Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

Ο Ρίτσος, ο Παύλος και η φωτογραφία

ΤΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΜΕ ΤΟΝ Π. ΦΥΣΣΑ, ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ, ΟΙ ΧΑΜΕΝΕΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ 

Γράφει ο BADDOG 

Εάν το θέμα είναι ποιος τράβηξε τη φωτογραφία (θέλω να πιστεύω, πάντως, ότι δεν ήταν κάποιος από την παρέα του νεκρού), να το συζητήσουμε. Εάν το θέμα είναι ποιος ενεχείρισε σε ποιον τη φωτογραφία, επίσης να το συζητήσουμε. Εάν το θέμα είναι η τυχόν συναλλαγή και γενικότερα το background της διαδρομής Κερατσίνι - εφημερίδα «ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» που ακολούθησε η περίφημη φωτογραφία, να το συζητήσουμε κι αυτό. Εάν το θέμα είναι το «ποιόν» του Θέμου Αναστασιάδη, πάλι να το κουβεντιάσουμε. Όλα να τα κουβεντιάσουμε, να τα εικάσουμε, να τα ερευνήσουμε. Καμία αντίρρηση. Και να στήσουμε και μία ωραιότατη δίκη προθέσεων του πολυπράγμονα εκδότη. Όμως... +/- Δείτε τη συνέχεια


Όμως, εάν μιλάμε για τη δημοσίευση της φωτογραφίας (με τον Παύλο Φύσσα να ξεψυχάει στην αγκαλιά της κοπέλας του), ως αυτόνομο γεγονός, θα πάω κόντρα στο (ορμητικό και όποιον πάρει η μπάλα) ρεύμα του διαδικτύου. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για τη φωτογραφία του Μιχάλη Ασλάνη, ας μην τα συγχέουμε...

Οπως τόνισα και σ' έναν φίλο, ο Γιάννης Ρίτσος εμπνεύστηκε κοτζάμ «Επιτάφιο» αντικρίζοντας τη φωτογραφία της μάνας του Τάσου Τούση (1η φωτογραφία) να κλαίει πάνω από το πτώμα του παιδιού της, τον Μάη του '36 στη Θεσσαλονίκη. Επίσης, η πάλαι ποτέ κραταιά «Μακεδονία»,  του Γιάννη Βελλίδη, αλλά και η «Αυγή» (2η φωτογραφία) είχε δημοσιεύσει εικόνες τού προ πεντηκονταετίας «Φύσσα», Γρήγορη Λαμπράκη, ενώ εξέπνεε. Φωτογραφίες του Λαμπράκη και στο φορείο και στο νοσοκομείο (3η φωτογραφία), τις οποίες κληροδότησε στις επόμενες γενεές ως σπάνιο αρχειακό υλικό. Ή μήπως ξεχάσαμε ότι έχουμε δει φωτογραφία του σκοτωμένου Σαλβαντόρ Αλιέντε; 

Πλείστα όσα τα παραδείγματα. Δηλαδή, αν η φωτογραφία έπεφτε, λόγου χάριν, στα χέρια της «Εφημερίδας των Συντακτών» που δεν έχει... κακό αφεντικό, θα έπρεπε να την καταστρέψει και να μην τη δημοσιεύσει; Κατά τη γνώμη μου, λοιπόν, το «επ' ωφελεία της δημοκρατίας» που κάπου αναφέρει με την ξύλινη γλώσσα του το προοίμιο του κώδικα δημοσιογραφικής δεοντολογίας, προέχει. Προηγείται του ιδιωτικού θρήνου.

Ούτως ή άλλως, η συγκεκριμένη απώλεια έχει ξεφύγει -εκ των πραγμάτων και εκ του κοινωνικοπολιτικού φορτίου της- από τη σφαίρα του ιδιωτικού. Αυτή η δημοσίευση, λοιπόν, είναι δυνητικά ένα ακόμη ηλεκτροσόκ στις χαμένες συνειδήσεις και σε κάθε περίπτωση -όπως και να εντυπωθεί εντέλει στη συλλογική μνήμη- αποτελεί ένα ντοκουμέντο - συνεισφορά στην Ιστορία.

