Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

Γιατί τα διόδια είναι φτηνά

Το κόστος των διοδίων για τη διαδρομή από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, από 24,15 ευρώ σήμερα θα φθάσει τα 30,40 ευρώ. Οι μισθοί μειώνονται (έως εξαερώνονται), τα καύσιμα αυξάνονται και τα διόδια απογειώνονται με αύξηση έως και 60% για ορισμένες περιπτώσεις. Τώρα οι εποχούμενοι θα πεθαίνουν πιο ακριβά στα Τέμπη ή στην καρμανιόλα της Κορίνθου-Πατρών. Τα διόδια είναι πολύ φτηνά αν σκεφτείς πόσο μακριά μπορεί να σε πάει ο δρόμους που σου ανοίγουν.  

Εσείς πόσο υπολογίζετε τη φτώχεια;

Ένα στα τέσσερα νοικοκυριά ζει στα όρια της φτώχειας. Το λέει η ΕΛΣΤΑΤ και είναι επίσημο. Αλλά το επίσημο δεν σημαίνει και έγκυρο. Επειδή η ΕΛΣΤΑΤ έχει κατηγορηθεί για στατιστικές αλχημείες στα μνημονιακά θέματα, κρατάμε τις αποστάσεις. Όλα παίζουν: να είναι τρία στα πέντε τα νοικοκυριά που βρίσκονται στα όρια της φτώχειας, μπορεί και ένα στα τρία. Οι κοινωνικοί αισθητήρες που έχει ο καθένας μας, ενδεχομένως να βγάζουν αναλογία και ένα στα δύο! Η φτώχεια γύρω μας κάνει κλοιό. Εμείς το ξέρουμε καλύτερα. Ποια ΕΛΣΤΑΤ; .

Το μεταγραφικό μπάτζετ του Παναθηναϊκού και το «άμα φύγει ο Μήτρογλου τι θα γίνει;»

(...) Ένα θα πω: αν βάλουμε τα χρέη στην «άκρη», για να γίνει πάλι ανταγωνιστική η ομάδα σε επίπεδο πρωταθλητισμού και ευρωπαϊκό, χρειάζεται κατευθείαν ένα minimum επιπλέον «μικτό» μπάτζετ καμιά 15-20αριά εκατομμύρια, για μεταγραφές, συμβόλαια, εφορία. Κοντά στα δυο «τάληρα» μόνο για συμβόλαιο σε τρεις παίκτες που θα «κάνουν την διαφορά» αμέσως (...)

(Απόσπασμα από άρθρο του Μιχάλη Κοσμετάτου στο SportAces. Διαβάστε το εδώ)

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

Ψάχνοντας πίσω από τις λέξεις…

Ο Παναθηναϊκός αλλάζει σελίδα; Μπορεί, πιθανόν και μακάρι. Αλλά κανείς δεν ξέρει ακόμα. Ούτε καν οι δυο συνδια- λεγόμενοι. Ο Γιάννης Αλαφούζος και ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος στη χθεσινή (μπορεί και ιστορική, μπορεί και μεγάλη!) ημέρα κράτησαν κάτω την μπάλα, έδειξαν σοβαρότητα και άφησαν ανοικτά όλα τα ενδεχόμενα. Προσπαθώ πίσω από τις λέξεις όσων ακούστηκαν και όσων δηλώθηκαν, να διακρίνω ερμηνείες, να ξεχωρίσω προθέσεις και να προσεγγίσω προβλέψεις. Και μαζί καταγράφω τι μου άρεσε, τι δεν μου άρεσε, τι με προβλημάτισε. Λοιπόν: +/- Δείτε τη συνέχεια

• ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ το «να προχωρήσω αποφασιστικά χωρίς δεύτερες σκέψεις» τού Γιαννακόπουλου. Έτσι πρέπει, αν έτσι θέλει και αν έτσι του επιτρέπουν οι καταστάσεις.
• ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ το συνοδευτικό τού προηγουμένου: «εφόσον υπάρχει γόνιμο έδαφος». Το έδαφος είναι (νομίζω ή υποτίθεται) γνωστό, η περιοχή πρασίνου χαρτογραφημένη, τα χρέη δηλωμένα (εκτός και αν όχι ακριβώς…), το χωράφι πιάτο μπροστά μας και η απόφαση του κτηματία να το παραχωρήσει εκφρασμένη.
 • ΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΕ το «κάθε άλλη λύση τη θεωρώ ημίμετρο» που ανέφερε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος. Προτάθηκε άλλη λύση; Υπάρχει κάτι διαφορετικό στον ορίζοντα που να του αλλάζει το «θέλω ολόκληρο και το θέλω τώρα»;

Στον κόσμο τού Παναθηναϊκού θα άρεσε να βγει αμέσως μετά τη συνάντηση καπνός από την καπνοδόχο τής Λεωφόρου και να ακουστεί το χαμπέμους. Καλό αλλά ιδεατό, όμορφο αλλά δύσκολο. Θα ήταν ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΛΥΣΗ. Αλλά πιθανόν αυτή η ιστορία να πάρει καιρό και τα κεφάλαια της αφήγησης να είναι πολλά.

Για να πλησιάσω το τι μέλλει γενέσθαι παραμερίζω τις λέξεις, κοιτάω πίσω από τις φράσεις και προσπαθώ να διακρίνω τι μπορεί να κρύβεται στο ρηθέν τού Αλαφούζου «η ΠΑΕ απέκτησε ένα σοβαρό σύμμαχο που δεν είχαμε τόσο καιρό». Για σύμμαχο ή αρχηγό ψάχνει ο Παναθηναϊκός τού επενδυτή; Και άλλωστε σε μια συμμαχία, όπως είπε ένας μεγάλος (για πολιτικούς λόγους αυτός) «ο ένας κάνει το άλογο και ο άλλος τον καβαλάρη». Αυτό θέλει ο Παναθηναϊκός; Συνέταιρο ή ιδιοκτήτη; Ο καιρός θα δείξει. Και χρειάζεται υπομονή μέχρι να το δούμε.

Διον. Βραϊμάκης 

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Παρασκευής)

Φουλ, τώρα, για την πρωτιά!

Στόχος επετεύχθη… Ο ΠΑΟΚ πέρασε νικηφόρα από την παγωμένη «Αστάνα Αρίνα», σφράγισε την πρόκριση στους «32» του Γιουρόπα Λιγκ μια αγωνιστική πριν από το φινάλε των ομίλων, πρόσφερε μερικούς ακόμη πολυτιμότατους βαθμούς στην Ελλάδα και το μόνο που απομένει είναι να κερδίσει την τελευταία αγωνιστική την Άλκμααρ και να πάρει την 1η θέση. Ώστε να έχει αυξημένες πιθανότητες για μια καλύτερη κλήρωση, που θα του ανοίξει τον δρόμο για τους «16». Κάτι που είναι 100% μέσα στις δυνατότητές του. +/- Δείτε τη συνέχεια

Ο Στέφενς αυτή τη φορά παρέταξε μια ενδεκάδα που έμοιαζε απολύτως ορθολογική. Με τον Νίνη –επιτέλους- να παίζει πίσω από τον Αθανασιάδη, εκεί δηλαδή που είναι η μοναδική θέση στην οποία μπορεί να προσφέρει τα μέγιστα στην ομάδα. Και χωρίς τον Σαλπιγγίδη, ο οποίος κάθισε «υποχρεωτικά» στον πάγκο από τη στιγμή που προτιμήθηκε ο Νίνης.

Το σχήμα λειτούργησε, ο ΠΑΟΚ ήταν καλός, δημιούργησε ευκαιρίες, κέρδισε κόρνερ, γενικά έδειξε ότι το «έχει» το ματς. Το γρήγορο και τυχερό γκολ στην επανάληψη έκανε τα πράγματα πιο απλά. Παρότι οι γηπεδούχοι «ανέβασαν στροφές» κι άρχισαν να επισκέπτονται όλο και πιο συχνά την εστία του Γλύκου (που όποτε χρειάστηκε δήλωσε παρών και δεν επέτρεψε καρδιοχτύπια), η εντύπωση που δημιουργήθηκε ήταν πως πιο εύκολα θα σημείωνε δεύτερο γκολ η ελληνική ομάδα, παρά θα ισοφαριζόταν. Κι αυτό έγινε τελικά –και μάλιστα με ένα εξαιρετικό σε δημιουργία και εκτέλεση τέρμα.

Επί της ουσίας: Ο Ευρωπαίος ΠΑΟΚ είναι σίγουρα πιο… ελκυστικός από τον εγχώριο. Τα «πώς και τα γιατί» ας ψάξουν να τα βρουν οι αρμόδιοι. Το βέβαιο είναι πως αυτός ο ΠΑΟΚ, ο ευρωπαϊκός δηλαδή, έχει τα φόντα να εξελιχθεί και με τις κατάλληλες προσθήκες να πάει πολύ πιο ψηλά. Αρκεί να χτιστεί με τον τρόπο και τα «υλικά» που θέλει ο προπονητής του. Κι όχι με αυτοσχεδιασμούς και λύσεις ανάγκης…

Γιάννης Μηνδρινός 

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Παρασκευής)

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

Παριζιάνος με τα όλα του!

Γράφει ο ΓΙAΝΝΗΣ ΜΗΝΔΡΙΝΟΣ

Κρίμα για τον Ολυμπιακό, πολύ κρίμα... Το πάλεψε, ρίσκαρε, τον βοήθησε η τύχη (και ο... επόπτης) στο γκολ της ισοφάρισης, αλλά η Παρί έχει τεράστιας κλάσης παίκτες κι αρκούσε μια κάθετη στον Καβάνι για να γίνει το 2-1 και να «σφραγίσουν» την πρωτιά οι Παριζιάνοι.Για τον Ολυμπιακό, επί της ουσίας, δεν αλλάζει κάτι: Νίκη κόντρα στην Άντερλεχτ, την τελευταία αγωνιστική, ήθελε ακόμη και με το 1-1, νίκη θέλει και με την ήττα. Χάθηκε, όμως, ένας βαθμός και πήγε στράφι μια εξαιρετική εμφάνιση... +/- Δείτε τη συνέχεια

Ο Μίτσελ παρέταξε μια ενδεκάδα ακριβώς όπως την είχαμε προβλέψει στο χθεσινό μας σημείωμα. Θέλοντας να περιορίσει τη δραστηριότητα της Παρί από τα πλάγια, έβαλε τον Χολέμπας μπροστά από τον Μπονγκ και τον Φουστέρ μπροστά από Μανιάτη-Σάμαρη. Δεξιά προτίμησε τον Κάμπελ –και δεν έκανε λάθος, όπως αποδείχτηκε.

Παρόλα αυτά, το γκολ ο Ολυμπιακός το έφαγε από την «τρύπα» που προσπάθησε να κλείσει ο προπονητής του. Από εκεί και πέρα όλα ήταν (περίπου) αναμενόμενα: Συντριπτική κατοχή για την Παρί, καλή αμυντική λειτουργία για την ελληνική ομάδα, δυο εξαιρετικά σουτ του Μήτρογλου που «έβγαλε» ο αντίπαλος γκολκίπερ... κι αυτό ήταν όλο. Στην επανάληψη το ματς έγινε... ροντέο!

Η πολύ γρήγορη αποβολή του Βεράτι και το ρίσκο του Μίτσελ να κάνει πιο επιθετικό τον Ολυμπιακό, βγάζοντας Μπονγκ και Σαλίνο, μετέτρεψε το ματς σε «άγρια δύση»! Κι αν ο Βάις βοηθούσε λίγο, ίσως η εξέλιξη να ήταν διαφορετική. Οι πρωταθλητές πίεσαν, πήραν την κατοχή, ισοφάρισαν, αλλά στο τέλος μίλησε η κλάση του Καβάνι. Δεν πειράζει... Το είπαμε και χθες: Η ομάδα μέτρησε στο Παρίσι το ευρωπαϊκό της μπόι και τα αποτελέσματα της μέτρησης ήταν εξαιρετικά.

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Πέμπτης)

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

Το παραμύθι της ζωής μου...

