Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Και τώρα τι να ευχηθείς;

Κάποτε (δεν πάνε πολλά χρόνια) στις Πρωτοχρονιές ευχόμαστε τι θέλουμε να μας φέρει ο καινούργιος χρόνος. Από το 2010 το παιχνίδι άλλαξε. Τώρα λέμε τι θέλουμε να μας πάρει: χρέη, μνημόνια, χαράτσια, τροϊκανούς, υπερφόρους, μίζες, μιζαδόρους, δηθενάδες, ψεύτες, κλέφτες, εισπρακτικές, πολιτικάντες. Αν το 2014 μπορούσε να σηκώσει ό,τι και όσα θέλουμε να διώξουμε θα χρειαζόταν έναν τεράστιο κομβόι τριαξονικών. Αλλά δεν θα το κάνει. Δεν είναι ο χρόνος νταλικέρης για να μας απαλλάξει από όσα (και με δική μας ευθύνη) μας φόρτωσαν. Θέλει να βάλεις πλάτη για την όποια απαλλαγή. Να ροζιάσει ο ώμος σου από το κουβάλημα, σιγά σιγά και λίγο λίγο. +/- Δείτε τη συνέχεια
Δεν ξέρω τι να ευχηθώ για το 2014 πέρα από υγεία και δουλειά.

• Το πρώτο για να μην πέσουμε στα λιμαρισμένα νύχια του ΕΣΥ.
• Το δεύτερο για να μη γίνουμε θυσία στον Μινώταυρο της ανεργίας που μασάει και ξαναμασάει εκατοντάδες χιλιάδες πριν τους καταπιεί πολτοποιημένους.

Δεν φταίνε μόνο οι άλλοι που φτάσαμε «ως εδώ» και οδεύουμε για το «ως εκεί κάτω». Δεν φταίνε η Μέρκελ και ο Σόμπλε που βρίσκονται στη διαδικασία του ρεψίματος πριν αρχίσουν να (μας) ξανατρώνε. Φταίμε και εμείς. Για την αμβλυμμένη μας κρίση, για τις ανοχές απέναντι στα σκυλιά τής ρεμούλας που λυμαίνονταν τη χώρα χρόνια τώρα.

Φταίμε για την τάση μας (μερικών από την αφεντιά μας) να μπούμε και εμείς στον εσμό των λαφυραγωγών, να κάνουμε πολιτικά κονέ, να κυματίσουμε πλαστικές σημαίες – συχνά όχι από ιδεολογία, αλλά από συμφέρον. Φταίνε φυσικά – φυσικότατα! – οι άλλοι, αλλά φταίμε και εμείς. Γιατί άμα δεν γονατίσει η καμήλα δεν μπορεί κανείς να γίνει καμηλιέρης στην πλάτη της.

Τελειώνοντας θα επαναλάβω την ευχή με μια προσθήκη: υγεία και δουλειά. Μαζί και Πολιτισμό. Μας λείπε τόσο πολύ. Και δεν εννοώ κουλτούρα, διάβασμα, διανόηση και τα σχετικά. Εννοώ σωστή συμπεριφορά και σεβασμό στον άλλον. Αλλά θα μας πάρει πολύ για να το συζητήσουμε. Ας το αφήσουμε για του χρόνου. Καλά να ’μαστε ως τότε.

Διον. Βραϊμάκης 

(Το άρθρο θα δημοσιευτεί την Τετάρτη, στην πρωτοχρονιάτικη έκδοση της Live Sport)

«Μετράει» και στην Ευρώπη

Το ότι ο Ολυμπιακός «μετράει», πλέον, ως μέγεθος και στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο είναι γεγονός αναμφισβήτητο. Και δεν αποδεικνύεται μόνο από τα αποτελέσματά του εντός αγωνιστικών χώρων (κι από τον τρόπο που στέκεται απέναντι σε πολύ μεγάλα ποδοσφαιρικά μεγέθη), αλλά κι από τον τρόπο που τον αντιμετωπίζουν διαιτητές και μάνατζερ. Πάρτε, για παράδειγμα, την περίπτωση του Κώστα Μήτρογλου και δείτε πώς μπαίνει και αυτός αλλά κι ο Ολυμπιακός στο «κάδρο» μιας μετακίνησης που «ψήνεται» και που αναμένεται να είναι η κορυφαία του Ιανουαρίου -στην περίπτωση που ολοκληρωθεί. Αναφέρομαι στο ενδεχόμενο παραχώρησης ενός εκ των κορυφαίων σέντερ φορ στον κόσμο αυτή την εποχή –του Φαλκάο- από τη Μονακό είτε προς την Τσέλσι (πιθανότατα), είτε προς τη Ρεάλ. Ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές της ιστορίας; +/- Δείτε τη συνέχεια

Δυο πάμπλουτοι Ρώσοι (Ριμπολόβλεφ - Αμπράμοβιτς), ένας ποδοσφαιριστής αληθινός σταρ (Φαλκάο), ο κορυφαίος ατζέντης του κόσμου (Μέντες), ο Ολυμπιακός και ο Μήτρογλου. Όσοι αντιμετωπίζουν το παραπάνω «σκηνικό» στη λογική των (πάρα πολλών) χρημάτων που θα μπουν στο ταμείο της ΠΑΕ, μάλλον βλέπουν το δέντρο και χάνουν το δάσος. Απλούστατα γιατί ακόμη κι αν ο Ολυμπιακός και ο Μήτρογλου δεν αποτελέσουν μέρος της top μεταγραφής του Γενάρη, το γεγονός ότι βρίσκονται στο «κάδρο» της αποδεικνύει ακριβώς πόσο «μετρούν» τον ελληνικό σύλλογο οι κορυφαίοι της Ευρώπης.

Κανένας Μέντες δεν θα έδινε την παραμικρή σημασία σε μια ελληνική ομάδα αν δεν είχε πεισθεί για τις προθέσεις της και για τον ρόλο που θέλει να παίξει. Οι διάφοροι Μέντες που παίζουν, σε κάθε μεταγραφική περίοδο, με δεκάδες και εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ δεν ασχολούνται μαζί σου παρά μόνο αν τους πείσεις πως αξίζει να ασχοληθούν. Κι ο Ολυμπιακός του Βαγγέλη Μαρινάκη τους έχει πείσει. Είναι ξεκάθαρο, πλέον. Και γι΄ αυτό έχει τη δυνατότητα να... ψωνίζει από το πάνω ράφι και να διευρύνει συνεχώς την απόστασή του από τις υπόλοιπες ελληνικές ομάδες. Όσο για τη διαιτησία; Μετρήστε πόσες κακές διαιτησίες είχε εις βάρος του φέτος, στα ευρωπαϊκά του παιχνίδια, ο Ολυμπιακός. Κι όχι μόνο φέτος. Αλλά όλα τα τελευταία χρόνια.

Όταν, λοιπόν, οι διαιτητές σε αντιμετωπίζουν όπως τα κορυφαία κλαμπ της ηπείρου, είναι βέβαιο πως έχεις ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας σου, ως μέγεθος. Κι έχεις (τουλάχιστον) εξασφαλίσει την ισότιμη αντιμετώπιση. Βεβαίως, όλα αυτά δεν θα συνέβαιναν αν δεν υπήρχε ανταγωνιστική ομάδα. Η εικόνα μέσα στο γήπεδο –και μόνο αυτή- αποτελεί το διαβατήριο για να πας παραπέρα. Και η εικόνα του πρωταθλητή Ελλάδας, ειδικά φέτος, είναι τέτοια που τον βοηθάει να «χτίσει» για το (όχι και τόσο μακρινό...) μέλλον πολλά περισσότερα από τα φετινά...

Γιάννης Μηνδρινός 

(Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη Live Sport του Σαββάτου)

Κάποτε είναι κέρδος να χάνεις

Αυτό που έγινε με τη ΑΕΚ στο Καυταντζόγλειο είναι το τέλος τού χρονικού μιας αποτυχίας που είχε προαναγγελθεί με τις ισοπαλίες και τις κακές εμφανίσεις. Εντάξει, ο στόχος που χάθηκε ήταν μικρός. Αν η ΑΕΚ κέρδιζε το τρόπαιο του… κυπέλλου Γ΄ Εθνικής θα το έκρυβε πίσω από τα πορτρέτα του Παπαϊωάννου, του Νεστορίδη, του Μαύρου, του Μπάγεβιτς. Σιγά το τίτλο! Χάθηκε ένα ασήμαντο διακύβευμα, αλλά η απώλεια δείχνει την ασημαντότητα αυτής της ομάδας που φτιάχτηκε απλώς για να διεκπεραιώσει μια τυπική διαδικασία: την άνοδο από τη Γ΄ Εθνική. +/- Δείτε τη συνέχεια

Η φετινή ΑΕΚ φτιάχτηκε (το έγραφα και στο άρθρο της Κυριακής) για μια χρήση – και αυτό ίσως να είναι ένα από τα λάθη που έχουν γίνει. Η ΑΕΚ θα έπρεπε να είχε χτιστεί με ορίζοντα πενταετίας. Να είναι η σπονδυλική στήλη τής ομάδας που θέλει το καλοκαίρι του 2015 να ξαναγίνει συγκάτοικος στη Σούπερ Λίγκα. Αλλά η λάθος συνταγή περιελάμβανε παίκτες από τα πιο χαμηλά ράφια και άλλους που έχουν γεμίσει το βιβλιάριων ενσήμων.

