κόσμο να ξυπνήσει τη χαμένη επαναστατικότητα άλλων εποχών – λόγου χάρη όταν ακουγόταν ο διαχρονικός (και στις μέρες μας πολύ σύγχρονος) στίχος τού Ρίτσου: «Τούτο το χώμα (....) δε μπορεί κανείς να μας το πάρει». Μια επαναστατικότητα που ξύπνησε μεν, αλλά – μάλλον – ώσπου να φύγουμε από το νησί, όπου υπέφεραν χιλιάδες… πεισματάρηδες αρνητές της μετάνοιας, είχε αλλάξει πλευρό και ξανακοιμηθεί.

Η προσωπική μου αίσθηση για το αξέχαστο βράδυ: δεν ήταν ένα νυχτερινό πικ-νικ, όπως είπε κάποιος. Ήταν ένα προσκύνημα στο μεγαλείο του Μίκη και, περισσότερο, στο μεγαλείο αυτών που υπέφεραν στο Νησί της Κολάσεως.

Ένα προσκύνημα για όσους μπορούσαν να το νιώσουν σαν τέτοιο παραμερίζοντας την όποια «τουριστικότητα» στο εγχείρημα.

Διον. Βραϊμάκης

Αν σας αρέσει το μπλογκ του Harddog δείξτε το στο facebook πατώντας εδώ

Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2013

Ο Τσίπρας, ο αγιασμός και το χάιδεμα...

To θέμα ήταν μια φωτογραφία Τσίπρα στο αγιασμό σχολείου που κοινοποίησε με λινκ ο Versus (εδώ η φωτό) στο χθεσινό άρθρο του Harddog για τα αποτελέσματα της τελευταίας δημοσκόπησης (εδώ το άρθρο). O Baddog έδωσε τη συνέχεια και ακολούθησε από τον Versus («Για να μιλήσουμε λίγο πιο σοβαρά», έγραφε) το παρακάτω σχόλιο του που αναδεικνύουμε στην ενότητα του μπλογκ «άρθρα αναγνωστών» (εδώ τα παλιότερα):

'Αρθρα αναγνωστών 
Γράφει ο Versus

Όλα ήταν ένα ωραίο επικοινωνιακό παιχνίδι, προετοιμασμένο εκ των προτέρων. Δηλώσεις έχοντας γύρω του μαθητές (σημαντικό αυτό – δείχνει ότι είναι δίπλα στο μέλλον αυτού του τόπου), που κρατούσαν καλαίσθητα και έξυπνα, πολιτικά αλλά όχι κομματικά, πλακάτ που ασφαλώς δεν τα ετοίμασαν εκείνη τη στιγμή (“είμαστε άνθρωποι όχι αριθμοί”), έξυπνες ατάκες (“θέλω να σας ευχηθώ καλή χρονιά αλλά θα το θεωρήσετε ειρωνία”), οι απαραίτητες προεκλογικές δεσμεύσεις (θα ξαναπροσλάβουμε τους απολυμένους καθηγητές) και φυσικά το ...μήλο της έριδος, φίλε Baddog – ο αγιασμός. +/- Δείτε τη συνέχεια

Δες το δεύτερο κλιπάκι εδώ (ξέρω ότι είναι φασιστοσάιτ αλλά δεν το βρήκα αλλού). Χάθηκε, δηλαδή, ο κόσμος να πάει δίπλα στους υπόλοιπους που ήταν από κάτω; Τι πήγε και στήθηκε δίπλα στον παπά σα να του λέει χώσε μου την αγιαστούρα στη μάπα; Παιχνίδι ήταν, αγαπητέ μου φίλε, για να δείξει πόσο large είναι, πόσο ανθρώπινος είναι, πόσο δεν κωλώνει, πόσο κοντά στον απλό άνθρωπο είναι, χώρια το χαβαλέ που θα έβγαζε στους πιτσιρικάδες και το λοιπό ακροατήριο.

Σίγουρα έκανε καλή εντύπωση, he is one of us – για να το πούμε σε απλά ελληνικά. Επικοινωνιακά παιχνίδια. Παιχνίδια ρόλων. Κι εμείς οι ...άθεοι που κάναμε θρησκευτικό γάμο ένα παιχνίδι ρόλων παίξαμε. Χέστηκα αν θα έπρεπε να ευλογήσει ο παπάς τη συμβίωση μου με τη γυναίκα που αγαπώ. Έλα όμως που η μανούλα μου ήθελε να με δει γαμπρούλη στην εκκλησία και τα πεθερικά μου ήθελαν να δουν την κόρη τους νυφούλα, παντρεμένη με παπά και με κουμπάρο.

