Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

Οι 223 λέξεις που άλλαξαν τον κόσμο!

Ο ΔΙΑΝΟΗΤΗΣ ΘΑΝΟΣ, Ο ΤΕΜΠΕΛΧΑΝΑΣ ΜΑΡΞ, Ο ΜΗΤΡΟΓΛΟΥ ΚΑΙ Η ΥΠΕΡΑΞΙΑ

Γράφει ο BADDOG 

 «ΜΑΡΞΙΣΤΚΗ ΘΕΩΡΙΑ 

15 εκατομμύρια δίνει η Φούλαμ για τον Μήτρογλου. Ερώτηση προς μαρξιστές: ο Μήτρογλου είναι ένας εργαζόμενος έστω και υψηλά αμειβόμενος. Η Φούλαμ είναι η εργοδοσία, δηλαδή το κεφάλαιο. Πώς εκμεταλλεύεται την υπεραξία του Μήτρογλου; Ποια είναι ακριβώς η αξία του; Όσο διάστημα έμεινε στον Ολυμπιακό, ήταν ο Ολυμπιακός που εκμεταλλεύτηκε την υπεραξία του ή ο Μήτρογλου που εκμεταλλεύτηκε την υπεραξία του Ολυμπιακού που του έδωσε τη δυνατότητα μετά από δυο χρόνια αναπληρωματικός να παίξει στη βασική ενδεκάδα, να βγει στην Ευρώπη, και να τον προσέξουν οι Άγγλοι; +/- Δείτε τη συνέχεια

» Υ.Γ. Η μαρξιστική θεωρία βασίζεται σε μία ανύπαρκτη έννοια: της υπεραξίας. Για να ορίσεις, όμως, την υπεραξία πρέπει πρώτα να ορίσεις την αξία. Ο τρόπος που επιχειρεί ο Μαρξ στο Κεφάλαιο να ορίσει την έννοια της αξίας είναι παιδαριώδης. Δεν στέκει σε καμία κριτική, ακόμα κι όταν αναφερόμαστε στις εργασιακές συνθήκες της εποχής του, πόσω δε μάλλον στις σημερινές. Είναι απίστευτο ότι σ' ολόκληρο τον 20ο αιώνα, η ανθρωπότητα ταλανίστηκε και έφτασε στα όρια της αυτοεξολόθρευσης για μια νεύρωση ενός εξαθλιωμένου τεμπελχανά. Ο Μαρξ δεν εργάστηκε ποτέ, κι όταν πολύ γρήγορα έφαγε τα λεφτά της βαρώνης γυναίκας του, οδήγησε όλη την οικογένειά του στην απόλυτη μιζέρια: ζούσε με δανεικά και του είχαν κατασχέσει μέχρι και τα έπιπλα του σπιτιού του. Τέσσερα παιδιά του πέθαναν πριν από αυτόν και δύο κόρες που έζησαν μετά αυτοκτόνησαν». 

Τόδε γέγραπται επί φεϊσμπουκικού χρονολογίου Αθανασίου – Γλαύκου Τζημέρου (η ορθογραφία δική του). Κρίμα που διάφοροι παππούδες, από τον Έρικ Χομπσμπάουμ έως τον Νορμπέρτο Μπόμπιο, που ενώ έζησαν καμιά 95αριά χρόνια έκαστος και τσίμπλιασαν πάνω από στοίβες βιβλίων και σημειώσεων, έκλεισαν τα ματάκια τους χωρίς να διαβάσουν τις 223 λέξεις του Θάνου Τζήμερου.

Κρίμα που ζώντες τεμπελχανάδες και ζώσες τεμπελχανούδες, φιλόσοφοι και συγγραφείς, από τον Αλέν Μπαντιού έως τη Ναόμι Κλάιν, γράφουν τόσες ακαταλαβίστικες κουταμάρες και ούτε μια λέξη για τη στυγνή εκμετάλλευση του εφοπλιστή Μαρινάκη από τον αδίστακτο Κώστα - παιδί μίας οικογένειας γκασταρμπάιτερ της Γερμανίας.

Κρίμα που ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος, αν και διακόνησε με την ιδιαίτερη γραφή του το πολιτικό σινεμά, δεν σκηνοθέτησε ούτε ένα πλάνο με τον κάγκουρα Μήτρογλου να χάνεται με σηκωμένο το γιακά στη λονδρέζικη ομίχλη και τον Θάνο από την άλλη να σημαδεύει τον Μαρξ με τη σφεντόνα (με το «Υ» της σφεντόνας να συμβολίζει το αρχίγραμμα της υπεραξίας!...).

Κρίμα, τέλος, που «Το Κεφάλαιο» του τεμπελχανά Καρλ Μαρξ αποτελεί, λέει, παγκοσμίως το δεύτερο πιο πολυδιαβασμένο βιβλίο μετά από τη Βίβλο, περισσότερο διαβασμένο και από τις μπροσούρες της «δημιουργία, ξανά». Που όσο να’ ναι, κάνει για τίτλος βιβλίου, περισσότερο απ’ ό,τι για κόμματος…

Ποτέ δεν είναι αργά, όμως, για τον διανοητή Θάνο. Κάποτε, ο μακαρίτης Ρένος Αποστολίδης είχε βγάλει το βιβλίο «Όλα όσα γνωρίζουν οι Νεοέλληνες για τους Αρχαίους Ελληνες», με 240 λευκές σελίδες! Ετσι, ο Θάνος, που εξυπακούεται ότι δεν είναι τεμπελχανάς, μπορεί κάλλιστα να βγάλει βιβλίο με (αυτές τις) 223 λέξεις. Τόσο ιδρώτα έχυσε για να τις βάλει στη σειρά…

Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

Ο Ψυχάρης, ο Τσίπρας και η απόλυτη σύγχυση

Ότι συνέφαγε το ζεύγος Τσίπρα με το ζεύγος Ψυχάρη γράφτηκε αλλά διαψεύστηκε. Ότι ο Μανώλης Γλέζος μίλησε για συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τη ΝΔ, αν η τελευταία εγκαταλείψει την πολιτική που ακολουθεί, χαρακτηρίστηκε με διευκρινιστική ανακοίνωση ως «ειρωνεία». Αλήθειες και ψέματα έχουν μπει στο πλυντήριο και έγιναν όλα ροζ.
Όσο πλησιάζουν οι εκλογές – ευρωκοινοβουλευτικές, δημοτικές, εθνικές – κάποιοι θολώνουν τον τοπίο, συχνά με την αρωγή της αξιωματικής αντιπολίτευσης που άλλοτε πατάει τα κορδόνια της και άλλοτε χτυπάει μια στο καρφί και μια στο δάχτυλο.
Θολωμένοι, μπερδεμένοι, βραχυκυκλωμένοι και οι πολίτες, δηλώνουν σε ποσοστό 58% ότι επιθυμούν συγκυβέρνηση Δεξιάς και Αριστεράς. Την ίδια ώρα οι 58 παλαιοκομματικοί, παλαιοπολιτικοί και νεοναυαγοί (συμμέτοχοι οι περισσσότεροι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στο κατάντημά μας), μιλούν για το «νέο» που φέρνουν, γεμάτο μούχλα, στην πολιτική ζωή. Η απόλυτη σύγχυση! Εν πολλοίς ηθελημένη... 

H ταβέρνα της Τασίας

Πολύ καλά έπραξαν κι έσπευσαν στη σεισμόπληκτη Κεφαλλονιά, πρώτα ο Τέρενς Κουίκ και κατόπιν Αντώνης Σαμαράς. Κάποιος πρέπει να ενημερώσει τους νοικοκυραίους των Βορείων Προαστίων αν έπαθε κάτι η διάσημη ψαροταβέρνα της Τασίας στο Φισκάρδο! Τόσες μέρες ζουν με την αγωνία οι άνθρωποι

Νίκος Σαρίδης (από το facebook)

Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2014

Φακ!

Οι επίσημες καταθέσεις στο λιμεναρχείο από τους ναυαγούς του Φαρκακονησιού είναι καλοσιδερωμένες, στεγνές, εξαγνιστικές και καθόλου όμοιες με τις πρώτες δηλώσεις των δυστυχισμένων. Είναι όμοιες μεταξύ τους. Σαν με καρμπόν. Σαν copy paste. Κάποιοι, δηλώνουν ομόφωνα, έπεσαν στη θάλασσα, μετακινήθηκαν όλοι μαζί από τη μια πλευρά του σκάφους για να δουν και έγινε το κακό. Αλλά στο μυαλό έχουν μείνει οι πρώτες δραματικές περιγραφές. «Mας κλωτσούσαν και φώναζαν "φακ γιου μαλάκα"». +/- Δείτε τη συνέχεια

Και ακόμα:

«Για να σωθούμε, προσπαθούσαμε να ανέβουμε στο σκάφος του Λιμενικού. Οι λιμενικοί, μας κλοτσάγανε για να πέσουμε και πάλι στη θάλασσα. Βλέπαμε μπροστά μας μες τη θάλασσα τα παιδιά μας να πνίγονται και να κουνάνε πάνω-κάτω τα χέρια για να σωθούν, και δεν μπορούσε να τα βοηθήσει κανείς. Ενας Σύρος προσπάθησε μ’ένα κοντάρι να σώσει ένα παιδί που πνιγόταν. Ο λιμενικός τον κλότσησε για να τον εμποδίσει. Οι γυναίκες που πνίγονταν φώναζαν βοήθεια και οι λιμενικοί τους φώναζαν ‘‘φακ γιου, φακ γιου’’, και δεν έκαναν τίποτα. Μια γυναίκα τη βοηθήσαμε να ανεβεί στο σκάφος, την έπιασαν από τα μαλλιά και την πέταξαν στην άλλη άκρη, το ίδιο και το μωρό που είχε μαζί. Η κόρη ενός δεν είχε μάθει ακόμα να λέει μαμά και μπαμπά. Φώναζε, δεν την έσωσε κανένας. Έβλεπα τη γυναίκα και το παιδί του φίλου μου στη θάλασσα ότι πνίγονται. Έβγαλα τα ρούχα μου και ζητούσα σωσίβιο για να πέσω να τους σώσω. ‘‘Φακ γιου’’ μου έλεγαν. ‘‘Σκοτώστε με κι εμένα, σκοτώστε με’’ τους έλεγα. Άλλοι ήθελαν να πέσουν στη θάλασσα να πεθάνουν με τους δικούς τους. Τους εμποδίσαμε. Ο ένας που φαινόταν αρχηγός μας έλεγε πως άμα πούμε τίποτα, θα μας σκοτώσουν όλους». 