Με τη Ζωή Ρηγοπούλου γνωριζόμαστε από τα χρόνια της νεότητας. Της πολύ πρώιμης για εκείνην, της ωριμότερης για εμένα. Πάντα την εκτιμούσα για τον χαρακτήρα της (χαρακτήρα ανθρώπου που μέσα του δεν έχει εκκρεμότητες, ελλείψεις στα «θέλω» και μικρότητες). Τη θαύμαζα για το ταλέντο της, τη λάμψη της και πολύ πολύ για το μυαλό της! Όλα αυτά – θαυμασμός, εκτίμηση, συν φιλική αγάπη – επαναβεβαιώθηκαν πριν λίγες ώρες (το βράδυ της Τρίτης ) στο «Δημήτρης Χορν» όπου παρουσιάστηκε το… μετά θάνατον βιβλίο του Κώστα Ρηγόπουλου: «Το παραμύθι της Ζωής μου...». Ήταν μια εκδήλωση που ξεπερνούσε την απλή παρουσίαση βιβλίου. Για την ακρίβεια ήταν μια άτυπη αλλά πλούσια σε εικόνες και λόγο θεατρική βραδιά. +/- Δείτε τη συνέχεια

Μια βραδιά με τα «τότε» και με τα «τώρα». Μάθαμε άγνωστα περιστατικά, συγκινηθήκαμε, γελάσαμε, ευφρανθήκαμε με τον τρόπο που μίλησαν (που «έπαιξαν» κάποιες στιγμές) ο Κιμούλης, ο Φασουλής, ο Βαλτινός, η Γαληνέα, ο Θανάσης Νιάρχος και στο τέλος ο Γιώργος Κατσαρός από την κατάμεστη πλατεία. Ευρηματικοί, πηγαίοι όλοι και η Ζωή εξαιρετική στην ανάγνωση-απόδοση γλαφυρών αποσπασμάτων από την αφήγηση του Κώστα Ρηγόπουλου. Τον οποίο είχα την τύχη να γνωρίσω (χάρη της Μαίρης μου) από κοντά, να δω επανειλημμένα παραστάσεις του από κουίντες και από πλατείες, στη Αθήνα και περιστασιακά (σαν… επισκέπτης) σε περιοδείες ανά την Ελλάδα. Να μιλήσω μαζί του, να συνταξιδέψω, να αστειευτώ και κάποτε να του πάρω μια σύντομη ραδιοφωνική συνέντευξη στα πρώτα χρόνια τής ελεύθερης ραδιοφωνίας.

Όπως είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά τον βελούδινο χαρακτήρα τής Κάκιας Αναλυτή, τη μεγάλη της καρδιά, την καλοσύνη της και τη μανία της να μου ζητάει... στάνταρ για το ΠΡΟ-ΠΟ που συχνά έπαιζε, έτσι για να προκαλεί την τύχη! Τον Κώστα και την Κάκια τούς βρίσκεις, σε μια σύνθεση «δύο σε ένα», μέσα στη Ζωή Ρηγοπούλου.

Στη Ζωή που συγκέντρωσε το υλικό του βιβλίου και το βράδυ τής Τρίτης οργάνωσε την παρουσίασή του με ένα τρόπο απλό, αλλά γεμάτο από θέατρο, μνήμες και εικόνες. Η Ζωή μάς συστήνει τη ζωή του Ρηγόπουλου. Και μας τον μαθαίνει… Όπως είπε ο Γιώργος Κιμούλης, ο ίδιος δεν τον είχε γνωρίσει στην προσωπική του ζωή. Το είπε και λίγο μετά το πήρε πίσω. Δεν είναι αλήθεια ότι δεν τον γνώρισα, πρόσθεσε. Τον γνώρισα από τη Ζωή. Και η Ζωή (μάς) γνωρίζει τον πατέρα.

Καλό δρόμο να έχει το βιβλίο, Ζωή μας. Και ευπώλητο να γίνει! Για να γνωρίσουν όσο γίνεται περισσότεροι τον Κώστα (σε άγνωστες στιγμές του), την Κάκια και εσένα…

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Ο γαλαζοπράσινος Στουρνάρας και ποιο είναι το πολιτικό του μέλλον

Η είδηση στα «Παραπολιτικά» λέει ότι ο Στουρνάρας προαλείφεται να μπει στην πολιτική από το παράθυρο του ψηφοδελτίου Επικρατείας. (Πού να κατέβει να διεκδικήσει ψήφο από τους ισοπεδωμένους – αν και με τον Έλληνα ψηφοφόρο ποτέ δεν είσαι σίγουρος). Το ζήτησε, λέει, ο ίδιος από τον Σαμαρά. Την πιστεύω την είδηση. Ο Στουρνάρας δήλωνε ότι δεν τον ενδιαφέρει η πολική αλλά στην υποσημείωση υπήρχε πάντα, με διάφορες διατυπώσεις, το «αυτή τη στιγμή».
Ακόμα η είδηση αναφέρει την πιθανότητα να ξεσηκωθεί θύελλα αντιδράσεων στην Κ.Ο. της Νέας Δημοκρατίας «γιατί δεν είναι ο πιο συμπαθής άνθρωπος, στους βουλευτές, τα στελέχη και τους ψηφοφόρους του κόμματος» και γιατί «κανείς δεν τον θεωρεί ‘‘παιδί της ΝΔ’’». Αντίθετα, οι περισσότεροι τον ταυτίζουν με τον Γ. Παπαντωνίου και την αμαρτωλή περίοδο του ΠΑΣΟΚ την εποχή του Χρηματιστηρίου».
Σιγά τα ωά! Σιγά μη χαλάσει η καθαρότητα του μπλε ή του πράσινου. Εδώ πηδάνε από προεκλογικό μπαλκόνι σε προεκλογικό μπαλκόνι, αλλάζουν σημαίες και προχωρούν σε μια άλλοτε ασύλληπτη μίξη χρωμάτων. Και θα τους πειράξει ο ημιπράσινος και τώρα γαλαζοπράσινος Στουρνάρας; Κανείς δεν μπορεί να αντιταχθεί στο πολιτικό μέλλον τού υπουργού μετά από τόσες θυσίες. 

Τα έντομα θα μας σώσουν

Η εντομοφαγία εξαπλώνεται ραγδαία στην Ευρώπη. Σε ένα εστιατόριο, στη Μονμάρτη, σερβίρονται «σκαθάρια με παντζάρι και λάδι τρούφας», «σκορπιοί με πιπεριά και μαύρο σκόρδο», «ακρίδες με αυγά ορτυκιού». Ήδη στήνονται… εντομοτροφεία για την εκτροφή, πώληση και εξαγωγή νόστιμων εντόμων. Ο ΟΗΕ ενθαρρύνει για τη βρώση εντόμων προκειμένου να καταπολεμηθεί η πείνα στον Κόσμο! Και έδωσε μάλιστα λίστα με 1.900 βρώσιμα ήδη...
Ας το δούμε καλά, ας το σκεφτούμε παραπάνω. Γιατί αυτό μπορεί να καταργήσει το φαγητό από τους κάδους. Ειδικά για εμάς του Έλληνες που επί πολλές γενεές μάθαμε τη νοστιμιά των εντόμων στα νοσοκομεία, τρώγοντας εν αγνοία μας θρεπτικότατες κατσαρίδες-σούπα, ή κατσαρίδες-πουρέ πλήρεις πρωτεϊνών.
(Σήμερα δεν ξέρω αν παράγονται σε τέτοιο βαθμό όσο παλιά που θα μπορούσαμε να κάνουμε και εξαγωγή. Με Άδωνη υπουργό φεύγουν ακόμα ΚΑΙ οι κατσαρίδες Τίποτα δεν μένει όρθιο).

Βγάζουν βόλτα τα Καλάσνικοφ

Όποτε θέλουν βγάζουν τα Καλάσνικοφ βόλτα, ακόμα και με μηχανάκι! Χθες τα πήγαν στα Εξάρχεια για ξεμούδιασμα. Κάποτε λέγαμε καταχρηστικά και καθ' υπερβολή σε κάνα έγκλημα «έγινε η Αθήνα Σικάγο». Τώρα στο Σικάγο ακούνε Αθήνα και λένε «πα πα πα, μην καταντήσουμε σαν αυτούς!»

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

Πληθυσμοί εξαθλιωμένων και...

...Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΗΣΗ ΤΗΣ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑΣ

Οι μοίρα των μεταναστών από χώρες της δυστυχίας είναι να ξεβράζονται νεκροί στις ακτές της Ελλάδας και της Ιταλίας. Η Λαμπεντούζα έχει τα πρωτεία στις τραγωδίες αλλά και εμείς δεν υστερούμε. Πριν μια βδομάδα ένα ακόμα πλοίο-νεκροφόρα ναυάγησε στην Ελλάδα, στα παράλια της Λευκάδας αυτή τη φορά. Νεκροί τουλάχιστον 12 παράνομοι μετανάστες. Τρομακτικό γεγονός, φοβερός αριθμός και ας μην πλησιάζει τις μακάβριες επιδόσεις της Ιταλίας. Τον περασμένο μήνα στα νερά τής Λαμπεντούζας πνίγηκαν δεκάδες δυστυχισμένοι. Η αρχική εκτίμηση μιλούσε για πάνω από τριάντα, στη συνέχεια η αποτίμηση αναφερόταν σε πάνω από πενήντα. +/- Δείτε τη συνέχεια

Ο Πάπας Φραγκίσκος μίλησε για ντροπή (υπάρχει τέτοια άγιε πατέρα;) του δυτικού κόσμου. Του κόσμου που θεωρεί εαυτόν πολιτισμένο (και αυτοχαρακτηρίζεται έτσι) με βάση έναν δικό του ιδιοτελή κώδικα αξιών. Με το αν έχει προηγμένη τεχνολογία, αν κατασκευάζει τελειότερα κινητά τηλέφωνα και αν παράγει μεγάλα έξυπνα ψυγεία που χωρούν όλο και περισσότερα τρόφιμα για να περνάει τις πολιτισμικά μεσαιωνικές του νύχτες μασουλώντας μπροστά στην τηλεόραση. Ο Φραγκίσκος μίλησε για την «παγκοσμιοποίηση της αδιαφορίας». 

Οι αντιδράσεις για τις τραγωδίες των απελπισμένων μάς απασχολούν θεωρητικά, εξαντλούμε την στιγμιαία θλίψη μας με δυο-τρία λόγια συμπόνιας και απαντάμε στις ηλίθιες απορίες μας (το έχω ακούσει έτσι ακριβώς!) με ρητορικές ερωτήσεις συνωμοσιολογίας. «Αφού είναι πάμπτωχοι πώς βρίσκουν λεφτά για τους διακινητές;» λέει ο βαθυστόχαστος προβληματισμός. «Κάποιοι τους δίνουν τα χρήματα για να μας διαβρώσουν» απαντά η βαθύνους βλακεία. Και λίγοι σκέφτονται πως αυτούς τους ανθρώπους τους σπρώχνει στη φυγή – και κάποιες φορές στις θάλασσες του τέλους τους μαζί με τα παιδιά τους – η μοίρα που κατασκευάστηκε, στη διαδρομή των αιώνων, από άλλους ανθρώπους. Οι οποίοι τώρα προσπαθούν να φτιάξουν νέους πληθυσμούς εξαθλιωμένων, αυτή τη φορά στο υπογάστριο της δικής τους ηπείρου, στον ευρωπαϊκό Νότο.
Και την ίδια στιγμή που στραγγαλίζουν δυστυχείς ζητώντας πλειστηριασμούς, απολύσεις, φτώχεια, μειώσεις, προειδοποιούν με κτηνώδη κυνισμό «δεχτείτε τους όρους μας γρήγορα γιατί εμείς τέτοια εποχή πάμε για σκι». Το είπε με… διαρροή στα Μέσα πριν από μερικές ημέρες ανώνυμος αξιωματούχος της Κομισιόν. Χωρίς ντροπή (αν σε ενδιαφέρει) Πάπα Φραγκίσκο...

Διον. Βραϊμάκης 

(Δημοσιεύτηκε στη Live Sport)

Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

Ο Μήτρογλου δεν μένει πια εδώ…

Ο «ΑΠΩΘΗΤΙΚΟΣ» ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΥΜΠΑΘΗΣ. ΤΑ ΠΙΣΤΟΛΙΑ, ΤΟ ΚΑΤΕΒΑΣΜΕΝΟ ΣΩΒΡΑΚΟ, ΤΟ ΣΠΡΩΞΙΜΟ ΣΤΟΝ ΤΑΤΟ ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΓΕΝΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ! ΤΟΣΟ ΣΙΓΟΥΡΟ ΟΤΙ ΦΕΥΓΕΙ, ΟΣΟ ΟΤΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΒΡΑΔΙΑΣΕΙ...

