Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

Δεν αυτοπυρπολήθηκε (αλλά θα καεί από αυτανάφλεξη όταν γίνει φρύγανο!)

«ΒΟΗΘΑ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ. ΔΩΣ' ΤΟΥΣ ΚΑΝΑ ΦΑΟΥΛΑΚΙ. ΒΑΛΕ ΤΟΥΣ ΜΕΣ' ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ»

Ο Απόλλων επέλεξε το δρόμο της σύνεσης. Του παιδιού που το χαστουκίζουν, κρατάει με συστολή το μάγουλο και κρύβει στις σκέψεις του το πάθος για εκδίκηση όταν μεγαλώσει. Δεν είναι εύκολο να αυτοπυρποληθείς. Είναι ευκολότερο (αλλά στο τέλος το ίδιο καταστροφικό) να καίγεσαι λίγο λίγο, να καρβουνιάζεις και να καταλήγεις. Αν ο Απόλλων αποχωρούσε θα ερχόταν άμεσα η καταστροφή. Αλλά κανείς και τίποτα δεν διαβεβαιώνει ότι τώρα θα τη γλιτώσει. Το πιθανότερο είναι ότι έδωσε διάρκεια στην πτώση του και «ποιότητα» στον τρόπο που μπορεί να πεθάνει: στη ζεστασιά του κρεβατιού του και όχι στα βράχια ενός Ζάλογγου που θα επέλεγε ο ίδιος αλλά θα τον οδηγούσαν άλλοι. +/- Δείτε τη συνέχεια

Η πρόταση Βελλή για αποχώρηση από το πρωτάθλημα σε μια στιγμή που η ομάδα διατηρεί ΑΚΕΡΑΙΕΣ τις ελπίδας της για την παραμονή, ήταν μια κίνηση με αφροσύνη αλλά επαναστατική. Θα έφερνε μια δόνηση, έναν κλονισμό στο σύστημα. Κάτι θα σάλευε. 

Ο Απόλλων ξέρει ότι φωνάζει αλλά δεν μπορεί να αποδείξει τίποτα. Ούτε για τις ομάδες που «ανοίγουν ξαφνικά τα πόδια σε άλλες» ούτε για περίεργες νίκες και περίεργους παράγοντες εκπαιδευμένους στο έρπειν. Η καραμέλα είναι γνωστή: φέρε αποδείξεις και πήγαινε στον εισαγγελέα. Δεν τους φτάνουν οι ενδείξεις. Ούτε οι ευθείες δηλώσεις που παραδέχονται λοβιτούρες.

Το έχω γράψει και θα το ξαναγράψω: τι έγινε με τη συνέντευξη Ποντίκη, του πρώην διαιτητή, που ξεσκέπαζε τον τρόπο λειτουργίας της διαιτησίας και τις εντολές που δίνονταν σε διαιτητές: «Βοήθα τους λίγο να κερδίσουν αν μπορείς, Δωσ’ τους κάνα φαουλάκι. Βάλ’ τους μέσα στην περιοχή». Αυτά o Ποντίκης τα είπε στη συνέντευξή του εν έτει 2008. Και ήταν σαν να περιέγραφε αγώνα που έγινε χθες. Προφήτης!

Η ουσία είναι ότι ο Απόλλων είτε έφευγε είτε έμενε, ήταν «κλειδωμένος» στόχος. Και θα παραμείνει. Μακάρι να κάνω λάθος. Όμως, πολύ φοβάμαι ότι απέφυγε μεν την αυτοπυρπόληση αλλά δύσκολα θα αποφύγει την αυτανάφλεξη. Αφού προηγουμένως τον κάνουν φρύγανο.

Διον. Βραϊμάκης

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Παρασκευής)

Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2014

Στο στούντιο και χωρίς ντουντούκες (ή Με ποιον «έσμιξε» πάλι ο Βορίδης)

ΔΗΛΑΔΗ ΤΟΝ ΔΙΑΓΡΑΦΕΙΣ ΩΣ ΦΑΣΙΣΤΑ ΚΑΙ ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΣΥΝΔΙΑΛΕΓΕΣΑΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ... ΑΝΑΧΑΙΤΙΣΗ ΤΗΣ Χ.Α.;

Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΣΑΡΙΔΗΣ 

Μάρτιος 1985. Φωτογραφία από την κατάμεστη αίθουσα Σβώλου της Νομικής, όπου η γενική συνέλευση αποφασίζει τη διαγραφή, ως φασίστα, του Μάκη Βορίδη (με την ντουντούκα) από το σύλλογο φοιτητών του Νομικού τμήματος. Δίπλα του ο Γιώργος Κατρούγκαλος, ηγετικό στέλεχος τω καιρώ εκείνω της Πανσπουδαστικής (φοιτητικός φορέας του ΚΚΕ), καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου σήμερα στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και πολιτικά προσκείμενος στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι δυο τους, λοιπόν, ξανάσμιξαν μπροστά σε κερκίδα· συνυπήρξαν μέχρι τις 3 τα ξημερώματα της Τρίτης στο πάνελ της -εξοντωτικής διάρκειας!- τηλεοπτικής εκπομπής «Στον Ενικό». +/- Δείτε τη συνέχεια

Δηλαδή, τον διαγράφεις ως φασίστα και σχεδόν τριάντα χρόνια μετά συνδιαλέγεσαι μαζί του, για την... αναχαίτιση της Χρυσής Αυγής! Φαντάζομαι ότι εκτός από τον κόμπο της γραβάτας (άλλο αυτό πάλι, το πόσο άλλαξε ο ενδυματολογικός κώδικας των πάλαι ποτέ πρωταγωνιστών των αμφιθεάτρων...), έχεις κι έναν άλλο κόμπο... Παρεκτός αν την έχεις ψωνίσει με το γυαλί και δεν σε πολυνοιάζουν αυτά τα ηθικοπλαστικά περί εκπτώσεων... Δεν θέλει πολύ να ξελογιαστείς από τη δημοσιότητα.

Αλλά μπορεί και να μην είναι έτσι, αλλά αλλιώς, ή αλλιώτικα... Αν σου προκύπτουν από την πίσω πόρτα και με φιλελεύθερη προβιά, πια, οι Βορίδηδες ή οι Γεωργιάδηδες, τι να κάνεις; Ο πρώην ΕΠΕΝίτης, ο «μπουμπούκος», η βαφτιστήρα του Γλίξμπουργκ, ο Φαήλος... Αυτοί είναι που συνήθως παίζουν μπάλα στην κυβερνητική επικοινωνία. Να μην πας σε κανένα πάνελ; Να τους εκχωρήσεις όλο το γήπεδο; Να κρατήσεις μούτρα, όπως (έχει αποφασίσει και κάνει) ο ΣΥΡΙΖΑ στο MEGA;

Σύμφωνοι. Αλλά, ποια από τις δύο όχθες του εμπάργκο κερδίζει στο τέλος της ημέρας απ' όλο αυτό; Αυτός, πάντως, που δεν έχει κανένα δίλημμα να πηγαίνει σε τηλεοπτικές εκπομπές είναι ο Βορίδης. Ακόμη και όταν είναι σ' εκπομπές σαν την τελευταία του Νίκου Χατζηνικολάου, όπου ένας μάγκας από το κοινό τού την είπε ευθέως για το παρελθόν του και το γνωστό τσεκούρι...

Δεν γίνεται να μη σκοράρει στο Μάντσεστερ!

Του ΓΑΝΝΗ ΜΗΝΔΡΙΝΟΥ

«Ζήσε το όνειρο» έγραφε χθες, πρωτοσέλιδα, η Live Sport κι ο Ολυμπιακός όχι μόνο ζει το σεντονάτο όνειρό του, αλλά πλέον είναι πολύ κοντά στην πιο μεγάλη πρόκριση της ιστορίας του. Δεν είναι τόσο το 2-0 επί της Γιουνάιτεντ, είναι ο τρόπος που ήρθε αυτό το 2-0: Επιβλητική εμφάνιση, άριστη τακτική, ατέλειωτα χιλιόμετρα και ούτε ίχνος κόμπλεξ! Αυτός ο Ολυμπιακός δεν γίνεται να μη σκοράρει και μέσα στο «θέατρο των ονείρων»! Απλά, δεν γίνεται... +/- Δείτε τη συνέχεια