Αυτή είναι μια από τις περιγραφές. Τόση φαντασία; Δύσκολο να το πιστέψω. Και δύσκολο να νιώσω – να νιώσουμε όλοι εμείς – τη δυστυχία αυτών των ανθρώπων. Και αυτών που επέζησαν και εκείνων που δεν ήρθαν ποτέ για να μας αφήσουν να κοιμόμαστε ήσυχοι, όπως λέει σαρκαστικά το σκίτσο στην αρχή του θέματος.

Φακ!

Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2014

Επαναστάτες ομογάλακτοι μνημονιακοί στη Μάχη του Γάλακτος και ο Ελ Σιντ

Η επαναστατικότητα του ΠΑΣΟΚ χτυπάει πάλι κόκκινο! Η Μάχη του Γάλακτος μαίνεται και το ΠΑΣΟΚ αντιπαλεύει τους ομογάλακτους μνημονιακούς εταίρους για να μην περάσει η επέκταση της ημερομηνίας λήξης στο παστεριωμένο. Τώρα που έσφιξαν τα γάλατα με τις σφυγμομετρήσεις, το Κίνημα πρέπει να κινηθεί, να αντισταθεί και να σταθεί πλάι στον πολίτη. Ο ίδιος ο Μεγάλος Τιμονιέρης του Κινήματος Ευάγγελος Βενιζέλος μπήκε στα χαρακώματα και «επαναβεβαίωσε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο την πλήρη αντίθεση του». Ήταν καίριο χτύπημα στην προσπάθεια του υπουργού Ανάπτυξης να περάσει το μέτρο. Ο τελευταίος καταφεύγει στην τρόικα η οποία «φέρεται να επιμένει στην υιοθέτηση των όσων αναφέρει η κόστους 900.000 ευρώ έκθεση του ΟΟΣΑ», που ανάμεσα σε άλλα «προτείνει να παράγεται γιαούρτι από γάλα σκόνη και το ελαιόλαδο να αναμειγνύεται με σπορέλαια»! +/- Δείτε τη συνέχεια

Την ίδια ώρα ο Ελ Σιντ της μνημονιακής παράταξης, ο Άδωνις Γεωργιάδης, βάλλει επίσης κατά του άλλου μέτρου που θα μας κάνει πιο Ευρωπαίους από όσο είμαστε: να διατίθενται δηλαδή μη συνταγογραφούμενα φάρμακα στα ράφια των σούπερ μάρκετ. Πρόκειται για μια τεράστια κίνηση αντίστασης, για μια αντιμνημονιακή απρόσμενη μετάλλαξη που ήρθε λίγες μέρες μετά την ανάδειξή του ως πλέον αντιπαθούς πολιτικού (πιθανόν και πολίτη!) στη Β΄ Περιφέρεια με ποσοστό πάνω από 72%!

Οι πολιτικοί μας αφού έβαλαν στις ράγες της επίλυσης το πρόβλημα των μισθών, των συντάξεων, της ανεργίας, της πείνας, των δανείων, του χρέους, των απολύσεων, των αστέγων, των αυτοκτονιών και της διαφθοράς προσπαθούν να λύσουν με τον πιο μαχητικό τρόπο που τους χαρακτηρίζει εδώ και μια τετραετία, το ζωτικής σημασίας θέμα αν το γάλα πρέπει να πωλείται τρεις, πέντε ή επτά μέρες μετά τη παστερίωση του και αν θα βρίσκουμε ασπιρίνες πλάι στις φέτα και στο ξίδι του σούπερ μάρκετ.

Το επόμενο θέμα με το οποίο θα ασχοληθούν, θα είναι να απαντήσουν στο παλιό, προαιώνιο φιλοσοφικό ερώτημα που ταλανίζει την Οικουμένη: πόσοι άγγελοι χωρούν στο κεφάλι μιας καρφίτσας. Εδώ σε θέλω Άδωνη!

Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2014

Τα αφεντικά των αφεντικών

Πριν λίγο καιρό συνεργάτης της εφημερίδας ζήτησε την άδεια από τον υπεύθυνο επικοινωνίας (ή κάτι τέτοιο) μικρομεσαίας ΠΑΕ για συνέντευξη συγκεκριμένου ποδοσφαιριστή. Δεν του την αρνήθηκε αλλά ούτε την ενέκρινε αυτοστιγμεί. Την άλλη μέρα τηλεφώνησε στον συνεργάτη μέλος του συνδέσμου φιλάθλων της ίδιας ομάδας. Κανονική ανάκριση με ευθείες ή πλάγιες ερωτήσεις! Τι πρεσβεύει η εφημερίδα, αν ανήκει σε κάποιον αφανή μεγαλοεκδότη, αν έχει σχέση με ομάδες, φανέλες, συμφέροντα. Ο τύπος πήρε δυο απανωτά «όχι».
- ΟΧΙ, είναι η απάντηση σε όσα ρωτάς.
- ΟΧΙ, δεν χρειάζεται (πες τους) να πάρουμε καμιά συνέντευξη. Τώρα δεν θέλουμε. +/- Δείτε τη συνέχεια

Θυμήθηκα το περιστατικό βλέποντας το ρόλο που έπαιξαν οι οργανωμένοι της Ξάνθης στο θέμα με τους δυο νεαρούς ποδοσφαιριστές της ομάδας. Οι Xanthifans ήταν αυτοί που εντόπισαν τη «μιαρή» φωτογραφία στο διαδίκτυο, αυτοί που κίνησαν το θέμα, αυτοί που επέπληξαν πρώτοι τους νεαρούς και αυτοί που σύστησαν – εμμέσως αλλά σαφέστατα – στη διοίκηση να τους συνετίσει.

Η ίδια η διοίκηση (και τα όποιο δίκιο έχει στην ιστορία) έμεινε πίσω από τα γεγονότα και πέρασε πολύς χρόνος για να αντιδράσει. Χθες μάλιστα αναβίωσε μια παλιά της συνήθεια: δημοσιοποίησε την προχθεσινή αργοπορημένη ανακοίνωσή της με ολοσέλιδη πληρωμένη καταχώριση σε εφημερίδες.

Καταλαβαίνω – ή τουλάχιστον προσπαθώ – τις ευαισθησίες της τοπικής κοινωνίας σε «θέμα καρδιάς» ως προς τα συλλογικά της αισθήματα. Αλλά το σημερινό θέμα αφορά στον ρόλο κάποιων οργανωμένων και στην παρεμβατικότητά τους στους συλλόγους. Δεν αναφέρομαι στους Xanthifans – μάλλον δεν αναφέρομαι κυρίως σε αυτούς. Αφορμή παίρνω από τη δική τους παρέμβαση για να γράψω δυο λόγια για τα οπαδικά τσιφλίκια που έχουν στήσει οι συνήθως ολιγομελείς σκληροί πυρήνες (οι διοικήσεις τους κυρίως) των οργανωμένων οπαδών. Και που σε πολλές περιπτώσεις συμπεριφέρονται ως αφεντικά των αφεντικών. Ελέγχουν, συνδιαλλέγονται με προέδρους και συχνά δεν λαμβάνονται αποφάσεις χωρίς τη δική τους (τουλάχιστον) συμβουλή. Ενίοτε υποκαθιστούν τις διοικήσεις με ανακοινώσεις που απαιτούν, συστήνουν και απειλούν. Ακόμα και για εκλογικά «μαθήματα» σε πολιτικούς. Λες και έλειψαν τα άλλα προβλήματα του κόσμου (του πολύ κόσμου και όχι του μικρού πυρήνα των οπαδών), που θα καθορίσουν ποιους θα ψηφίσουν και ποιους θα μαυρίσουν.

Διον. Βραϊμάκης 

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Παρασκευής)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ: 

Ξάνθη 1: Περί σεβασμού στη φανέλα... 

Ξάνθη 2: Τη βρήκανε μικρή, αλλά τα 'θελε κι αυτή

Ακάθεκτος στα παραμύθια του ο Γιώργος

Ο Γιώργος Παπανδρέου εξακολουθεί να «πουλάει» επειδή κατέστρεψε μια χώρα. Δίνει διαλέξεις, συμβουλές, μαθήματα και εισπράττει θαυμασμό και, κυρίως, λεφτά. Τώρα αρχίζει συνεργασία με τη νέα ιστοσελίδα της Αριάνα Χάφινγκτον, το ΤheWorldPost, όπου σε ένα καλλιτεχνικό ασπρόμαυρο βίντεο αναπτύσσει την άποψη του για την ενωμένη Ευρώπη, το όραμά του για τον κόσμο, την Ευρώπη, την πράσινη ανάπτυξη αλλά και για το πρόβλημα της ανεργίας. +/- Δείτε τη συνέχεια

Ενωμένη Ευρώπη, όραμα, λύσεις για τη ανεργία και… πράσινο ανάπτυξη. Το παραμύθι που παρέσυρε πρώτα τους Έλληνες και μετά τη Ελλάδα, ανακυκλωμένο. Το πιο εξαγώγιμο ελληνικό προϊόν είναι το παραμύθι του Γ.Π. Και η δήθεν αυθεντία του.

Οι πέραν των συνόρων φίλοι του ανταποδίδουν την εκδούλευση που έκανε να δέσει χειροπόδαρα μια χώρα και έναν λαό, παραδίδοντάς τον στους «έξω από εδώ» ή στους… εξαποδό. Και του προσφέρουν δουλειά, λεφτά και άμβωνα για να αναπτύσσει τις θεωρίες καταστροφής σε περιτύλιγμα σωτηρίας.

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014

Ξάνθη 2: Τη βρήκανε μικρή, αλλά τα 'θελε κι αυτή

ΟΤΑΝ ΠΑΝΤΡΕΥΕΣΑΙ ΣΤΟ ΜΠΟΥΦΕ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΣΟΥ ΔΕΝ ΒΑΖΕΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΗΝ ΣΟΥ.

