Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2014

Φακ!

Οι επίσημες καταθέσεις στο λιμεναρχείο από τους ναυαγούς του Φαρκακονησιού είναι καλοσιδερωμένες, στεγνές, εξαγνιστικές και καθόλου όμοιες με τις πρώτες δηλώσεις των δυστυχισμένων. Είναι όμοιες μεταξύ τους. Σαν με καρμπόν. Σαν copy paste. Κάποιοι, δηλώνουν ομόφωνα, έπεσαν στη θάλασσα, μετακινήθηκαν όλοι μαζί από τη μια πλευρά του σκάφους για να δουν και έγινε το κακό. Αλλά στο μυαλό έχουν μείνει οι πρώτες δραματικές περιγραφές. «Mας κλωτσούσαν και φώναζαν "φακ γιου μαλάκα"». +/- Δείτε τη συνέχεια

Και ακόμα:

«Για να σωθούμε, προσπαθούσαμε να ανέβουμε στο σκάφος του Λιμενικού. Οι λιμενικοί, μας κλοτσάγανε για να πέσουμε και πάλι στη θάλασσα. Βλέπαμε μπροστά μας μες τη θάλασσα τα παιδιά μας να πνίγονται και να κουνάνε πάνω-κάτω τα χέρια για να σωθούν, και δεν μπορούσε να τα βοηθήσει κανείς. Ενας Σύρος προσπάθησε μ’ένα κοντάρι να σώσει ένα παιδί που πνιγόταν. Ο λιμενικός τον κλότσησε για να τον εμποδίσει. Οι γυναίκες που πνίγονταν φώναζαν βοήθεια και οι λιμενικοί τους φώναζαν ‘‘φακ γιου, φακ γιου’’, και δεν έκαναν τίποτα. Μια γυναίκα τη βοηθήσαμε να ανεβεί στο σκάφος, την έπιασαν από τα μαλλιά και την πέταξαν στην άλλη άκρη, το ίδιο και το μωρό που είχε μαζί. Η κόρη ενός δεν είχε μάθει ακόμα να λέει μαμά και μπαμπά. Φώναζε, δεν την έσωσε κανένας. Έβλεπα τη γυναίκα και το παιδί του φίλου μου στη θάλασσα ότι πνίγονται. Έβγαλα τα ρούχα μου και ζητούσα σωσίβιο για να πέσω να τους σώσω. ‘‘Φακ γιου’’ μου έλεγαν. ‘‘Σκοτώστε με κι εμένα, σκοτώστε με’’ τους έλεγα. Άλλοι ήθελαν να πέσουν στη θάλασσα να πεθάνουν με τους δικούς τους. Τους εμποδίσαμε. Ο ένας που φαινόταν αρχηγός μας έλεγε πως άμα πούμε τίποτα, θα μας σκοτώσουν όλους». 

Αυτή είναι μια από τις περιγραφές. Τόση φαντασία; Δύσκολο να το πιστέψω. Και δύσκολο να νιώσω – να νιώσουμε όλοι εμείς – τη δυστυχία αυτών των ανθρώπων. Και αυτών που επέζησαν και εκείνων που δεν ήρθαν ποτέ για να μας αφήσουν να κοιμόμαστε ήσυχοι, όπως λέει σαρκαστικά το σκίτσο στην αρχή του θέματος.

Φακ!