Είχε άπειρο προπονητή και άπειρους συνεργάτες. Όλοι τους μαθαίνουν την «τέχνη» στην πλάτη τής ΑΕΚ. Η ήττα από τον Αγροτικό Αστέρα δεν έφερε την καταστροφή. Έφερε όμως τον καθρέφτη για να κοιταχτούν οι παίκτες, και μαζί εκείνοι που τους έδωσαν τη βαριά φανέλα, αυτοί που προσπαθούν να τους κάνουν ομάδα και όσοι θα ασχοληθούν με το επόμενο βήμα. Ήταν μια πικρή, αλλά χρήσιμη ήττα. Γιατί κάποιες φορές το μεγαλύτερο κέρδος είναι να χάνεις. 

Πέρσι η ΑΕΚ παραδόθηκε (λόγω ανέχειας, συνθηκών και κατά συρροή εγκλημάτων) σε δήθεν «φοβερά μωρά» με την ελπίδα πως θα την τιμήσουν και θα μείνουν στην ιστορία ως οι «Μπέμπηδες με τον Δικέφαλο». Και αυτοί, τα αετόπουλα, αναλώθηκαν στο ποιος θα γράψει πιο πολλά τουίτ, ποιος θα τη βγει πιο πολύ στο προπονητή και ποιος θα βάλει περισσότερο ζελέ στο μαλλί για να πιάσει το στιλ από τα… αχαμνά.

Για τον προκλητικό χαιρετισμό τού «δεν ήξερα, δεν ρώταγα» δεν θα γράψω τίποτα. Τον έχω βάλει στον σκουπιδοπφάγο της μνήμης, αλλά είναι σκλληρός και αντέχει.

Διον. Βραϊμάκης 

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Τρίτης)

Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2013

Η κίβδηλη αγάπη και τα κομματόσκυλα χωρίς λουρί

Οι ημέρες θεωρητικής αγάπης κυλάνε σαν νερά στον αργό παραπόταμο που σε λίγο θα χυθεί στο ποτάμι της καθημερινότητας με τις ρουφήχτρες. Από παράδοση στις γιορτές κάναμε ένα διάλειμμα στην απέχθεια. Ο αλτρουισμός επιβάλλεται από την πρέσα τής καλουπωμένης ηθικής. Αλλά οι ημέρες που είμαστε εντεταλμένοι αλτρουιστές έχουν ημερομηνία λήξης και αυτές δεν πουλιούνται στα σούπερ μάρκετ σε χαμηλή τιμή μαζί με τα άλλα ληγμένα. Δεν ξέρω σε ποιους νόμους ηθικής πρέπει να υπακούμε για να αγαπάμε όλους τούς «αλλήλους». Αυτούς που κάνουν τη ζωή μας χολάκι τής Κόλασης, που μας παγώνουν, μας καίνε και μολύνουν τον αέρα που αναπνέουμε, μετατρέποντας παράλληλα τις παροχές και τις περιοχές Υγείας σε ναρκοπέδια ελλείψεων. +/- Δείτε τη συνέχεια

Πώς να αγαπήσεις αυτούς που δημιουργούν στρατιές ξενιτεμένων, ολόκληρες μεραρχίες νέων γκασταρμπάιτερ – σαν τους «προσκεκλημένους εργάτες» του ’60 και του ΄70. Πώς να αγαπήσεις τους… αλλήλους πιαστράκηδες, αυτά τα λυσσασμένα κομματόσκυλα που σπάνε το λουρί και, χρόνια τώρα, περιφέρονται αγέλες ολόκληρες και αφανίζουν τον τόπο, διορίζουν, διορίζονται, χρηματίζονται, δωροδοκούν, εκμαυλίζουν και δαγκώνουν όπου βρουν ψαχνό.

Ελάτε, ας μην κρυβόμαστε. Λέμε πως είναι μέρες αγάπης αυτές που περνάμε, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για βιτρίνα. Ιδιαίτερα για όλους εκείνους που δεν αξίζουν αγάπη αλλά αποστροφή. Προσοχή, γιατί στις μέρες αγάπης και φιλαλληλίας κυκλοφορούν κίβδηλοι, κίβδηλες και κίβδηλα. Παραχαραγμένα νομίσματα, παραχαραγμένα φάρμακα, παραχαραγμένα ονόματα, παραχαραγμένες πινακίδες κυκλοφορίας, παραχαραγμένο πολιτικοί καλών προθέσεων, παραχαραγμένοι δημοκράτες, παραχαραγμένες φιλίες. (Το τελευταίο, χειρότερη από όλες τις κιβδηλείες).

Και αν ακόμα κάποιοι (αρκετοί ή πολλοί) από εμάς φάγαμε πέρα από τα όρια στα εορταστικά τραπέζια («στα πόσα γλυκά αηδιάζει ο άνθρωπος;» αναρωτιέται με χιούμορ η φίλη μου η Κατερίνα), μετά την ημερομηνία λήξης ο κόσμος αυτός, ο μερικώς χορτασμένος, θα συνεχίσει να περπατάει στο δρόμο σκυφτός, προβληματισμένος, χαμένος. Και μιλάμε για όλες τις γενιές των Ελλήνων, μικρούς, μεγάλους, μεγαλύτερους, υπέργηρους.
Κάποιος μου είπε ότι τα μαιευτήρια έχουν γεμίσει μωρά με ρυτίδες. Δεν θέλω να το πιστέψω. Ένας αστικός μύθος φτιαγμένος από άθλιους που σκοτώνουν ρέμπελοι τις ώρες τους στα συσσίτια.

Διον. Βραϊμάκης 

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport του Σαββάτου)

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

Χρόνια μπροστά!

Ο ίδιος ο πρόεδρος της Αυστρίας σήκωνε τα τηλέφωνα των προσφορών στον ετήσιο τηλεμαραθώνιο αγάπης. Σιγά την πρωτοπορία! Εμείς εδώ και καμιά δεκαριά χρόνια είχαμε το αξεπέραστο. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης να κλείνει ραντεβού σε ασφαλισμένους του ΙΚΑ, απαντώντας στο 184! (Χώρια που αυτοί, στα βόρεια, δεν έχουν ούτε υπουργό-αστέρα στον τηλεβιβλιομαραθώνιο). 

Καλά που είναι και η ΓΣΕΕ!

Έχει πλάκα. Η ΓΣΕΕ με ανακοίνωσή της, και «προς αποφυγή παρερμηνειών», εξηγεί στους εργαζόμενους πώς θα πρέπει να αμείβονται στις αργίες των εορτών για να μην πέφτουν θύματα εξαπάτησης. Ανέκδοτο!

Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2013

Ο «τα πιάνω» φίλος τού Άδωνη

Αυτές τις μέρες, απέχοντας από το... ενημερώνειν και ενημερώνεσθαι πήρε φευγαλέα κανά δυο φορές τον μάτι και το αυτί μας τον Άδωνη να κατακεραυνώνει τον Τομπούλογλου, να αποκηρύσσει μετά βδελυγμίας την πολιτική του προέλευση και να διαλαλεί ότι στο «Παίδων» ο «τα πιάνω» κομματικός παράγοντας τοποθετήθηκε ως διοικητής από το Δ.Σ. του νοσοκομείου και ΟΧΙ από την κυβέρνηση. Το αποδώσαμε στη συχνά δουλική πρεμούρα του Άδωνη να εκθειάζει την κυβέρνηση του κόμματος, και του αρχηγού του, που κάποτε έβριζε και τώρα σε κάθε ευκαιρία γλείφει, αλλά πάλι δεν μας καθόταν καλά η νεοδημοκρατική ιερή αγανάκτηση του υπουργού Αρρώστων Ανασφάλιστων Ελλήνων. Ώσπου σήμερα, που ξανακαθίσαμε σε γραφείο, διαβάσαμε στους Zoornalistas αυτό που θα δείτε σε τούτο το λινκ. Το κείμενο και το βίντεο. (Δεν ξέρουμε αν ο Γεωργιάδης διαδίδει ότι αυτός ο ίδιος πέρασε τις χειροπέδες στον - κάποια στιγμή - ομοτράπεζό του. Δεν το αποκλείουμε). 

Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013

Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

Η φράξια των πλαστών πινακίδων και ο αριστερός μαχητής Byron

Οργανωμένο: Μετά τον Λιάπη και υποψήφιος βουλευτής της Χρυσής Αυγής συνελήφθη για πλαστές πινακίδες. Δεν είναι πια τυχαίο. Μιλάμε για οργάνωση. Για τη φράξια των πλαστών πινακίδων!

Αριστερός: Είπε «όχι» στο νομοσχέδιο για τον ενιαίο φόρο ακινήτων ο Βύρων Πολύδωρας και ήρθε η διαγραφή του. Επιτέλους, γίνεται αυτό που ήθελε: να διωχθεί για τις αριστερές του θέσεις ως όψιμος αλλά ακραιφνής αγωνιστής του χώρου. Τον βλέπω να προσχωρεί στη ΑΝΤΑΡΣΥΑ. 

Δούναι και λαβείν: Χωρίς να το ξέρει ο Σαμαράς προχώρησε στις σοβαρότατες αλλαγές στο νομοσχέδιο ο Σουρνάρας, όπως υποστήριξε ο ίδιος. Ασπίδα στον πρωθυπουργό ο υπουργός. Ολοκαύτωμα για χάρη του. Ούτε αυτός ξέρει ότι ο πρωθυπουργός θα τον βάλει στο Επικρατείας.