15 σχόλια:

  1. Η φωτογραφία, πριν καν κυκλοφορήσει η εφημερίδα, καταναλώθηκε με βουλιμία στο διαδίκτυο! Την κατέφαγαν, τη ρούφηξαν, την κατάπιαν αμάσητη. Ορισμένοι διαμαρτύρονταν για την πρωτοσέλιδη δημοσίευσή της και ταυτόχρονα ανέβαζαν το ίδιο το πρωτοσέλιδο διανέμοντας στους συν-χρήστες τις μπουκιές της πληροφορίας.

    Κατά τα άλλα: σήμερα, με τη συναισθηματική φόρτιση που έχουμε, δεν μπορούμε να κρίνουμε την αξία ή όχι της δημοσίευσης. Μπορούμε να την υποψιαστούμε, να την προβλέψουμε. Μόνο η απόσταση δίνει την καθαρότητα στην αξιολόγηση. Κι εννοώ η απόσταση του χρόνου. Αλλιώς τη βλέπουμε σήμερα, αλλιώς θα τη δούμε σε δέκα χρόνια, διαφορετικά θα τη κρίνουν και θα την αξιολογήσουν οι γενεές που τώρα είναι παιδιά.

    Η φωτογραφία αποτελεί σκληρό, αλλά εκπληκτικό, ντοκουμέντο τής αγριότητας στους καιρούς μας και της θηριωδίας που βιώνουμε. Ο Παύλος είναι τραγικό θύμα αυτής της αγριότητας. Γίνεται σύμβολο της εποχής μας – της εποχής του. Όπως έγινε ο Λαμπράκης και ο Πέτρουλας (για τον οποίο δεν υπάρχει τέτοιο ντοκουμέντο). Η φωτογραφία ενισχύει αυτόν το συμβολισμό. Πέρα, φυσικά, από όποια σπέκουλα μπορεί να έχει γίνει με φωτογράφους, κυκλώματα, αλλά και διαμαρτυρόμενους μπλόγκερ και… σαϊτάδες που τσιμπολογάμε (ωρυόμενοι!) χτυπήματα για χάρη της σπαρακτικής εικόνας. Επειδή ακριβώς την αποδοκιμάζουν αλλά τη δημοσιεύουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν νομίζω ότι διαφωνούμε κάπου.
    Είναι αστείο επίσης ότι το Πρώτο Θέμα δεν αποδοκιμάστηκε με τόση οξύτητα όταν φλέρταρε ανοιχτά με τη Χρυσή Αυγή και τρώει τώρα το κράξιμο, στην (έστω για εμπορικούς λόγους) αντιφασιστική του στροφή!
    Να προσθέσω, τέλος, για τον κώδικα δεοντολογίας που επικαλέστηκε η ΕΣΗΕΑ (αψηφώντας τη λεπτή γραμμή δεοντολογίας - λογοκρισίας) ότι καλύτερο είναι να τον αφήσουμε στην ησυχία του... Αν εφαρμόζονταν σταθερά και κατά γράμμα όλες του οι διατάξεις, προς πάσα κατεύθυνση, δεν θα έμενε κολυμπηθρόξυλο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σαφώς και δεν διαφωνούμε. Και συμφωνούμε στην ιστορική αξία που θα έχει η φωτογραφία όταν θα πέσει η "θερμοκρασία". Φυσικά, όλα αυτά με βαθύ σεβασμό στο παλικάρι που έφυγε με τέτοιον τρόπο.