Του ΝΙΚΟΥ ΣΑΡΙΔΗ (από τo SportDay.gr)

Ξαφνικά, με όλη αυτή την απίστευτη ιστορία των δύο ποδοσφαιριστών της ομάδας Κ-20 της Ξάνθης, ο θρακιώτικος σύλλογος βρέθηκε στη μέση μίας αρένας, υποχρεωμένος ν’ αντιμετωπίσει τα θηρία: πανελλήνιας εμβέλειας ΜΜΕ με υπολογίσιμους οpinion leaders, συν όλο το τσουνάμι του ιντερνετικού αναθέματος, που όταν ξεσπά, σε παίρνει και σε σηκώνει. Είναι ορθολογικό, όμως, το σχήμα «άσπιλα κι άμωμα πιτσιρίκια – σαδιστής Πανόπουλος»; Ή μήπως πρέπει να (προσπαθήσουμε να) το υπερβούμε; Κατ’ αρχάς, υπάρχουν τρεις εμπλεκόμενα μέρη: οι ίδιοι οι παίκτες (Στέλιος Λάσπατζης, Γιάννης Παρασκευάς), οι οργανωμένοι οπαδοί («Xanthifans»), η ΠΑΕ. Οπότε, ας προσπαθήσουμε με βάση αυτά να βάλουμε το τρένο σε μία ράγα: +/- Δείτε τη συνέχεια

ΠΑΙΚΤΕΣ. Η ζωή έχει τις συμβάσεις της. Όταν παντρεύεσαι, επάνω στον μπουφέ του σπιτιού που ανοίγεις, δεν τοποθετείς κορνίζες με φωτογραφίες με τις πρώην σου. Ωσαύτως, όταν μπαίνεις στο «κόλπο» του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, έστω ως δυνάμει επαγγελματίας, δεν μοστράρεις άλλες αγάπες. Είναι προσχηματικό ότι οι δύο ποδοσφαιριστές φωτογραφήθηκαν με τον Ντάνιελ Πράνιτς επειδή απλώς πρόκειται περί διεθνούς προσωπικότητας. Τρίχες! Το προφίλ του Λάσπατζη στο facebook βρίθει παναθηναϊκοφροσύνης. Φωτογραφίες από το κλαμπ της θύρας 13 στη Χρυσούπολη Καβάλας, τριφύλλια κλπ. Επίσης, τα «παιδάκια», είναι 20 και 19 ετών, ας μην το ξεχνάμε. Ψηφίζουν, βγάζουν κυβέρνηση, άρα πρέπει να τους διακρίνει κι ένα μίνιμουμ υπευθυνότητας. Το νεαρό της ηλικίας αποτελεί ελαφρυντικό, όχι τεκμήριο απαλλαγής. Να μη μας διαφεύγει ακόμη ότι πολλοί συνομήλικοί τους, όλων των ομάδων, παίζουν την τελευταία διετία στη Super League, κάποιοι μάλιστα έχουν εισπράξει τα επίχειρα της εξωαγωνιστικής τους επιπολαιότητας…

ΟΠΑΔΟΙ. Για να τους κατανοήσεις πρέπει να έχεις μία επαφή με τον μικρόκοσμο της Ξάνθης. Πρόκειται για μία πόλη περίπου 50.000 κατοίκων, όπου ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού είναι μέτοικοι, από τη Θεσσαλονίκη και άλλες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας, κυρίως,. Εκπαιδευτικοί, στρατιωτικοί, λοιποί δημόσιοι υπάλληλα, γαμπροί στην περιοχή. Αλλά και πολλοί αυτόχθονες είναι ΠΑΟΚτσήδες, Ολυμπιακοί, Παναθηναϊκοί, ΑΕΚτσήδες, Αρειανοί και ολίγον ή και καθόλου Ξάνθη. Επίσης, για να περιγράψουμε την εικόνα με τη γλώσσα της πραγματικότητας και ότι της επίσημης διπλωματίας, συνυπάρχουν και οι «τρικολόρ». Μία περιδιάβαση στο facebook, αυτό το πεδίο του… διαβόλου που κλείνει και τα καλύτερα σπίτια, θα δείξει τον… Χασάν ή τον Αλή που είναι ΠΑΟΚ, Φενερμπαχτσέ και Ξάνθη, ή Ολυμπιακός, Ξάνθη και Γαλατασαράι! Σε όλο αυτό το μωσαϊκό, οι «only Skoda» (ή πρωτίστως Ξάνθη και δευτερευόντως οτιδήποτε άλλο) δεν αποτελούν τις ψηφίδες του κυρίαρχου κομματιού. Και είναι σε μία μόνιμη ποδοσφαιρική αντιπαράθεση –στις παρέες και στο διαδίκτυο- με τους άλλους. Τους πείραξε, συνεπώς, η φωτογραφία με τον Πράνιτς. Κι επειδή οπαδοί είναι, το θυμικό προέχει στις επιλογές τους. Και καλύτερα σ’ έναν σύνδεσμο οπαδών να δεσπόζει το συναίσθημα, παρά η ιδιοτέλεια….

(Το άρθρο δημοσιεύεται στο SportDay.gr. Διαβάστε το ολόκληρο εδώ)

Ξάνθη 1: Περί σεβασμού στη φανέλα...

ΔΙΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΟΤΙ Η ΦΑΣΑΡΙΑ ΕΓΙΝΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙ Ο ΦΙΛΑΘΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΞΑΝΘΗΣ 

Του ΔΙΟΝ. ΒΡΑΪΜΑΚΗ (από τη Live Sport)

Ξάνθη μπέρδεψε και ανακάτεψε την υπόθεση με τους δυο «επίορκους» νεαρούς τών ποδοσφαιρικών ακαδημιών. Καταρχάς το θέμα άνοιξε με ανακοίνωση του συνδέσμου φιλάθλων που κινήθηκε ανάμεσα στη διακριτικότητα (να μην αναφέρει ονόματα) και στην αοριστολογία: «…οι νεαροί παίκτες της Κ-20 και των ακαδημιών, να μάθουν ότι ανήκουν σε μια μεγάλη ομάδα την Ξ Α Ν Θ Η και είναι τιμή τους αυτό και θα πρέπει να το σέβονται». Η αμέσως επόμενη παράγραφος ήταν προτρεπτική για ό,τι ακολούθησε: +/- Δείτε τη συνέχεια

«Οι προπονητές τους και οι διοικούντες καλό θα είναι να τους το μάθουν». Στη διοίκηση πήρε ελάχιστο χρόνο να ανταποκριθεί στη σύσταση και «να τους το μάθει», χρησιμοποιώντας για τους δυο νεαρούς τη μέθοδο πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι. Η επίσημη αιτιολογία ήταν ότι οι παίκτες ανέβασαν στο διαδίκτυο φωτογραφία τους μαζί με τον Πράνιτς. Πολύ λίγο – και παράλογο – για να τους καταδικάσεις!

Τότε κανείς δεν μίλησε για φωτογραφίες με πράσινα κασκόλ που είχαν αναρτηθεί παλιότερα και για ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ συστάσεις. Ακόμα και η επεξηγηματική ανακοίνωση της ΠΑΕ που ακολούθησε αναφερόταν σε γενικές παρατηρήσεις προς τους παίκτες των ακαδημιών να μην διαδίδουν τα φίλαθλα αισθήματά τους «κατά βάση προς τις ομάδες Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ και Άρη». Τα περί επανειλημμένων προσωπικών προειδοποιήσεων βγήκαν αργότερα σε συνέντευξη του προέδρου της ΠΑΕ Άρη Πιαλόγλου (δεξιά στη φωτογραφία), προφανώς για να αιτιολογηθεί το «κόβει κεφάλι».

Επειδή η Ξάνθη ξέρει καλά να χειρίζεται τα μίντια (κάποτε πλήρωνε αδρά γι’ αυτό με ολοσέλιδες καταχωρίσεις) προσωπικά διαισθάνομαι ότι η φασαρία έγινε για να ακούσει περισσότερο ο κόσμος τής Ξάνθης και λιγότερο οι νεαροί ποδοσφαιριστές της. Άλλωστε η ανακοίνωση το έλεγε καθαρά: «Έχουμε ‘‘καταντήσει’’ τα τελευταία χρόνια η πλειονότητα των φίλων μας να είναι πρώτα Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, ΠΑΟΚ, Άρης, ΑΕΚ και μετά Ξάνθη»…

Κατά τα άλλα, για τα περί οφειλόμενου σεβασμού των νεαρών στην ιστορία και στη φανέλα τής Ξάνθης, ας θυμηθούμε ότι όταν η σημερινή ιδιοκτησία ανέλαβε την ομάδα άλλαξε με μιας το χρώμα αυτής της φανέλας, παρά τις έντονες αντιδράσεις τών φιλάθλων. Οι οποίοι αφρίζει, ξαφρίζει, το έφαγαν το σαπούνι

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Πέμπτης).

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

Φώτης, ο ναυαγοσώστης

Ο Φώτης Κουβέλης έσωσε το μνημόνιο, έσωσε τον Βενιζέλο, έσωσε την κυβέρνηση και εδώ και μερικούς μήνες επιχειρεί να σώσει έναν από τους πιονέρους της εφαρμογής του «Νόμου της Τρόικας», τον Ανδρέα Λοβέρδο. Όχι, βέβαια, πως δεν υπάρχει και υστερόβουλη διάθεση πίσω από το σωσίβιο που έριξε στον άνθρωπο που άρχισε την κατεδάφιση της Υγείας και έφτιαξε το γήπεδο για να παίζει μπάλα σήμερα ο Άδωνις των περικοπών. +/- Δείτε τη συνέχεια

Αχαλίνωτος ο υπουργός Υγείας που κόβει γιατρούς, νοσοκομειακές κλίνες και τώρα επιβάλλει πλαφόν  για τα συνταγογραφούμενα φάρμακα. Μέχρι 80% του μέσου όρου της αξίας των φαρμάκων που έχουν γράψει τους τελευταίους μήνες επιτρέπεται σε κάθε γιατρό να συνταγογραφήσει. Άσχετα αν η δουλειά τους έχει πολλαπλασιαστεί με τις απεργίες των γιατρών του ΙΚΑ. Όσοι προλάβουν παίρνουν συνταγές. Και όσοι περισσέψουν θα αρχίζουν το σαφάρι για να βρουν κάπου, σε κάποιο σημείο, έναν γιατρό που θα έχει ακόμα περιθώριο να συνταγογραφήσει.
Και μετά θα κλείσουν κι αυτοί το πλαφόν, θα τρέχουν οι άρρωστοι στο κυνήγι του φάρμακου, θα βρίσκουν κλειστές πόρτες και θα μένουν φαρμακευτικά ακάλυπτοι.Όσοι πρόλαβαν πρόλαβαν. Οι άλλοι ας τη βγάλουν χωρίς φάρμακα – κέρδος θα είναι για τα έσοδα του κράτους, για το πλεόνασμα.
Για όλα αυτά ο σοσιαλιστής Ανδρέας, ο συγκλίνων με τον κομμουνιστή Φώτη, δεν βγάζει μιλιά. Κιχ κατά του Γεωργιάδη από τον λαλίστατο όψιμο αντιμνημονιακό Λοβέρδο. Αλλά ο Κουβέλης δεν έχει πρόβλημα. Συνεργάζεται με το κομματίδιο του 1%. Για να το σώσει. Και να σωθεί και αυτός με τον Ψαριανό συναγωνιστή του.

Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2014

Nα κάνει τη γυμνόστηθη Αφροδίτη

Αφροδίτη Αλ Σαλέχ: «Αν βγει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, θα μεταναστεύω στο Παρίσι». Να πάει στο Λούβρο να κάνει τη γυμνόστηθη Αφροδίτη της... Χαριλάου Τρικούπη.