Οι «κόκκινοι διάβολοι» χθες βράδυ ήταν Πειραιώτες. Έπεφταν πάνω στη μπάλα με απίστευτο πάθος, μάρκαραν σε κάθε γωνιά του γηπέδου, δεν άφησαν ούτε μια μπάλα που να μη τη διεκδικήσουν. Οι ακριβοπληρωμένοι αντίπαλοί τους «έφτυναν αίμα» όχι για να φτάσουν στην περιοχή του Ρομπέρτο, αλλά για να περάσουν μια απλή πάσα.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Γιουνάιτεντ δημιούργησε τις καλύτερες φάσεις της στο τελευταίο δεκάλεπτο, όταν η κόπωση ήταν φανερό πως είχε επηρεάσει και τα πόδια, αλλά και το μυαλό των παικτών του πρωταθλητή. Ο Ολυμπιακός, τακτικά, έκανε ένα σούπερ παιχνίδι, το οποίο στηριζόνταν σε τρεις άξονες. Πρώτος και καλύτερος: Ο Εντιγκά, που έκανε μακράν την καλύτερη εμφάνισή του με την «ερυθρόλευκη». «Κλείδωσε» τον Ρούνεϊ και δεν του επέτρεψε να κάνει παιχνίδι ούτε σε μια φάση!

Έτσι ο μοναδικός δρόμος απειλής για τη Γιουνάιτεντ ήταν τα πλάγια. Όπου, όμως, ο Κάμπελ και ο Πέρεζ ήταν αλάνθαστοι στο ντουμπλάρισμα των Σαλίνο και Χολέμπας, αντίστοιχα. Κάπως έτσι η μπάλα δεν έφτασε ποτέ στον Φαν Πέρσι κι ο Ρομπέρτο μέχρι το 80΄ ένιωσε πως απειλείται μόνο σε μια φάση, από κεφαλιά προς τα πίσω του... Μανωλά!

Μέχρι εκείνο το σημείο οι τελικές προσπάθειες ήταν 10-2 για την ελληνική ομάδα! Επιθετικά τα πάντα περνούσαν από τα πόδια του απίστευτου Τσόρι, που μοίραζε μαεστρικά το παιχνίδι, είχε τρεις προσπάθειες για γκολ και άνοιξε τον δρόμο για τον θρίαμβο. Τι άλλο θα έπρεπε να κάνει, δηλαδή...

Αλλά και τους Κάμπελ – Πέρεζ τους ένιωσε αρκετά η άμυνα της Γιουνάιτεντ. Ειδικά τον Κοσταρικανό, που πέτυχε ένα γκολ για όσκαρ: Σήκωσε κεφάλι, σημάδεψε, έδωσε τα κατάλληλα φάλτσα και «πάρε νάχεις, Ντε Χέα»!

Όσο για τη Γιουνάιτεντ... Απογοητευτική. Προβλέψιμη, χωρίς αυτοματισμούς, χωρίς διάθεση, χωρίς φαντασία. Λες κι αυτοί οι παίκτες δεν ήταν μέλη της σούπερ ομάδας του Φέργκιουσον... Αν, τελικά, αποκλειστεί και στο Τσάμπιονς Λιγκ θα μιλάμε για τη χειρότερη χρονιά της τελευταίας εικοσαετίας. Κάτι τελευταίο: Ο Ολυμπιακός ποτέ δεν κατάφερε να έχει έναν προπονητή –πραγματικό προπονητή, όπως ο Μπάγεβιτς, ο Βαλβέρδε, ο Μίτσελ- στον πάγκο του περισσότερο από τρία χρόνια. Να η ευκαιρία να τον αποκτήσει! Ο Μίτσελ αποδεικνύει πως αξίζει όχι τριετές, αλλά τουλάχιστον πενταετές συμβόλαιο...

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Τετάρτης)

Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2014

Τα γενόσημα των εφημερίδων και τα ματωμένα πληκτρολόγια

Ο ΒΑΣΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΣΤΟ ΔΙΔΙΚΤΥΟ, ΤΑ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ... ΜΗΠΩΣ ΕΓΙΝΕ ΚΑΝΑ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ;  