Και οι «υγιείς» θα αυτοκαταστραφούν

ΔΕΝ ΕΧΩ ΥΠΑΡΞΕΙ ΠΟΤΕ ΕΡΓΟΔΟΤΗΣ, ΑΛΛΑ ΑΔΥΝΑΤΩ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΝΑ ΛΕΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΑΤΤΕΙ ΟΣΑ ΑΚΟΥΩ ΚΑΙ ΒΛΕΠΩ ΓΥΡΩ ΜΟΥ

Γράφει η ΜΑΡΙΑ ΔΕΔΟΥΣΗ 

Άκουσα τα νέα περί ανεργίας. 27 κόμμα κάτι φέτος, από 24 κόμμα κάτι πέρυσι τέτοια εποχή. Διαβάζω για την εργασιακή αναρχία και μοιράζομαι τη διαπίστωση ότι η Ελλάδα δεν είναι πλέον employee driven αλλά employer driven αγορά. Αυτό το τελευταίο δεν χρειάζεται να το συζητήσω, το ζω κιόλας, όπως οι πάντες, στο πετσί μου. Αυτό, όμως, σκέφτομαι παράλληλα, συμβαίνει σε μια αγορά στην οποία η συντριπτική πλειοψηφία των εργοδοτών απαξιώνει παραδοσιακά τους υπαλλήλους, τους θεωρεί αναλώσιμους και πιστεύει ότι «η δουλειά μπορεί να γίνει και χωρίς αυτούς». Με λίγα λόγια, ακόμα και τις προηγούμενες εποχές, απλώς τους ανεχόταν. +/- Δείτε τη συνέχεια

Αυτό που βλέπω εγώ ως συνέπεια σε πάμπολλες περιπτώσεις είναι η κάθετη πτώση της παραγωγικότητας, η πλήρης αδυναμία σωστής εκτίμησης και εκμετάλλευσης του εργατικού δυναμικού και η απλή εμμονική προσήλωση των εργοδοτών στο πώς θα ξεζουμίσουν καλύτερα «αυτά τα λαμόγια που (όποτε και αν γουστάρουν) πληρώνουν». Παίρνουν το αίμα τους πίσω.

Ένα πράγμα θέλω να πω μ' όλα αυτά: ότι η πλήρης διατάραξη των εργασιακών σχέσεων και το αναποδογύρισμα των σχετικών κανόνων ως ίσχυαν, ήλθε να αποτελειώσει μια αγορά στην οποία οι σχέσεις εργοδοτών και υπαλλήλων δεν ήταν ποτέ σωστά οριοθετημένες και "τακτοποιημένες" στα μυαλά και των δύο και κυρίως των πρώτων. Ίσως σε μια τέτοια περίπτωση τα πράγματα να είχαν εξελιχθεί πιο ομαλά.

 Δεν έχω υπάρξει ποτέ εργοδότης είναι η αλήθεια, αλλά αδυνατώ να φανταστώ τον εαυτό μου να λέει και να πράττει όσα ακούω και βλέπω γύρω μου τον τελευταίο καιρό. Πάντα υπέθετα ότι οποιοσδήποτε θέλει να στήσει μια δουλειά και να προσλάβει ανθρώπους, οφείλει να έχει στο μυαλό του κατ' αρχήν το ratio, την αναλογία κόστους-αποδοτικότητας και κατά δεύτερον το γεγονός ότι οι υπάλληλοί του είναι τα πιο σημαντικά "εργαλεία" της επιχείρησής του. Φοβάμαι πάντως ότι με αυτήν την τακτική θα υπάρξουν -αν δεν υπάρχουν ήδη- και πολλές "υγιείς" επιχειρήσεις, απ' αυτές που αντέχουν οικονομικά, οι οποίες θα αυτοκαταστραφούν λόγω της στρεβλής αυτής αντίληψης.

Κοντολογίς βαρέθηκα να βλέπω πίσω από ταμεία, γκισέ και γραφεία ανθρώπους που δεν είναι απλώς υπερ-δουλεμένοι και κακο-πληρωμένοι, αλλά και τρομοκρατημένοι, υποτιμημένοι, υποβαθμισμένοι και στο τέλος της ημέρας σε πλήρη αδυναμία να αποδώσουν έστω και ένα fraction των δυνατοτήτων τους.

Επιμύθιο δεν έχει, όπως και τίποτα άλλωστε σ' αυτόν τον γενναίο νέο κόσμο.

Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2013

Κομπιναδόρος ψιλικατζής

Το να είσαι μεγαλοκομπιναδόρος, να πιάνεις την καλή με χοντρά κόλπα και μετά να λιώνεις στη φυλακή, εσύ και οι δικοί σου, δικαιολογείται από την ανθρώπινη απληστία. Αναρωτιέμαι αν το να έχεις υπάρξει υπουργός, βουλευτής και γόνος ιστορικής οικογενείας και να πλαστογραφείς τις πινακίδες τού αυτοκινήτου σου για να γλιτώσεις κάνα πεντοχίλιαρο, δικαιολογείται από την ανθρώπινη ηλιθιότητα. +/- Δείτε τη συνέχεια

Ο Μιχάλης Λιάπης είτε είναι ο τύπος του ψιλικατζή κομπιναδόρου είτε η επιτομή του Έλληνα που άσκησε ή ασκεί εξουσία με σημαία το «αγνοώ τους νόμους». Προφανώς και θα του είχε περάσει από το μυαλό ότι μπορεί κάποια στιγμή να τον σταματήσει τροχονόμος, αλλά ποντάριζε στο ψάρωμά του. Πίστευε πως οποιοδήποτε όργανο της τάξης θα κώλωνε μπροστά στο κύρος του πρώην υπουργού. Το ίδιο προφανώς πίστευε ο Κουλούρης όταν οδηγούσε χωρίς (ή ληγμένο, δεν θυμάμαι) δίπλωμα. Διαφορετικές περιπτώσεις ως προς το οικονομικό μέρος (ο Κουλούρης δεν το έκανε για να κερδίσει μερικά χιλιάρικα), ίδιες όμως ως προς τη νοοτροπία ανθρώπων που γέμιζαν κάποτε δέκα κάλπες ψήφους με τα ονόματά τους.

Και κάτι τελευταίο: τι θα γίνει με τα φτωχαδάκια της πολιτικής που έχουν μερικές δεκάδες ακίνητα και κλαίγονται; Μέχρι τώρα ξέραμε ότι ο Πάγκαλο δεν είχε (έλεγε!) να πληρώσει το φόρο για τα κληρωνομημένα του. Τώρα μας βγήκε και ο ανιψιός τού εθνάρχη να κλαίγεται για την κρίση και την κοινωνία την άδικη.

Ούτε στην Ελλάδα...

Κατέρρευσε η οροφή ιστορικού θεάτρου στο Λονδίνο, του Apollo Theatre που πρωτολειτούργησε το 1901, κατά τη διάρκεια παράστασης με τίτλο «Ποιος σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα». Αυτά ούτε στην Ελλάδα (κατά του «ούτε στην Ουγκάντα») δεν γίνονται!

Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013

Στέφενς, Κάτσε, UCK και Βαλκάνια…

Ο Στέφενς, μεγαλωμένος στα ψυχρά κλίματα της Ευρώπης, δεν καταλαβαίνει τις δίνες τού καυτού αίματος που ρέει στο κυκλοφορικό σύστημα των Βαλκάνιων. Γι’ αυτό ανοίγει νέο μέτωπο με τους οπαδούς επαναφέροντας στον ΠΑΟΚ τον Κάτσε. Τον καταλαβαίνω που… δεν καταλαβαίνει. Ο Βόρειος και ο «Κεντρώος» κάτοικος της Ευρώπης είναι δύσκολο να κατανοήσει τον ψυχισμό τού Νότου, να ξέρει την ιστορία του, να γνωρίζει για το αίμα που έχει χυθεί μέσα από μίση και αγριότητες – να ξέρει δηλαδή όλα αυτά που έχουν καταγραφεί ως πληροφορίες στο γενετικό του υλικό. +/- Δείτε τη συνέχεια

Κάποτε συνάδελφος σε συζήτηση που είχε με έναν Δανό περιέγραφε το πρόβλημα στις σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία, τις παραβιάσεις, τις αερομαχίες, τις ναυτικές προκλήσεις. Ο Δανός φάνηκε να καταλαβαίνει απόλυτα, γιατί – είπε – έχουν και αυτοί εμπειρίες προβληματικής γειτονίας εκεί πάνω, στη Δανία, «με τους ανυπόφορους Σουηδούς»! Τόσο πολύ είχε καταλάβει ο Δανός, τόσο πολύ έχει καταλάβει και ο Ολλανδός που απαντάει με «φωτιά στη φωτιά».

Υπερβολικοί στην ευαισθησία τους και στην επιμονή τους οι Μακεδόνες οπαδοί; Μπορεί. Αλλά οι ευαισθησίες είναι σεβαστές, έστω και στην υπερβολή τους. Και τίποτα, καμιά αγωνιστική ανάγκη, δεν πρόκειται να αλλάξει τη διάθεσή αυτών των ανθρώπων απέναντι στον νεαρό Αλβανό που – ηθελημένα ή άθελα, πεπλανημένα ή όχι – έδειξε κάτι (αγάπη; συμπάθεια,; τιμή;) για τον Απελευθερωτικό Στρατό τού Κοσσυφοπεδίου, τον UCK.

Δυστυχώς για τον ΠΑΟΚ, δυστυχώς για τον ίδιο τον νεαρό, σε ένα τέτοιο κλίμα δεν πρόκειται να προσφέρει αυτό που πρέπει και αυτό που μπορεί. Η ομάδα και ο ίδιος θα ταλαιπωρηθούν από τις αποδοκιμασίες και από αυτό το συναίσθημα που δεν καταλαβαίνει ο Ολλανδός – ίσως να μην καταλαβαίνω απόλυτα και εγώ ο «Νότιος» της Ελλάδας.
Αλλά ποτέ δεν θα προσπαθήσω να επιβάλω στους Μακεδόνες κάτι που νιώθουν ότι τους προσβάλλει. Θα αφήσω το χρόνο και τις γενεές να λύσουν τους κόμπους της βαλκάνιας ψυχοσύνθεσης. Αυτούς τους κόμπους που μπορεί να κρατούν δεμένο και τον νεαρό Κάτσε. Δεν θα προσπαθήσω ποτέ να τους λύσω με το ζόρι. Δεν γίνεται δηλαδή...