Στην περίπτωση όμως του Τσίπρα τα πράγματα μπορεί να μην είναι τόσο αθώα: μπορεί να γεννάνε σε κάποιους καχύποπτους σεχταριστές δεύτερες σκέψεις. Αν χρειάζεσαι επικοινωνιακά κόλπα και τρικάκια για να πείσεις έναν εξαθλιωμένο λαό ότι αξίζει να σου δώσει την ευκαιρία να τον κυβερνήσεις, τότε ο πολιτικός σου λόγος εμφανώς δεν επαρκεί για να κερδίσεις την εμπιστοσύνη του και χρειάζεσαι να του δώσεις συμπληρώματα (του λαού όχι του λόγου...). Αν χαϊδεύεις τα μάτια τού λαού με αυτά που του δείχνεις, ποιος εγγυάται ότι δεν του χαϊδεύεις τ' αυτιά μ' αυτά που λες;

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

To... δάχτυλο των σεμνών Γερμανών

Στη Γερμανία δίνουν για την προεκλογική τους μάχη και «παιγνιώδεις» συνεντεύξεις. Έγινε με τον Σοσιαλδημοκράτη υποψήφιο για την καγκελαρία Πέερ Στάινμπρουκ. Οι ερωτήσεις της συνέντευξης απαντήθηκαν με παντομίμα! Και όταν ο συνεντευξιαζόμενος ρωτήθηκε για τους χαρακτηρισμούς που τον παρομοιάζουν με τον Μπερλουσκόνι (όπως το προσωνύμιο «Πεερλουσκόνι»), «απάντησε» με αυτήν τη χειρονομία που έχει ξεσηκώσει θύελλα στη Γερμανία και χαρακτηρίστηκε «άσεμνη».
Είναι μια χειρονομία που την κάνουν από μέσα τους οι Γερμανοί πολιτικοί σε όλη τη Νότια Ευρώπη και δη στην Ελλάδα.
Την είχε απευθύνει ειδικά σε εμάς και το «Focus» με το φωτομοντάζ στο χέρι της Αφροδίτης. Αλλά τότε οι σεμνοί (και σεμνότυφοι) Γερμανοί δεν ξεσήκωσαν θύελλα. Και ούτε τη βρήκαν «άσεμνη».

Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2013

Οι ευχαριστημένοι Έλληνες, το πολιτικό ταλέντο τού Ψαριανού και η «Θύρα 4»

Το 35% τω Ελλήνων (πάνω από το 1/3 δηλαδή!) είναι ευχαριστημένο με την πολιτική της κυβέρνησης και θα την (ξανα)ψηφίσει. Το 28% τα βρίσκει όλα καλά με τη Νέα Δημοκρατία, επικροτεί τον Στουρνάρα, είναι ευχαριστημένος με τον επικοινωνιολόγο Σίμο και διπλώνει ήδη το ψηφοδέλτιο (ασταύρωτο) για να το ρίξει στην εκλογική χύτρα – να είναι έτοιμη όποτε χρειαστεί να βράσει. Το 7% είναι ο εκλογικός πυρήνας των ιδεολόγων ή των βολεμένων του ΠΑΟΚ (των πιστών από τις ορδές των διορισμένων της) που δεν μετακινείται ποτέ. Είναι το βουνό της πολιτικής που ουδέποτε πάει στον Μωάμεθ. Αν θέλει ο Μωάμεθ μπορεί να πάει στο βουνό – και το κάνει εν είδει προσκυνητών είτε του Γιώργου είτε του Σημίτη είτε του διασώστη Βενιζέλου. +/- Δείτε τη συνέχεια

Το ποσοστό των ευχαριστημένων φτάνει στο 37,5% με τους ανεκτικούς που θα ξαναψηφίσουν ΔΗΜΑΡ. Η οποία ΔΗΜΑΡ είναι στο «μπαίνω δεν μπαίνω» του 2,5% – και δεν ξέρω αν συμβεί το ο μη γένοιτο πώς θα βολέψει το πολιτικό του ταλέντο και τη βαθιά δημοκρατική του ιδεολογία ο Ψαριανός. Ο οποίος δεν είναι Μπίστης που ξέρει καλά το ρεσάλτο της σωτηρίας και πηδάει από πλοίο σε πλοίο και από χαράκωμα και χαράκωμα για να επιβιώσει – και επιβιώνει.