Διανύουμε τις «Μέρες Μήτρογλου», την εποχή Μήτρογλου, τα πρωτοσέλιδα Μήτρογλου. Είναι το όνομα που μιλιέται και συζητιέται περισσότερο ακόμα και από αυτό του σόουμαν υπουργού Αδώνιδος – αλλά στην περίπτωση του ποδοσφαιριστή θετικά. Ο Μήτρογλου είναι ποδοσφαιρικό ταλέντο η αξία τού οποίου έχει ξεπεράσει τα σύνορα της Ελλάδας. Και μακάρι να μείνει έξω από αυτά, να μην επιστραφεί ως μη παραδοτέο όπως του Νίνη, του Αναστόπουλου, του Κλωναρίδη, πιθανόν τώρα του Μαυρία… Ο Μήτρογλου δεν είναι κατασκευασμένος σταρ των Μέσων. Δεν είναι από τις περιπτώσεις που ένα ψέμα επαναλαμβανόμενο γίνεται αλήθεια Μέχρι πριν λίγους μήνες τελούσε υπό αμφισβήτηση. +/- Δείτε τη συνέχεια

Μάλιστα, ήταν απωθητικός για τους οπαδούς άλλων ομάδων με το κάτι σαν «τσογλανισμό» που εξέπεμπε, αλλά και με τη γραφικότητα που είχαν οι πράξεις του. Τα πιστόλια, οι προκλητικοί πανηγυρισμοί, το κατεβασμένο σώβρακο, το παπάκι, το «κάνω του κεφαλιού μου» με το χαμένο πέναλτι στην Κύπρο, το επεισόδιο με τον Τάτο σε αγώνα του Ατρόμητου (τον έσπρωξε γιατί δεν του έδωσε την μπάλα), το κατσάδιασμα από τον Κόκκαλη («δεν θέλω πιστόλια» και μερικά… γαλλικά, όπως λέγεται), ήταν αυτά που αφαίρεσαν μάζα από το βαρύ ποδοσφαιρικό του ταλέντο και έκαναν πιο ελαφριά (ελαφρόμυαλη) τη νεανική του προσωπικότητα.

Σήμερα ο Μήτρογλου απολαμβάνει τη γενική αναγνώριση και την πλατιά ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ. Όλοι μιλάνε για την «παικτούρα» και θυμούνται το πλούσιο δειγματολόγιο τρόπων που σκοράρει. Από τις κάθε είδους κανονιές στις Βρυξέλλες έως το «άσκαστο» πλασέ στο πρώτο γκολ με τους Ρουμάνους και από το γκολ-παραμάζωμα στη Λεωφόρο έως τη ζυγισμένη γκολάρα στο Βουκουρέστι.

Η αναγνώριση τού «Μητρογκόλ» έρχεται με μια σπάνια ομοφωνία και μια πρωτόγνωρη για τα ποδοσφαιρικά μας ήθη σύμπνοια και ενότητα απόψεων γύρω από εν ενεργεία παίκτη. Ολυμπιακοί, Παναθηναϊκοί, ΑΕΚτζήδες, ΠΑΟΚτσήδες τον θαυμάζουν και τον νιώθουν δικό τους παιδί. Είναι βέβαιο πια ότι το ελληνικό πρωτάθλημα φαντάζει πολύ περιορισμένο για το ταλέντο του.

Ο μικρός κανονιέρης σε λίγο δεν θα μένει πια εδώ. Φαίνεται τόσο σίγουρο όσο και ότι σήμερα πάλι θα βραδιάσει…

Διον. Βραϊμάκης 

(Δημοσιεύεται στη Live Sort της Παρασκευής)

Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

Ο… νέος Ανένδοτος του Βαγγέλη

Ο Βαγγέλης Βενιζέλος είναι ένας αφοσιωμένος υπηρέτης της υπερβολής κι ένας γυμνασμένος σολίστας της πολιτικής πιρουέτας. Τα «χαρίσματα» αυτά ενεργοποιούνται περισσότερο και μεγεθύνονται, παράλληλα με την πολιτική του πτώση που έχει αποκτήσει συνέπεια και διάρκεια. Μπορεί πέφτοντας να πιαστεί από οποιαδήποτε αερολογία με την ελπίδα πως θα υπάρξει ανάσχεση – αλλά εις μάτην! Απλώς εκτίθεται περισσότερο. Όπως τώρα που μιλάει για παρακίνηση βουλευτών του σε αποστασία από τον Σύριζα, περιμένοντας να βρει αφελείς που θα τσιμπήσουν και θα συσπειρωθούν γύρω από το ελάχιστο πια κόμμα του. +/- Δείτε τη συνέχεια

Αποστασία! Τι σχέση μπορεί να έχει η προτροπή τού Τσίπρα με την πραγματική, ιστορική, ολέθρια Αποστασία του ’65 που οργάνωσε το Παλάτι εξαγοράζοντας βουλευτές, συνειδήσεις και ψήφους; Και πώς μιλάει για αποστασία σε μια εποχή που οι μετακινήσεις βουλευτών από ρεύμα σε ρεύμα, από κόμμα σε κόμμα, είναι συχνή και διαρκής.

Αν η επίκληση Τσίπρα λέγεται προτροπή προς αποστασία, τι είναι οι μαζικές αποχώρησεις Γεωργιάδη, Βορίδη και λοιπών από τον ΛΑΟΣ με κατεύθυνση τη ΝΔ; Τι ήταν και πώς λέγονταν οι παραιτήσεις από τους Ανεξάρτητους Έλληνες; Και πώς θα χαρακτήριζε ο σπουδαιοφανής πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ την κίνηση Σαμαρά που έριξε την κυβέρνηση Μητσοτάκη; Πόσο έξυπνο θεωρεί τον εαυτό του ο Βενιζέλος και πόσο ηλίθιους όλους εμάς προσπαθώντας να δημιουργήσει θέματα, να προβληθεί ως αγωνιστής της Δημοκρατίας, να εξομοιωθεί με τον γέρο-Παπανδρέου και (ώρα είναι!) να κηρύξει τον… νέο Ανένδοτο με ένα ακόμα πολιτικό ανέκδοτο;

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Αυτή η πρόκριση δεν χανόταν με τίποτα!

H ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΙ Η ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΖΕΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΗΝΔΡΙΝΟΣ

 Όλε! Όλε! Όλε! Αυτή η πρόκριση δεν υπήρχε περίπτωση να χαθεί με τίποτε! Για χίλιους και δυο λόγους: Επειδή η ελληνική ομάδα ήταν καλύτερη, επειδή οι αντίπαλοί μας δεν έκαναν ούτε μια φάση στην περιοχή του Καρνέζη, επειδή χρειάστηκε «το αυτογκόλ της χρονιάς» για να αναθαρρήσουν κάπως, επειδή δεν είχαν ούτε το ταλέντο ούτε την ψυχή των «ατσίδων με τα μπλε». Που, για μια ακόμη φορά, έκαναν τους Έλληνες, σε κάθε γωνιά του πλανήτη, να φουσκώσουν από υπερηφάνεια! Και να αποδράσουν για λίγο από την μίζερη καθημερινότητα των μνημονίων, του Τόμσεν και του Στουρνάρα... +/- Δείτε τη συνέχεια

Ο Φερνάντο Σάντος είχε «διαβάσει» και πάλι άριστα το παιχνίδι. Προτίμησε τον Καραγκούνη στο ξεκίνημα, καθώς περίμενε πίεση στα πρώτα λεπτά και πόνταρε στην εμπειρία του αρχηγού. Αποδείχτηκε πως η σκέψη του ήταν απόλυτα σωστή. Άλλωστε ο αρχηγός ήταν εκείνος που «έβγαλε» τον Μήτρογλου «φάτσα» με τον αντίπαλο γκολκίπερ για το 0-1. Σιγά που θα έχανε τέτοια ευκαιρία ο Μητρογκόλ! Αυτό ήταν... Με το που «βρόντηξε» το ελληνικό «κανόνι», η «καυτή» ατμόσφαιρα της εξέδρας, έγινε μεμιάς ατμόσφαιρα... σαλονιού. Πλέον οι Έλληνες φίλαθλοι ήταν εκείνοι που ακούγονταν στο γήπεδο να τραγουδούν «στο Ρίο θα φωνάξουμε Ελλάδα σ΄ αγαπώ» και να ξελαρυγγιάζονται με τα «Ελλάς, Ελλάς» να διαπερνούν την οθόνη και να φτάνουν στις καρδιές κάθε Έλληνα και κάθε Ελληνίδας.

Οι Ρουμάνοι τα έχασαν. Η ελληνική ομάδα κέρδισε μέτρα στο γήπεδο, έλεγξε τον ρυθμό και δεν ένιωσε ούτε μια στιγμή να απειλείται μέχρι που ο διαιτητής σφύριξε τη λήξη του ημιχρόνου. Πλέον το Ρίο απείχε μόλις 45 λεπτά... Η άτυχη στιγμή του Τοροσίδη που «πέτυχε» πολύ νωρίς, στο δεύτερο ημίχρονο, αυτογκόλ για... όσκαρ, δημιούργησε έναν μικροπανικό για λίγα λεπτά στην αμυντική λειτουργία της ελληνικής ομάδας. Οι Ρουμάνοι αναθάρρησαν, πίεσαν, αλλά και πάλι μεγάλη ευκαιρία δεν έκαναν. Και παρότι οι ατυχίες συνεχίστηκαν με τις υποχρεωτικές αλλαγές των Τοροσίδη και Σιόβα, η εθνική δεν ένιωσε ούτε στιγμή να απειλείται.

Με έναν Χολέμπας να κάνει απίθανο παιχνίδι, με τον Σωκράτη να έχει «εξαφανίσει» τον Μαρικά, με τον Τζιόλη και το Μανιάτη να «καταπίνουν» χιλιόμετρα, με τον Σαλπιγγίδη τέλειο στα αμυντικά του καθήκοντα, με τον Σαμαρά να κρατά μπάλα και να σπάει τα νεύρα των Ρουμάνων και τον Καρνέζη πάντα σε ετοιμότητα, δεν υπήρχε περίπτωση να κινδυνέψει αυτή η ομάδα. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην πάρει αυτή το εισιτήριο για τη μεγάλη γιορτή του καλοκαιριού, στη Βραζιλία. Το τελευταίο σφύριγμα του ρέφερι από τη Σερβία, δεν σφράγισε απλώς μια πολύ μεγάλη και πολύ δίκαιη πρόκριση. Δεν επικύρωσε μόνο την 3η συμμετοχή της εθνικής ομάδας σε τελική φάση Μουντιάλ. Έστειλε παντού το μήνυμα πως υπάρχει και η υπερήφανη Ελλάδα. Η Ελλάδα που δεν σκύβει το κεφάλι, που δεν υποτάσσεται, που επιμένει. Παιδιά, Φερνάντο, σας ευχαριστούμε!

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Τετάρτης)

Τι φοβάμαι, τι δεν φοβάμαι…

Θέλαμε να πάμε στο Βουκουρέστι έστω με ένα «0-0» και πάμε με αβαντάζ δύο γκολ. Θέλαμε μια ομάδα στα μέτρα μας – μακριά από Γάλλους, Σουηδούς – και βρέθηκε στα πόδια μας μια Ρουμανία που όπως τουλάχιστον μας έδειξε στο πρώτο παιχνίδι είναι πιο κάτω από τα μέτρα μας. Θέλαμε μια διαιτησία να μας σεβαστεί και μας σεβάστηκε μέχρι γονυκλισίας. Όλα για την Εθνική είναι φωτεινά, δείχνουν πορεία με στόχο και μας φέρνουν κοντά στον Χριστό του Κορκοβάντο. Απόψε δεν φοβάμαι την Εθνική για τη σοβαρότητά της. Έδειξε ότι τη έχει στο Καραϊσκάκη, το δείχνουν παίκτες και τεχνική ηγεσία με τη συμπεριφορά τους. Δεν φοβάμαι – λογικά τουλάχιστον – τα αμυντικά αντερείσματα μιας ομάδας που γεννήθηκε, φτιάχτηκε και θριάμβευσε με αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: να τσαλακώνει σε όλα τα σημεία το επιθετικό παιχνίδι τού αντίπαλου. +/- Δείτε τη συνέχεια

Δεν φοβάμαι το 0-2 (που μας αποκλείει κατευθείαν) γιατί με τέτοιο σκορ (και όχι με 3-1 ή 4-2) έχουμε να χάσουμε από το καλοκαίρι του ’10, και μάλιστα από την Αργεντινή του Μέσι. Δε φοβάμαι τη βαριά ήττα γιατί με διαφορά σκορ πάνω από δύο γκολ έχουμε να ηττηθούμε από τον Μάρτιο του 2007, στο 1-4 του Φαλήρου με την Τουρκία. Φοβάμαι, είναι αλήθεια, το πάθος των διψασμένων Ρουμάνων.

Φοβάμαι ένα γήπεδο γεμάτο από πενήντα χιλιάδες διψασμένους για αναγνώριση. Φοβάμαι τον βαλκάνιο ψυχισμό και αυτό που δήλωσε ο Νικουλάε: «Είναι κρίσιμο παιχνίδι για μια ολόκληρη γενιά τής Ρουμανίας». Φοβάμαι τους αντιπάλους μας σε ατομικό επίπεδο, τους παίκτες που έχουν ταλέντο και ευρωπαϊκές εμπειρίες. Τον Μαρικά, τον Τόρζε, πιθανόν τον Τανάσε σε καλύτερη μέρα. Φοβάμαι την «κακή στιγμή» (που δικαιούται να έχει κάθε ομάδα). Φοβάμαι τον παροπλισμό του Καρνέζη που φάνηκε στο γκολ του Φαλήρου. Φοβάμαι, τέλος, αυτή την… πόρνη τον μπάλα που σε παίζει κατά το πώς γουστάρει.