Διον. Βραϊμάκης 

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Τετάρτης)

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

ΠΛΟΥΣΙΟΙ (κυβερνήτες) ΚΑΙ ΦΤΩΧΟΙ (πολίτες)

Σύμφωνα με τις δηλώσεις πόθεν έσχες για το οικονομικό έτος 2011 που ανακοινωθήκαν, ο Βαγγέλης Βενιζέλος παραμένει ο πλουσιότερος πολιτικός αρχηγός, ενός πάμπτωχου πια κόμματος (που χρωστάει ακόμα νοίκια από εκεί που το έδιωξαν) και αντιπρόεδρος τής κυβέρνησης μιας πάμπτωχης χώρας. Ο πλουσιότερος πολιτικός αρχηγός παίρνει αποφάσεις για τους πένητες πολίτες της και ας έχει ένα φτωχότατο εκλογικό ποσοστό. Αυτά όλα κάνουν πενόμενη την κοινή λογική μιας Ελλάδας που διακονεύει στους Ευρωπαίους φίλους της για να γίνει πιο φτωχή και οι πολιτικοί της φτωχότεροι σε αξιοπρέπεια.

«Η ζωή εδώ μοιάζει πολύ με εκείνη στη Σερβία»

«(...) Ναι, έχω συνηθίσει τη ζωή μου στην πόλη των Ιωαννίνων και στον ΠΑΣ Γιάννινα. Θα μπορούσα να πω ότι όλα πλέον είναι τέλεια για μένα. Περνάω πολύ καλά. Τόσο οι Γιαννιώτες όσο και οι άνθρωποι της ομάδας είναι πολύ καλοί, πολύ ευγενικοί, με έχουν αγκαλιάσει και ποτέ δεν ένιωσα ξένος εδώ. Τόσο οι συμπαίκτες μου, οι προπονητές μου, γενικά οι άνθρωποι της ομάδας αλλά και οι φίλαθλοί μας που ζούνε για τον ΠΑΣ Γιάννινα. Η ζωή εδώ μοιάζει πολύ με τη ζωή στη Σερβία και δεν είχα κανένα πρόβλημα να προσαρμοστώ (...)».

(Απόσπασμα του Μπράνα Ίλιτς στον Νίκο Νικολάου για το campion.gr. Διαβάστε την ολόκληρη εδώ).

Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

Το μεγάλο λάθος είναι στάση ζωής...

Είδα το «Ζεϊμπέκικο» (Studio Μαυρομιχάλη) στην επίσημη πρεμιέρα με… ανεπίσημη ανυπομονησία να διαπιστώσω πώς ανέβηκε αυτό που είχα ακούσει και δει την άνοιξη στο Εθνικό, στο «αναλόγιο», και με είχε ενθουσιάσει. ΑΛΛΟ ΠΡΑΓΜΑ! Αλλά το ίδιο καλό και ίσως καλύτερο το «χειμωνιάτικο» Ζεϊμπέκικο από το «ανοιξιάτικο». Η φίλη μου, η Λεία Βιτάλη, το τούμπαρε όλο! Σε πρόσωπα, πλοκή, δράση, αλλά κράτησε το πνεύμα. Εκείνο το πνεύμα τού ανατρεπτικού ρεμπέτη που δεν συμβιβάζεται, που δεν πουλάει την ψυχή και την τέχνη του στα νυχτομάγαζα – και ας το έχει ανάγκη μετά την κοινωνική του απομόνωση.

Ωραία δουλειά, ωραίο κείμενο και… πανωραίες σε ερμηνεία, σκηνική παρουσία, και τραγούδι οι δυο κοπέλες: η Στέλλα Κρούσκα και η Μαρία Κατσούλη. Αλλά ο Νινιός πρέπει να κάνει ρόλο ζωής! Τραγουδάει, παίζει, συνθέτει (κάτι μικρό στο σύνολο της μουσικής) και πείθει με το μότο τού έργου. Ότι δηλαδή «το μεγάλο λάθος είναι στάση ζωής». Μου άρεσε και η σκηνοθεσία του Φώτη Μακρή… Όλα άψογα σε μια ακόμα καλή δουλειά της Βιτάλη.


Μου άρεσε και το (πλούσιο!) μουσικό πρόγραμμα που ακολουθεί μετά το τέλος, με τους τρεις ηθοποιούς να μεταβάλουν την σκηνή σε πάλκο και την πλατεία σε κοινό που απολαμβάνει (προσφέρεται και τσιπουράκι). Δηλαδή δυο παραστάσεις (θεατρική, μουσική) σε μία. Χωρίς… συσκευασία! Έτσι, χύμα… Χύμα από ιδεολογία όμως, από άποψη δηλαδή. Χύμα σαν τη ζωή  τού κεντρικού ήρωα, του «Λευτέρη» (αγαπημένο μου όνομα, υπάρχει λόγος!) Ο οποίος σήμερα γιορτάζει (ως ρόλος…) και είπα να γράψω ετεροχρονισμένα δυο λόγια, από τα πολλά που θα έπρεπε.

Γεια σου Λεία! Γεια σας παιδιά με την πολύ καλή δουλειά σας!

Υστερόγραφο: Όταν τον Μάιο άκουσα/είδα το «Ζεϊμπέκικο» στο αναλόγιο του Εθνικού (ανάγνωση έργου με ψήγματα θεατρικής απόδοσης) είχα γράψει πάλι δυο λόγια. Αν δεν σας κούρασα με τα σημερινά δυο λόγια, κάντε τα… τέσσερα διαβάζοντάς τα εδώ

Δ.Β.

Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2013

Ένα πρόβλημα σε κάθε λύση! (Κι ένα γήπεδο ψηφοσυλλέκτης)

Το γήπεδο του Παναθηναϊκού είναι μια Οδύσσεια που δεν έχει τέλος, μια ιστορία που επαναλαμβάνεται σαν τις ειδήσεις-λούπα που τρέχουν κυκλικά σε τηλεοπτική οθόνη. Το έζησα αυτό για χρόνια ως απλός φίλαθλος, ως δημοσιογράφος της καθημερινότητας, αλλά, κυρίως, ως διευθυντής της παλιάς, καλής, ιστορικής «Αθλητικής Ηχούς». Τότε που πολλοί πολιτικοί έκαναν την υπόθεση-γήπεδο ψηφοσυλλέκτη. +/- Δείτε τη συνέχεια

Από το πόστο της εφημερίδας που γέννησε τον αθλητικό Τύπο έζησα πιο κοντά το Ανατολικό Ζήτημα του Παναθηναϊκού με τα αδιάκοπα ρεπορτάζ που δημοσιεύαμε, τις έρευνες, τις συνεντεύξεις και την καταγραφή τού παλμού τού κόσμου. Τότε η μπίλια του ψηφοθηρικού τζόγου είχε καθίσει στο Γουδί. Μια καλή λύση, σε ιδανική περιοχή, που βρισκόταν κοντά στην κοιτίδα της παναθηναϊκοφροσύνης, τη Λεωφόρο.

Εκείνον τον καιρό το τριφύλλι έζησε πάλι την αφθονία των υποσχέσεων και την πλησμονή των ονείρων. Αλλά για μια ακόμα φορά πήγε με το σκυλί και γύρισε με το λουρί. Κατά καιρούς για το γήπεδο του Παναθηναϊκού βρέθηκαν λύσεις που τις συνόδευε πάντα ένα πρόβλημα! Πολλές περιοχές απετέλεσαν ριμέικ του ίδιου έργου. Με κορυφαία φιλόδοξη παραγωγή το έργο «Βοτανικός» όπου τελικά είδαμε ό,τι κάθε φορά: μπήκαν στο σπίτι για γενική καθαριότητά, αλλά τίναξαν μόνο το χαλάκι της εξώπορτας.

Σε προηγούμενο άρθρο αυτής της στήλης προέτρεπα «τη Λεωφόρο και τα μάτια σας». Όσοι παρασύρθηκαν από τον τίτλο νόμισαν ότι πρότεινα το «κλουβί» ως κυρίαρχη λύση για το γηπεδικό τού Παναθηναϊκού. Λάθος! Η Λεωφόρος είναι ένα κεραμίδι που στεγάζει τον σύλλογο στα δύσκολα, όπως τώρα. Μια βάση, μια σταθερά, ένα αποκούμπι – κάτι δηλαδή που δεν έχει η ΑΕΚ και βλέπουμε πόσο της στοίχισε.

Αυτή η Λεωφόρος (που με τα δόντια σώθηκε από την επέλαση της μπουλντόζας), το γήπεδο που είναι δεμένο με τον Παναθηναϊκό σαν το νύχι με το δέρμα, πρέπει να προστατευτεί έως ότου βρεθεί – αν βρεθεί – λύση στο Ανατολικό Ζήτημα.

Και κάτι ακόμα, στριμωγμένο εδώ, στο τέλος της τελευταίας παραγράφου: το γήπεδο πρέπει να ενώνει τους Παναθηναϊκούς και όχι να τους χωρίζει. Όποιος ξέρει, καταλαβαίνει

Διον. Βραϊμάκης 

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Παρασκευής μαζί με πολυσέλιδο αφιέρωμα του Βασίλη Βέργη και συνέντευξη στον Σταμάτη Γαρρή για το πλάνο της Λεωφόρου)

Τα γυμνασμένα κορμιά της Βουλής έχουν το λόγο

Μεξικανός βουλευτής γδύθηκε… έως εσωρούχου καθώς μιλούσε στην αίθουσα του Κογκρέσου κατά τη διάρκεια συζήτησης νομοσχεδίου για τη μεταρρύθμιση του ενεργειακού τομέα (που βάζει σε κίνδυνο την κρατική πετρελαϊκή εταιρία της χώρας). «Μόνο αυτό μου απέμεινε και δεν θα καταφέρετε να το πάρετε», είπε από μικροφώνου όταν έμεινε με το σλιπάκι του ο Αντόνιο Γκαρσία Κονέχο. «Είναι ντροπή! Δεν ντρέπομαι που γδύνομαι, αλλά για αυτό που κάνετε, που είναι ατιμία. Πρακτικά, χαρίζετε ό,τι έχουμε. Αυτό είναι ντροπή!». 
Η κίνηση μπορεί να δώσει ιδέες στην Ελλάδα. Τόσα γυμνασμένα κορμιά έχουμε στη Βουλή. Ανδρικά και γυναικεία.