      Διαγραφή
  3. Ξεχασατε τη φωτογραφια του Τσε νεκρού και δεν ήταν μία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Οι φωτογραφίες του Τσε, δεν είμαι σίγουρος ποιος τις έδωσε στη δημοσιότητα, αλλά εμπίπτουν σε μία ελαφρώς διαφορετική κατηγορία, με του Βελουχιώτη, του Σαντάμ... Βγήκαν από τους "νικητές" στη δημοσιότητα, για να συμβολίσουν μαζί με τον νεκρό το τέλος αυτού που αντιπροσώπευε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "Οπως τόνισα και σ' έναν φίλο, ο Γιάννης Ρίτσος εμπνεύστηκε κοτζάμ «Επιτάφιο» αντικρίζοντας τη φωτογραφία της μάνας του Τάσου Τούση (1η φωτογραφία) να κλαίει πάνω από το πτώμα του παιδιού της, τον Μάη του '36 στη Θεσσαλονίκη."

    Εξακολουθώ να μην μπορώ να καταλάβω... που λέει κι ο Καψής - Μητσικώστας. Τί σχέση έχει η έμπνευση του Ρίτσου με το αν καλώς ή κακώς δημοσιεύτηκε η φωτογραφία; Δηλαδή, το όλο άρθρο θέλει να πεις πως με τη δημοσίευση τέτοιων φωτογραφιών έχουμε και θετικές συνέπειες; Π.χ. με μία φωτογραφία θα ξεσηκωθεί ο κόσμος; Αυτό του έλειπε του λαού; Μία φωτογραφία ενός παλικαριού να πεθαίνει; Μήπως δεν ξεσηκώθηκε κόσμος πριν από αυτήν; Τί ήρθε να προσθέσει η φωτογραφία;

    Αν η λογική είναι ότι θα βγει και κάτι καλό, ας μας ρίξουνε καμιά βόμβα οι Αμερικανοί, να έχει ο ποιητής έμπνευση. Ο δαιμόνιος φωτορεπόρτερ θα φωτογραφίζει, ο Βαξεβάνης θα αποκαλύπτει κι η LiFO θα τα λέει ωραία (ξερατό) κι εμείς θα καταναλώνουμε. Τί καλά;


    Τέλος πάντων, καλό θα είναι να μην το ξεκόψουμε από το πώς έγινε, γιατί τότε δεν κάνουμε κριτική, αλλά μιλάμε γενικά κι αόριστα για κάποια αόριστα ιδανικά, εντελώς διαφορετικά στο μυαλό του κάθε ανθρώπου, για κάποιους γενικόλογους κώδικες και κάποιες δημοκρατίες των ισχυρών.

    Κι έγινε ως εξής, στα δικά μου μάτια...Μια κωλοφυλλάδα ενός κωλανθρώπου βουτηγμένου στα σκατά, που προωθεί το φασισμό, εκμεταλλεύτηκε το θάνατο του Παύλου Φύσσα, ενός αντιφασίστα, για να πουλήσει φύλλα. Αισχρή δημοσίευση, γιατί δεν μπορεί ένας ηθικός αυτουργός, ο κωλάνθρωπος Αναστασιάδης, να μας λέει "κοιτάξτε να δείτε τί έγινε". Θα έπρεπε να λέει "Συγγνώμη στην οικογένεια, συγγνώμη στη Νίκαια, είμαι υπεύθυνος, είναι το τελευταίο μας φύλλο, παραιτούμαι από την έκδοση". Έτσι μάλιστα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ένα... άρθρο μού πήρε για να το αναλύσω, Mpeno Vgenos, δεν μπορώ καλύτερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Διαφωνω καθετα!!!Πρωτα γιατι η φωτογραφια δημοσιευθηκε εναντια στη θεληση της οικογενειας του θυματος και μετα γιατι το εκανε ενας γλοιωδης τυπος που,ενω προμοταριζε τους φασιστες ,γραφει κατω απ τη φωτογραφια "δεν ξεχνω το φασισμο"ειναι αισχρο,μια τετοια φωτογραφια να βρισκεται κατω απο κουπονια ΒΑΣΩsyper market.Ο τυπος ειναι τυμβωρυχος!ΒΑΣΩ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εάν η φωτογραφία ήταν μια άλλη κι αποτύπωνε αστυνομικούς να παρακολουθούν απαθείς το μαχαίρωμα, έβγαζε είδηση δηλαδή (η φωτο), θα έπρεπε ο τυμβωρύχος να τη δημοσιεύσει;
      ΥΓ. Οσο για την άδεια της οικογένειας, επιμένω σε ό,τι γράφω στο άρθρο περί ιδιωτικού...