Έλεγαν ότι το διαδίκτυο είναι το μέλλον της δημοσιογραφίας και του Τύπου γενικότερα. Μια ισχυρή άποψη που με τον καιρό, στην πράξη, ξέφτισε και έγινε παραμύθι. Οι ηλεκτρονικές εφημερίδες – οι περισσότερες τουλάχιστον – είναι υποκατάστατο των κανονικών εφημερίδων, με χαρτί και μελάνι. Είναι ένα γενόσημο της Ενημέρωσης, ένα γήπεδο με όρους αλάνας όπου ασκείται το σπορ της μανιώδους αντιγραφής. Ο ένας κοπιάρει τον άλλον, μια αίολη (και όχι έωλη, συνάδελφοι) είδηση απ' την στιγμή που ανεβαίνει αναπαράγεται με ταχύτητα ανέμου, έστω και αν είναι αστήρικτη, χωρίς διασταύρωση και εγκυρότητα. Ένας θάνατος που δεν συνέβη, απλώνεται σαν τερατώδης μύκητας στο διαδίκτυο, το κατακυριεύει. Σε πεθαίνει ένας; Σε πεθαίνουν όλοι! +/- Δείτε τη συνέχεια

Γεγονότα ανυπόστατα μεταβάλλονται σε Άλιεν των οποίων ο πληθυσμός αυξάνεται τερατωδώς. Στα γραφεία των εφημερίδων, στις ώρες που ετοιμαζόταν η έκδοση, ο σφυγμός ήταν στα ύψη, παντού έβλεπες και άκουγες μια ενεργητική πίεση του χρόνου, πολλούς ανθρώπους, πολλά τηλεφωνήματα και τον ήχο από τα πληκτρολόγια σαν μονότονη αδιάκοπη βροχή (γράφω σε αόριστο γιατί, πλέον, και τα περισσότερα δημοσιογραφικά γραφεία έχουν αποψιλωθεί). Τώρα, μπαίνεις σε γραφείο διαδικτυτακού Μέσου και βρίσκεις σιγή αναγνωστηρίου. Δυο-τρία άτομα πλανάρουν με τα αρπακτικά ποντίκια τους στον κυβερνοχώρο, κάνουν εφορμήσεις για να τσιμπήσουν κάποια «αποκλειστικότητα» και ξανασηκώνονται για να πάνε το θήραμα στις φωλιές τους, στους σέρβερ, και να το μοιραστούν με το κοινό τους.

Σφαγή!

Το χειρότερο: πολλά πληκτρολόγια (που συνεχώς γίνονται περισσότερα) είναι καταματωμένα από τη σφαγή τής γλώσσα. Αίμα! Και στις εφημερίδες υπήρχαν– θα υπάρχουν πάντα – ξεχαρβαλωτές τού βασικού εργαλείου τους (μέλη δημοσιογραφικών ενώσεων πολλοί από αυτούς), αλλά εκεί υπάρχουν και δομές, ιεραρχία, ροή. Τα κείμενα περνούν από επικεφαλής τμημάτων, από αρχισυντάκτες, κάποια σημαντικά από διευθυντές, και πριν πάνε για σελιδοποίηση φιλτράρονται από τον διορθωτή – τον τελευταίο αμυντικό πριν έρθει το γκολ. Και το γκολ τις περισσότερες φορές αποσοβείται.

Ολόκληροι τόμοι θα μπορούσαν να γραφτούν με τα μαργαριτάρια που γλίτωσαν διορθωτές (έχω διαβάσει κάποια σπαρταριστά ρεπορτάζ, με ντοκουμέντα γλωσσικής κακοποίησης, αλλά δεν είχα την προνοητικότητα να τα κρατήσω). Ο διορθωτής είναι ο τελευταίος στόπερ, ο τερματοφύλακας να το πω καλύτερα. Και μας έχει γλιτώσει άπειρες φορές από δημόσιο ρεζιλίκι – χωρίς βέβαια να αποσοβεί πάντα τις γκέλες.

Στις διαδικτυακές εφημερίδες, όμως, όπου το είδος «διορθωτής» δεν έχει φτάσει ακόμα, ο ανηλεής βασανισμός της γλώσσας είναι καθημερινός. Και μαζί με τα μαστίγωμα της ορθογραφίας, του συντακτικού και των λέξεων, έχουμε κανονικά μαχαιρώματα.