Νίκος Σαρίδης 
(από το facebook)

Όλο το ΠΑΣΟΚ στους αρραβώνες

Σε πολύ στενό κύκλο θα γίνουν οι αρραβώνες του γιου του Γ.Παπανδρέου στην Κρήτη. Το ζευγάρι, οι γονείς και όλοι οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ στο νησί.

Μανώλης Γρηγοράκης
(από το facebook)

Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2014

Γαία πυρί μιχθήτω!

Το ελληνικό πρωτάθλημα θέλει ηρεμία, αλλά δεν θα τη βρει. Το ναρκοπέδιο είναι στρωμένο, οι ναρκαλιευτές απολύθηκαν και νέοι ναρκοθέτες προβάλλουν στον ορίζοντα. Ο Ολυμπιακός του Μαρινάκη κάνει παιχνίδι μόνος. Δικό του το γήπεδό, δική του η μπάλα, δικά του και τα χαμόγελα. Αλλά ήδη έρχονται από πίσω, σαν τρέιλερ, να τα αμφισβητήσουν αυτοί που θέλουν να αλλάξουν τον χάρτη τής αυτοκρατορίας – και αν γίνεται εν μία νυκτί. +/- Δείτε τη συνέχεια

Η ατάκα του Δημήτρη Γιαννακόπουλου για «Νόμο του ΟΑΚΑ» είχε μπασκετικούς παραλήπτες αλλά ταυτόχρονο ήταν μια πρόβα για την πιθανότητα να γίνει και ποδοσφαιρικός ηγέτης. Για σκεφτείτε ένα τρίγωνο Μαρινάκη, Γιαννακόπουλου, Μαλισσανίδη. Γαία πυρί μιχθήτω! Και οι τρεις είναι από την πάστα εκείνη των ανθρώπων που δεν κωλώνουν – και για να το πω… καθωσπρεπικά: δεν ορρωδούν προ ουδενός.

Ο Μαρινάκης τα λέει χοντρά, τα λέει μέτρια, κάποιες φορές πετάει και το νόμο μπροστά με αγωγές, μηνύσεις και εξώδικα. Αλλά και οι άλλοι είναι «παιδιά της πιάτσας». Μηδέ του Σαββίδη εξαιρουμένου που πληρώνει και μαθαίνει. Από την άλλη ο Μελισσανίδης έρχεται καβάλα στο άλογο. Ξέρει ότι η ΑΕΚ αδικήθηκε και από δικούς της και από τους «άλλους». Προς το παρόν τον ενδιαφέρουν μόνο οι «άλλοι». Η προηγούμενη θητεία του στο ποδόσφαιρο – που δεν ήταν και τόσο ισχυρός οικονομικά όσο σήμερα – δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για δυναμικές αντιδράσεις, στα όρια του χοντρού τσαμπουκά, όποτε χρειαστεί.

Είναι από τους ανθρώπους που επίσης τα λέει φόρα παρτίδα – και πετάει την τελευταία λέξη πρώτη. Τον περασμένο Σεπτέμβρη έστειλε το μήνυμα: «Αυτά που ξέρουν να τα ξεχάσουν». Και ακολούθησε το στόλισμα με αναφορές σε… φουρό που φοράνε, σε καταστροφείς του ποδοσφαίρου, σε αλβανικά περιττώματα κλπ. Οι σκηνές από το μέλλον, το όχι πολύ μακρινό, προϊδεάζουν για κόντρα χωρίς έλεος. Δεν θέλω να τη σκέφτομαι αλλά πρέπει. Είπαμε: θα επιχειρηθεί η αλλαγή του χάρτη στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Και αυτό, δυστυχώς, δεν γίνεται με συζητήσεις σε στρογγυλά τραπέζια, με τσάγια καφέδες, σουαρέ και καλή θέληση. Η οποία από χρόνια είναι είδος εν ανεπαρκεία.

Διον. Βραϊμάκης

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport του Σαββάτου)

Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2014

Ο βιονικός ασθενής θα ζει χωρίς φάρμακα, προσαρμοζόμαστε!

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΡΟΣΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΟΠΩΣ Η ΠΟΛΙΚΗ ΑΡΚΟΥΔΑ ΣΟΥΣ ΠΑΓΟΥΣ

Η απεργία των γιατρών του ΕΟΠΥΥ συνεχίζεται ώς τις 24 Ιανουαρίου, και βλέπουμε. Το πρόβλημα για τους ασθενείς νομίζουμε ότι μεγαλώνει, αλλά συμβαίνει το αντίθετο. Γιατί ο Έλληνας ασθενής έχει μεταλλαχθεί, προσαρμόζεται στις περιβαλλοντικές συνθήκες – όπως προσαρμόστηκε η πολική αρκούδα με την πάραδο του χρόνου στο περιβάλλον των πάγων. Και όπως μεταλλάχθηκε στους παγωμένους ωκεανούς το ψάρι που έχει στο αίμα του – το έδειξαν έρευνες – αντιψυκτικό! +/- Δείτε τη συνέχεια

Ο Έλληνας ασθενής στον πνιγηρό μιασματικό αιώνα του Λοβέρδου και του Γεωργιάδη άρχισε να αντέχει με λιγότερα φάρμακα, με φτηνότερα φάρμακα, χωρίς δωρεάν ιατρικές επισκέψεις, δίχως νοσοκομεία πλήρως εξοπλισμένα, με απεργούντες γιατρούς, απεργούντα φαρμακεία, δίχως λεφτά να αγοράσει τα χρειώδη – και εντέλει έμαθε να ζει ΚΑΙ χωρίς φάρμακα.

Να ζει, τρόπος του λέγειν. Κάποιες απώλειες υπάρχουν και καταγράφονται στα ληξιαρχεία ως παράπλευρες. Αλλά στην ουσία είναι αμελητέες μπροστά στον μεγάλο στόχο Διώξτε όποιους θέλετε, κάντε όσες απεργίες θέλετε, ανεβάστε τα φάρμακα, τη συμμετοχή, τα νοσήλια, τους αριθμούς των ανασφάλιστων όσο θέλετε. Ο Έλληνας ασθενής θα συνεχίσει την πορεία προς την αυτοτέλεια, θα κατακτήσει την ανεξαρτησία από κάθε Ανδρέα και κάθε Άδωνη.

Ο Έλληνας ασθενής εξελίσσεται, προσαρμόζεται και θα φτάσει στον μεγάλο στόχο: στον βιονικό άνθρωπο. Όσοι και αν χαθούν ως τότε, αυτός θα νικήσει…

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Η ιστορία ενός τίτλου σε ένα συγκλονιστικό κείμενο

Στο τέλος τού άρθρου τής Χριστίνας (δείτε το εδώ), που είναι το πιο ενδιαφέρον, το πιο καλογραμμένο και το πιο σημαντικό κείμενο από όσα έχουν αναρτηθεί σε αυτό το μπλογκ (φυσικά, και όχι μόνο), προσθέσαμε την παρακάτω σημείωση:

Σημείωση-προσθήκη που έγινε στις 15 Ιανουαρίου 2014: Αρχικά η αναδημοσίευση του άρθρου έγινε με τίτλο «Η Χριστίνα δεν νίκησε…». Ήταν λάθος. Λάθος που μας επισημάνθηκα και σε σχόλιο του άρθρου και σε προφορικές συζητήσεις, αλλά και σε ανταλλαγή απόψεων με αγαπημένα πρόσωπα της Χριστίνας. «Η Χριστίνα ΝΙΚΗΣΕ. Άλλαξε ζωές, στιγμάτισε όμορφα ανθρώπους, έμαθε στους νεότερους, άνοιξε τα μυαλά των γηραιοτέρων. Άφησε στίγμα που θα ζήλευαν πολλοί», αναφερόταν σε ένα από τα μηνύματα που πήραμε. Πειστήκαμε πολύ πριν από τη σημερινή επανόρθωση ότι ο τίτλος θα έπρεπε να είναι διαφορετικός. Αλλά προβληματιστήκαμε, επίσης πολύ πριν, αν πρέπει να αλλάξουμε τον τίτλο ενός κειμένου που το διάβασαν μέσα σε μια-δυο μέρες χιλιάδες αναγνώστες και στο οποίο οι διαδικτυακές επισκέψεις συνεχίζονται. Τελικά επιλέξαμε την αλλαγή. Για να μείνει στη διαδικτυακή… αιωνιότητα σωστά τιτλοφορημένο ένα κείμενο συγκλονιστικό, γεμάτο ελπίδα και βάλσαμο για τον Άνθρωπο. Ένα κείμενο-προσφορά που θα είναι πάντα συναρπαστικό, επίκαιρο και διαχρονικό. Και που τώρα έχει τίτλο «Η Χριστίνα ΝΙΚΗΣΕ».

Μια καθημερινή αφηγηματική συντροφιά

Αυτές τις μέρες, μόλις προχθές, τελείωσα την αφήγηση του μπαμπά σου στο «Παραμύθι της Ζωής μου». Το διάβαζα αργά. Μερικές σελίδες κάθε βράδυ στο κρεβάτι πριν με πάρει ο ύπνος. Ήταν συντροφιά! Τον έφερνα στο μυαλό μου και είχα την (ψευδ)αίσθηση ότι μου μιλούσε ο ίδιος. Με τον γνωστό ήρεμο τρόπο του και την ευθύτητά του να λέει ό,τι ακριβώς σκέφτεται χωρίς φτιασίδια. Τελείωσε το βιβλίο και έχασα τον βραδινό μου αφηγητή. Είναι ένα κενό... Γενικώς αυτοί που φεύγουν, οι αγαπημένοι, αφήνουν μεγαλύτερα κενά από τον χώρο που καταλάμβαναν όταν ήταν ανάμεσά μας. Χωρίς συχνά να καταλαβαίνουμε πόσο μεγάλος και πόσο ζωογόνος ήταν αυτός ο χώρος.

Δ.Β.

Σχόλιο σε ανάρτηση της φίλης Ζωής Ρηγοπούλου με το οποίο μας θύμιζε ότι σαν σημερα εφυγε από τον κόσμο των ζώντων ο Κώστας Ρηγόπουλος. Έγραφε η Ζωή: «Πριν 13 χρόνια σαν σήμερα ο μπαμπάς μου πέρασε απ' την άλλη μεριά και μ'άφησε να αναρωτιέμαι πού πάνε τόσες σκέψεις και τόσα συναισθήματα όταν χάνεται αυτός που τα κουβαλάει». 