Εν τέλει, όμως, αισιοδοξώ πως με την παρακαταθήκη των δυο γκολ διαφορά, θα… γεμίσει το βράδυ η Ομόνοια. Τουλάχιστον αφού δεν γεμίζει άλλες φορές όταν πρέπει, για πολύ σοβαρές υποθέσεις, ας γίνει τώρα.

Διον. Βραϊμάκης 

(Δημοσιεύεται στην καθημερινή στήλη «Εδώ που τα λέμε» της Live Sport, στην έκδοση της Τρίτης)

Γκρεμίζει με ηδονή ο υπουργός-μπουλντόζα!

Ο Άδωνις Γεωργιάδης τελειώνει ό,τι άρχισε ο Ανδρέας Λοβέρδος. Με μανία και δηλωμένη υπερηφάνεια αποδομεί την Υγεία κλείνοντας νοσοκομεία, καταργώντας πτέρυγες, απειλώντας έμμεσα γιατρούς για τη συνταγογράφηση, επιβάλλοντας χαράτσια για νοσηλεία και, τώρα, απολύοντας γιατρούς πιστεύοντας ότι κάνει κάτι ένδοξο και γι’ αυτό δεν «θα αφήσει τον Τόμσεν να του πάρει τη δόξα». Ο υπουργός-μπουλντόζα της Υγείας προκάλεσε την τριήμερη απεργία των γιατρών του ΕΟΠΥΥ αναγγέλλοντας μαζικές απολύσεις χωρίς να πιέζεται γ’ αυτό από την τρόικα όπως κυνικά παραδέχτηκε. Και έτσι ακυρώνονται ραντεβού για τα οποία είχε απαιτηθεί αναμονή εβδομάδων, ίσως και μηνών σε ορισμένες περιπτώσεις.
Με τον Γεωργιάδη (και όχι μόνο αυτόν) οι ασθενείς δεν μπορούν να κάνουν εξετάσεις (για μέρες τα συμβεβλημένα εργαστήρια έπαψαν να εκτελούν εντολές), δεν έχουν πρόσβαση στον γιατρό τους, δεν παίρνουν τα φάρμακα που πρέπει και πληρώνουν για να νοσηλευτούν. Και είναι ο μοναδικός υπουργός που δείχνει – και του φαίνεται! – πως τα κάνει όλα αυτά με ευχαρίστηση, χαρά και ηδονή. Και ο μοναδικός που νιώθει δοξασμένος που απολύει εργαζόμενους κάνοντας δύσκολη τη ζωή και των ίδιων και άλλων.

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Πώς (θα) ήταν το στεφάνι τού ένδοξου Άδωνη στο Πολυτεχνείο

Ο Άδωνις κατέθεσε στεφάνι στο Πολυτεχνείο;
(Ειδικά με κορδέλα από χαρτί απολύσεως γιατρών). 
Κανείς δεν θα του πάρει τη δόξα!

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

«Έβγαλα το πιστόλι. "Σκάσε, ρε κωλόπαιδο, μη σε καθαρίσω", του είπα»

«Στο προαύλιο του Πολυτεχνείου ήταν πολύ χτυπημένοι, θυμάμαι ότι είδα πολλούς τραυματίες, ενώ τρεις-τέσσερις ήταν σωριασμένοι κάτω, ακίνητοι. Δεν ξέρω αν ήταν νεκροί. Δεν κοίταξα να δω. Κάποια στιγμή ένας φοιτητής όρμησε κατά πάνω μου και μου είπε: "Τι κατάλαβες τώρα που μπήκες;". Αφήνιασα. Εβγαλα το πιστόλι και προτάσσοντάς το γύρισα και του είπα ουρλιάζοντας: "Σκάσε, ρε κωλόπαιδο, μη σε καθαρίσω". Αυτός ο φοιτητής δεν ξέρει πόσο τυχερός στάθηκε εκείνη τη στιγμή... Αν έλεγε μια κουβέντα παραπάνω, θα τον σκότωνα! Τέτοιος ήμουν. Ενας φασίστας».

«Ντρέπομαι γι' αυτό που ήμουν, γι' αυτό που έκανα. Τότε αισθανόμουν ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Στους "μαυροσκούφηδες", στο Γουδί, είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα "παλιοκουμμούνια", όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Τι περιμένεις!. Ούτε μια εφημερίδα δεν είχα διαβάσει μέχρι τότε. Είχα γίνει και εγώ φασίστας. Μέχρι που μπήκα μέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής μου».

Α. Σκευοφύλαξ 
(Ο στρατιώτης οδηγός τού τανκ που έριξε την πόρτα τού Πολυτεχνείο στις 17 Νοέμβρη 1973. Από τη συνέντευξή του στο «Βήμα», πριν από 10 χρόνια, τον Νοεμβρίου του 2003)

Έχει και δεύτερο ημίχρονο...

Οι πανηγυρισμοί για τη μεγάλη νίκη της εθνικής ομάδας –που συνοδεύτηκε και από μουντιαλική εμφάνιση- έχω την αίσθηση πως κράτησαν περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε. Κάπου μάλλον χάθηκε το μέτρο, αν και κατανοώ απολύτως πως, ως λαός, έχουμε απόλυτη ανάγκη να «ξεδώσουμε» λίγο μέσα στην τροϊκανή λαίλαπα που μας έχει βρει...Κάποιοι –όλοι μας- ξεχάσαμε πως αυτό που έγινε στο «Καραϊσκάκη» αφορούσε μόνο στο πρώτο ημίχρονο των μπαράζ. Υπάρχει και ρεβάνς, την Τρίτη, στο Βουκουρέστι. Και το γκολ που δεχτήκαμε, δεν επιτρέπει τον παραμικρό εφησυχασμό. Τα πανηγύρια μπορούν να περιμένουν... +/- Δείτε τη συνέχεια

Από την Τρίτη το βράδυ μέχρι και την έναρξη του Μουντιάλ, δόξα τω θεώ, υπάρχει χρόνος για όσα πανηγύρια τραβάει η ψυχή μας! Ο Φερνάντο Σάντος και οι ποδοσφαιριστές της εθνικής ομάδας, πάντως, δείχνουν να έχουν κατανοήσει απόλυτα πως τίποτε δεν έχει ακόμη τελειώσει. Κι αυτό μετράει... Η αλήθεια είναι πως σε άλλες εποχές, το γκολ που δεχτήκαμε θα προκαλούσε μεγαλύτερη ανησυχία, ενόψει της ρεβάνς. Τα τελευταία χρόνια, όμως, η εθνική ομάδα δεν χρειάζεται πλέον να δίνει απαντήσεις ούτε για την σοβαρότητά της, ούτε για την ικανότητά της στην αμυντική λειτουργία. Και τα δυο θεωρούνται (και είναι) δεδομένα.

Κι επειδή το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι κοινής λογικής, ειλικρινά δεν βλέπω τον τρόπο που θα μπορούσε να χαθεί αυτή η πρόκριση. Τα σημεία υπεροχής της ελληνικής ομάδας είναι τόσα πολλά, που θα πρέπει οι διεθνείς να βρεθούν στη χειρότερη μέρα τους και οι Ρουμάνοι στην καλύτερη, για να ανατραπούν τα δεδομένα. Συμφωνώ ότι η απουσία του Κατσουράνη είναι σημαντική. Αλλά καλύπτεται. Και όχι μόνο με τον Καραγκούνη, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι. Σίγουρα, μάλιστα, είναι λιγότερο σημαντική από τις αντίστοιχες απουσίες των αμυντικών μέσων της εθνικής Ρουμανίας.

Το ματς στο Βουκουρέστι μπορεί να εξελιχθεί σε έναν ακόμη ελληνικό θρίαμβο. Αρκεί να μην αιφνιδιαστεί η ελληνική ομάδα στο ξεκίνημα και αγχωθεί, γεγονός που θα την κάνει πιο ευάλωτη και πιο επιρρεπή σε λάθη. Αν «βγει» το πρώτο εικοσάλεπτο χωρίς να έχουν σκοράρει οι Ρουμάνοι, όχι μόνο δεν θα χαθεί η πρόκριση αλλά είναι πολύ πιθανό αυτή να συνοδευτεί και με μια δεύτερη νίκη. Για τον απλούστατο λόγο πως δεν βλέπω με ποιον ακριβώς τρόπο θα σταματήσουν οι γηπεδούχοι τον Μήτρογλου, τον Σαμαρά, τον Σαλπιγγίδη, όταν δεν θα έχουν στη βασική τους ενδεκάδα δυο από τους πολυτιμότερους, για την ανασταλτική λειτουργία της ομάδας τους, μέσους.

Όντας μάλιστα υποχρεωμένοι να βγουν μπροστά για να σκοράρουν, είναι λογικό να δημιουργηθούν κενά τα οποία μπορούν να εκμεταλλευτούν άριστα οι Έλληνες διεθνείς. Ο Φερνάντο Σάντος είναι βέβαιο πως έχει «διαβάσει» σωστά τους Ρουμάνους. Το έδειξε στο «Καραϊσκάκη». Και, προσωπικά, δεν θα εκπλαγώ αν επιδιώξει να τους αιφνιδιάσει στο ξεκίνημα του αγώνα της Τρίτης. Αλλά είπαμε: Υπομονή λίγα 24ωρα. Και μετά έχουμε όλο το χρόνο να πανηγυρίζουμε όσο θέλουμε. Ακόμη και για ένα ολόκληρο εξάμηνο... Διάθεση να υπάρχει!

Γιάννης Μηνδρινός 

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Κυριακής)

Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

Έτσι νικάει η… Εσθονία, Άνχελ!

ΤΗ ΧΘΕΣΙΝΗ Εθνική δεν την ξέραμε, την είχαμε ξεχάσει. Ήταν μια Εθνική κρυμμένη πίσω από άσχημες εμφανίσεις, από καντάρια τύχης, από νίκες πνιγμένες στον ιδρώτα και από καταιονισμούς με αδρεναλίνη ώσπου να φτάσei στον στόχο. Το βράδυ της Παρασκευής η Εθνική πέταξε όλη αυτή τη σαβούρα από πάνω της και αναδύθηκε για να ταξιδέψει στη Βραζιλία. Ερχόμαστε! 

ΑΥΤΟ το παιχνίδι δεν υπάρχει. Μάλλον δεν υπήρχε! Δεν υπήρχε στις προβλέψεις για χαμηλό σκορ, στις εκτιμήσεις για «σφιχτές» ομάδες, στις ευχές για το «μηδέν» στην άμυνα «και μετά βλέπουμε». Όλα έγιναν πέρα από τα λογικά προβλεπόμενα και… σχίστηκαν διπλώματα, πτυχία και κουπόνια που ποντάριζαν στο under και στο no goal. +/- Δείτε τη συνέχεια

Η ΕΛΛΑΔΑ πρώτη φορά δέχτηκε γκολ από τον Μάρτιο (στο 1-3 της Ζένιστα από τη Βοσνία), πρώτη φορά είδε την μπάλα να καταλήγει στα δίχτυα της σε εντός έδρας παιχνίδι εδώ και ενάμισι χρόνο, από τον Μάιο του 2012, πρώτη φορά πέτυχε πάνω από δύο γκολ στο τελευταίο οκτάμηνο.

ΥΠΗΡΧΑΝ, βέβαια, πολλά άλλα που δεν έγιναν για πρώτη φορά. Τα γκολ του Μήτρογλου και η καλή απόδοση του Σαλπιγγίδη είναι γεγονότα που περνάνε και ξανάρχονται σαν εικόνες που επαναλαμβάνονται.

Ο «ΣΑΛΠΙ» ήταν εκπληκτικός και πιο χρήσιμος από τους χρήσιμους. Αυτός σέρβιρε το πρώτο γκολ, αυτός πέτυχε το δεύτερο, αυτός ήταν μέσα στις φάσεις, αυτός γυρνούσε πίσω, μάρκαρε, ντουμπλάριζε τον Τοροσίδη, αυτός φόρτωσε κάρτα τον πολύ χρήσιμο για τους Ρουμάνος Μπουρστεάνου, αυτός αμυνόταν σαν κεντρικός και σε μια φάση έδιωξε στο δευτερόλεπτο πριν φτάσει η μπάλα στον Γκοϊάν για να κάνει το 3-2.

