Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2014

Η Χριστίνα ΝΙΚΗΣΕ! (*)

ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΕΛΠΙΔΑΣ, ΜΙΑ ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΠΟΝΟΥ, ΜΙΑ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΖΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ. ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΥΑΛΑ, ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ, ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Η Χριστίνα έχασε από τον καρκίνο. Μου φαίνεται περίεργο. Δεν μπορώ να το πιστέψω, γιατί στο άρθρο της που εμπιστεύτηκε στο μπλογκ τον Σεπτέμβριο του 2012, στις 14 του μήνα, είχε αποφασιστικότητα, πίστη, τρυφερότητα αλλά μαζί και απέραντη δύναμη. Είναι ό,τι καλύτερο έχει δημοσιευτεί σε αυτήν τη διαδικτυακή γωνιά για σκέψεις, απόψεις, κριτικές.

«Έχω να γελάσω με την καρδιά μου. Έχω να μυρίσω μωρουδίστικα κεφάλια. Έχω να πηδήξω στη θάλασσα από έναν ψηλό βράχο και να φοβάμαι. Έχω να σβήσω κεράκια. Να χορέψω ένα τραγούδι που ακόμα δεν έχει γραφτεί. Έχω να δώσω αγάπη. Πολλή αγάπη. Από αυτή που σε κάνει να κλαις» έγραφε ανάμεσα σε άλλα, αποχαιρετώντας τον καρκίνο, η Χριστίνα.

Έτσι, σκέτα, υπέγραφε τότε - ως Χριστίνα - η Χριστίνα Κοτζάμπαση, σεναριογράφος, από τις πλέον ποιοτικές, έξυπνες και σπινθηροβόλες της τηλεόρασής μας. Η Χριστίνα έφυγε μετά από μεγάλη μάχη και μεγάλο πόνο. Και μετά από υποτροπιασμό, λίγο καιρό αφότου έγραψε το άρθρο εδώ, στον harddog. Το αναδημοσιεύουμε σήμερα ως ελάχιστο φόρο τιμής. Και με την παράκληση να το διαβάσετε. Είναι από τα ωραιότερα κείμενα που έχετε συναντήσει.
Υπέροχο κείμενο, ενός πραγματικά υπέροχου ανθρώπου. Ένα κείμενο που τιμά τις μικρές χαρές της ζωής, κάτι που δεν καταλαβαίνουμε όσο είμαστε υγιείς: +/- Διαβάστε εδώ το άρθρο

Καρκίνος. Λέξη. Έχεις καρκίνο.Διάγνωση. Κάνει κρύο από μέσα προς τα έξω. Να παλέψω. Κάτσε να πάρω μια ανάσα και θα παλέψω. Κλαίνε. Φίλοι, συγγενείς, όλοι κλαίνε. Δεν πεθαίνω ρε παιδιά! Ρε παιδιά... πεθαίνω; Το νοσοκομείο απ' έξω φαίνεται μικρό. Από μέσα πελώριο. Και πάλι, δεν με χωράει. Τραγουδάω το Little Green Bag, δεν ξέρω γιατί. Τραγουδάω και κάνω τα τελευταία μου βήματα με δύο στήθη. Να ξυπνήσω. Να ξυπνήσω και να έχει φύγει από πάνω μου. Φταίω. Το τσιγάρο με κάπνισε, το ποτό με ήπιε, η δουλειά με δούλεψε κι η καρδιά - η μεγάλη καρδιά - μαύρισε, έσκασε και χύθηκε παντού.
Άνθρωποι με άσπρες ποδιές, άνθρωποι με μπλε μπλούζες και μάσκες. Βλέπω μόνο μάτια. Να ζωγραφίσουμε χαμόγελα πάνω στις μάσκες. Όλα θα πάνε καλά. Κάνει κρύο και κοιμάμαι. Ξυπνάω και κάνει κρύο. Και πόνο. "Υπομονή". Η λέξη που αυτοαναιρείται κάθε φορά που την ακούω. Το πελώριο νοσοκομείο γεμίζει από τους ανθρώπους μου. Είναι πολλοί. Με αγαπούσαν τόσοι πολλοί άνθρωποι; Ευχαριστώ καρκίνε. Πικρά χαμόγελα. «Περαστικό να είναι». Τι εννοούν; Θα είναι. Δε βλέπω άλλη εναλλακτική. Δεν φεύγω. Δεν τελείωσα τίποτα. Έχω δουλειές.