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

Ο κύριος με τον κωδικό «Rocos»

Οι Γερμανοί πριν μπουν καβάλα σε ελληνικά άλογα στην Ελλάδα, είχαν εισβάλει και είχαν αλώσει τη χώρα με τις εταιρίες τους. Όπως τη Ζίμενς που έκανε πλούσιους μερικούς Έλληνες για να φτωχύνει αργότερα όλους τους άλλους. Η έναρξη της δίκης Μαντέλη (για να μη παραγραφεί το αδίκημα και πέσουν τα τσιμέντα!) μας θυμίζει ότι: +/- Δείτε τη συνέχεια

«Ο πρώην υπουργός κατηγορείται ότι έλαβε από τα λεγόμενα ‘‘μαύρα ταμεία’’ της γερμανικής εταιρείας συνολικό ποσό 450.000 γερμανικών μάρκων. Τα χρήματα είχαν κατατεθεί σε δύο δόσεις σε λογαριασμό στην Γενεύη, τον οποίο είχε ανοίξει -όπως ο ίδιος παραδέχεται- χρησιμοποιώντας την κωδική ονομασία ROCOS, ο συγκατηγορούμενος του κ. Μαντέλη, Γιώργος Τσουγκράνης». 

Συνθηματικά, μαύρο χρήμα, ελβετικές τράπεζες και στη μέση το… καλό ΠΑΣΟΚ του εκσυγχρονιστή Σημίτη (αυτού που οραματίζεται τη μεγάλη Κεντροατιστερά μαζί με μερικούς ακόμα που γεμίζουν ένα θέατρο και ένα πεζοδρόμιο στην Ιπποκράτους και μετά πανηγυρίζουν για την πλατιά αποδοχή).

Ο Μαντέλης θα υποστηρίξει πάλι αυτό που διακηρύσσει από τη αρχή. Ότι τα εκατοντάδες χιλιάδες γερμανικά μάρκα δεν ήταν δώρο για την υπογραφή, το 1997, της σύμβασης του ΟΤΕ για την ψηφιοποίηση των κέντρων του, αλλά προεκλογική χορηγία για το κόμμα του. Αυτού το κόμματος (του επιχορηγούμενου) που μας έβαλε δεμένους χειροπόδαρα στο μνημόνιο. Και μετά αυτό το ονόμασε αναγκαστική και γρήγορη επιχείρηση για τη εθνική σωτηρία. Ακόμα «επιχειρεί», και όχι μόνο του. 

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

Σε έναν τελικό δεν παίζεις ποτέ χωρίς «εξάρι»...

Να εξηγηθούμε, για να μην παραξηγηθούμε: Η πρόκριση του Ολυμπιακού στους «16» του Τσάμπιονς Λιγκ είναι ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ επίτευγμα. Για την ίδια την ομάδα πρωτίστως και για το ελληνικό ποδόσφαιρο μετά. Χθες βράδυ, κόντρα στην Άντερλεχτ, επισφραγίστηκε. Αλλά οικοδομήθηκε βήμα-βήμα και με σπουδαίες εμφανίσεις από την 1η μέχρι και την 5η αγωνιστική. Κι ευτυχώς που δεν χύθηκε η καρδάρα μέσα στο «Καραϊσκάκη», όπου οι πρωταθλητές έκαναν τη χειρότερη εμφάνισή τους στη φάση των ομίλων στο ματς στο οποίο δεν θα έπρεπε να την κάνουν. Απλά γιατί ήταν ο τελικός της πρόκρισης. +/- Δείτε τη συνέχεια

Όλα έμοιαζαν ιδανικά για τον Ολυμπιακό, χθες το βράδυ. Προηγήθηκε, έχασε πέναλτι, κέρδισε αποβολή, ξαναπροηγήθηκε με ένα μουντιαλικό γκολ του Σαβιόλα, κέρδισε κι άλλο πέναλτι που το ξαναέχασε, πήρε και δεύτερη αποβολή παίκτη της Άντερλεχτ κι όμως... Χρειάστηκε ένα τρίτο πέναλτι και μια τρίτη αποβολή –αυτή του τερματοφύλακα των Βέλγων- για να γίνει το 3-1, να σφραγιστεί το εισιτήριο της πρόκρισης και να πάνε οι καρδιές των φίλων της ομάδας στη θέση τους!

Στον πιο μεγάλο αγώνα της σεζόν, μέχρι τώρα, ο Ολυμπιακός έκανε κακό παιχνίδι. Κι ακόμη χειρότερο έκανε ο προπονητής του... Ο Μίτσελ ήταν σε πολύ κακή βραδιά χθες. Ρίσκαρε να χρησιμοποιήσει ως «εξάρι» τον Σάμαρη αντί του Εντιγκά και λίγο έλειψε να το πληρώσει. Όχι μόνο στη φάση που ο νεαρός Έλληνας διεθνής επεχείρησε να ντριμπλάρει αντίπαλο μέσα στην περιοχή της ομάδας του, χάνοντας τη μπάλα, αλλά κυρίως επειδή η αμυντική λειτουργία της ομάδας αδυνάτισε επικίνδυνα εξαιτίας της συγκεκριμένης επιλογής.

Ο Ισπανός, επίσης, επέλεξε να ξεκινήσει τον Ολαϊτάν και να αφήσει στον πάγκο τον Τσόρι. Η πρώτη του σκέψη ήταν σωστή, αλλά η δεύτερη αποδείχτηκε λανθασμένη. Κι αυτό γιατί ενώ οι μέσοι του Ολυμπιακού έκλεβαν εύκολα μπάλες στο κέντρο, δεν υπήρχε ο παίκτης που θα έβγαζε σωστά και γρήγορα την ομάδα μπροστά. Πριν προλάβει, δηλαδή, να οργανωθεί η άμυνα της Άντερλεχτ. Η γρήγορη ισοφάριση των Βέλγων, κυρίως όμως η απώλεια του πρώτου πέναλτι, βάρυνε ακόμη περισσότερο τα πόδια των παικτών του Ολυμπιακού. Καθαρό μυαλό δεν υπήρχε, οι λανθασμένες επιλογές αυξάνονταν αντί να μειώνονται, το άγχος ήταν φανερό σε κάθε κίνηση. Κι όταν χάθηκε και το δεύτερο πέναλτι, τα πράγματα έγιναν χειρότερα.

Τρεις φορές βρέθηκαν σε συνθήκες ιδανικής αντεπίθεσης οι Ερυθρόλευκοι και τις τρεις μπερδεύτηκαν μεταξύ τους, κάνοντας τις χειρότερες δυνατές επιλογές! Τέλος καλό, όλα καλά, ωστόσο. Η πρόκριση ήρθε, το ίδιο και οι βαθμοί, αλλά και το... χρυσάφι για τα ταμεία της ΠΑΕ. Τώρα, αν οι υπεύθυνοι –και κυρίως ο Μίτσελ-προβληματιστούν και με τα όσα έγιναν εντός αγωνιστικού χώρου και τα διορθώσουν, τόσο το καλύτερο. Γιατί στους «16» εμφανίσεις σαν τη χθεσινοβραδινή είναι μάλλον εύκολο να οδηγήσουν σε ήττα...

Γιάννης Μηνδρινός 

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Τετάρτης)

Με ταχυπαλμίες στην ελίτ!

Ο Ολυμπιακός έκανε ό,τι μπορούσε για να δουλέψουν τρελά ως το τελευταίο δευτερόλεπτο των καθυστερήσεων τα μηχανάκια της AGB και να πάρει μια πρόκριση-θρίλερ: γρήγορη ισοφάριση στο δικό του γκολ (που ξεκίνησε από ένα κακοχτυπημένο κόρνερ!), δύο χαμένα πέναλτι, απόκρουση φιλί-ζωής του Ρομπέρτο, πολλές χαμένες ευκαιρίες στο δεύτερο ημίχρονο, επικίνδυνες καταστάσεις για την εστία του όταν η αναλογία ήταν ακόμα και 11 προς 9 και τελικά λύτρωση όταν το χρονόμετρο είχε μηδενίσει, με το τρίτο πέναλτι που αυτή τη φορά (απόντος και του τερματοφύλακα που είχε αποβληθεί) έγινε γκολ: 3-1. Ένα πέναλτι που – και αυτό – είχε σασπένς καθώς ο Μίτροβιτς, ως περιστασιακός γκολκίπερ, έπεσε προς την κατεύθυνση της μπάλας. +/- Δείτε τη συνέχεια

Η βραδιά ανήκει ολόκληρη τον Ολυμπιακό που έφτασε σε μια από τις μεγάλες επιτυχίες τής ιστορίας του, αλλά ξεχωριστά προσφέρεται στον Σαβιόλα. Ο Αργεντινός πήρε το οπλοστάσιο από τον Μήτρογλου και το αξιοποίησε άριστα παρά την άσφαιρη βολή στο χαμένο πέναλτι.

Ο Ολυμπιακός νίκησε το άγχος του, νίκησε την κορυφαία απουσία τού Μήτρογλου, νίκησε την αστοχία του από τη «βούλα» και έφτασε συνεπής στο ραντεβού με την ευρωπαϊκή ελίτ.