      Διαγραφή
    2. Δεν μπορεί ο τυχοδιώκτης σκατόψυχος σπιούνος να βγάζει εξώφυλλο του τύπου "δεν ξεχνώ το φασισμό". Δεν μπορεί ο εκδότης που προωθεί το φασισμό να υποκρίνεται τόσο χυδαία, πουλώντας το θάνατο ενός παλικαριού, για τον οποίο είναι συνυπεύθυνος. Δε χρειαστήκαμε αυτή τη φωτογραφία για να αντιδράσουμε και δε χρειάζεται η δημοσιογραφία τέτοια σκουπίδια. Ούτε καν η ιστορία χρειάζεται φωτογραφίες για να θυμάται Γρηγορόπουλους ή Λαμπράκηδες ή Αλιέντε. Έλεος δηλαδή!

      Κι αν όλα τα παραπάνω δεν είναι αρκετά, ας συζητήσουμε λοιπόν από την πλευρά που το θέτεις εσύ. Πού είναι χρήσιμη αυτή η φωτογραφία, πέρα από την υπερκατανάλωση του συγκεκριμένου θανάτου; Πέρα από την ίδια την απομυθοποίηση του συμβάντος...

      Ο υπάνθρωπος μας πούλησε στυγνά το θάνατο για τον οποίο ο ίδιος έβαλε τα χέρια του (και τις επενδύσεις του)... και μάλιστα με την απίθανα χλευαστική και χυδαία -όσο δεν πάει- ατάκα "δεν ξεχνώ το φασισμό". Κι εμείς θα του δώσουμε συγχαρίκια;

      Διαγραφή
    3. Δεν είπα να δώσουμε συγχαρητήρια στον εκδότη, στη φωτογραφία εστίασα. Τέλος πάντων, φαίνεται πώς η απέχθειά σας για τον εκδότη είναι ισχυρότερη απ' όλα. Όπως είπα και πιο πάνω, αδυνατώ να το αναλύσω καλύτερα.

      Διαγραφή
    4. Η κριτική γίνεται στην έκδοση της φωτογραφίας, η οποία περιλαμβάνει και ένα υποκείμενο, δε διενεργείται από μόνη της.
      Π.χ. ο Δένδιας δεν μπορεί να εξαγγέλει αγώνα αντιφασιστικό, κατά της χρυσής αυγής, κατά της κρατικής καταστολής. Είναι συμμέτοχος σε όλα αυτά.
      Έτσι κι ο φασίστας εκδότης δεν μπορεί να εκδώσει φωτογραφία νεκρού αντιφασίστα με τίτλο "δεν ξεχνώ το φασισμό". Απλά πράγματα. (εκτός αν πάρει πίσω όσα έκανε και αφού παραιτηθεί από την έκδοση, πάει να κάνει κοινωνικό και οικονομικό ρεπορτάζ στις φτωχογειτονιές... που δεν...)

      Διαγραφή
  8. Εγω δε μιλω για ειδηση,αλλα για τυμβωρυχια απο αθλιο υποκειμενο που μολυνει οτιδηποτε αγγιζει. ΒΑΣΩ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μια υπόθεση εργασίας έκανα, ΒΑΣΩ. Τέλος πάντων, ο καθένας το βλέπω με τη δική του ματιά

      Διαγραφή