Το «Μουντιάλ» της Καλλονής (και το… μπλε είδος που εξαφανίστηκε από τον φαληρικό όρμο)

Η ΠΑΕ Καλλονή τύποις δεν άλλαξε γεωμορφικό περιβάλλον. Σε Λεκανοπέδιο εδρεύει και σε Λεκανοπέδιο παίζει ως γηπεδούχος τις περισσότερες φορές. Είναι η Αθλητική Ένωση Λεκανοπεδίου Καλλονής. Θα μπορούσε να γίνει πρακτικά η Αθλητική Ένωση Λεκανοπεδίου Αττικής. Η Καλλονή είναι μια ομάδα που συνεχώς πετάει ταξιδεύοντας και κάνει ένα καλό πρωτάθλημα ερήμων των αυτοχθόνων οπαδών της. Με άλλα λόγια είναι μια ομάδα που πιθανόν αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο, με εξαίρεση τη βραζιλιάνικη Ιντερνασιονάλ που έβγαλε το τελευταίο πρωτάθλημα παίζοντας όλα τα εντός έδρας παιχνίδια εκατό χιλιόμετρα μακριά από τη βάση της. +/- Δείτε τη συνέχεια

Ομάδες-τσιγγάνες είχαμε, έχουμε και θα έχουμε πάντα. Ο Εθνικός λόγου χάρη, χρόνια είναι ανέστιος και εξωσμένος από το χώρο του. Ήταν ένα (μπλε…) είδος που ενδημούσε στον φαληρικό όρμο, εκτοπίστηκε, μεταλλάχθηκε σε… μανιάτικο σωματείο και τώρα τελεί υπό εξαφάνιση.

Αλλά ο Εθνικός δεν πήγε ποτέ να παίξει γύρω στα 180 μίλια μακριά από το χώρο που γεννήθηκε και ως ομάδα και ως αθλητική ιδέα. Η Καλλονή το κάνει! Και το κάνει αγόγγυστα, χωρίς να παραδίνεται στη μοίρα της που τη θέλει να υποβάλλεται στην ταλαιπωρία πάνω από 35 ταξιδιών πάει-έλα με το αεροπλάνο τη χρονιά, υπολογιζομένων και τον αγώνων τού κυπέλλου.

Έτσι ως τη λήξη της περιόδου θα έχει συμπληρώσει (αν δεν παραμένει στην Αθήνα για δυο συνεχή παιχνίδια) περισσότερες από 70 προσγειώσεις-απογειώσεις και καμιά σαρανταριά ώρες πτήσης. Δηλαδή πάει και γυρίζει στη Βραζιλία, σε ένα ιδιότυπο Μουντιάλ αντοχής!

Το πρόσφατο ελληνικό προηγούμενο ομάδας που έδωσε όλα τα εντός έδρας παιχνίδια της σε άλλη πόλη ήταν η Δόξα, πριν από δύο χρόνια. Αλλά δεν υπάρχει σύγκριση σε απόσταση, σε εξοικείωση με το περιβάλλον και σε αλλαγές γηπέδων. Η Δόξα έπαιζε στο Καυταντζόγλειο, ενώ η Καλλονή περιφέρεται από το ΟΑΚΑ στο «Βικελίδης», από το «Βικελίδης» στη Νέα Σμύρνη και από τη Νέα Σμύρνη ξανά στο ΟΑΚΑ. Και ενδιάμεσα ρίχνει καμιά προπόνηση στο βοηθητικό του Ολυμπιακού Σταδίου.

Παρόλα αυτά, βαθμολογικά είναι πιο πάνω από ομάδες με στέγη, θαλπωρή (των φίλων της) και… σπιτικό φαγητό. Αυτό πώς αλλιώς να λέγεται εκτός από άθλος;

Διον. Βραϊμάκης 

(Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην έκδοση της Live Sport της Τετάρτης. Η φωτογραφία είναι από τον κόλπο της Καλλονής. Τελείως αντιστικτική με το θέμα...)

Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

Στα χαρακώματα για τη «Μικρά Αγγλία»!

«-ΔΙΑΡΚΕΙ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΚΑΙ 40 ΛΕΠΤΑ», «-Ε, ΚΑΙ;», «-ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΑΩ Ο ΙΔΙΟΣ ΜΕ ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΣΤΗΝ ΑΝΔΡΟ ΣΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΔΥΟ ΩΡΕΣ;». ΕΝΑΣ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΥΣΥΖΗΤΗΜΕΝΗ ΤΑΙΝΙΑ. ΟΙ... ΦΟΥΚΑΡΙΑΡΕΣ ΝΥΦΕΣ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟ «ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ»

Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΣΑΡΙΔΗΣ 

-Αλήθεια, τη «Μικρά Αγγλία» την είδατε;
-Τσουρέκια μάς τα έκαναν με τη «Μικρά Αγγλία»! 
-Γιατί το λες; Εμείς λέμε να πάμε να τη δούμε...
-Να πάτε. Ό,τι υπάρχει σε φουκαριάρα νύφη, το 'χει κάνει ταινία ο Βούλγαρης! 
-Τι εννοείς;
-Στο «Προξενιό της Άννας» ήταν η Βαγενά, που έκανε την ψυχοκόρη και την είχαν προξενέψει σε κάποιον... Στις «Νύφες» ήταν η Βικτώρια Χαραλαμπίδου, η οποία σ' όλο το ταξίδι με το υπερωκεάνιο αγαπούσε τον Αμερικάνο, αλλά όταν έφτασε στα ξένα, παντρεύτηκε τον Έλληνα μετανάστη που της είχαν προξενέψει... Και στη «Μικρά Αγγλία» η τύπισσα αγαπούσε έναν, λέει, αλλά η δεσποτική μαμά της την πάντρεψε με άλλον... 
-Χαχαχα!... Το βιβλίο το έχεις διαβάσει;
-Άσε μας με το βιβλίο. Μπήκα προπαραμονή Πρωτοχρονιάς στον «Ιανό» και πρώτο τραπέζι πίστα είχαν μια στοίβα «μικρές αγγλίες»... Ξανάγινε μπεστ σέλερ, λόγω της ταινίας... η γνωστή ιστορία.! +/- Δείτε τη συνέχεια

-Ε, δεν το πήρες;

-Το έχω. Νομίζω ότι το είχε φέρει η... Από τα ελάχιστα λογοτεχνικά βιβλία που ενώ το έπιασα στα χέρια μου, το παράτησα από τις πρώτες σελίδες τριάντα - σαράντα σελίδες, άντε πενήντα... 

-Ναι; Η αλήθεια είναι ότι μου έχουν πει ότι είναι κάπως «μαύρο»...


-Δεν ξέρω αν είναι μαύρο, άσπρο, ή... πορτοκαλί, αλλά όταν είδα μία περίοδο καμιά εκατοπενηνταριά λέξεων χωρίς μία τελεία, είπα άσε μας, κουκλίτσα μου... Δολιχοδρομία... λαχάνιασμα, πώς το λένε... -Υπερβολικό μού ακούγεται...

-Μπορεί και να είχα κακοκεφιές, δεν λέω. Γι' αυτό και να το πήρα τόσο στραβά. Πού να θυμάμαι; Πάνε χρόνια... 

-Πάντως, η Καρυστιάνη είναι από τις καλύτερες συγγραφείς που έχουμε...

-Να την έχετε! Αν δεν μάθει να βάζει τελείες, εμένα να με ξεχάσετε!

-Μην έχεις προκατάληψη...

-Έχω και τέτοια, παιδιόθεν. Μου την δίνει, εξάλλου, που αυτή και ο άντρας της, ο Βούλγαρης, είχαν -δεν ξέρω αν έχουν ακόμη- κολλητηλίκια με το ζεύγος Καραμανλή - Νατάσας... 

-Πάντως, πρέπει να παραδεχθείς ότι ο Βούλγαρης είναι καλός σκηνοθέτης...

-Εντάξει, έχει ένα έργο πίσω του... Ψιλοντεφορμέ, όμως, τον κόβω τα τελευταία χρόνια... Την τελευταία του ταινία, την «Ψυχή βαθιά», την είδες; 

-Την είδα, δεν ήταν κακή...

-Ε, δεν της λες και καλή... Στο χρόνο και στον τόπο που αναφέρεται το φίλμ, οι αντάρτες παίζανε τα χασομέρια και τους έδειχνε σαν ομάδα που χάνει 3-0 στο 91' κι ακόμη ελπίζει... Βάλε και κάτι μα@@ίες, ότι ο καλός Παπάγος και οι καλοί Έλληνες στρατηγοί δεν ήθελαν οι Αμερικάνοι ρίξουν ναπάλμ... Αλλά έτσι είναι... Όποιος ανακατεύεται με την Ιστορία, τον τρών' οι κότες. Να μην πω για το «ψυχή βαθιά», ότι ουδέποτε ήταν μότο των αντρών του Δημοκρατικού Στρατού, αλλά του ΕΛΑΣ... 

-Πάντως, να πάτε να τη δείτε. Η «Μικρά Αγγλία», λέει, σε μεταφέρει στην Άνδρο μίας άλλης εποχής...

-Μόνο που διαρκεί, απ' ό,τι διάβασα, δύο ώρες και σαράντα λεπτά...

-Ε, και; -Και δεν πάω με το πλοίο ο ίδιος στην Ανδρο; Σε λιγότερο από δύο ώρες, το καράβι με μεταφέρει -απ' τη Ραφήνα- στην Άνδρο της σημερινής εποχής! Άκου δύο ώρες και σαράντα λεπτά, συν το διάλειμμα, συν..., συν... 

-Δεν σε πείθω με τίποτα...

-Είναι το ένστικτο, ρε παιδάκι μου, πώς να σ' το πω... Φοβάμαι ότι θα ζήσω κάναν «Τιτανικό» του Κάμερον. Που οι γυναίκες, κυρίως, είχαν συγκινηθεί στο «Αττικόν» κι εγώ περίμενα ν' ανάψουν τα φώτα, για να πάρω κι άλλο ποπ κορν! 

Δεν έχει σημασία ποιο από τα δύο πρόσωπα είμαι εγώ σε αυτόν τον (ντρεσαρισμένο και με μπόλικη σάλτσα) διάλογο «Ολυμπιακός» - «Παναθηναϊκός».
Καθένας (ή κανένας -εξαρτάται πόσοι θα το διαβάσουν) διαλέγει «ομάδα». Κι επιλέγει -συνεκτιμώντας, ασφαλώς, και τις γνώμες των κριτικών κινηματογράφου- αν θα πάει ή όχι να δει τη «Μικρά Αγγλία». Ή, εφόσον πήγε και την είδε, επιλέγει ποια «ομάδα» είχε δίκιο τελικά... Βοηθώντας έτσι και τους υπόλοιπους, τους αναποφάσιστους...

Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2014

«Σε ζηλεύω! Εσύ τουλάχιστον είσαι αληθινή Ελληνίδα, εγώ τι είμαι;»

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΒΡΑΔΥ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ, ΣΤΗ ΒΑΡΣΟΒΙΑ. «ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΥΠΗΡΧΕ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΕΥΧΗ: ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ» 

Γράφει η ΜΑΡΙΑ ΔΕΔΟΥΣΗ 

Μια μικρή ιστορία: Παραμονή πρωτοχρονιάς είμαι καλεσμένη σε ένα πάρτι στα περίχωρα της Βαρσοβίας. Μπαίνω στο σπίτι, κόσμος, μουσική, τα γνωστά, ακούω μια φωνή: «Γεια σου πατρίδα»... Ο Κώστας Κ. ετών 45+, ζει εδώ και μια δεκαετία στη Νέα Υόρκη («πρώτα στο Μανχάταν, τώρα στο Μπρούκλιν, μου αρέσει καλύτερα») με την Πολωνίδα σύζυγό του και τα δύο τους παιδιά. Ο Κώστας γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Στσέτσιν της βορειοδυτικής Πολωνίας, πρώην γερμανικο Στέτιν, εδάφη που η Γερμανία παραχώρησε αναγκαστικά στην Πολωνία μετά τον πόλεμο. Οι γονείς του, από την Κοζάνη, εκπατρίστηκαν μετά τον εμφύλιο. «Μας λες και πολιτικούς πρόσφυγες, μας λες και ό,τι θες, κανείς δεν ξέρει πόσοι ήταν στο σύνολο, εμείς ακούμε ότι ήταν πάνω από 100.000 άνθρωποι». +/- Δείτε τη συνέχεια

Μιλάει άπταιστα ελληνικά, όπως και ο οκτάχρονος γιος του, ο Φίλιππος. Δεν το διαπραγματεύεται να μην μιλούν τα παιδιά του ελληνικά. «Φίλιππε, έλα δω ρε. δεν σου αρέσουν τα ελληνικά βιβλία που διαβάζεις κάθε μέρα;» Ο Φίλιππος κατάξανθος και «διεθνής» απαντά με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Όχι, αλλά ξέρω. Όταν μεγαλώσω θα μου αρέσουν» και φεύγει να παίξει με τον ξάδελφό του, τον γιο του αδελφού του Κώστα. «Εκείνοι ζουν οικογενειακώς πολλά χρόνια στη Βραζιλία. Αλλά στο σπίτι μιλάνε ελληνικά». Τον ρωτάω σε ποια γλώσσα σκέφτεται. «Πολωνικά ή αγγλικά», απαντάει.

Μου μιλάει ακατάπαυστα για την Ελλάδα. Έχει έλθει μερικές φορές για διακοπές και για να δει τους δικούς του που επαναπατρίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του '80: «Στην αρχή ζορίστηκαν κάπως, τώρα είναι καλά...» Κάποια στιγμή μέσα στη βραδιά, μου λέει: «Σε ζηλεύω. Εσύ τουλάχιστον είσαι αληθινή Ελληνίδα. Εγώ τι είμαι; Όταν με ρωτούν από που είμαι, το μόνο που μου βγαίνει να πω μόλις ανοίγω το στόμα μου είναι Έλληνας. όμως δεν είμαι. Αισθάνομαι σαν σπίτι μου, σαν πατρίδα μου μια χώρα στην οποία δεν έχω ζήσει ποτέ...»

Στις 12 ακριβώς, πάνω στις σαμπάνιες και τα πυροτεχνήματα, με πλησιάζει για να μου ευχηθεί: «Στο σπίτι κάθε χρόνο τέτοια μέρα, η μοναδική ευχή που άκουγες ήταν: και του χρόνου στην πατρίδα», μου λέει. Λίγο αργότερα ζητάει από τον οικοδεσπότη να βάλει ελληνική μουσική και χορεύει ένα ζεϊμπέκικο. Τον κοιτούσα και σκεφτόμουν ότι έχει άδικο. Αυτός είναι πολύ πιο Έλληνας από μένα, έστω και άπατρις. Δεν νομίζω ότι έχω συναντήσει ποτέ στη ζωή μου άνθρωπο με τόση εσωτερική αγωνία για να «ανήκει». Όχι γενικώς, αλλά σ' αυτό που ο ίδιος έχει στο μυαλό του και στην καρδιά του όταν, πάντα με συγκίνηση, λέει τη λέξη «Έλληνας».

(Στην πρώτη φωτογραφία αρχείου Ελληνόπουλα, παιδιά πολιτικών προσφύγων. Στη δεύτερη, Βαρσοβία σήμερα)

Πέμπτη, 9 Ιανουαρίου 2014

Το γάβγισμα μιας κυνικής ατάκας και οι εντιμότατοι φίλοι (τους)

Το βράδυ διαβάζεις ότι συνελήφθησαν γνωστοί επιχειρηματίες και τραπεζικοί για παράνομα δάνεια και το πρωί που ξυπνάς η είδηση έχει ωριμάσει σαν καρπός που πέφτει από το δέντρο: βλέπεις ονόματα. Όλοι οι εντιμότατοι φίλοι μιας χώρας που έχει αλωθεί: πρώτα από τους μέσα, ύστερα από τους έξω. Τα τελευταία χρόνια οι λαφυραγωγοί θέλουν, λένε, κάθαρση. Και όλο περισσότερο πετάγονται βλαστάρια από το κοπρισμένο με σκάνδαλα χώμα – γι’ αυτό και τώρα είναι τόσο γόνιμο, τόσο παραγωγικό. +/- Δείτε τη συνέχεια
Ευθυγραμμισμένοι όλοι πίσω από τη μαντάμ Διαφθορά. Στοιχισμένοι, με το δεξί χέρι του ενός στην πλάτη του άλλου. Κατεύθυνση της παρέλασης ήταν το μεγάλο καζάνι της εύνοιας. Τρώνε χωρίς κουτάλα, με τα μούτρα χωμένα στη σούπα. 
Σήμερα κάποιοι ξερνάνε τα φαγωμένα. Μιλούν για μίζες που πήραν, για εκβιασμούς, για συναλλαγές και «δίνουν» άλλους διεφθαρμένους. Κάποιος γυρίζει και μερικά εκατομμύρια από τα κλεμμένα. Ψιλοπράγματα. Μονόλεπτα είναι μπροστά σε αυτά που έχουν φάει. Οι «μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου αποκαλύπτονται. Αλλά δεν είναι αυτοί που εννοούσε ο αντιπρόεδρος του μνημονίου εξαπολύοντας την κυνική ατάκα του. Τόσο κυνική που ακούς το γάβγισμά της. Ολοζώντανο.

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

Τα καραγκιοζιλίκια τού Διαμαντόπουλου

Δεν ξέρω αν ο Βαγγέλης Διαμαντόπουλος καταξιώθηκε και έγινε βουλευτής Καστοριάς για τους αγώνες του. Ξέρω ότι αφότου εξελέγη κάνει τόσο θόρυβο που μοιάζει να ψηφοθηρεί για τις επόμενες εκλογές, πως νοιάζεται να γίνεται θέμα στα κανάλια, πως πρώτα τον ενδιαφέρει η προβολή και ύστερα το μήνυμα στον λαό, για τον λαό, και όχι για τον εαυτό του. Αποκορύφωμα της τακτικής του τα καραγκιοζιλίκια – έτσι ακριβώς: καραγκιοζιλίκια – στο καρναβάλι της Καστοριάς. Πραγματικός καρνάβαλος, με κρύο χιούμορ και χωρίς κανέναν σεβασμό στις θρησκευτικές ευαισθησίες αυτών από τους οποίους το κόμμα του περιμένει τη στήριξη. Εκτός αν το ηλίθιο σόου που έκανε, το θεωρεί επαναστατική πράξη! Δεν θέλω πολύ από το να πιστέψω ότι ο Διαμαντόπουλος δεν δίνει δυάρα για το κόμμα και τους στόχους του. Ούτε και για τη ενότητά του. Μόνο η αφεντιά του τον καίει. Και δεν διστάζει να φτιάχνει κρυοπλάσματα σαν και αυτό της Καστοριάς.

Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2014

Η Χριστίνα ΝΙΚΗΣΕ! (*)

ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΕΛΠΙΔΑΣ, ΜΙΑ ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΠΟΝΟΥ, ΜΙΑ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΖΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ. ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΥΑΛΑ, ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ, ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Η Χριστίνα έχασε από τον καρκίνο. Μου φαίνεται περίεργο. Δεν μπορώ να το πιστέψω, γιατί στο άρθρο της που εμπιστεύτηκε στο μπλογκ τον Σεπτέμβριο του 2012, στις 14 του μήνα, είχε αποφασιστικότητα, πίστη, τρυφερότητα αλλά μαζί και απέραντη δύναμη. Είναι ό,τι καλύτερο έχει δημοσιευτεί σε αυτήν τη διαδικτυακή γωνιά για σκέψεις, απόψεις, κριτικές.

«Έχω να γελάσω με την καρδιά μου. Έχω να μυρίσω μωρουδίστικα κεφάλια. Έχω να πηδήξω στη θάλασσα από έναν ψηλό βράχο και να φοβάμαι. Έχω να σβήσω κεράκια. Να χορέψω ένα τραγούδι που ακόμα δεν έχει γραφτεί. Έχω να δώσω αγάπη. Πολλή αγάπη. Από αυτή που σε κάνει να κλαις» έγραφε ανάμεσα σε άλλα, αποχαιρετώντας τον καρκίνο, η Χριστίνα.

Έτσι, σκέτα, υπέγραφε τότε - ως Χριστίνα - η Χριστίνα Κοτζάμπαση, σεναριογράφος, από τις πλέον ποιοτικές, έξυπνες και σπινθηροβόλες της τηλεόρασής μας. Η Χριστίνα έφυγε μετά από μεγάλη μάχη και μεγάλο πόνο. Και μετά από υποτροπιασμό, λίγο καιρό αφότου έγραψε το άρθρο εδώ, στον harddog. Το αναδημοσιεύουμε σήμερα ως ελάχιστο φόρο τιμής. Και με την παράκληση να το διαβάσετε. Είναι από τα ωραιότερα κείμενα που έχετε συναντήσει.
Υπέροχο κείμενο, ενός πραγματικά υπέροχου ανθρώπου. Ένα κείμενο που τιμά τις μικρές χαρές της ζωής, κάτι που δεν καταλαβαίνουμε όσο είμαστε υγιείς: +/- Διαβάστε εδώ το άρθρο

Καρκίνος. Λέξη. Έχεις καρκίνο.Διάγνωση. Κάνει κρύο από μέσα προς τα έξω. Να παλέψω. Κάτσε να πάρω μια ανάσα και θα παλέψω. Κλαίνε. Φίλοι, συγγενείς, όλοι κλαίνε. Δεν πεθαίνω ρε παιδιά! Ρε παιδιά... πεθαίνω; Το νοσοκομείο απ' έξω φαίνεται μικρό. Από μέσα πελώριο. Και πάλι, δεν με χωράει. Τραγουδάω το Little Green Bag, δεν ξέρω γιατί. Τραγουδάω και κάνω τα τελευταία μου βήματα με δύο στήθη. Να ξυπνήσω. Να ξυπνήσω και να έχει φύγει από πάνω μου. Φταίω. Το τσιγάρο με κάπνισε, το ποτό με ήπιε, η δουλειά με δούλεψε κι η καρδιά - η μεγάλη καρδιά - μαύρισε, έσκασε και χύθηκε παντού.
Άνθρωποι με άσπρες ποδιές, άνθρωποι με μπλε μπλούζες και μάσκες. Βλέπω μόνο μάτια. Να ζωγραφίσουμε χαμόγελα πάνω στις μάσκες. Όλα θα πάνε καλά. Κάνει κρύο και κοιμάμαι. Ξυπνάω και κάνει κρύο. Και πόνο. "Υπομονή". Η λέξη που αυτοαναιρείται κάθε φορά που την ακούω. Το πελώριο νοσοκομείο γεμίζει από τους ανθρώπους μου. Είναι πολλοί. Με αγαπούσαν τόσοι πολλοί άνθρωποι; Ευχαριστώ καρκίνε. Πικρά χαμόγελα. «Περαστικό να είναι». Τι εννοούν; Θα είναι. Δε βλέπω άλλη εναλλακτική. Δεν φεύγω. Δεν τελείωσα τίποτα. Έχω δουλειές.