** Έχω να γελάσω με την καρδιά μου.
** Έχω να μυρίσω μωρουδίστικα κεφάλια.
** Έχω να πηδήξω στη θάλασσα από έναν ψηλό βράχο και να φοβάμαι.
** Έχω να σβήσω κεράκια. Να χορέψω ένα τραγούδι που ακόμα δεν έχει γραφτεί.
** Έχω να δώσω αγάπη. Πολλή αγάπη. Από αυτή που σε κάνει να κλαις.
** Έχω να κλάψω. Αλλά όχι έτσι. Για μικροπράγματα θέλω να κλαίω. Για έναν λάθος γκόμενο, για τον πόνο που σου δίνει το δαχτυλάκι του ποδιού όταν το κοπανάς στο τραπέζι. Θέλω να με νοιάζει η πολιτική, ο Παναθηναικός, οι διακοπές.

Ζωή το λένε αυτό. Αυτό που χάνεις τα κλειδιά σου. Αυτό που μετράς τα ψιλά σου και δε βγαίνουν για παγωτό. Αυτήν την καινούργια ρυτίδα που εντόπισες στον καθρέφτη. Τη φαγούρα που σε πιάνει στην πατούσα την ώρα που οδηγείς. Ζωή, φίλε μου καρκίνε. Κλείνω τα μάτια, τα ανοίγω και είμαι άλλη. Καραφλό κρανίο, πόνος σε σχήμα σώματος, γεύση φαρμάκου, μυρωδιά θανάτου.
Τα νύχια ξεκολλάνε, το στόμα πληγιάζει, το μυαλό μουδιάζει. Κοιμάμαι. Τα όνειρα δεν έχουν καρκίνο. Ξυπνάω. Αγκαλιάζω το σκύλο. Αυτός δεν λέει «υπομονή». Μόνο κάνει. Μετράω μέρες, μετράω θεραπείες. Κι αυτό ζωή είναι. Με όση δύναμη μένει, χαμογελάω. Τόσος πόνος, δεν μπορεί παρά να είναι γέννα. Γεννιέμαι και πάλι. Με καινούργια νύχια, καινούργια μαλλιά καιολοκαίνουργια όρεξη για ζωή. Όρεξη για τα λίγα, για τα μικρά. Σε ευχαριστώ καρκίνε.

Σημείωση Harddog: Το κείμενο (που το βρίσκουμε υπέροχο και εξαιρετικά ανθρώπινο) ανήκει στην καλή μας φίλη, τη Χριστίνα, συνεργάτιδα από τα (όχι και πολύ) παλιά, ωραίων επαγγελματικά εποχών. Σήμερα το πρωί ανοίγοντας το fb μόλις είχε αναρτήσει ένα άλλο κείμενό της. Σαν να κτυπήσαμε με τον κασμά φλέβα κι ένας πίδακας άρχισε να αναβλύζει συναισθήματα. Ξεκινούσε με την ανακοίνωση στους φίλους της ότι «μετά από 230 μέρες περίπου, ολοκλήρωσα χτες τη μάχη μου ενάντια στον καρκίνο του μαστού». Και απηύθυνε ευχαριστίες σε όσους την στήριξαν, με έναν τρόπο (αποτέλεσμα της εξαιρετικής της πένας) πληθωρικής τρυφερότητας, αλλά και δύναμης που μόνο απέναντι στον κίνδυνο μπορεί να αντιτάξει ο άνθρωπος. Γυναίκα από άρωμα αλλά και από μάρμαρο! Της ζητήσαμε να βάλουμε κάτι από εκείνο που διαβάσαμε και μας έστειλε αυτό που βλέπετε παραπάνω. Χαρά μας που είχαμε την τιμή… της πρώτης δημοσίευσης.