ΟΙ ΡΟΥΜΑΝΟΙ ήρθαν στην Ελλάδα με φουσκωμένα τα μυαλά από τον Ιορντανέσκου και τις παρόλες του πως η Ελλάδα απέχει ελάχιστα από την Εσθονία. Με φουσκωμένα μυαλά και άδεια ρεζερβουάρ. Αργοί στην άμυνα, θεωρητικά τεχνίτες (αφού δεν τους βγήκε το σκορπισμένο σε ευρωπαϊκές ομάδες ταλέντο τους), πανικοβλημένοι στο δεύτερο ημίχρονο, ήταν μια ομάδα που πολύ κακάρισε και αυγό δεν έκανα. Στο δεύτερο ημίχρονο, όταν η Ρουμανία βρέθηκε στα σχοινιά, της άξιζε η συντριβή. Η Ελλάδα είχε τόσες ευκαιρίες όσες δεν είχε δημιουργήσει στα μισά τουλάχιστον, ίσως και περισσότερα, από τα παιχνίδια της στην προκριματική φάση. Η «άχαστη» ευκαιρία τού Κατσουράνη, όταν η μπάλα πέρασε «κυρία» από μπροστά του, το τακουνάκι του Μήτρογλου, το γκολ του Γκέκα που ακυρώθηκε και άλλα, ήταν στοιχεία που θα έπρεπε να είχαν στείλει τους Ρουμάνους στο ταξίδι της επιστροφή με μια ασήκωτη συντριβή.

ΒΕΒΑΙΑ στην μπάλα όλα μπαίνουν και όλα χάνονται. Δείχνουν όμως την ανωτερότητα της ομάδας. Και η Ελλάδα ήταν ασύγκριτα ανώτερη, νίκησε δίκαια, αλλά την αδικεί κατάφωρα η έκταση του σκορ. Παρόλα αυτά είναι κοντά στην πρόκριση, αλλά δεν την έχει εξασφαλίσει,. Χρειάζεται να αναδυθούν πάλι όλες αυτές οι κρυμμένες δυνάμεις της, για να δείξει μια ακόμα φορά στον κύριο Ιορντανέσκου πώς νικάει… η Εσθονία!

Διον. Βραϊμάκης 

(Το άρθρο δημοσιεύεται στην Sport Live του Σαββάτου) 

Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

Εθνική και ρατσισμός…

Πιο μεγάλη ζημιά από το ρατσιστικό πανό στο Καραϊσκάκη, στον αγώνα με τη Σλοβακία, δεν είναι τα 25 χιλιάρικα πρόστιμο. Είναι η προσβολή τής ανθρώπινης (και της εθνικής) αξιοπρέπειας, είναι η ζωώδης συμπεριφορά ανθρώπων απάνθρωπων, μια συμπεριφορά που απλώνεται σαν κηλίδα στα γήπεδα της Ευρώπης (και φυσικά όχι μόνο σε αυτά) από τα βάθη των δεκαετιών μέχρι σήμερα.
Το φαινόμενο στην Ελλάδα δεν έχει τις γιγάντιες διαστάσεις που παίρνει η ρατσιστική κτηνωδία σε χώρες-πιλότους για την εκτροφή ρατσιστικών κτηνών. Δεν έχουμε για παράδειγμα περιστατικά άγριας ακρότητας όπως στην Αγγλία, τη δεκαετία του ’80, όταν οπαδοί (της Μίλγουολ νομίζω) φώναζαν εν χορώ λίγο καιρό μετά από τραγωδία με πυρκαγιά σε γήπεδο (πάλι νομίζω: της Μπράντφορντ) το ανατριχιαστικό σύνθημα «τώρα ξέρουμε, οι μαύροι καίγονται καλύτερα από το πετρέλαιο». (Τα περισσότερα από τα θύματα ήταν μαύροι). +/- Δείτε τη συνέχεια

Παρόλα αυτά ο σεβασμός στον άνθρωπο, από όπου και να προέρχεται, έχει υποχωρήσει δραματικά στα ελληνικά γήπεδα. Ο οργανωμένος ιδεολογικός φασισμός έχει κάνει δουλειά περνώντας σε ετερόφωτους βλάκες τής κερκίδας που μαϊμουδίζουν ρατσιστικές αντιδράσεις, μιμούμενοι ακόμα και ήχους της μαϊμούς, χωρίς να έχουν πολιτικά ή ιδεολογικά κίνητρα.
Το κάνουν γιατί είναι ανεγκέφαλοι μιμητικοί ουρακοτάγκοι όπως εκείνοι στον Βόλο, που σε φιλικό αγώνα με τον Παναθηναϊκό επιτέθηκαν με ρατσιστικά εμέσματα στον Σισέ. Οι «ουγκ ουγκ» του Ολυμπιακού Βόλου (έτσι φώναζαν στον Γάλλο) ρεζίλεψαν τους εαυτούς τους (ποσώς ενδιαφέρει), την ομάδα και την Ελλάδα. Όπως τη ρεζίλεψαν με το πανό τους οι αχθοφόροι της ρατσιστικής ντροπής που την κουβάλησαν στο Καραϊσκάκη για το ματς με τους Σλοβάκους, σε μια μέρα που οι αρχές το μάντευαν, το περίμεναν, το διάβαζαν στον Τύπο, αλλά δεν το απέτρεψαν. Και έτσι, η Εθνική έγινε δέκτης της ρατσιστικής κηλίδας που λέγαμε στην αρχή. Και που απλώνεται επικίνδυνα μαζί με άλλα έλκη στην πολιτική και την κοινωνική μας ζωή. Ελπίζουμε για την Παρασκευή να έχουν γνώση οι φύλακες. Και αυτή τη φορά να μη τους βρουν – πάλι! – κοιμώμενους οι πλασιέ φυλετικής καθαρότητας.

Διον. Βραϊμάκης

(Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη Live Sport).

Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

Οι Σκουρέλτης, οι γονείς του Σαμαρά, η αισθητική του ΣΥΡΙΖΑ και ο... Άδωνις

Από το ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα που ξαφνικά μεγάλωσε και δεν μπορεί εύκολα να κουμαντάρει ούτε το ύψος του ούτε το βάρος του, δεν περίμενες να έχει αμέσως λύσεις για προβλήματα που άλλοι σκάρωναν επί ολόκληρες δεκαετίες. Ούτε περίμενες να είναι αλάνθαστος, να μην ψάχνετε σε αλλαγές πορείας που θα αυξήσουν τη δεξαμενή των ψηφοφόρων. Αναμενόμενα και ως ένα σημείο θεμιτά. (Στο κάτω κάτω από τα λάθη μαθαίνεις). Περίμενες όμως να έχει ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ στην αντιπολιτευτική του τακτική. Να έχει πολιτικό ΗΘΟΣ. Να φέρει κάτι νέο στο λόγο του. Να μην είναι ΠΑΛΑΙΟΚΟΜΜΑΤΙΚΟΣ. Να τοποθετείται με πολιτικά επιχειρήματα και όχι βρίζοντας, αποκαλώντας τους άλλους «γελοίους», έστω και όταν προκαλείται. Ούτε να καταφεύγει σε χαμηλού επιπέδου ΑΣΕΒΕΙΣ αναφορές σε νεκρούς όπως έκανε ο Σκουρλέτης που είπε: «Ο πρωθυπουργός είχε πολλή μαγκιά. Τζάμπα το Χάρβαρντ και τα κολέγια. Αν ζουν οι γονείς του κυρίου ΣΑΜΑΡΑ δεν θα είναι πολύ περήφανοι με τα λεφτά που ξόδεψαν». Δεν είναι ΝΤΡΟΠΗ;

Υγ.: Φυσικά μεγαλύτερη ΝΤΡΟΠΗ είναι η κυνική δήλωση του (πώς το είπε η Ραχήλ Μακρή;) Άδωνη Γεωργιάδη. Ο οποίος δήλωσε ότι αν γίνουν απολύσεις γιατρών στον ΕΟΠΥΥ «σας παρακαλώ να μην το χρεώσετε στην τρόικα. Οι αποφάσεις είναι δικές μου. Μην μου πάρει τη δόξα ο Τόμσεν». Αλλά ο Άδωνις είναι Άδωνις. Εκπροσωπεί έναν χώρο (και δεν εννοώ τον στενό Νεοδημοκρατικό) που αυτό το ήθος έχει και αυτό πουλάει. Από τον ευρύτερο χώρο που εκπροσωπεί ο Σκουρλέτης περιμένω άλλο ήθος και άλλη (θα το ξαναπώ) αισθητική στην έκφραση.

Οι απολυμένοι του ΔΟΛ στοιχειώνουν τo κτίριο της Μιχαλακοπούλου

Από τους 1.300 εργαζόμενους που είχε ο ΔΟΛ πριν λίγα χρόνια ζήτημα να μείνουν 500 με 550 άτομα στη δούλεψη του Σταύρου Ψυχάρη. Τα τελευταία 3 χρόνια από την γαλέρα του ΔΟΛ έχουν απολυθεί περίπου 700 εργαζόμενοι με αποτέλεσμα τα γραφεία σε όλους τους ορόφους της Μιχαλακοπούλου να χάσκουν και να μοιάζουν στοιχειωμένα. Οι επιτελείς του Ψυχάρη με τις ενοποιήσεις και συγχωνεύσεις τμημάτων προσπαθούν να κάνουν αναδιάταξη του χώρου μεταφέροντας απροειδοποίητα εργαζόμενους από τον έναν όροφο στον άλλο. Μάλιστα δεν τους δίνουν καν χρόνο να μαζέψουν τα προσωπικά τους αντικείμενα.

(Από τους καλά ενημερωμένους στα του Τύπου Zoornalistas. Διαβάστε εδώ όλο το θέμα)

Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013

Η Ραχήλ, το «Άκου φασιστάκο» και το αντιμνημονιακό παντελόνι τζιν

Η Ραχήλ Μακρή, των ΑΝΕΛ, είπε στον Άδωνη Γεωγιάδη «Άκου φασιστάκο» (παράφραση του βιβλίου «Άκου ανθρωπάκο», του Αυστριακού ψυχαναλυτή Βίλχελμ Ράιχ που ήταν μαθητής του Φρόιντ) και, επανερχόμενη, τον αποκάλεσε «ανθρωπάκι» και «γελοίο»«Δεν μετάνιωσα καθόλου για το χαρακτηρισμό, το εννοώ, ήταν η απάντησή μου σε έναν άνθρωπο που είναι γελοίος και ανθρωπάκι. Είναι μια φασιστοειδής προσωπικότητα». Αν και κάτι τέτοιες συγκρούσεις είναι τροφή για τον Άδωνη, είναι σίγουρο ότι η Ραχήλ ξέρει να κερδίζει πόντους για ψήφους.
Πότε φορώντας το μπλουζάκι με τον παπαγάλο, για το οποίο δέχεται παρατήρηση από το προεδρείο της Βουλής, πότε με την καταγγελία για το δημοσιοϋπαλληλίκι της Πηνελόπης Λοβέρδου, πότε δηλώνοντας ότι ο πεντάχρονος γιος της θέλει να κάψει τη Βουλή για να μη φεύγει από κοντά του και πότε με το «πανό» κατά του μνημονείου που σηκώνει στα έδρανα (φορώντας εξτρίμ για βουλευτή τζιν παντελόνι), καταφέρνει να είναι στον αφρό της επικαιρότητας. Για τους χαρακτηρισμούς κατά του Άδωνη αν γινόταν δημοσκόπηση θα βλέπαμε εντυπωσιακά νούμερα. Θετικά ή αρνητικά λέτε; 

«Έφυγε» ή «πέθανε», ένα διαδικτυακό κοίταγμα του θανάτου

- Οι άνθρωποι πεθαίνουν, δεν "φεύγουν". Αλλοίμονο αν φεύγει κανείς τόσο εύκολα από δίπλα μας! (Ζωή Ρηγοπούλου, στο fb).

- Είναι μερικές λέξεις που οι άνθρωπος δεν τις λέει εύκολα. Το ‘χει αυτό, είναι ανθρώπινο. Λέξεις σκληρές, κακόηχες, επιθετικές – τραυματίζουν το αυτί, περισσότερο την ψυχή. Γι’ αυτό τους βάζουμε μάσκα. Σαν το κάλυμμα στα πακέτα τσιγάρα που προειδοποιούν ότι το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά. «Μειώνουμε» τον κίνδυνο άμα δε τον βλέπουμε. Θηλαστικοί στρουθοκάμηλοι!... Αντικαθιστούμε τις ανεπιθύμητες λέξεις με πιο αποδεκτές: «έφυγε», «ξορκισμένο», «επάρατος». Κάποτε (μπορεί και ακόμα) οι απλοί άνθρωπο δεν έλεγαν «πάμε στο νεκροταφείο» ή , έστω, στο κοιμητήριο. Έλεγαν «πάμε έξω» ή «πάμε πέρα». Υπεκφυγές, αλλά δικαιολογημένες. Ανθρώπινες (Διον. Βραϊμάκης στο fb).