Χτίστης 

Όπως αυτό που εντόπισα πριν από λίγο σε ένα ακόμα από τα σάιτ που «είναι το μέλλον της δημοσιογραφίας». Διάβασα, λοιπόν, ότι ο Μπρέιβικ, που σκότωσε 77 ανθρώπους το 2011 στη Νορβηγία, «έκτισε ένα μέρος της ποινής των 21 ετών κάθειρξης που του έχει επιβληθεί». ΕΚΤΙΣΕ! Στο υπόλοιπο της ποινής θα κάνει το σοβάντισμα, τα φώτα και τα υδραυλικά.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 1: Δεν ξέρω πώς το «εκτίω» θα μπορούσε να γίνει στον αόριστο της δημοτικής χωρίς αύξηση. Προφανώς με τον παράδοξο τρόπο που επέλεξε ο/η συνάδελφος. Αλλά κάποιες λέξεις, όροι, φράσεις δεν μεταφέρονται στη δημοτική. Είτε τα χρησιμοποιείς με τους κανόνες που έχουν από τη μάνα τους, την καθαρεύουσα, (λες π.χ. «εξέτισε τη ποινή του») είτε χρησιμοποιείς κάτι άλλο: «έκανε ένα μέρος της ποινής του», «πέρασε ήδη ένα μέρος της ποινής του» κλπ. (Κάποτε, στα χρόνια της απόλυτης γλωσσικής σύγχυσης μια φίλη έλεγε το «Πεδίο του Άρεως», «Πεδίο του Άρη» και τα «δεδομένα», «δοσμένα». Σήμερα, ευτυχώς, έχει ξεζαλιστεί!) 
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 2: Φυσικά και το διαδίκτυο είναι παρόν και μέλλον. Γιατί σπρώχνει μπροστά τον κόσμο, τις επιστήμες, την έρευνα και την ενημέρωση. Στη δημοσιογραφία, όμως, προς το παρόν βάζει αλυσίδες στους αστραγάλους. Και δεν φταίει το διαδίκτυο. Δεν φταίει η Ρολς Ρόις όταν την στουκάρουν. Ο οδηγός όμως; 
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 3: Έβαλα στο Google το «έκτισε την ποινή του» και το βρήκα σε πολλά λινκ, ενώ νόμιζα ότι εκείνο που πρωτοσυνάτησα ήταν μοναδικό μαργαριτάρι που ανακάλυψα στη διαδικτυακή κατάδυσή μου. Μήπως έγινε κάνα πραξικόπημα στη γλώσσα και έχουν ανατραπεί τα πάντα; Αν έγινε, έχω συλληφθεί με τις πιτζάμες! 

Διον. Βραϊμάκης 

O σοβαρός Σάκης Μπουλάς

Γνώρισα τον Σάκη Μπουλα το 1990 όταν η ομάδα που δούλευε ανέβηκε Σαλονίκη και ζήτησαν κείμενα «μπαγιατίλας», αντικαθιστώντας προφανώς μερικά για γκάγκαρους.Έφτιαξα μερικά. Ηταν οι πρώτοι μήνες που έπιασαν την καλή και οι «Αγαμοι Θύται». Ο Μπουλάς με άφησε εμβρόντητο. Ηταν πάρα πολύ σοβαρός,έκανε πλάκες χωρις να χαχανίζει, έβγαζε φοβερά εκφραστικό βλέμμα. Και αυτοσαρκαστικός. Ρώτησε και ξαναρώτησε πάνω σε μερικές γραμμές του κειμένου. Ώσπου να κερδίσει ή να πετάξει ή να αλλάξει λέξεις και εκφράσεις, ήταν ανήσυχος. Μετά, πάλι πλάκες εν σιωπή και το αναφέρω προς ανάμνησιν.

(Δημοσιεύτηκε με τον τίτλο «Μπουλάς 1954-2012» στην ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα the greek cloud. Το υπογράφει ο Πάνος Θεοδωρίδης)

Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014

Μούχλα!

Το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα έχει μουχλιάσει από καιρό – από χρόνια! – αλλά τώρα η μυρωδιά του γίνεται ανυπόφορη, μέχρι λιποθυμίας. Πρόεδροι ωρύονται (κάποιες φορές ΚΑΘΟΛΟΥ άδικα) και λένε πως αδιαφορούν για τη διαγωγή των πικραμένων οπαδών τους, αγώνες επιβίωσης στην κατηγορία κρίνονται με γκολ που δεν σημειώθηκαν ΠΟΤΕ, πέναλτι δεν δίνονται και πέναλτι καταλογίζονται με καταπληκτική ευκολία, διαιτητές σφυρίζουν ανάποδα φάουλ (εξακολουθητικά και ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ), οπαδοί βιαιοπραγούν, ομάδες με εννέα παίκτες σκοράρουν εναντίον ομάδων με έντεκα και παίρνουν τη νίκη (τι πιο φυσικό;), προπονητές πιάνουν από τον λαιμό αντιπάλους, παράγοντες ξαναζωντανεύουν την εντολή-φάντασμα στους παίκτες «πέστε κάτω!», σύλλογοι μοιάζουν να είναι υπό διωγμό ενώ άλλοι υπό προστασία και, μέσα σε όλα αυτά, τα δάκρυα των αδικημένων αναμειγνύονται με δάκρυα από δακρυγόνα. Στην Ελλάδα που βουλιάζει (και αυτό μας καίει περισσότερο, όχι η μπάλα!) βυθίζεται γρηγορότερα το ποδόσφαιρο. Το είδος θα επιβιώσει με ό,τι επιλεκτικά έχει φιλοξενηθεί στην κιβωτό.