Η Άντερλεχτ ήρθε στο Καραϊσκάκη για ζημιές. Θα μπορούσε να εκθέσει τον Ολυμπιακό όταν ακόμα και με εννέα παίκτες προσπάθησε με πείσμα να φτάσει στο γκολ αναγκάζοντας την εξέδρα σε σφυρίγματα για να μη γίνει το «ατύχημα». Το οποίο ευτυχώς απεφεύχθη και όχι άδικα. Ο Ολυμπιακός ήταν καλύτερος, άλλαξε πρόσωπο στο δεύτερο ημίχρονο όταν μπήκε ο Βάις, κέρδισε τρία πέναλτι (στα τρία ένα γκολ!) και έφτασε έστω και με ταχυπαλμίες στον στόχο.

Ο Ρομπέρτο δεν έλειψε ούτε σε αυτό το ευρωπαϊκό παιχνίδι τού Ολυμπιακού και είχε πάλι μεγάλη συμμετοχή στην (ηρωική όπως εξελίχθηκε) νίκη. Όταν χρειάστηκε σταμάτησε δυο φορές τον Ζιλέ, και τη μία από αυτές μόλις εννέα λεπτά μετά το 2-1, σε μια στιγμή που στη Λισσαβώνα η Μπενφίκα είχε ήδη πετύχει την ολική ανατροπή από 0-1 σε 2-1. Για να αποδειχτεί μια ακόμα φορά, ότι ευρωπαϊκή επιτυχία τού Ολυμπιακού χωρίς Ρομπέρτο ΔΕΝ γίνεται!

Διον. Βραϊμάκης 

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Τετάρτης).

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013

Είδαμε μόνο το τρέιλερ…

Άκουσα από πολλούς – σε ραδιόφωνα κυρίως – πως την Κυριακή ο Παναθηναϊκός έκανε την καλύτερη εμφάνισή του φέτος επειδή η Καλλονή παίζει ένα ποδόσφαιρο «άσμα ηρωικό και πένθιμο», μια μπάλα όσα πάνε και όσα έρθουν. Μπορεί να είναι και αυτό, αλλά δεν είναι ΜΟΝΟ αυτό. Είναι γιατί ο Παναθηναϊκός έχει ωρών καθημερινή δουλειά. Και γιατί φαίνεται καθαρά πλέον ότι το παγωμένο μάρμαρο που βλέπαμε στην αρχή (και την «πέφταμε» στον Αναστασίου) λαξεύεται, παίρνει μορφή, ότι η δουλειά βγάζει αποτέλεσμα ακόμα και σε παίκτες παρεξηγημένους όπως ο Καρέλης και ότι η ομάδα ανεβαίνει σκαλί σκαλί, χάνει πού και πού λίγο ύψος, αλλά ξαναβρίσκει το δρόμο της. +/- Δείτε τη συνέχεια
Δεν τρέφω αυταπάτες να πιστεύω ότι ο Παναθηναϊκός θα είναι το ίδιο καλός το Σάββατο με τον εξαιρετικό Ατρόμητο. Μπορεί να ξαναγυρίσει πίσω, να ξαναπάει μπροστά, να ανέβει και να κατέβει, αλλά πλέον έχει στίγμα, έχει ταυτότητα.

Ο Παναθηναϊκός είναι μια τεχνική ομάδα, με εμπνεύσεις και ποικιλία στο παιχνίδι της, που παίζει όμορφο ποδόσφαιρο – και τη βοήθησε πολύ να το δείξει ο απλωσιά του αγωνιστικού χώρου στο ΟΑΚΑ. Ειδικά στο τελευταίο (σαν μαγικό!) 25λεπτο του πρώτου ημιχρόνου προσφέρθηκε θέαμα που είναι όχι μόνο το καλύτερο του φετινού Παναθηναϊκού αλλά, πιθανόν, όλου του πρωταθλήματος.

Εγκαταλείποντας το βράδυ της Κυριακής, ζεστός από το θέαμα, το πολικό ΟΑΚΑ, η βραχνιασμένη φωνή τού αισιόδοξου μέσα μου (που συνήθως κοιμάται) μου έλεγε ότι «ακόμα δεν είδατε τίποτα με τον Παναθηναϊκό τής Ανανέωσης, παρά μόνο το τρέιλερ». Μπορεί να είναι και υπερβολές τής καταχωνιασμένης αισιοδοξίας (μου) που συνήθως πλήττει εκεί στα κατάβαθα. Αλλά μπορεί και όχι...
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 1: Περιμένω από τον Ολυμπιακό να μας δείξει απόψε το δικό του τρέιλερ από το τι εξαιρετικό θα δούμε από τον Φεβρουάριο και μετά. Θέλουμε ένα Ολυμπιακό Duracell σε υψηλό επίπεδο στην Ευρώπη. Με τη μεγαλύτερη δυνατή διάρκεια. 
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 2: Το Σαββατοκύριακο μέσα από τη σφυρίχτρα του Καλογερόπουλου ακούστηκαν «μηνύματα, μηνύματα σου στέλνω με τα κύματα», που τραγουδάει και ο Βιολάρης. Αλλά δεν είναι της παρούσης. Θα επανέλθουμε…

Διον. Βραϊμάκης 

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Τρίτης).

Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2013

Με ένα «ναι» ή «όχι»: ήταν πέναλτι;

Διαβάζω Παναγιώτη Βαρούχα στο sport-fm.gr:

«Ο Καλογερόπουλος έπρεπε να αποβάλει τον Εντό, ο οποίος δημιουργούσε προβλήματα. Δεν πρέπει να αφήνουν τους παίκτες που δημιουργούν προβλήματα οι διαιτητές. Ο Βάις έπεσε και υπάρχει επαφή με τον Ζησόπουλο στο τέλος της φάσης και ο διαιτητής βλέποντας αυτό έδωσε το πέναλτι. Ο πρώτος βοηθός έκανε δύο λαθάκια, ο δεύτερος ένα λαθάκι». 

Εντάξει Παναγιώτη, ξεκινάς με Εντό και το λες καθαρά: «Έπρεπε να αποβληθεί». Κατανοητό και σεβαστό. Όμως, για το πέναλτι γιατί δεν κόβεις δρόμο και πας από τον περιφερειακό; Με μια κουβέντα: Ήτανε; Δεν ήτανε; Πρέπει να το βάλει ο αναγνώστης στη μετάφραση του Google για να το καταλάβει; Και τι μας νοιάζει τι είδε εν τέλει ο Καλογερόπουλος και το έδωσε; Σημασία έχει να μας πεις αν έκανε σωστά ή λάθος. Μονολεκτικά.

Τινάζει τα χώματα από πάνω της

Η πεθαμένη ελληνική Κεντροαριστερά βγαίνει από τον τάφος της, τινάζει τα χώματα και ετοιμάζεται για διάσκεψη στο θέατρο Ακροπόλ – μάλλον μεγάλο για να χωρέσει τόσους λίγους. Η Κεντροαριστερά μπορεί να λείπει σε πολύ κόσμο, αλλά αν ξαναφτιαχτεί – αν! – δεν θα πρέπει να υπάρχει στα όργανά της ούτε ένα ψήγμα ούτε ένα μόριο από τους πολιτικάντες που μας έβαλαν με την πολιτική τους, δεκαετίες ολόκληρες, σε αυτή την περιπέτεια που για ορισμένους εξελίσσεται σε τραγωδία. Κεντροαριστερά με Μπίστη; Και Βενιζέλο; Πιθανόν και με Σημίτη που θα παρευρεθεί, λένε, στη εκδήλωση; Ο (πολύς) κόσμος ευχαριστεί, αλλά δεν θα πάρει!

Αννούλα

Παγωνιά και χιόνια στην Αττική προβλέπει σήμερα, 9 Δεκέμβρη, η Μετεωρολογική. Αχ Αννούλα του χιονιά.

Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2013

Pyromania!

Ειδήσεις χθεσινής εσοδείας:
* Νεκρή ηλικιωμένη από φωτιά σε παράπηγμα στον Ασπρόπυργο
* Κομοτηνή: Νεκρός 54χρονος από φωτιά σε αποθήκη του ΟΑΕΔ
* Και νέα φωτιά σε σπίτι χωρίς ρεύμα στη Θεσσαλονίκη
* Φωτιά με νεκρό 62χρονο σε δώμα ξενοδοχείου της Καστέλλας

Κάνει θραύση το νέο χόμπι των Ελλήνων, η pyromania. Περνάνε καλά και το καταδιασκεδάζουν!
(H μόδα τείνει να ξεπεράσει και εκείνη των αυτοκτονιών).

Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

Η ευτυχία να ζεις στη Ελλάδα ή Πώς ο Λαζόπουλος θα χάσει τη δουλειά του

Χάος στη βόρεια και βορειοδυτική Ευρώπη από το θύελλα Ξάβερ που σαρώνει τη γηραιότερη των ηπείρων! Προσέξτε:

• Τρεις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στη Σκωτία, την Αγγλία και τη Δανία.

• Μεγάλες πλημμύρες και χάος στις μεταφορές στην Ολλανδία, τη Γερμανία και τη Σκανδιναβία.

• Οδηγός φορτηγού σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα στη Σκωτία εξαιτίας της σφοδρής κακοκαιρίας.

• Ένας άνδρας σε αναπηρικό αμαξίδιο έχασε τη ζωή του όταν έπεσε επάνω του δέντρο που ξεριζώθηκε από τους ανέμους στην κεντρική Αγγλία.

• Στη δυτική Δανία 72χρονη επιβάτις φορτηγού έχασε τη ζωή της όταν το όχημα ανατράπηκε από τους ισχυρούς ανέμους.