Σημείωση για την αναδημοσίευση: Στα σχόλια του άρθρου(δείτε το εδώ), θα βρείτε ένα ακόμα σχετικό κείμενο της Χριστίνας. Με την ίδια τεράστια ανθρώπινη δύναμη

(*) Σημείωση-προσθήκη που έγινε στις 15 Ιανουαρίου 2014: Αρχικά η αναδημοσίευση του άρθρου έγινε με τίτλο «Η Χριστίνα δεν νίκησε…». Ήταν λάθος. Λάθος που μας επισημάνθηκα και σε σχόλιο του άρθρου και σε προφορικές συζητήσεις, αλλά και σε ανταλλαγή απόψεων με αγαπημένα πρόσωπα της Χριστίνας. «Η Χριστίνα ΝΙΚΗΣΕ. Άλλαξε ζωές, στιγμάτισε όμορφα ανθρώπους, έμαθε στους νεότερους, άνοιξε τα μυαλά των γηραιοτέρων. Άφησε στίγμα που θα ζήλευαν πολλοί», αναφερόταν σε ένα από τα μηνύματα που πήραμε. Πειστήκαμε πολύ πριν από τη σημερινή επανόρθωση ότι ο τίτλος θα έπρεπε να είναι διαφορετικός. Αλλά προβληματιστήκαμε, επίσης πολύ πριν, αν πρέπει να αλλάξουμε τον τίτλο ενός κειμένου που το διάβασαν μέσα σε μια-δυο μέρες χιλιάδες αναγνώστες και στο οποίο οι διαδικτυακές επισκέψεις συνεχίζονται. Τελικά επιλέξαμε την αλλαγή. Για να μείνει στη διαδικτυακή… αιωνιότητα σωστά τιτλοφορημένο ένα κείμενο συγκλονιστικό, γεμάτο ελπίδα και βάλσαμο για τον Άνθρωπο. Ένα κείμενο-προσφορά που θα είναι πάντα συναρπαστικό, επίκαιρο και διαχρονικό. Και που τώρα έχει τίτλο «Η Χριστίνα ΝΙΚΗΣΕ»! (Δ.Βρ.)

11 σχόλια:

  1. Είχα διαβάσει τότε εκείνο το άρθρο. Ήταν εκπληκτικό. Δεν το πίστευα ότι υπάρχει τόση ανθρώπινη δύναμη και τόσο μεγαλείο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΩΩΩΩ ΘΕΕ ΜΟΥ.................

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εκπληκτική δύναμη είχε πραγματικά! καταπληκτικό άρθρο, καταπληκτική γυναίκα! Καλό Παράδεισο να έχει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλό σου ταξίδι Χριστίνα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ατελείωτη δύναμη ψυχής.Κρίμα που νικήθηκε.Μεγάλη απώλεια για όλους μας που είτε την ξέραμε είτε όχι.Καλό της ταξίδι ανάμεσα στους αγγέλους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. "Η Χριστίνα δεν νίκησε..."??? Πως το ξέρεις????

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. συμφωνώ απόλυτα με την ερώτηση σου

      Διαγραφή
  7. Πολλές γυναίκες αισθάνιονται αυτή την Νίκη καθημερινα..! Αισθανονται, αγωνίζονται, ελπίζουν και δημιουργούν..! Και εμείς, όσοι απο εμάς, ζούμε αυτή την προσπάθεια μέσα στο χαμόγελό τους, στην αγκαλιά τους, στο φιλί τους, στην καλημέρα και την καληνύχτα τους. Το ζούμε μέσα στην οικογένεια μας, στους φίλους μας, τους γνώριμους μας, στον εργσιακό μας χώρο. Ζουν και υπάρχουν ανάμεσα μας, αναπνέουν τον ίδιο αέρα, βλέπουν και αισθάνονται τις ίδιες διακυμάνσειςτου καιρού όπως και εμείς. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε όλοι εμείς που ζούμε και συνυπάρχουμε με τον καρκίνο αλλά και όλοι εσεις οι παρατηρητές...είναι να δείξουμε σεβασμό..! Μόνο αυτό..! Σε μια μάχη που έχει μόνο νικητές και που η αποτυζία αποτελεί...ΑΓΝΩΣΤΗ ΛΕΞΗ..!

    ΑπάντησηΔιαγραφή