** Έχω να γελάσω με την καρδιά μου.
** Έχω να μυρίσω μωρουδίστικα κεφάλια.
** Έχω να πηδήξω στη θάλασσα από έναν ψηλό βράχο και να φοβάμαι.
** Έχω να σβήσω κεράκια. Να χορέψω ένα τραγούδι που ακόμα δεν έχει γραφτεί.
** Έχω να δώσω αγάπη. Πολλή αγάπη. Από αυτή που σε κάνει να κλαις.
** Έχω να κλάψω. Αλλά όχι έτσι. Για μικροπράγματα θέλω να κλαίω. Για έναν λάθος γκόμενο, για τον πόνο που σου δίνει το δαχτυλάκι του ποδιού όταν το κοπανάς στο τραπέζι. Θέλω να με νοιάζει η πολιτική, ο Παναθηναικός, οι διακοπές.

Ζωή το λένε αυτό. Αυτό που χάνεις τα κλειδιά σου. Αυτό που μετράς τα ψιλά σου και δε βγαίνουν για παγωτό. Αυτήν την καινούργια ρυτίδα που εντόπισες στον καθρέφτη. Τη φαγούρα που σε πιάνει στην πατούσα την ώρα που οδηγείς. Ζωή, φίλε μου καρκίνε. Κλείνω τα μάτια, τα ανοίγω και είμαι άλλη. Καραφλό κρανίο, πόνος σε σχήμα σώματος, γεύση φαρμάκου, μυρωδιά θανάτου.
Τα νύχια ξεκολλάνε, το στόμα πληγιάζει, το μυαλό μουδιάζει. Κοιμάμαι. Τα όνειρα δεν έχουν καρκίνο. Ξυπνάω. Αγκαλιάζω το σκύλο. Αυτός δεν λέει «υπομονή». Μόνο κάνει. Μετράω μέρες, μετράω θεραπείες. Κι αυτό ζωή είναι. Με όση δύναμη μένει, χαμογελάω. Τόσος πόνος, δεν μπορεί παρά να είναι γέννα. Γεννιέμαι και πάλι. Με καινούργια νύχια, καινούργια μαλλιά καιολοκαίνουργια όρεξη για ζωή. Όρεξη για τα λίγα, για τα μικρά. Σε ευχαριστώ καρκίνε.

Σημείωση Harddog: Το κείμενο (που το βρίσκουμε υπέροχο και εξαιρετικά ανθρώπινο) ανήκει στην καλή μας φίλη, τη Χριστίνα, συνεργάτιδα από τα (όχι και πολύ) παλιά, ωραίων επαγγελματικά εποχών. Σήμερα το πρωί ανοίγοντας το fb μόλις είχε αναρτήσει ένα άλλο κείμενό της. Σαν να κτυπήσαμε με τον κασμά φλέβα κι ένας πίδακας άρχισε να αναβλύζει συναισθήματα. Ξεκινούσε με την ανακοίνωση στους φίλους της ότι «μετά από 230 μέρες περίπου, ολοκλήρωσα χτες τη μάχη μου ενάντια στον καρκίνο του μαστού». Και απηύθυνε ευχαριστίες σε όσους την στήριξαν, με έναν τρόπο (αποτέλεσμα της εξαιρετικής της πένας) πληθωρικής τρυφερότητας, αλλά και δύναμης που μόνο απέναντι στον κίνδυνο μπορεί να αντιτάξει ο άνθρωπος. Γυναίκα από άρωμα αλλά και από μάρμαρο! Της ζητήσαμε να βάλουμε κάτι από εκείνο που διαβάσαμε και μας έστειλε αυτό που βλέπετε παραπάνω. Χαρά μας που είχαμε την τιμή… της πρώτης δημοσίευσης.

Σημείωση για την αναδημοσίευση: Στα σχόλια του άρθρου(δείτε το εδώ), θα βρείτε ένα ακόμα σχετικό κείμενο της Χριστίνας. Με την ίδια τεράστια ανθρώπινη δύναμη

(*) Σημείωση-προσθήκη που έγινε στις 15 Ιανουαρίου 2014: Αρχικά η αναδημοσίευση του άρθρου έγινε με τίτλο «Η Χριστίνα δεν νίκησε…». Ήταν λάθος. Λάθος που μας επισημάνθηκα και σε σχόλιο του άρθρου και σε προφορικές συζητήσεις, αλλά και σε ανταλλαγή απόψεων με αγαπημένα πρόσωπα της Χριστίνας. «Η Χριστίνα ΝΙΚΗΣΕ. Άλλαξε ζωές, στιγμάτισε όμορφα ανθρώπους, έμαθε στους νεότερους, άνοιξε τα μυαλά των γηραιοτέρων. Άφησε στίγμα που θα ζήλευαν πολλοί», αναφερόταν σε ένα από τα μηνύματα που πήραμε. Πειστήκαμε πολύ πριν από τη σημερινή επανόρθωση ότι ο τίτλος θα έπρεπε να είναι διαφορετικός. Αλλά προβληματιστήκαμε, επίσης πολύ πριν, αν πρέπει να αλλάξουμε τον τίτλο ενός κειμένου που το διάβασαν μέσα σε μια-δυο μέρες χιλιάδες αναγνώστες και στο οποίο οι διαδικτυακές επισκέψεις συνεχίζονται. Τελικά επιλέξαμε την αλλαγή. Για να μείνει στη διαδικτυακή… αιωνιότητα σωστά τιτλοφορημένο ένα κείμενο συγκλονιστικό, γεμάτο ελπίδα και βάλσαμο για τον Άνθρωπο. Ένα κείμενο-προσφορά που θα είναι πάντα συναρπαστικό, επίκαιρο και διαχρονικό. Και που τώρα έχει τίτλο «Η Χριστίνα ΝΙΚΗΣΕ»! (Δ.Βρ.)

Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2014

Τα 120 σκυλιά της Βόρειας Κορέας και τα μίντια της μυθοπλασίας

ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΜΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΔΑΣ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ΤΟ ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟ ΜΙΑΣ ΤΕΡΑΤΩΔΟΥΣ «ΕΙΔΗΣΗΣ».  Η ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΕ ΑΝΕΛΛΗΝΙΣΤΕΣ ΓΚΛΑΒΕΣ

Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΣΑΡΙΔΗΣ 

Τη Φραγκίσκα Μεγαλούδη δεν τη γνωρίζω προσωπικά. Ωστόσο, παρακολουθώ από καιρού εις καιρόν όσα γράφει. Διότι είναι η μοναδική Ελληνίδα που ζει στη Β. Κορέα. Εγκαταστάθηκε πριν από έναν χρόνο στη Πιόνγκ Γιάνγκ, ακολουθώντας με το μικρό της γιο τον άντρα της – στέλεχος του ΟΗΕ. Η ίδια, δουλεύει στο πρακτορείο ανθρωπιστικών ειδήσεων των Ηνωμένων Εθνών, αρθρογραφεί σ’ εναλλακτικά –τουλάχιστον υπό την έννοια ότι δεν ανήκουν στις γνωστές «βαρονίες»- ελληνικά «μέσα» και συνεργάζεται και με ξένα ΜΜΕ, όπως το Spiegel.
Την Παρασκευή, λοιπόν, όταν οργίασε η «είδηση» -αναπαραγωγή από την Daily Mail- ότι ο ηγέτης Βόρειας Κορέας έριξε τον θείο του βορά σε 120 σκυλιά που τον έκαναν κιμά, παρακολουθούσα και το παράπονο της Μεγαλούδη, όπως το εξέφραζε στη σελίδα της στο facebook, πως κανένα από τα ελληνικά ΜΜΕ δεν της ζήτησε την άποψή της (βρίσκεται αυτές τις ημέρες εδώ, λόγω Εορτών). Παράλληλα με το παράπονο, προσπαθούσε ν’ απαντήσει σε διάφορα σχόλια… followers, ν’ αποδείξει ότι δεν είναι ελεφαντίνα. +/- Δείτε τη συνέχεια

Και, ακόμα, προσπαθούσε να εκφράσει τη βεβαιότητά της πως πρόκειται για αποκάλυψη-«μούφα» δεν στηρίζεται σε κανενός είδους λατρεία για το βορειοκορεατικό καθεστώς και τον ηγεμόνα του, αλλά σε προσωπική πληροφόρηση, γνώση, καθώς και στην κοινή λογική. Γιατί, φερ’ ειπείν, ο δήμιος Κιμ Γιόνγκ Ουν να επιστρατεύσει 120 σκυλιά, όταν τη βρόμικη δουλειά θα μπορούσαν να διεκπεραιώσουν και πέντε πεινασμένα τετράποδα; Εξάλλου, ουδέποτε ο Κιμ απέκρυψε την εκτέλεση του διάσημου –μετά θάνατον- θείου του.

Ειδικά σε αυτή την τελευταία προσπάθειά της, να τα βάλει με μανιχαϊσμούς και να ενεργοποιήσει τους μηχανισμούς σκέψης των άλλων, τη λυπήθηκα! Ας μην κρυβόμαστε. Όλοι έχουμε βρεθεί σε θέση να προσπαθούμε μιλήσουμε ελληνικά σε ανελλήνιστες γκλάβες. Δεν είναι καθόλου εύκολο να γυρίσεις ποικιλώνυμα –ορισμένα και επώνυμα- και ποικιλόμορφα κεφάλια, να πείσεις –όπως η Μεγαλούδη την Παρασκευή- ότι δεν συνιστά καρτποσταλική περιγραφή ενός μακρινού κι απόμακρου κράτους η διατήρηση μίας απόστασης από το ιερό αντι-βορειοκορεατικό μένος που έχει εκθρέψει η δυτική προπαγάνδα, να εξηγήσεις πως η αναντίλεκτη απολυταρχία του Κιμ Γιόνγκ Ουν δεν συνεπάγεται ντε και καλά παραφροσύνη πέρα από κάθε φαντασία.

Στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι εύκολο, επίσης, ν’ αποτινάξεις τις υποψίες των άλλων ότι πιθανώς φυλάς τα νώτα σου, μια και ζεις εκεί, έστω στο luxury club της χώρας, όπως είναι το διπλωματικό χωριό. Άντε να πείσεις ότι δεν είσαι spokeswoman του Κιμ Γιόνγκ Ουν όταν λες πως ήταν «μούφα» και το άλλο «αποκλειστικό», πριν από μερικούς μήνες, ότι ο βορειοκορεάτης ηγέτης είχε «καθαρίσει», λέει, την τραγουδίστρια πρώην φίλη του. Κάτι που είχε βγάλει, τότε, οι Νοτιοκορεάτες. Και ας λες ότι δεν γίνεται, ρε παιδιά, να την έχει εκτελέσει και τα τραγούδια της να παίζονται ακόμα στο ραδιόφωνο, δεν λειτουργούν έτσι αυτά τα καθεστώτα. Και ας λες ότι είμαι εναντίον των δικτατορικών και κληρονομικών καθεστώτων …

Ευτυχώς για την ίδια και δυστυχώς για τα δικά μας ΜΜΕ, κυρίως τα «σοβαρά», την ίδια ώρα η Washington Post (τουλάχιστον η ηλεκτρονική της έκδοση που είδα εγώ) ανέφερε ότι είναι πιθανό να μην ίσχυε η «είδηση» με τα 120 σκυλιά. Εξηγούσε, μεταξύ άλλων, ότι την «πληροφορία» έριξε πρώτη στην πιάτσα μια εφημερίδα του Χονγκ Κονγκ. Ο Τύπος της συγκεκριμένης χώρας έχει έντονη οσμή ταμπλόιντ, η δε συγκεκριμένη εφημερίδα είναι από τις φτηνότερες των φτηνών. Ευτυχώς, γιατί –αν μη τι άλλο- δεν θα τη βγάλουν ημίτρελη με την ίδια ευκολία που έχουν βγάλει ημίτρελο τον Κιμ, ότι έτσι και στραβοκοιμηθεί το πρωί θα πατήσει ένα κουμπάκι και θα μας κάνει Ναγκασάκι.

Φαίνεται, λοιπόν, ότι τα 120 σκυλιά της Βόρειας Κορέας ήταν ένα παραμύθι. Μεγαλύτερο και από το παραμύθι με τα 101 σκυλιά της Δαλματίας, κατά… 19 σκυλιά! Φαίνεται, επίσης, ότι κάποιες βασικές αρχές της δημοσιογραφίας, όπως το ψάξιμο ενός θέματος πριν από τη μετάδοσή του, ώστε να μην μπάζει, ιδίως όταν αυτό ακούγεται εξωφρενικό, διανύουν παρατεταμένη περίοδο εκπτώσεων. Αυτό που δεν φαίνεται (προσωπικά, πάντως, δεν το βλέπω) είναι ότι πολύς κόσμος, ο οποίος μέσα από το ίντερνετ απέκτησε βήμα, νιώθει έτοιμος να δεχτεί μερικά αυτονόητα: ότι δεν γεννήθηκε παντογνώστης. Ότι ενίοτε μπορεί κάποιοι να ξέρουν πέντε πράγματα περισσότερα απ’ αυτόν, είτε από συγκυρία είτε… έτσι. Ότι ενίοτε αυτοί οι κάποιοι νιώθουν στριμωγμένοι υπεραπλουστευτικά σχήματα. Ότι εν πάση περιπτώσει αυτοί οι κάποιοι το παλεύουν και δεν ικανοποιούνται πάντα με prêt à porter γνώμες.

Ο δοξασμένος Άδωνις, ο πολυμήχανος Βενιζέλος και ο παγκόσμιος Μίκης

Ο κυνικότερος των υπουργών της Μεταπολίτευσης πέρασε τελικά το έκτρωμά του:

* εισιτήριο για την Υγεία,
* διαβατήριο – αν δεν έχεις το εικοσιπεντάρικο – για τη βαριά αρρώστα και το θάνατο.

Αυτή τη φορά ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν δήλωσε ότι διεκδικεί δόξα – και κανείς δεν θέλει να του την πάρει – για την επινόηση των «πορθμείων» για την Υγεία (ή την Ασθένεια). Νιώθει ότι δοξάζεται μόνο όταν απολύει κόσμο. Εκεί κονταροχτυπιέται με τον Τόμσεν για τα εύσημα, τα παράσημα και τα γενόσημα. Εκεί διεκδικεί πρωτιά. Τώρα ρίχνει το μπαλάκι στους προηγούμενους, αλλά τίποτα δεν τον σώζει. Προηγούμενοι, νυν και επόμενοι είναι ένα σώμα – ένα μπετόν αρμέ ανθρώπων και συστημάτων που ανέλαβαν εργολαβικά να σώσουν την Ελλάδα σκοτώνοντας τους Έλληνες. +/- Δείτε τη συνέχεια

Μέσα στον θόρυβο και τη αντάρα βρήκαν τη ευκαιρία οι λύκοι τού ΠΑΣΟΚ – οι σκαπανείς της Κρίσης – να πουλήσουν λαϊκοφροσύνη. Διαμαρτυρήθηκε για το εικοσιπεντάρι ο Βενιζέλος. Ο φύλακας άγγελος των φτωχών και των αναξιοπαθούντων. Υποκρισίες! Όπως υποκρισία είναι το πυροτέχνημα Βενιζέλου να προτείνει ως πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Μίκη Θεοδωράκη, έναν άνθρωπο που τους φτύνει στη μούρη. Και του οποίου οι σωματικές δυνάμεις είναι πλέον τόσο λίγες που δεν μπορεί να μείνει ούτε μια ώρα παραπάνω στο στούντιο για μια εκπομπή προς τιμή του (Σπύρος Παπαδόπουλος).

 Ήταν βέβαιο ότι ο Θεοδωράκης δεν θα δεχόταν ποτέ να γονατίσει στους Σόιμπλε και στους Τόμσεν για να υπογράφει κατ’ εντολή τους προεδρικά διατάγματα. Όπως ήταν βέβαιο ότι (και να δεχόταν) δεν θα μπορούσε να σταθεί όρθιος πολλή ώρα στις παρελάσεις ή για τις χειραψίες των εκδηλώσεων. Αλλά ο πολυμήχανος Βενιζέλος τον πρότεινε στη λογική «πες την μπαρούφα να εντυπωσιάσεις και κάτι θα μείνει». Δεν έμεινε παρά μια ακόμα διαπίστωση ότι ο άνθρωπος δεν διστάζει για τίποτα προκειμένου να κρατηθεί στο μπαλκόνι των εξουσιαστών.

Δύσκολο, όμως, να ξεγελάσει και τους σημερινούς και την Ιστορία. Στην οποία έχει κερδίσει ήδη τη θέση του. Στα πίσω δωμάτια. Και στις σοφίτες για να έχει την αίσθηση ότι βρίσκεται κάπου ψηλά. Μαζί με τον Άδωνη που ηδονίζεται όταν απολύει και νιώθει πανένδοξος.

Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2014

Μάθημα θάρρους και αξιοπρέπειας

Ο Μιχάλης Παυλής ήθελε να γίνει αστέρι στην ΑΕΚ, να της προσφέρει και να του προσφέρει. Ήθελε, πάλεψε, δεν μπόρεσε. Ταλέντο στα 17, παίκτης πρώτης ομάδας στα 18, χτυπημένος από την αρρώστια που δυσκολεύει τις κινήσεις στα είκοσι. Όταν άνοιξε λογαριασμό με τους γιατρούς φάνηκε ότι θα αποχαιρετήσει τα γήπεδα, αλλά δεν το έβαλε κάτω. Πήγε και γύρισε. Του πήρε χρόνο για να σταθεί σταθερά στα πόδια του, αλλά επέστρεψε στην ΑΕΚ όταν είδε τις δυνάμεις του να επανέρχονται και αυτές. Ήθελε να παίξει και ζήτησε να βοηθήσει την ομάδα. Τότε δεν πίστευε – δεν ήθελε να πιστέψει – ότι η ΑΕΚ θα αποχωριζόταν τον φυσικό της χώρο. «Άμα πέσει θα αποσυρθώ…» +/- Δείτε τη συνέχεια
Το είπε αλλά δεν το έκανε. Ακολούθησε την ΑΕΚ στο ταξίδι τού υποβιβασμού, έζησε ως ποδοσφαιριστής στο άγνωστο περιβάλλον τής Γ΄ Εθνικής, άντεξε να προπονείται παρά το πρόβλημα, αλλά χθες ανακοίνωσε την απόφασή του να φύγει οριστικά από τα γήπεδα.
Ο Παυλής είναι από τους άτυχους της ζωής. Αυτούς που ανεξήγητη μοίρα τούς επιλέγει και τους δοκιμάζει. Αλλά ανήκει στην ξεχωριστή κατηγορία των ανθρώπων που ξέρουν να παλεύουν. Εκείνους που είναι προικισμένοι με εσωτερική δύναμη νικητή.
Ο Μιχάλης αντιμετωπίζει την σκλήρυνση κατά πλάκας με περίσσευμα θάρρους. Πέρσι βγήκε με τόλμη και μίλησε για το πρόβλημα – νομίζω στην «Αθλητική Κυριακή». Δεν το έκρυψε. Δεν γκρίνιαξε. Υποσχέθηκε να αγωνιστεί για τη ζωή του πρώτα, για την ΑΕΚ ύστερα. Το έκανε με πλήρη συναίσθηση της κατάστασής του: «Δεν είναι ό,τι καλύτερο για ένα παιδί είκοσι ετών να υποβάλεται σε αυτές τις αγωγές με τρεις φορές την εβδομάδα ενέσεις», είχε πει τότε, όταν ζούσε μαζί με το δικό του σοβαρό πρόβλημα και την περιπέτεια της ομάδας του. Δεν λέω «μαρτύριο» το πρόβλημα της ΑΕΚ. Δεν παίζω με τις λέξεις.
Μαρτύριο είναι αυτό που βιώνει με ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ο Μιχάλης, διδάσκοντας θάρρος και αποφασιστικότητα για τη συνέχεια του αγώνα του. Στον οποίο, βέβαια, θα σταθεί κοντά του η ΑΕΚ. Για πάντα! Ούτε καν μπορώ να διανοηθώ το αντίθετο.

Διον. Βραϊμάκης 

(Τα άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Παρασκευής)