• Στη Σουηδία δυο ναυτικοί παρασύρθηκαν στη θάλασσα από ένα τεράστιο κύμα. +/- Δείτε τη συνέχεια


• Στη Βρετανία 100.000 νοικοκυριά έμειναν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα.

• Το φράγμα του Τάμεση που προστατεύει το Λονδίνου από πλημμύρες κατά τη διάρκεια παλιρροιών, θα παραμείνει κλειστό, ενώ έγιναν προειδοποιήσεις για «τα πιο σοβαρά, παράκτια παλιρροϊκά κύματα στη χώρα τα τελευταία 60 χρόνια».

• Στις ανατολικές ακτές της Βρετανίας οι αρχές απομάκρυναν από τις εστίες τους περίπου 10.000 κατοίκους καθώς η θάλασσα αναμένεται να ανέβει στο υψηλότερο σημείο της εδώ και 30 χρόνια.

• Σε ορισμένες περιοχές η θάλασσα μπορεί να φτάσει στο επίπεδο που ήταν το 1953, τη χρονιά που οι καταστροφικές πλημμύρες στοίχισαν τη ζωή σε 2.000 ανθρώπους στην Ευρώπη.

• Στη Γερμανία οι ειδικοί αναμένουν ότι η θύελλα αυτή θα είναι η χειρότερη που έχει σημειωθεί στη χώρα από το 1962,

• ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΜΕ ΑΝΑΒΟΛΗ ΤΟ ΒΕΡΝΤΕΡ-ΜΠΑΓΕΡΝ γιατί… το γήπεδο είναι κοντά στο ποτάμι και κανείς από τους δυο αντιπάλους δεν θέλει να ακούσει το «Μας πήρε το ποτάμι, μας πήρε ο ποταμός, μας έκλεισε το σπίτι – ας πούμε – ο Χάρης ο Γραμμός»

• Γερμανός μετεωρολόγος θυμίζει τα αναχώματα που έσπασαν στη Γερμανία το 1992 και περισσότεροι από 300 άνθρωποι σκοτώθηκαν στη βόρεια Γερμανία.

• Στη Δυτική Φλάνδρα ο δήμος απομάκρυνε προληπτικά 2.000 κατοίκους. Οι πυροσβέστες τοποθέτησαν σάκους με άμμο και κινητά φράγματα για να περιορίσουν τις πλημμύρες, κυρίως στην Οστάνδη, το κέντρο της οποίας είχε βρεθεί κάτω από νερά ύψους δύο μέτρων το 1953.

• «Οι προσομοιώσεις έδειξαν ότι το επίπεδο του νερού θα μπορούσε να φτάσει τα 6,1 μέτρα», προειδοποίησε ο κυβερνήτης της επαρχίας της Δυτικής Φλάνδρας, Καρλ Ντεκαλουβέ.

• Στην Ολλανδία, το 27% των εδαφών της οποίας βρίσκεται κάτω από το επίπεδο της θάλασσας, το Μετεωρολογικό Ινστιτούτο έχει σημάνει κόκκινο συναγερμό. 

• Έχουν διακοπεί τα δρομολόγια των τρένων και των φεριμπότ στη Σκωτία, την Ολλανδία, το Βέλγιο και τη Γερμανία και πολλές γέφυρες παραμένουν κλειστές, όπως αυτή που συνδέει τη Σουηδία με τη Δανία.

Ακυρώθηκαν πολλές πτήσεις, κυρίως από τα αεροδρόμια του Αμστερνταμ και του Αμβούργου.

• Το γερμανικό υπουργείο Μεταφορών προειδοποίησε τους πολίτες πως πρέπει να περιορίσουν τις μετακινήσεις τους μέχρι την Κυριακή.

 • «Αισθάνομαι πολύ τυχερή που ζω ακόμη», δήλωσε ανακουφισμένη μια επιβάτιδα πτήσης της εταιρείας Easyjet.

Όμως εδώ στην Ελλάδα…. 

…ο ήλιος λάμπει, τα μπαλκόνια είναι στολισμένα, τα πανεπιστήμια ξαναλειτουργούν, ο πρύτανης και οι καλλιτεχνικές του ανησυχίες φταίνε ΜΟΝΟ για την ταλαιπωρία, οι ασθενείς δεν χρειάζονται πλέον τους γιατρούς – ας κάνουν όσες απεργίες θέλουν – ο Βενιζέλος προασπίζεται τα συμφέροντα των ασθενεστέρων, ο Τζήμερος παίζει ανέμελος την κιθάρα του, ο λαός έχει γίνει αυθορμήτως ολιγαρκής και οι Έλληνες αυτοπυρπολούνται στα διαμερίσματα χωρίς καμιά αιτία.

 Γι’ αυτό είναι ευτυχία…

 …να ζεις στης χώρα του μνημονίου, με πολιτικούς ηγέτες ευρείας αποδοχής (Μπένι) και υπουργούς ψυχαγωγούς επιπέδου Άδωνη Γεωργιάδη. Είμαι σίγουρος πως πολύ σύντομα ο Λαζόπουλος θα χάσει τη δουλειά του.

Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

Το ζην επικινδύνως στην Ελλάδα

Αυτή τη φορά το κρύο, η φωτιά και η τρόικα δεν έβαλαν στη λίστα τους έναν ακόμα νεκρό. Η γιαγιά και το πεντάχρονο εγγονάκι της στο Κορδελιό της Θεσσαλονίκης έφτασαν… μόνο μέχρι τα αναπνευστικά προβλήματα όταν πήρε φωτιά το σπίτι τους από τα αναμμένα κεριά!
Τα υλικά της νέας παραλίγο τραγωδίας έφτιαξαν τη γνωστή συνταγή: κομμένο ηλεκτρικό, κρύο, φωτιά, πυρκαγιά! Την ζην επικινδύνως είναι πλέον καθημερινή κατάσταση στη μνημονιακή Ελλάδα. Η ζωή δέχεται επιθέσεις από παντού: από τη φωτιά, την αναδουλειά, το κομμένο ηλεκτρικό, την πετσοκομμένη Υγεία, τους γιατρούς που περισσότερο τους χάνεις και λιγότερο τους βρίσκεις (όχι πάντα με δική τους ευθύνη), τα νοσοκομεία που έχουν ξεχειλίσει από νοσηλευόμενους και έχουν αδειάσει από νοσηλευτικό προσωπικό, τα χαράτσια – φυσικά και τα μαχαίρια και πιστόλια που κόβουν στη μέση το νήμα της ζωής. Στην Ελλάδα των success stories ανθεί η δυστυχία, μαραίνεται η ζωή.
(Η φωτογραφία δεν έχει σχέση με το περιστατικό που αναφέρεται).

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

Ο Μίκης, η Ακαδημία, το μουσείο

Η Ακαδημία Αθηνών υποδέχτηκε τον Μίκη Θεοδωράκη ως επίτιμο μέλος της. Στα 88 του! Πάντα η Ακαδημία είχε αντανακλαστικά χελώνας. Και μια τάση να μην ακουμπάει ό,τι καίει πολιτικά. Για τον Μίκη ίσως έχει την εντύπωση ότι έπεσε επαρκώς η θερμοκρασία του για να μπει στους καταψύκτες της, ότι έγιναν παρωχημένες οι μάζες που συνέπαιρνε, ότι είναι φορτωμένοι χρόνια και άσπρα μαλλιά αυτοί που τον τραγουδούσαν και ότι πλέον έγινε αρκετά μουσειακός για να μπει στο δικό της μουσείο. Υποθέτω ότι κάνει λάθος. Θέλω να το πιστεύω τουλάχιστον.

Η ευτυχία του Μίτσελ

ΟΙ ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ. ΜΟΝΟ Ο ΜΗΤΡΟΓΛΟΥ ΚΑΙ Ο... ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ!

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΗΝΔΡΙΝΟΣ 

Ο Μίτσελ θα πρέπει να είναι, λογικά, ο πιο ευτυχισμένος προπονητής στην Ελλάδα. Όχι επειδή ο Ολυμπιακός κάνει «περίπατο» στο ελληνικό πρωτάθλημα ούτε επειδή είναι «με το ένα πόδι» στην επόμενη φάση του Τσάμπιονς Λιγκ. Αλλά γιατί ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΣ έχει την πολυτέλεια να μην ανησυχεί ακόμη κι όταν βλέπει τον έναν μετά τον άλλο τους βασικούς του ποδοσφαιριστές να βγαίνουν νοκ άουτ…Προσέξτε: +/- Δείτε τη συνέχεια

Τέσσερις παίκτες μπορούν να καλύψουν τη θέση του δεξιού μπακ (Σαλίνο, Μανιάτης, Παπάζογλου κι από την Κυριακή και ο Τόρες) κι άλλοι έξι έχουν τη δυνατότητα να αγωνιστούν στο κέντρο της άμυνας (Μανωλάς, Σιόβας, Αβραάμ, Παπάζογλου, Μετζανί, Τόρες). Στα χαφ; Ο… καλός χαμός! Αν εξαιρέσει κανείς τον Εντιγκά που μόνο ως «εξάρι» μπορεί να αγωνισθεί, όλοι οι υπόλοιποι καλύπτουν δυο και τρεις θέσεις. Ο Φουστέρ παίζει πίσω από τον σέντερ φορ, αλλά και αριστερά-δεξιά, ο Σάμαρης αγωνίζεται ως «οκτάρι», αλλά μπορεί και πιο μπροστά (πίσω από τον σέντερ φορ), ο Τσόρι παίζει και πλάγια και μπροστά από το δίδυμο των αμυντικών χαφ, Κάμπελ και Βάις καλύπτουν και τις δυο πλευρές, ο Ολαϊτάν είναι πλάγιος επιθετικός αλλά και σέντερ φορ, ο Σαβιόλα παίζει πίσω από τον Μήτρογλου, αλλά και δίπλα του και μόνος στην περιοχή, ο Χολέμπας είναι και μπακ αλλά και χαφ.