Δεν ξέρω αν με την τελευταία δημοσκόπηση της Public Issue πρέπει να κλαις ή να γελάς. Πιθανότερο το πρώτο. Αφού ο (παλινωδών) ΣΥΡΙΖΑ δεν έπεισε πάνω από 1,5% σε σχέση με την προηγούμενη δημοσκόπηση ότι μπορεί να γυρίσει το παιχνίδι και από «1» ημίχρονο να γίνει «διπλό» τελικό (ΠΉΓΕ ΔΤΟ 29%). Και, ακόμα, να κλαις που το αγκυλωμένο ΚΚΕ μπορεί να έγινε από Θηλέων, Αρένων με Κουτσούμπα αλλά έπεσε από πάνω του, σαν πέτσα που κρεμόταν, άλλο ένα μισό τοις εκατό και πήγε στο 6,5%. Φυσικά, μόνιμα γελώντες είναι οι Χρυσαυγίτες που – παρά τις προσπάθειες του Ευάγγελου και των λοιπών – έκαναν ένα ακόμα αλματάκι και πήγαν από το 11% στο 13%. Τώρα βέβαια που ανέλαβε να τους αντιμετωπίσει η «Θύρα 4» σίγουρα κάτι θα αλλάξει. Αλλά η δημοσκόπηση έγινε πριν τη μεγάλη επίθεση της Τετάρτης στη Θεσσαλονίκη. Και δεν έχουμε ακόμα δημοσκοπική εικόνα. Έχουμε δίκες των αγωνιστών

Οι Scorpions είναι (πάλι) εδώ!

Scorpions, από τους λίγους αναγνωρίσιμους Γερμανούς που είναι αγαπημένοι στην Ελλάδα. Και από εκείνους τους Γερμανούς που αγαπάνε την Ελλάδα – και το δείχνουν. Χθες βράδυ στον Λυκαβηττό έγινε η όσμωση αυτής της αμφίπλευρης αγάπης τών αειθαλών από το Ανόβερο με την αειφόρο αναγνώριση των Αθηναίων φίλων τους. Θα επαναληφθεί σήμερα και αύριο. Οπότε – λένε οι διοργανωτές – θα καταλυθεί το αδιαχώρητο στο «εκεί ψηλά» θεατράκι.

Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2013

Η Εθνική είναι ο μέσος Έλληνας, είναι ΕΓΩ…

Εγώ θέλω να πάει η Εθνική στη Βραζιλία και ας το κάνει έρποντας, με κίνηση κουτσής χελώνας. Ίσως είναι ο μόνος τρόπος να σταθεί ΚΑΠΟΤΕ το ποδόσφαιρό μας όρθιο. Θέλω την Εθνική να προχωράει χωρίς να υποφέρουν μάτια, ποδοσφαιρική αισθητική, αντοχές και ανοχές, όπως σε εκείνο το ανυπόφορο 45 λεπτά της Παρασκευής. Αλλά αν δεν μπορεί να νοστιμίσει το φαγητό, θα το φάω και άνοστο. Αρκεί να πάω! Δεν ανήκω στη νέα αίρεση που προβάλλει στα ραδιόφωνα με την ονομασία «Μην προκριθεί αν δεν φτιασιδωθεί». Δεν θα νιώσω εθνικός ρεζίλης αν πάω Μουντιάλ και δεν αρέσω. Δεν το ένιωσα ούτε στο Ευρωπαϊκό του 2008 που με πάτησαν. Αλλά πήγα, ήμουν εκεί, πήρα μέρος στη γιορτή. +/- Δείτε τη συνέχεια

Δεν θέλω η Εθνική να δικαιώνει πάνω μου το «άμα συνηθίζεις τη μορφή του τέρατος αρχίζεις να του μοιάζεις». Οι τερατόμορφες εμφανίσεις της στα περισσότερα παιχνίδια αυτής της πορείας (με κορυφαία το πρώτο ημίχρονο στο Λιχτενστάιν) με κάνουν να νιώθω λίγο τέρας που συνήθισε στην ασχήμια, αλλά αυτό δεν μου αφαιρεί τον πόθο να ταξιδέψω μαζί με τους άλλους λαούς στις μεγάλες ποδοσφαιρικές γιορτές.