- Το "πεθαίνω" έχει μια αναπόφευκτη νομοτέλεια. Στο "φεύγω" ενυπάρχει μια επιλογή. Και μένα μου πήρε πολύ καιρό να ξεκακιώσω στους αγαπημένους μου που "ήθελαν κι έφυγαν"! (Ζωή Ρηγοπούλου, στο fb).

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2013

Φοβούνται τον «ιό Τζάκρη», τον «ιό Βενιζέλο» όχι;

Στο ΠΑΣΟΚ, λέει η ειδησεο- γραφία, φοβούνται τον «ιό Τζάκρη». Ανησυχούν μήπως προχωρήσουν οι ανταρσίες και ανέβουν και άλλοι στο «βουνό» της εναντίωσης σηκώνοντας το φλάμπουρο του «Όχι». Προς τι ο φόβος; Ο άρρωστος δεν φοβάται για δεύτερη φορά την αρρώστια που τον έχει κτυπήσει. Ο ιός έχει προσβάλλει το Κίνημα (της εκλογικής ακινησίας) από το 2010. Ο «ιός Τζάκρη» θα μπορούσε να λέγεται και «ιός Κατσέλη», «ιός Φλωρίδη», «ιός Κλουρουπλή». +/- Δείτε τη συνέχεια

Όμως η επικρατέστερη ονομασία είναι «ιός Λαού». Φυσικά, από τον κόσμο που φεύγει προτροπάδην και αφήνει στο κόμμα τους ιογενείς. Στο κόμμα (άντε κίνημα, για να μην τους κακοκαρδίζω) που σαπίζει στο δημοσκοπικό πέντε τοις εκατό του. Στο κόμμα που έχει τον απωθητικότερο αρχηγό ανάμεσα στα αποδεκτά πολιτικά σχήματα. Απωθητικότερο για την πολιτική του, την πολιτικάντικη λειτουργία του, τον μεγαλοϊδεατισμό του, τη μανία του για εξουσία, για τις πομφόλυγές του, για τη μεγαλοστομία του, για το κακό που έκανε όταν ήταν υπουργός Οικονομικών, αντιπρόεδρος και τώρα… στέλεχος της κυβέρνησης (στέλεχος!) με κάθε μέσο, κάθε παραχώρηση, κάθε έκπτωση.

Αυτό το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να φοβάται τον ψευτοϊό Τζάκρη. Την αρρώστια την έχει, το γιατρικό τού λείπει. Πολύ δύσκολα – με τέτοια πολιτική και τέτοιο αρχηγό – θα βρει ακόμα και γενόσημο. Υστερόγραφο: Και ας καταλάβουν στο ΠΑΣΟΚ ότι επικινδυνότερος γι’ αυτούς είναι ο «ιός Βανιζέλος».

Το πρωτάθλημα του Ενός...

... ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ-ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ. Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΤΕΡΑΤΩΔΩΣ ΔΥΝΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ. ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΟΥ ΤΣΑΜΠΟΝΣ ΛΙΓΚ ΚΑΙ Η ΣΚΟΥΡΙΑ

«Η Ελλάδα έχει πρωταθλητή πριν καπνίσουν οι καμινάδες στα τζάκια, πριν ηχήσουν οι καυστήρες στα λεβητοστάσια. Καλό αυτό; Για τους φίλους του Ολυμπιακού και τη χαρά τους (γι’ αυτό το γλέντι που νιώθουν μέσα τους και βλέπουν γύρω τους) είναι καλό. Για το ελληνικό ποδόσφαιρο πανάσχημο! Ο χειμώνας της μπάλας στην Ελλάδα έχει αρχίσει από καιρό και τώρα είναι στο φόρτε του». 

Αρχίζω αναδημοσιεύοντας το τελείωμα του χθεσινού άρθρου μου για να πιάσω το νήμα και να συνεχίσω. Να πω και άλλα για το πρωτάθλημα του Ενός. Μια διοργάνωση-βομβαρδισμένο τοπίο. Περνάει κάθε τόσο το κόκκινο υπερηχητικό και το κάνει χωράφι. Ένας σύλλογος τόλμησε να έχει λεφτά, να διαθέτει στοιχειωδώς ακριβό ρόστερ, να φέρει γκλαμουράτο προπονητή, να έχει αφεντικό με παχύ πορτοφόλι, και το βράδυ τη Κυριακής τον ισοπέδωσε για την ασέβειά του. Άκου συνδιεκδικητής! +/- Δείτε τη συνέχεια

Το γράφαμε και πριν από λίγο καιρό. Οι Ολυμπιακοί είναι οι πιο ευτυχισμένοι οπαδοί της Ελλάδας. Τώρα θα προσθέσω: του κόσμου ολόκληρου! Ο Μίτσελ απέδωσε αυτό το συναίσθημα με μια φράση ανάγλυφη, τρισδιάστατη. Δήλωσε ότι διασκεδάζει σαν να είναι στα μπουζούκια. Τα είπε όλα! Το ελληνικό πρωτάθλημα έχει γίνει μπουζοκομάγαζο. Και στην πίστα χορεύει πάντα Ένας. Ο ίδιος Ένας. Οι άλλοι γρατζουνάμε το μπουζούκι και νομίζουν πως παίζουν μουσική. Και κάποιοι κρατάνε τον ρυθμό με παλαμάκια…

Ο Ολυμπιακός γίνεται τερατωδώς δυνατός για τα ελληνικά δεδομένα γιατί εδώ και πολλές πενταετίες τρέφεται με το χρυσάφι τού Τσάμπιονς Λιγκ την ίδια ώρα που οι άλλοι τρώνε σκουριά με την κουτάλα τής σούπας. Ο Ολυμπιακός δεν χωράει σε αυτή τη διοργάνωση. Του είναι σαν το παλιό γαμπριάτικο. Κοντά μανίκια, στενός καβάλος και ξεραμένη πιτυρίδα στο γιακά. Να του βρούμε άλλο πρωτάθλημα; Δεν γίνεται.
Αναγκαστικά μένει στο πρωτάθλημα-προπονητήριο. Για να κάνει την προθέρμανσή του και να κρατιέται ζεστός ως τις επόμενες φιέστες. Που είναι πια κάτι σαν γενέθλια: κάθε χρονιά δεν αλλάζουν, πάντα τα ίδια και πάντα στον Ταύρο ή στους Διδύμους. Στον Μάιο των πανηγυρισμών.

Αυτά, αλλά κάποια στιγμή θα επανέλθουμε...

Διονύσης Βραϊμάκης

(Το άρθρο δημοσιεύεται σήμερα στην καθημερινή στήλη «Εδώ που τα λέμε», στη «Live Sport»)

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

Η εβδομάδα της απόλυτης κόκκινης κυριαρχίας

Μια ονειρεμένη εβδομάδα ολοκληρώθηκε χθες το βράδυ με τον καλύτερο τρόπο για τον Ολυμπιακό. Ο θρίαμβος επί του ΠΑΟΚ –και κυρίως ο τρόπος που αυτός διαμορφώθηκε- έστειλε το μήνυμα της απόλυτης «ερυθρόλευκης» κυριαρχίας εντός των συνόρων. Μια κυριαρχίας που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει και η οποία πιστοποιείται με εντυπωσιακές «τεσσάρες» σε ντέρμπι κορυφής. Δυστυχώς για τον «δικέφαλο» (και για το ελληνικό ποδόσφαιρο, θα πρόσθετα...), η χθεσινή ήταν η πιο εύκολη από τις τρεις νίκες που πέτυχε η ομάδα του Μίτσελ την τελευταία εβδομάδα... Μια ματιά στη στατιστική του αγώνα να ρίξει κάποιος, τα βλέπει όλα: 65-35% η κατοχή, 8 προσπάθειες στην εστία έναντι καμιάς (!) και... τέλος. +/- Δείτε τη συνέχεια

Ο Ισπανός τεχνικός επέλεξε να μην ξεκουράσει παίκτες –έχοντας προφανώς στο μυαλό του την διακοπή που ακολουθεί. Ούτε καν στον Σαβιόλα δεν έδωσε «ανάσες». Και δικαιώθηκε. Οι «ερυθρόλευκοι» είχαν συντριπτική κατοχή μπάλας στο πρώτο ημίχρονο και δεν κινδύνεψαν ούτε μια στιγμή, καθώς «έβγαζαν» συνεχώς παίκτη παραπάνω στα χαφ (ο Φουστέρ συνέκλινε σαν τρίτος κεντρικός χαφ) και με τη δεξιά τους πλευρά (Σαλίνο - Κάμπελ) έδειχναν ιδιαίτερα απειλητικοί. Οταν ήρθε το γκολ από τον Μήτρογλου, όλα έγιναν πιο απλά.

Ο Στέφενς δεν μέτρησε σωστά τον Ολυμπιακό και το πλήρωσε. Η επιλογή του να παίξει με δίδυμο επιθετικών μέσα στο Καραϊσκάκη χωρίς να υπάρχει αξιόπιστος τροφοδότης από πίσω, διευκόλυνε την αμυντική λειτουργία των γηπεδούχων. Καθώς, μάλιστα, ο Στοχ ήταν εκτός αγώνα. Άλλαξε τον Σλοβάκο με τον Ολίσε, όμως τίποτε δεν βελτιώθηκε –εκτός από την κατοχή. Η δεξιά πλευρά του Ολυμπιακού οργίαζε, ο Κάμπελ «σέρβιρε» το 2-0 στον Σαβιόλα κι όταν ο Στέφενς αποφάσισε να βγάλει τον καλύτερο παίκτη του, τον Λάζαρ, ήταν βέβαιο πως το σκορ θα ξέφευγε.

Οι χαφ του Ολυμπιακού έβαλαν στη μέση τον Τζιόλη και παρότι ο Μίτσελ έβγαλε Σαβιόλα-Μήτρογλου και Μανιάτη, κάθε επίθεσή τους «μύριζε» γκολ. Δυο ακόμη γκολ, ένα δοκάρι και τα «όλε-όλε» των παικτών στο φινάλε συνέθεσαν το σκηνικό της απόλυτης κόκκινης κυριαρχίας. Που έκανε τον κόσμο τους –και δίκαια- να παραληρεί

Γιάννης Μηνδρινός 

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Δευτέρας)

...

Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

Ο Τζήμερος, το δημοσιογραφικό χαλκείο και... «στις δύο γκάφες, η μία δώρο»!

ΠΩΣ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΞΕΜΠΡΟΣΤΙΑΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΑΝΑΡΤΩΝΤΑΣ ΕΝΑ ΧΑΛΚΕΥΜΕΝΟ ΘΕΜΑ. Η ΣΙΩΠΗ, Η ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΚΑΙ ΤΑ ΛΑΪΚ. ΤΗΝ «ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ» ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙΣ ΣΑΝ... ΔΕΡΜΑΤΟΛΟΓΟΣ

Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΣΑΡΙΔΗΣ 

Το πρωί της Πέμπτης 7 Νοεμβρίου ο Θάνος Τζήμερος κόπιαρε αβασάνιστα στον «τοίχο» του στο facebook (και με τίτλο «ΗΘΙΚΟΣ ΑΥΤΟΥΡΓΟΣ») δημοσίευμα από σάιτ αμφιλεγόμενης εγκυρότητας και ακροδεξιάς ροπής (συνήθως αυτά πηγαίνουν «πακέτο»). Χωρίς να λέει ότι το αντέγραψε, καλλιεργώντας την αίσθηση ότι πρόκειται για δική του ανακάλυψη. Το δημοσίευμα ανέφερε ότι ο βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Τσουκαλάς είχε αποφύγει σε εκπομπή του ΣΚΑΪ να καταδικάσει το φονικό στο Νέο Ηράκλειo. Παρέθετε δε, κι έναν τηλεοπτικό διάλογο του εν λόγω βουλευτή με τον Θόδωρο Μαργαρίτη της ΔΗΜΑΡ, που γεννούσε αμέσως την υποψία ότι πρόκειται για μούφα. +/- Δείτε τη συνέχεια

Παραδόξως, η υποψία της όλης απιθανότητας (ενισχυμένη η αμφιβολία και από το γεγονός ότι ο Τσουκαλάς είναι πασοκογενής και όχι κάποιας αριστερίστικης προέλευσης που πιθανόν ν’ άφηνε έδαφος για συκοφαντία) κυρίευσε έναν… αθλητικό συντάκτη, τον υπογραφόμενο, αλλά όχι έναν αρχηγό κόμματος! Ούτε τα στελέχη του κόμματος. Και να πεις ότι ο υποτιθέμενος διάλογος είχε γίνει σε κάποια ταβέρνα στο Καπανδρίτι, ώστε να μην μπορεί εύκολα να διασταυρωθεί; Τέλος πάντων. Βρήκα, στον ίδιο το «ΣΚΑΪ», το βίντεο της εκπομπής («Τώρα», με παρουσιάστρια την Άννα Μπουσδούκου και ημερομηνία 4/11/2013) όπου αποκαλυπτόταν πεντακάθαρα πως ο Τσουκαλάς είχε καταδικάσει αβίαστα κι απερίφραστα την εκτέλεση.