Ουσιαστικά, δηλαδή, μόνο ο Μήτρογλου και ο… Ρομπέρτο δεν έχουν τη δυνατότητα να αγωνιστούν σε άλλη θέση από αυτήν που αγωνίζονται. Ο Ισπανός τεχνικός μπορεί να δουλεύει με ένα ρόστερ μάλλον μικρό, ωστόσο οι εναλλακτικές που έχει δίνουν την αίσθηση πως η ομάδα διαθέτει τουλάχιστον… σαράντα ετοιμοπόλεμους ποδοσφαιριστές. Αποτέλεσμα: Στερείται των υπηρεσιών του πρώτου σκόρερ της ομάδας και ρίχνει τρία γκολ στο ρελαντί, στον Εργοτέλη. Τραυματίζεται ο πολύτιμος Μανιάτης και ήδη ετοιμάζει τον Εντιγκά για την Άντερλεχτ. Χωρίς ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ οπαδός της ομάδας να νιώθει ανασφάλεια και φόβο. Δεν «τραβάει» ο Βάις, δεν έχει κανέναν σοβαρό λόγο να προβληματιστεί. Μια ματιά ρίχνει στον πάγκο και ο πονοκέφαλός του δεν είναι ότι δεν έχει εναλλακτική, αλλά ΠΟΙΑ εναλλακτική να επιλέξει.

Μιλάμε για έναν πραγματικά ευτυχισμένο προπονητή… Κατά την προσωπική μου άποψη ο φετινός Ολυμπιακός είναι, ίσως, ο πιο πλήρης της τελευταίας εικοσαετίας. Και η πληθώρα επιλογών που παρέχει στον προπονητή του, δίνει τη δυνατότητα στον Μίτσελ και να πειραματισθεί και να ρισκάρει. Κι επειδή ο Ισπανός ξέρει καντάρια μπάλα και δεν έχει κολλήματα με τίποτε και με κανέναν (σε αντίθεση με τον Βαλβέρδε π.χ), είμαι βέβαιος πως θα δούμε κι άλλες περιπτώσεις τύπου Σάμαρη να «ξεπετάγονται» κατά τη διάρκεια της σεζόν. Το βάθος του «ερυθρόλευκου» ρόστερ αποτελεί εγγύηση γι΄ αυτό.

Υ.Γ. Τώρα, ποιο ακριβώς κενό και ποια… ανάγκη διαπίστωσαν οι υπεύθυνοι της ομάδας στη μεσαία γραμμή, ώστε να κάνουν λόγο για μια μεταγραφή όπως αυτή του Πελέ… τι να πω. Άγνωσται αι βουλαί…

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Τετάρτης)

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Ατσίδες Έλληνες εκμεταλλευτές

Κύκλωμα εμπορίας ανθρώπων με σκοπό την εργασιακή εκμετάλλευση εξαρθρώθηκε στο Αιτωλικό Αιτωλοακαρνανίας. Οι άντρες της ΕΛ.ΑΣ. συνέλαβαν 7 μέλη του κυκλώματος, τέσσερις άνδρες, ηλικίας, 39, 53, 54 και 56 ετών και μία 51χρονη γυναίκα, καθώς και δύο αλλοδαπούς ρουμανικής καταγωγής, ηλικίας 31 και 28 ετών. Επίσης ελευθερώθηκαν 12 θύματα, όλοι υπήκοοι Ρουμανίας.
(…) Κατά τη διερεύνηση της καταγγελίας εξακριβώθηκε ότι από διάφορα χωριά της Ρουμανίας το κύκλωμα είχε συγκεντρώσει περίπου εξήντα άτομα, τα οποία με ειδικά ναυλωμένο λεωφορείο μεταφέρθηκαν στην ευρύτερη περιοχή του Δήμου Αιτωλικού Αιτωλοακαρνανίας. Ζούσαν σε αποθήκη, κάτω από άθλιες συνθήκες.
(…) Τους ανάγκαζαν να εργάζονται επί 12ωρο, καθημερινά, στη συγκομιδή μανταρινιών σε χωράφια, χωρίς να τους δίνουν χρήματα ως αμοιβή, που έπαιρναν ωστόσο τα μέλη του κυκλώματος από τους εργοδότες τους.

(Αποσπάσματα από ρεπορτάζ τού tovima.gr)

Ο ΓΑΠ, το ποδήλατο, η διαδήλωση

Διαδήλωση έγινε στο Λονδίνο μετά από τα συνεχή τροχαία δυστυχήματα με θύματα ποδηλάτες. Μέσα σε εννέα μέρες σκοτώθηκαν πέντε στους δρόμους της πόλης. Ο Γιώργος δεν ήταν ανάμεσα στους διαδηλωτές. Καμιά έκπληξη. Γιατί να διαμαρτυρηθεί άλλωστε; Αυτός πέφτει από το ποδήλατο ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ και τσακίζεται. Χωρίς να του φταίει κανένα αυτοκίνητο.

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Ταλαιπωρία επ' αμοιβή στο γ.ν. Παίδων Πεντέλης του Αδώνιδος!

Στο χαοτικό και συγκλονιστικά υποστελεχωμένο Γενικό Νοσοκομείο Παίδων Πεντέλης: μια ακτινογραφία θώρακος, ένας υπέρηχος καρδιάς, μια εξέταση αίματος (μερική, για ένα ένζυμο), συνολική κοστολόγηση 115 ευρώ. Οι εξετάσεις κρίθηκαν από το γιατρό ως απαραίτητες και επείγουσες. Εάν δεν έχεις χρήματα μαζί σου ή βιβλιάριο ασφάλισης -και μόνο με την προϋπόθεση ότι οι εξετάσεις είναι επείγουσες- υπογράφεις ένα χαρτί (αφού σου πάρουν φωτοτυπία της ταυτότητας) ότι θα φέρεις τα χρήματα εντός 10 ημερών, αλλιώς το χρέος πάει στην εφορία. Ανασφάλιστοι, διαβάζω, είναι πάνω από τρία εκατομμύρια Έλληνες, δλδ ο ένας στους τρεις.

Η απάντηση που πήρα από γιατρούς και διοικητικό προσωπικό στην εύλογη ερώτηση «δηλαδή, αν είσαι ανασφάλιστος και δεν έχεις λεφτά, πεθαίνει το παιδί σου;» ήταν καρμπόν σε όλες τις περιπτώσεις: «ε, έτσι που τα κάνανε τώρα, τι ψάχνετε να βρείτε;» Και μετά, σε όλες μα όλες τις περιπτώσεις, παράπονα για απλήρωτες εφημερίες, ελλείψεις σε προσωπικό και μηχανήματα, κ.λπ.

Για την ιστορία, να προσθέσω ότι η «χρυσή» ακτινογραφία θώρακος μου παραδόθηκε με συνοδευτικό χαρτί στο οποίο διαβάζω: «Ακτινογραφία κρανίου, δεν ευρέθη κάταγμα». Πάλι καλά...

Μαρία Δεδούση

Η ΕΕ, το ξύλο και η φάκα

Έχει πλάκα. Τι πλάκα δηλαδή, για κλάματα είναι ο κόσμος. Στο Κίεβο 350.000 συγκεντρώθηκαν σε διαδήλωση υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης επειδή ο πρόεδρος της χώρας αρνήθηκε να υπογράψει συμφωνία σύνδεσης μαζί της, η συγκέντρωση απαγορεύτηκε με δικαστική απόφαση, ο κόσμος την αψήφησε, τα ΜΑΤ τον έσπασαν στο ξύλο και ο αρχηγός της αστυνομίας… παραιτήθηκε λόγω της υπερβολικής βίας που επέδειξαν οι άνδρες του. Παράνοια!
Όλα αυτά επειδή Ουκρανοί ταλαιπωρημένοι (έως και εξαθλιωμένοι) επί χρόνια, επί δεκαετίες, από άθλιους κυβερνήτες (ένθεν κακείθεν!) έχουν πειστεί για όσα άλλοι ενταγμένοι λαοί έχουν αποκηρύξει ή, τουλάχιστον, αρχίζουν να το συζητάνε προσβεβλημένοι από το μικρόβιο του ευρωσκεπτικισμού. Και ξεχύνονται στον δρόμο, σαπίζονται στο ξύλο και παλεύουν για την ΕΕ της Μέρκελ και του Σόιμπλε. Είδαν το τυρί και θέλουν να το πάρουν. Τη φάκα δεν βλέπουν…

Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

Τι δεν μπορεί να διαψεύσει ο ΓΑΠ

Με αντανακλαστικά γέρικης μπατάλας πάπιας «συνεργάτες του Γ. Παπανδρέου διαψεύδουν το επεισόδιο με τον Σαρκοζί στις Κάνες» και υποστηρίζουν ότι ο Γάλλος δεν τον έβρισε (χυδαία και προκλητικά!) όπως υποστηρίζει ο Θαπατέρο στα απομνημονεύματά του που εκδόθηκαν αυτές τις μέρες. Ο ΓΑΠ προσπαθεί να σώσει κάποια απομεινάρια πολιτικής αξιοπρέπειας, αλλά δεν του έχει μείνει τίποτα για να το γλιτώσει από την απέχθεια, τη χλεύη και την οργή. Ο άνθρωπος που έσυρε την Ελλάδα στο μνημόνιο χαμογελώντας πλατιά από το Καστελόριζο – αφού είχε φτάσει στην εξουσία με το ψεύδος του αιώνα για τα λεφτά που υπάρχουν –, και αν ακόμα δεν έγινε περίγελος τού Σαρκοζί, ας μην ησυχάζει. Τον βρίζει ένας ολόκληρος λαός. Και αυτό κανείς συνεργάτης του δεν μπορεί να το διαψεύσει.