Δεν θα αγοράσω μήτε κάλτσες, μήτε μαντήλι από τη νέα μόδα που ονομάζεται «Μην πας αν είσαι έτσι». Προσωπικά θέλω να πάει γιατί ΑΥΤΗ η Εθνική είναι «εγώ», είναι «εσύ». Είναι ο μέσος Έλληνας, ο καταφερτζής, ο σκυφτός που προσπαθεί να σηκωθεί. Αυτός που χώνεται, εκείνος που κουτσά στραβά θα τα καταφέρει.

Θέλω να πάμε Μουντιάλ γιατί όπως συμβαίνει με τη ζωή, έτσι και με τις επιτυχίες, δεν σου τις διδάσκεις κανείς: τις μαθαίνεις μόνο σου. Κι εμείς θα μάθουμε μέσα από τις συμμετοχές, μέσα από την κοινωνικότητα.

Προτιμώ την Εθνική να βγαίνει αχτένιστη στον Κόσμο, παρά την Εθνική τής αποχής που ήταν κλεισμένη για δεκαετίες στο ποδοσφαιρικό Κωσταλέξι τής Ευρώπης, άπραγη και άγνωστη. Είναι άσχημη, το ξέρω. Αλλά ας κάνουμε ότι δεν βλέπουμε. Και να ελπίζουμε ότι έρωτας της συμμετοχής θα την ομορφύνει.

 Διον. Βραϊμάκης 

(Δημοσιεύτηκε στη Live Sport πριν από τον αγώνα με τη Λετονία)

Απαγορεύονται οι άστεγοι!

Πριν φτάσει εδώ η Κρίση είχε περάσει σαν ερπυστριοφόρο από την Ουγγαρία. Τότε για εμάς ήταν «φαινόμενο» και θέμα για ταξίδι τού Τσίμα στις όχθες του Δούναβη. Για να δει πώς πνίγονται εκεί οι απελπισμένοι. Από το οποίο ταξίδι μάθαμε (τόοοοοτε) ότι στην Ουγγαρία η εσωτερική υποτίμηση έφερε τσεκούρωμα στους μισθούς, πως η ανεργία τραγάνισε κόσμο, πως οι πυροσβέστες βάζουν ρεφενέ για να αγοράσουν λάστιχα για τα πυροσβεστικά.

Η Ουγγαρία προηγήθηκε, η Ελλάδα ακολούθησε με άλμα – και την ξεπέρασε. Γι’ αυτό με πιάνει φαγούρα διαβάζοντας μια ακόμα μαγυάρικη «πρωτοπορία»: ότι δηλ. οι άρχοντες δημοτικού διαμερίσματος της Βουδαπέστης αποφάσισαν να ποινικοποιήσουν την έλλειψη στέγης και τη διαβίωση σε ανοικτούς χώρους. Μαζί και την αναζήτηση σκουπιδιών από τους κάδους. Για τα «ατοπήματα» αυτά αποφασίστηκε και πρόστιμο: 500 ευρώ!

Εδώ προς το παρόν το Ραδιοτηλεοπτικό απαγορεύει τη μετάδοση εικόνων μιζέριας. Και τα (περίπου) σκουπίδια μάς τα πουλάνε αμπαλαρισμένα με τον χαρακτηρισμό «ληγμένα». Αλλά η είδηση από τη Βουδαπέστη με βάζει σε υποψίες! Για το χειρότερο…

Υστερόγραφο: Η είδηση είναι πραγματική, δεν την σκαρφίστηκε κάνας κιτρινιάρης λαϊκιστής. Την έδωσε η Human Rights Watch, η ανθρωπιστική οργάνωση.

Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

Ο Μίκης, η παράσταση και το δούλεμα

(**) Υπάρχει ανανέωση (και δεύτερη) στο τέλος του κειμένου 

Το δούλεμα έχει γίνει εθνικό σπορ ολυμπιακού επιπέδου. Παλιότερα ήμασταν ερασιτέχνες στην παρέλκυση (όπως κάποτε στην μπάλα, που αν ήσουν ποδοσφαιριστής θα δούλευες και ως εναερίτης της ΔΕΗ ή θα έστρωνες σωλήνες νερού στην ΟΥΛΕΝ). Τώρα έχουμε γίνει επαγγελματίες τού δουλέματος με δυνατά συμβόλαια – κάτι σαν Σαβιόλα ή Μπέιλ σε μερικές περιπτώσεις. Στο εθνικό δούλεμα έκαναν καριέρες πολιτικοί που έφτασαν πολύ ψηλά, αλλά και επιχειρηματίες, οργανώσεις πολιτιστικοί σύλλογοι κλπ. Πολλά λέω και δεν μπήκα στο ζουμί.
Λοιπόν, εγώ και μερικοί φίλοι είχαμε κάνει καλοκαιρινό όνειρο να δούμε τη μουσική παράσταση για τον Μίκη Θεοδωράκη όχι στο Μάντμιντον, όπου παίχτηκε για καιρό, ή στην περιοδεία που ακολούθησε, αλλά στη Μακρόνησο όπου είχε προγραμματιστεί ως ακροτελεύτια εκδήλωση τιμής στον Μίκη. Θα ήταν μια σπάνια εμπειρία να ακούσεις τραγούδια και λόγια για τον Θεοδωράκη στο κολαστήριο που μαρτύρησε ο εμβληματικός καλλιτέχνης μαζί με χιλιάδες «αιρετικούς» Έλληνες. +/- Δείτε τη συνέχεια

Συνάδελφος, που είναι μαμούνι στο ψάξιμο, διάβασε την είδηση ότι από το πρωί τη Δευτέρας, 9 Σεπτεμβρίου, θα διατίθενται δελτία προτεραιότητας για την εκδήλωση (πάμφθηνα, προς 12 ευρώ, μαζί με τις μετακινήσεις: πούλμαν, συν καραβάκι, συν η επιστροφή, συν η παρακολούθηση της παράστασης που είναι δωρεάν). «Θα πάρω και για εσένα»¸ μου είπε και στήθηκε πρωί-πρωί, ώρα 9, μαζί με καμιά εικοσαριά άτομα στο σημείο πώλησης για να προλάβει τον προβλεπόμενο χαμό. Και τότε ήρθε σαν φάσκελο το «Τα δελτία έχουν πουληθεί».

-Πότε πρόλαβαν και τα πήραν;. 
-Από την προηγούμενη Δευτέρα που άρχισαν να διατίθενται.
-Μα το δελτίο Τύπου γράφει για τη σημερινή Δευτέρα, 9 Σεπτεμβρίου.
-Λάθος. Γράψτε λάθος. Γράψανε λάθος…

Το δούλεμα είχε επιδόρπιο. Γιατί είπαμε: έχουμε γίνει επαγγελματίες,. Ξέρουμε να δουλεύουμε χωρίς να πονάμε. Να σφάζουμε χωρίς να βγαίνει αίμα. Αναίμακτα. «Κοιτάξτε τι θα κάνουμε», τους είπαν στο ταμείο. «Θα γράψουμε τα ονόματά σας σε λίστα αναμονής. Κι όταν θα υπάρξουν ακυρώσεις θα προτιμηθείτε». Κι εμείς (εγώ μέσω του φίλου), που πρέπει να παίζουμε πάντα καλά το ρόλο τού δουλευόμενου απέναντι στις επαγγελματικές ομάδες των «δουλευόντων», δώσαμε στοιχεία, τηλέφωνα και διευθύνσεις. Και περιμένουμε καρτερικά. Τη δεύτερη μούντζα αυτών που βρήκαν δελτία προσέλευσης προφανώς χέρι χέρι, στόμα στόμα, με όπλο το μεγάλο του Έλληνα προτέρημα: τις γνωριμίας και τα κονέ. Περιμένουμε να ακυρώσουν, δήθεν, κάτι που τους στοίχισε 12 ευρουλάκια και αξίζει πολλά περισσότερα.