Επίσης, η περίφημη στιχομυθία ουδέποτε είχε διαμειφθεί, αλλά ήταν κατασκεύασμα ενός ιντερνετικού/μιντιακού χαλκείου. Εν μέσω πλημμυρίδας likes στον Τζήμερο, λοιπόν, κοινοποίησα στον «τοίχο» του το σχετικό link, για να συμπαρασύρω και λίγους ακόμη, οι οποίοι άρχισαν να ζητούν εξηγήσεις από τον πρόεδρο της «δημιουργία, ξανά». Ακολούθησε πολύωρη σιγή. Και από τον Τζήμερο και από το κομματικό του περιβάλλον που ενίοτε παίζει ρόλο αλεξικέραυνου στα σχόλια κατά του προέδρου.

Ώσπου το βράδυ της Παρασκευής 8 Νοεμβρίου, προ του κινδύνου να γίνει «ρόμπα ξεκούμπωτη», ο Τζήμερος το πήρε απόφαση: αντικατέστησε την επίμαχη ανάρτησή του με μια δημόσια συγγνώμη προς τον Τσουκαλά, επικαλέστηκε «ασφυκτικά πιεσμένο πρόγραμμα» και δικαιολογήθηκε ότι… ο όφις (διαδίκτυο) τον ηπάτησε. Μονά – ζυγά δικά του, βέβαια, αφού προέκυψε νέα καταιγίδα likes, αυτή τη φορά για τον «μόνο πολιτικό που είχε το θάρρος να παραδεχτεί το λάθος του»! Ας είναι. Δεν υπάρχει συγγνώμη με μηδενική αξία. Έλα όμως που στο χρονικό διάστημα μεταξύ της δικής μου παρέμβασης μου στον «τοίχο» και του δικού του «mea culpa» ο Τζήμερος είχε ανεβάσει κι άλλο σχόλιο, παρουσιάζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ ως εγκληματική οργάνωση . Με το επιχείρημα –μεταξύ άλλων- ότι ο Δημήτρης Παπαδημούλης σπρωχνόταν με τα ΜΑΤ στην ΕΡΤ. Και τότε ο αρθρογράφος του Protagon Νίκος Ago τού επισήμανε –ορθώς- ότι ο Παπαδημούλης δεν ήταν εκείνο το πρωινό στην Αγία Παρασκευή! [Μέχρι την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο, δεν προέβη σε δεύτερη ανασκευή ο Τζήμερος].

Δηλαδή, ακόμη και αν καλόπιστα δεχτούμε ότι ο Θάνος Τζήμερος δεν ξεφουρνίζει εν γνώσει του –και συστηματικά- ψέματα με σκοπό… ό,τι πιάσει, υπάρχει σε κάθε περίπτωση θέμα με τον τρόπο που πολιτεύεται. Σβήνεται με μια συγγνώμη η κατηγορία ότι ο άλλος είναι ηθικός αυτουργός σε δολοφονία; Και πόσες συγγνώμες πρέπει να λέει τη βδομάδα για να καλύπτει τις (ας τις πούμε έτσι) προχειροδουλειές του; «Μα, κάθεσαι και ασχολείσαι με τον Τζήμερο;», με επιτίμησαν μερικοί φίλοι. Που μάλλον έχουν μείνει στην εποχή της… αγνότητας της «δημιουργίας, ξανά», όταν πρωτοεμφανίστηκε σαν μια ντιζαϊνάτη κιβωτός απογοητευμένων ου μην αλλά και νεοφιλελέδων. Που παραβλέπουν (οι φίλοι) ότι το συγκεκριμένο κόμμα στις τελευταίες εκλογές απέσπασε περίπου 100.000 ψήφους και 1,59%, ξεπερνώντας το ΛΑΟΣ.
Για παράδειγμα, το πάλαι ποτέ ΚΚΕ Εσωτερικού, ένα σχήμα που ασχέτως αν συμφωνούσες μαζί του διέθετε ιστορικά στελέχη, οργανώσεις, δική του εφημερίδα κι εξέφραζε ένα ιδεολογικοπολικό ρεύμα, στην πρώτη του αυτόνομη κάθοδο, το 1981, είχε πάρει 1,34%. Και το χειρότερο, παραβλέπουν ή υποβαθμίζουν ότι μετά από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα ο Τζήμερος –και δεν είναι ο μόνος- ψαρεύει συχνότερα και συστηματικότερα –έστω και με προχειροδουλειά- στη δεξαμενή των «παραπλανημένων ψηφοφόρων».

Δεν ξέρω αν τελικά η «δημιουργία, ξανά» είναι μια γραφική υπόθεση, ένα κόμμα του ό,τι να ‘ναι, ή κάτι σοβαρότερο και πιο επικίνδυνο. Γι’ αυτό, δεν βλάπτει να την αντιμετωπίζεις σαν… δερματολόγος. Είτε πρόκειται για (ακίνδυνη) «κρεμάμενη τέρμινθο» είτε για κρεατοελιά που μπορεί να εξελιχθεί άσχημα, καλό είναι να την καυτηριάζεις.

Πες μου πόσα βγάζεις κόουτς;

Τα εκατομμύρια ρέουν άφθονα στην Primera Division, το ένα από τα δυο πιο «λαμπερά» και ακριβά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα του πλανήτη μαζί με την βρετανική Premier League, αλλά οι προπονητές έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται …ριγμένοι οικονομικά στην «μετά Ζοζέ Μουρίνιο εποχή» απέναντι στις μεγάλες βεντέτες των ισπανικών ομάδων! Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα προσφέρουν ο πάγκος της Ρεάλ Μαδρίτης και το νέο «βασιλικό» συμβόλαιο που υπέγραψε πρόσφατα ο Κριστιάνο Ρονάλντο με τον σύλλογο της Μαδρίτης.Σύμφωνα με το sportbusiness.com η κάτοχος των περισσότερων ευρωπαϊκών τροπαίων και του ρεκόρ …εσόδων (με ετήσιο τζίρο 520 εκατ. ευρώ και πολλά χρέη στην πλάτη, λόγω των υπέρογκων δαπανών της) πληρώνει κάθε χρόνο στο φετινό προπονητή της, Κάρλο Αντσελότι τα μισά χρήματα απ’ όσα της κόστιζε ο «πολύς» Μουρίνιο. Με άλλα λόγια, αυτό σημαίνει ότι ο Ιταλός κόουτς δέχθηκε μεγάλο «μαχαίρι» στις προσωπικές του αποδοχές ως αντίβαρο στην απόφαση των «μερένχες» να χρυσοπληρώσουν τον σούπερ σταρ του «Σαντιάγο Μπερναμπέου», Κριστιάνο Ρονάλντο.

(Απόσπασμα από το άρθρο του Μιχάλη Κοσμετάτου στο sportaces. Διαβάστε το ολόκληρο εδώ).

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

Οι χειροπέδες στα κάγκελα της ΕΡΤ και ο… εραστής Τόμσεν

Η έμπνευση του αστυνομικού (υποθέτω αξιωματικού) να ασφαλίσει με χειροπέδα την αλυσίδα που έκλεισε την καγκελόπορτα της ΕΡΤ– γιατί δεν υπήρχε λουκέτο! – ήταν ατυχής, αλλά μαζί και αθέλητα ευφυής, φορτωμένη με σημαινόμενα, αλληγορίες και παραπομπές. Χειροπέδες στην ενημέρωση; Απλοϊκό. Χειροπέδες στη Ελλάδα ολόκληρη! Το λουκέτο δεν θα έλεγε τίποτα. Με λουκέτα ασφαλίζονται τα κλειστά μαγαζιά που η τροϊκανή λαίλαπα δημιούργησε με την ανοχή και τη συνδρομή δικών μας. +/- Δείτε τη συνέχεια

Οι άνθρωποι νιώθουν κατακτητές, επικυρίαρχοι. Η αυθάδεια του Τόμσεν ανέβασε ταχύτητα στη νέα επίσκεψή του. «Μην λέτε εκεί έξω ότι δεν θα πάρετε μέτρα, γιατί απλά θα τα πάρετε», είπε με εριστικό ύφος και υπεροψία σε 40 στελέχη της ελληνικής διοίκησης και πολιτικούς παράγοντες. «Πάρτε τους από εδώ», λένε οι τελευταίο σύμφωνα με το «Βήμα». Το λένε προφανώς μέσα από τα δόντια τους. Επαναστατούν ψιθυριστά και ανέχονται.Αυτή η υποτέλεια, αυτός ο εξευτελισμός του εθνικού γοήτρου, θα τους σημαδεύει για πάντα. Όλους!

Υστερόγραφο: Λίγο ροζ, αλλά δεν αντέχω στον κιτρινισμό που ξυπνάει μέσα μου. Δυο σχέσεις, διάβασα, με Ελληνίδες έκανε ο Τόμσεν στις επισκέψεις του στη Ελλάδα. Η γοητεία τού κατακτητή και του τα γ@...ω όλα. Που αλλάζει σαν πουκάμισα τις γκόμενες. Και ας μένει λίγες μέρες στην Ελλάδα. Βαριέται εύκολα ο άνθρωπος.

«Κοινώ εράνω ανίδρυσαν»

Όλα στην παρουσίαση του γηπέδου της ΑΕΚ ήταν τέλεια. Αν η ίδια τελειότητα, αμεσότητα και, κυρίως, συμμετοχικότητα επαναληφθεί στην εφαρμογή των πλάνων, τότε το γήπεδο θα είναι έτοιμο με ταχύτητα… κατασκευαστικού φωτός. Δύσκολο; Σαφώς και δύσκολο! Προσεκτικός και θέλοντας να είναι έγκυρος ο Δημήτρης Μελισσανίδης, δεν δεσμεύτηκε με ημερομηνίες έναρξης του έργου. Που, βέβαια, είναι υψηλών απαιτήσεων. Τα κεφάλαια δεν έχουν εξασφαλιστεί όλα – αλλά ένα σημαντικό μέρος τους. Από εκεί αρχίζουν τα πάντα. «Το βασικό είναι τα χρήματα. Όταν έχεις χρήματα όλα γίνονται», είπε ο Μελισσανίδης. +/- Δείτε τη συνέχεια

Γι’ αυτό, το χρήμα πρέπει να εισρεύσει σήμερα, αύριο. Και μεθαύριο να μπουν οι μπουλντόζες, αντιμεθαύριο οι μπετονιέρες και την άλλη εβδομάδα το κλειδί στο χέρι. Αν το εγχείρημα αργήσει, το όραμα θα αρχίσει να σιτεύει και να μαραγκιάζει σαν μήλο ξεχασμένο στο καλάθι.
Οι Ενωσίτες ξέρουν καλά από ανατροπές ονείρων στο γηπεδικό τους θέμα. Το ξέρουν περισσότερο οι Παναθηναϊκοί. Που είχαν δει να παίρνουν μέτρα στο Γουδί, να φωτογραφίζονται και να αξιολογούνται παλιά εγκαταλειμμένα κτίρια τού Στρατού (για να αξιοποιηθούν κάπως!), να ιδρύεται εταιρία για την κατασκευή τού γηπέδου.
Και, ακόμα, είχαν δει να μπαίνουν μπουλντόζες στον Βοτανικό, κάτι να γκρεμίζουν, κάτι να σκάβουν και τελικά να πηγαίνουν για αρχειακή φωτογραφία στο Μουσείο Ονείρων. Αλλά τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά.


Η προχθεσινή εξαιρετικά σοβαρή παρουσίαση αποτελεί δέσμευση ότι τα βίρτσουαλ θα εξελιχθούν σε πραγματικότητα και ότι τα θρι ντι θα γίνουν υπαρκτές κατασκευές. Ο Μελισσανίδης προσβλέπει στη συμμετοχή «των πολλών με λίγα, των λίγων με πολλά». Είναι κι αυτό ένα στοίχημα, μια πρωτοπορία. Αυτό το «κοινώ εράνω ανίδρυσαν οι απανταχού» (οι εντός κι εκτός συνόρων Ενωσίτες) που πρέπει να γραφτεί σε πλάκα της «Αγιας Σοφιάς» θα είναι μοναδικό στην αθλητική ιστορία.

Ως τώρα η συμμετοχικότητα φίλων στο ποδόσφαιρο για μεγάλους στόχους (μέλη Ολυμπιακού αφενός, πολυμετοχικότητα και Σύμμαχοι Παναθηναϊκού αφετέρου) τσακίστηκε στη μικρή ανταπόκριση, στην έλλειψη διάρκειας και στην απροθυμία. Η ΑΕΚ εκεί που άλλοι πέτυχαν λίγα θέλει να θριαμβεύσει με πολλά. Ο καιρός θα δείξει.