ΑΝΑΝΕΩΣΗ-ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Δεν θέλω να είμαι άδικος και θα γράψω για τη συνέχεια που έμαθα το μεσημέρι της Τρίτης. Τότε τηλεφώνησαν στον φίλο και του είπαν ότι πιθανόν αύριο το πρωί θα μπορέσουν να του δώσουν εισιτήρια - ή δελτία προτεραιότητας όπως λέγονται. Για να δούμε αν θα γίνει έτσι. Περίεργο πάντως είναι ότι υπήρξαν... ακυρώσεις πέντε μέρες πριν από την παράσταση. ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΔΕΥΤΕΡΗ, μεσημέρι Τετάρτης: Έχουμε στα χέρια μας τα δελτία προτεραιότητας! Τα οποία αποκτήθηκαν όχι με τηλεφώνημα των υπευθύνων, αλλά μετά από τηλεφωνική κλήση (και... ευγενική γκρίνια) του φίλου. Ενώ κανονικά, σύμφωνα με το δελτίο Τύπου, θα έπρεπε να τα έχει πάρει στο χέρι από το πρωί της Δευτέρας. Γιατί ήταν ανάμεσα στους είκοσι πρώτους που μπήκαν στη σειρά. Ας είναι... 

Δευτέρα, 9 Σεπτεμβρίου 2013

Δεν θα μιλήσεις ποτέ ως (κανονικός) πρωθυπουργός, Βαγγέλη!

Ο Βενιζέλος μίλησε στη Θεσσαλονίκη. Απορώ και εξίσταμαι: ως τι; Ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης; Από πότε βγάζουν λόγους στην Έκθεση οι αντιπρόεδροι την επομένη της ομιλίας των προέδρων. Προφανώς πρόκειται για εφεύρημα του ίδιου τού αρχομανή Βενιζέλου που έχει γίνει ο ορισμός του ετερόφωτου. Προσπαθεί να βγει από τις σκιές που τον έριξε η εκλογική του καχεξία και ψάχνει φώτα εξουσίας να τον φωτίσουν. Πληροφορίες ήθελαν να πρωτοστατεί για νομοθετική ρύθμιση ώστε να ταξιδεύει με το πρωθυπουργικό αεροπλάνο ο αντιπρόεδρος, ο υπουργός εξωτερικών (είναι και τα δύο) και – άντε, για το ξεκάρφωμα – κι ένας ακόμα υπουργός, νομίζω ο Άμυνας. Η γελοιότητα – ευτυχώς! – δεν πέρασε. Άλλες πληροφορίες ήθελαν να απαιτεί (ή να εκλιπαρεί) να πετάξει μαζί με τον Σαμαρά στην Αμερική για τη συνάντηση με τον Ομπάμα. Το πρωτόκολλο δεν το προέβλεπε και δεν έγινε η γκάφα. Αλλά στην Ελλάδα της αστειότητας, δεν είναι δύσκολο να εφευρίσκεις θεσμικούς ρόλους και να βγάζει λόγους στην Έκθεση Θεσσαλονίκης ως δευτερότριτος. Το πιο εύκολο πράγμα. Το να βγαίνεις στο μπαλκόνι της αστειότητας είναι το ελάχιστο που μπορεί να πετύχει ένας πολιτικός. Το μείζον και το άπαν για τις φιλοδοξίες του είναι να γίνει πρωθυπουργός. Και ο Βενιζέλος ΔΕΝ θα γίνει ποτέ. Τουλάχιστον με κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Θα τον τρώει πάντα αυτός ο εφιάλτης. Και θα αυτοεκτίθεται προσπαθώντας να τον νικήσει, όπως προχθές που έγινε απρόσκλητος ομιλητής.

Συντονιστείτε στο ψέμα!

Ας συντονιστούν! Και τα ψέματα θέλουν οργάνωση και κοινή γραμμή. Η εικόνα της ευτυχίας που έδωσε ο Σαμαράς με την ομιλία του στην Έκθεση της Θεσσαλονίκης ήθελε πολύ ψέμα. Και περισσότερο συναίσθημα. Απευθυνόταν σε ανθρώπους που δεν ζουν εδώ. Που είναι αλλού. Ο λογογράφος του πρωθυπουργού  έβαλε και παραμύθι και συναίσθημα σε ποσότητες μέθης. Πρέπει στο Γυμνάσιο να έπαιρνε εικοσάρια στην έκθεση με τα ωραία σχήματα λόγου. Κι ακόμα, πρέπει να έχει πάρει μαθήματα προπαγάνδας, με ιδιαίτερη έμφαση στον τόμο «Κατασκευή ευτυχίας». Μόνο που οι εν Ελλάδι κατασκευαστές εικονικής ευφορίας και οι αλλοδαποί σαπόρτερ τους χρειάζεται να συντονιστούν. Να μη λέει ο Έλληνας πρωθυπουργός ότι το ’14 βγαίνουμε από το μνημόνιο και οι Ευρωπαίοι κυβερνήτες μας ότι την ίδια χρόνια θα μας «προσφερθεί» και νέο πακέτο βοηθείας – για να τους το ανταποδώσουμε φυσικά με καινούργια μέτρα. Είναι κρίμα να το δείχνουν τόσο καθαρά. Να δείχνουν δηλαδή ότι μας θεωρούν όλο και περισσότερο ηλίθιους (που μπορεί να είμαστε δηλαδή, αλλά σε άλλους τομείς)