Διον. Βραϊμάκης 

(Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη Live Sport τής Παρασκευής)

Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2013

Τα τελευταία 8 λεπτά στην ΕΡΑ πριν από την εκκένωση - ηχητικό ντοκουμέντο

Περασμένες πέντε το πρωί και ο εκφωνητής της ραδιοφωνίας της ΕΡΑ Νίκος Τσιμπίδας στέλνει στον αέρα τα τελευταία λόγια της τελευταίες εκπομπής της ΕΡΑ. Ο εκφωνητής αναγγέλλει ότι βλέπει το στούντιο να είναι περικυκλωμένο από διμοιρίες των ΜΑΤ! «Οι αστυνομικές δυνάμεις μόλις είναι στο στούντιο της ελληνικής ραδιοφωνίας. Ακούτε τους ασυρμάτους. Φαντάζομαι περνάνε στον αέρα. Η ώρα είναι 5.32», λέει ψύχραιμα χωρίς να σταματάει να μιλάει. Και αργότερα ακούγεται η εντολή για την εκκένωση και ο αποχαιρετισμός στον αέρα. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό ντοκουμέντο που διαρκεί 8.25 λεπτά.


Τελευταία λεπτά της Ελληνικής Ραδιοφωνίας από stefanelonikitelo

Τζάκια, θερμαντικά wi-fi, ΕΡΤ και τι εκπέμπει το κάψιμο των ελπίδων πέλλετ

Xθες, που είχε πρεμιέρα ο χειμώνας, κυκλοφορούσαν τα μονά τζάκια. Σήμερα τα ζυγά. Πάντως κανένα πρόβλημα. Το wi-fi που θα καλύπτει σε λίγο όλη την Ελλάδα θα έχει και θερμαντικές αντιστάσεις. (Είναι παραγγελία στη Γερμανία, που ξέρει και από υποβρύχια).
Κατά τα άλλα, για πρώτη φορά στην ιστορία του τόπου τα τζάκια είναι υπό διωγμό. Για τα μεγάλα δεν ξέρουμε ακόμα. Πάντως το υπουργείο ετοιμάζει κάρτες ελεύθερης κυκλοφορίας και καύσης κάθε μέρα για ειδικές περιπτώσεις. Κυρίως για δημοσιογράφους, βουλευτές, άτομα με ειδικές διασυνδέσεις. +/- Δείτε τη συνέχεια

Το πρόβλημα με την παραγωγή μολυσματικών καυσαερίων είναι από την καύση νοβοπάν, ακατάλληλων βαμμένων ξύλων (πόρτες, κουφώματα κλπ) - παλιών ρούχων και άλλων. Όλες οι εκπομπές μπορούν να αντιμετωπιστούν με ειδικά φίλτρα, όπως αντιμετωπίστηκαν και οι εκπομπές της «παράνομης» ΕΡΤ.
Η επόμενη συγκέντρωση στο κέντρο της Αθήνας θα είναι από κατοίκους της Εκάλης, του Καστριού και της Πολιτείας Κοκκιναρά. Κεντρικό σύνθημα «Ελευθερία στα τζάκια» και «Δεν ζεσταίνουν μόνο οι γούνες». Πάντως, η κυβέρνηση θα πείσει για την επικινδυνότητα των τζακιών με έγκυρα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας. Τέλος, ειδικό συνεργείο του ΣΥΡΙΖΑ εξετάζει την εκπομπή αερίων από το κάψιμο των ελπίδων σε μορφή πέλλετ. Εικάζεται ότι οι εκπομπές ρύπων από αυτές είναι και οι πλέον τοξικές. Αλλά αναμένεται αναπροσαρμογή των στοιχείων από την ΕΛΣΤΑΤ.

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Ένα «οχυρό» που το λέγαν... Ρομπέρτο

Το ταμπλό έγραψε: Ολυμπιακός – Μπενφίκα 1-0 και οι πρωταθλητές Ελλάδας είναι, πλέον, με το ένα πόδι στους «16» του Τσάμπιονς Λιγκ. Τι κι αν οι νικητές δεν έκαναν ούτε μια ευκαιρία στο παιχνίδι; Μια στημένη μπάλα κι ένας ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ γκολκίπερ έφταναν για να πανηγυρίσουν μια πολύ μεγάλη νίκη. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο, αυτή είναι η μαγεία του! Αν στο ματς με την Άντερλεχτ ο Ολυμπιακός θα έπρεπε να ανάψει μια λαμπάδα στο μπόι του Ρομπέρτο, χθες το βράδυ θα έπρεπε να του φτιάξει εκκλησία με δυο παρεκκλήσια και δώδεκα καμπαναριά! +/- Δείτε τη συνέχεια

Ο Ισπανός έπαιξε μόνος του ολόκληρη την Μπενφίκα και τη νίκησε. Πέντε, τουλάχιστον, φορές οι Πορτογάλοι ξεκίνησαν να πανηγυρίζουν κι έμειναν στο... ξεκίνημα. Ας πρόσεχαν... Ο Μίτσελ παρέταξε μια ενδεκάδα που ξάφνιασε. Βάζοντας Γιαταμπαρέ και Φουστέρ μπροστά από Σαλίνο και Χολέμπας θέλησε, προφανώς, να προστατέψει τα άκρα του. Η σκέψη σωστή, αλλά δεν του βγήκε στον αγωνιστικό χώρο.

Η Μπενφίκα έβγαζε παίκτη παραπάνω –ειδικά από την πλευρά του Σαλίνο- κι όταν ο Φουστέρ έγινε περισσότερο εσωτερικός χαφ για να «κλείσουν οι τρύπες», άρχισαν οι μπαλιές στην πλάτη των αμυντικών του Ολυμπιακού και το ρεσιτάλ του Ρομπέρτο. Στο δεύτερο ημίχρονο ο Ισπανός προσπάθησε γρήγορα να διορθώσει τα πράγματα, περνώντας τον Τσόρι αντί του Σαβιόλα, τον Εντιγκά στη θέση του αρνητικού Γιαταμπαρέ και αργότερα τον Μπονγκ αντί του Φουστέρ.

Η αλήθεια είναι πως δεν μπορούσε να κάνει κάτι άλλο... Αλλά, τζάμπα κόπος! Οι παίκτες του έδειχναν εξαντλημένοι, δεν μπορούσαν να κρατήσουν τη μπάλα κι η Μπενφίκα «πυροβολούσε κατά ριπάς». Αλλά το «οχυρό Ρομπέρτο» δεν έπεσε... Κράτησε μέχρι το τέλος και μόλις ο Σκόμινα σφύριξε το τέλος, ξέσπασε! Αυτό το βράδυ δεν πρόκειται να το ξεχάσει...

Γιάννης Μηνδρινός 

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Τετάρτης).

Αντώνης, Γιώργος σε διαγωνισμό τερατολογίας

Εντάξει, μην την πέφτουμε  στον Σαμαρά που είπε στον Πρετεντέρη ότι πήγε ένα βράδυ ινκόγκνιτο στο Λουτράκι, σε εστιατόριο, κι εκεί ο κόσμος (αφού του έκανε τα παράπονά του) του είπε «συνέχισε»! (Τι κόσμος είναι αυτός που διαθέτει χρήμα για… πρωθυπουργικό εστιατόριο και να έχει και καημό;).
Το ίδιο ή και περισσότερο είχε υποτιμήσει τη νοημοσύνη μας - σε αυτόν τον διαγωνισμό τερατολογίας - ο  Γ.Α. Παπανδρέου. Τότε που είχε αρχίσει να σφάζει τις συντάξεις δήλωσε ότι τον σταμάτησε ένας συνταξιούχος στο δρόμο και είπε να του προσφέρει μια ολόκληρη σύνταξη για την πατρίδα.

Να σώσουν το πολιτικό τους σαρκίο

ΔΗΜΑΡίτες βουλευτές και συμπαθούντες προσπαθούν να σύρουν τον Φώτη Κουβέλη στον «διάλογο για την ανασυγκρότηση της προοδευτικής δημοκρατικής παράταξης». Δηλαδή; Είναι προοδευτικοί ΠΑΣΟΚ, Λοβέρδος, Μπίστης και λοιποί; Και ενδιαφέρονται πραγματικά για μια κεντροαριστερά; Έστω για κάτι στη μορφή της κάποτε λαοπρόβλητης Ένωσης Κέντρου; Μπορεί να πορευτεί ένα αριστερό κόμμα, όπως θέλει να είναι η ΔΗΜΑΡ, μαζί με το ΠΑΣΟΚ τών αμαρτιών; Το ΠΑΣΟΚ του πομπώδους και αρχομανούς Βενιζέλου; Γι’ αυτό ενδιαφέρονται ή για να σώσουν το πολιτικό τους σαρκίο από τον εκλογικό καταποντισμό;
Η ΔΗΜΑΡ έκανε λάθη και τελικά προδόθηκε στο θέμα της ΕΡΤ από τον «δημοκρατικό συνεταίρο», το ΠΑΣΟΚ. Που με περίτεχνες πιρουέτες έγινε από κατήγορος της απόφασης για το κλείσιμο, σε απροκάλυπτο υπερασπιστή! Με αυτό το ΠΑΣΟΚ καλείτε ο Κουβέλης να συνομιλήσει και πάλι. Το απαιτούν στελέχη του και βουλευτές. Μεταξύ τους και ο Ψαριανός. Ένας λόγος περισσότερο να αντισταθεί – μετά από τόσα λάθη και παλινωδίες του – ο αρχηγός τη ΔΗΜΑΡ.

Μικρές χαμένες αξίες...

Ευχαριστώ, παρακαλώ, καλημέρα σας, με συγχωρείτε, περάστε πρώτος. Πόσο μ' αρέσουν όλα τούτα. Και ακούγονται όλο και πιο σπάνια.
Ζωή Ρηγοπούλου (από το fb)

Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013

Απάντηση σε ένα παράπονο...

Ο συνάδελφος, φίλος (και στα πρώτα δημοσιογραφικά του χρόνια "μαθητής" στην Αθλητική Ηχώ) όλο και περισσότερο μεγαλώνει και κάνει πιο δραστήριο το «aioniapistos» του. ΜΕ αφορμή μια συλλεκτική έκδοση που συνόδευσε την διαδικτυακή του δουλειά, εξέφρασε κάποιο παράπονο στο facebook. Δεν συμφωνήσαμε μαζί του και του απαντήσαμε με το κείμενο που ακολουθεί:

«Μπορεί και να είσαι άδικος. Μπορεί, δεν είμαι βέβαιος. Την (όποια) κακία το σινάφι μας – το κάθε σινάφι – δεν τη δείχνει με τη σιωπή. Μπορούσες να είχες πάρει χίλια συχαρίκια και τα μισά να ήταν με μάσκα-χαμόγελο. Προφανώς το "ούτε ένα συναδελφικό μπράβο" για τη δουλειά σου να είναι τυχαίο. Δεν σε μειώνει. Τα ωραία λόγια (τα ψεύτικα, τα μεγάλα) να φοβάσαι. Ξέρω εγώ. Όχι μόνο εγώ – όλοι μας τα ξέρουμε. Ευτυχώς τόσα χρόνια στην πιάτσα μάθαμε να ξεχωρίζουμε τους γραμματείς, τους υποκριτές και τους φαρισαίους. Μάθαμε να διαβάζουμε πίσω από τις λέξεις, τις κρίσεις, τις επικρίσεις και τις κολακείες. Όπως μάθαμε να διαβάζουμε πίσω από τα τείχη της ανωνυμίας που επιτίθεται με κακοήθεια. Μην ερμηνεύεις τη σιωπή σαν επιθετική πράξη. Άλλωστε πέφτουν σαν το χαλάζι οι εκδόσεις, τα κείμενα, τα άρθρα, τα αφιερώματα. Και όλοι διεκδικούμε μερίδιο στην αναγνωσιμότητα. Μάχη για να την κερδίσεις ακόμα και από δημοσιογραφικό κοινό. Κατά τα άλλα χαίρομαι με τον τρόπο, το μεράκι και το πάθος (γι’ αυτό και το παράπονό σου) με το οποίο δουλεύεις για το aioniapistos.gr. Είναι ο ίδιος τρόπος, μεράκι και πάθος που είχες πάντα. Γι’ αυτό όσο περνάει ο καιρός ο κύκλος του «ainios» θα μεγαλώνει. Να είσαι δυνατός! 

 (Επίτρεψέ μου και μια συμβουλή για την πολύ καλή δουλειά σου. Τη δίνω με το θάρρος που παίρνω από την ενεργή ενασχόλησή μου με την ηλεκτρονική διαδικτυακή δημοσιογραφία για πέντε χρόνια – αν και δεν νομίζω ότι έχεις ανάγκη από συμβουλές: ανανέωνε το editorial σου πιο συχνά. Μάλλον δεν το είπα σωστά: ανανέωνέ το καθημερινά!)» 

Δ.Β.