Με σκουπόξυλο κατά διαρρήκτη

Διαρρήκτης στη Θεσσαλονίκη, στην προσπάθειά του να διαφύγει πηδώντας από μπαλκόνι σε μπαλκόνι διπλανών πολυκατοικιών, βρέθηκε μπροστά σε νοικοκυρά με σκουπόξυλο: «Τι χτυπάς!» της είπε και προσπάθησε να της ξεφύγει. Αργότερα συνελήφθη από ένοπλους αστυνομικούς.

(Από την περιγραφή τηλεοπτικής είδησης)

Συνταξιούχοι, σας ξανάρχονται!

«Περικοπών συνέχεια στις παροχές του ασφαλιστικού συστήματος. Οι κύριες συντάξεις, τα εφάπαξ, οι επικουρικές και γενικότερα οι παροχές των ασφαλιστικών ταμείων τίθενται και πάλι στην ‘‘προκρούστεια κλίνη’’, καθώς τα ελλείμματα του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος είναι εκτός ελέγχου». Αυτά γράφει το καθεστωτικό «Βήμα». Χωρίς να εικονογραφεί το ρεπορτάζ με τις φάτσες όλων εκείνων που σκίζουν τα ρούχα τους ότι δεν θα ληφθούν ΠΟΤΕ άλλα μέτρα.

Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2013

O Κάτσε και η Φατμαγκιούλ

ΤΑ ΚΑΛΛΙΚΟΜΑ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙΑ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΧΕΙΡΟΒΟΜΒΙΔΕΣ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΙΑ. Ο UCK, OI ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΟΙ TOY '55 ΚΑΙ Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ 

Γράφει ο BADDOG 

Προφανώς δεν είναι του γούστου μου η περιβόητη φωτογραφία του Εργκίς Κάτσε, όμως κακώς κατά τη γνώμη μου τείνει να εξισωθεί με την περίπτωση Γιώργος Κατίδης, ή ακόμη και με την ιστορία της Βούλας Παπαχρήστου. Πρώτον, ο ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ δεν έδρασε εντός αγωνιστικού χώρου, ούτε παρέβη ευθέως κάποιον αθλητικό κανόνα. Ασχέτως αν απολογήθηκε σα βρεγμένη γάτα. Ας πρόσεχε, βέβαια! Δημόσιο πρόσωπο είσαι, κύριε Κάτσε. Και αν δεν μπορείς να σηκώσεις το βάρος μίας επιλογής, μην το σηκώνεις. Κάτι που ισχύει για όλα αυτά τα καλλίκομα, πλην όμως ελλειπτικά, κεφάλια του γηπεδικού σταρ σίστεμ, που νομίζουν τις χειροβομβίδες για κουκουνάρια και καταλαβαίνουν τη διαφορά μόνο όταν σκάσουν στα χέρια τους. +/- Δείτε τη συνέχεια

Δεύτερον, το αμάρτημα του Κάτσε δεν μπορεί να συγκριθεί με τον ανοιχτό εγκωμιασμό τού ναζισμού και τη ρατσιστική συμπεριφορά, που αποτελούν κορυφαία εγκλήματα στον παγκόσμιο αξιακό ου μην και νομικό κώδικα. Μπορεί στη ροή της εθνικιστικής δράσης του ο UCK να διέπραξε τα χειρότερα, όμως για τον μέσο Αλβανό είναι σε αδρές γραμμές ό,τι ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Παύλος Μελάς και ο Μέγας Αλέξανδρος για τον μέσο Έλληνα: απελευθερωτικό σύμβολο, η έκφραση μίας Μεγάλης Ιδέας. Με σφραγίδα νομιμοποίησης, μάλιστα, καθώς ο ηγέτης του, Χασίμ Θάτσι, εξελίχθηκε σε πρωθυπουργό στο ημιαυτόνομο Κοσσυφοπέδιο, ενώ το Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης αθώωσε πρόσφατα τους παραπεμφθέντες πολέμαρχους του UCK. Και για πολλούς μη Αλβανούς, ο UCK είναι απλώς μία αμφιλεγόμενη οργάνωση.

Αν έπαιζε στην Πριμέρα Ντιβιζιόν ο Κάτσε, θα είχε σηκωθεί τόσος κουρνιαχτός; Από πού και ώς πού όμως τιμητές και ιεροξεταστές του Κάτσε όσοι είναι ίδιοι κι απαράλλαχτοι στα μυαλά με τον παίκτη του ΠΑΟΚ. Πολλοί εξ αυτών, μάλιστα, δίχως το ελαφρυντικό του νεαρού της ηλικίας. Είναι αυτοί που (θεωρούν ότι) ο δικός τους εθνικισμός είναι καλός και των γειτόνων κακός. Που η ευαισθησία τούς πιάνει μόνον όταν αφορά σε συγκεκριμένες ράτσες.

Όταν στα 90ς, λ.χ., την εποχή που τα Τρίκαλα ανέβηκαν στην Α' Εθνική, ο πρόεδρός τους, Σάκης Καρατζούνης, διασάλπιζε την κουμπαριά του με τον διαβόητο -μακαρίτη πια- Αρκάν, τον αρχηγό των σέρβων Τσέτνικ, πού ήσαν όλοι αυτοί; Γιατί τα ποτενσιόμετρα δεν έπιαναν τότε κραυγές και μουγκρητά; Στην προκειμένη περίπτωση, αυτό το Αλβανός τούς ενόχλησε. Αυτό τους έκατσε στο λαιμό. Εάν ήταν άλλος ποδοσφαιριστής και είχε φωτογραφηθεί με T-shirt της Χεζμπολάχ ή... των Φλαμανδών αυτονομιστών, θα είχε στάξει η ουρά του γαϊδάρου. Τόσο απλά.

Εκτός από την ιδέα της Μεγάλης Αλβανίας του Κάτσε, λοιπόν, υπάρχει και η μεγάλη αλήθεια για τη δήθεν πεφωτισμένη νεοελληνική κοινωνία. Πιο επαρχιώτικη, εθνικά ανασφαλής και στενόμυαλη δεν γίνεται. Μια καλή αφορμή για να βγάλει το κεφάλι από την άμμο και να σκεφτεί πέντε πράγματα, είναι ότι σαν χθες, 6 Σεπτεμβρίου, οι Τούρκοι βανδάλισαν την Πόλη. Εντούτοις χρόνια μετά, γύρισαν τον «Φθινοπωρινό Πόνο», αυτολοιδορούμενοι για τα Σεπτεμβριανά του 1955. Το φιλμ προβλήθηκε και σε ελληνικό συνδρομητικό κανάλι προ μηνών. Πρωταγωνίστρια η Μπερέν Σαάτ, ναι αυτή που υποδύεται την τηλεοπτική Φατμαγκιούλ, με την οποία βγάζουν αφρούς οι δικοί μας. Που οι δεξιοί τη θεωρούν απειλή για τα ιερά και τα όσια της φυλής και οι... φεμινίστριες του ΣΥΡΙΖΑ ένοχη για προπαγάνδιση του βιασμού!

Ναι, η Τουρκία, η χώρα με τους δικούς τους εθνικούς πριάπους, που δεν είναι λίγοι κι εκεί. Μόνο που το ελληνικό σινεμά δεν έχει αποτολμήσει να σπάσει ένα τέτοιο ταμπού και ν' αναδείξει εθνικά αίσχη, αψηφώντας εγχώριες αντιδράσεις, όπως συνέβη δυτικά του Αιγαίου. Και πώς να το αποτολμήσει; Εδώ, όποιος επιχειρεί ένα βήμα για να καταλάβει τους άλλους, τους γείτονες, βαφτίζεται «εθνομηδενιστής». Στην καλύτερη. Και δυστυχώς, όχι μόνο από τους χρυσαυγίτες...