Πολίτης ή οπαδός; (Τι πιστεύουν για τον Γ. Σπανό)

Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει για τον Γιώργο Σπανό:
Είτε ότι ο πρόεδρος του Ατρομήτου είναι φαυλεπίφαυλος επιχειρηματίας είτε ότι πρόκειται για θύμα που αργά ή γρήγορα θ' αθωωθεί πανηγυρικά. Ομως, «εκατό υποψίες δεν κάνουν μία απόδειξη», καταπώς είχε πει κι ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Γι' αυτό, ας αφήσουμε καλύτερα αυτούς που -δικονομικά, ένθεν κι ένθεν- είναι υποχρεωμένοι ν' αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους.
Ωστόσο, η υπόθεση Σπανού αποτελεί μια καλή ευκαιρία για βουτιά στα δύο εγκεφαλικά ημισφαίρια του οπαδού, του Ατρομήτου και γενικά όλων των ομάδων. Τι θέλει ο Ελληνας οπαδός, στην προκειμένη περίπτωση ο Περιστεριώτης; +/- Δείτε τη συνέχεια

Θέλει, ανυπερθέτως, να γνωρίζει πώς ο πρόεδρός του έχει κάνει τα λεφτά, με κίνδυνο ν' αποδειχτεί ότι ο «ηγέτης» δεν είναι ανεπίληπτης επιχειρηματικής διαγωγής, με συνέπεια ν' απειληθεί το ποδοσφαιρικό δημιούργημα; Θέλει να είναι σαν αυτόν/ην που τρώει το κέρατο και του/της αρκεί να μην το ξέρει; Δεν τον νοιάζει αν ο πρόεδρος παρανομεί, φτάνει που έχει την «ομαδάρα» ψηλά;

Υπάρχει εσωτερική διαπάλη μεταξύ του πολίτη και του «άρρωστου» με την ομάδα; Ή δεν υπάρχει; Και αν υπάρχει, τι υπερισχύει από τα δύο; Εάν κρίνουμε με βάση την Ιστορία, στις περιπτώσεις που η ομάδα «έσκιζε», ποτέ το δυναμικότερο κομμάτι της εξέδρας δεν ζήτησε να μάθουν το πόθεν έσχες του προέδρου.

(Το άρθρο του Νίκου Σαρίδη δημοσιεύεται στο sportday.gr. Διαβάστε το ολόκληρο εδώ)

Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2014

Ο πάπας Μισέλ και οι συμβουλές του

ΤΗΝ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΤΗΝ ΞΕΡΑΜΕ, ΤΟ ΓΙΑΤΡΙΚΟ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ, ΓΙΑΤΡΕ!

Ο Μισέλ Πλατινί έφυγε από την Ελλάδα με τη μύτη ελαφρώς μεγαλύτερη. Χτυπημένος από το «Σύνδρομο του Πινόκιο» μοίρασε χειραψίες, συμβουλές, νουθεσίες και ευαρέσκειες. «Απόλαυσα το παιχνίδι στην Τούμπα, ήταν καλό», είπε και η μύτη χτύπησε στον ευρυγώνιο της κάμερας. Του άρεσε, λέει, και το γήπεδό, ο κόσμος, η ατμόσφαιρα – πού είχε ξαναδεί αυτός τέτοια πράγματα; Ο παπάς του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου έριξε μερικά κιλά ηθικής στη ζυγαριά, μαζί με την ευρωπαϊκή μαγκιά ότι – ξέρετε; – «ξέρουμε και δεν θα ξεφύγετε». Είπε πως στην ΟΥΕΦΑ, «έχουμε σύστημα ειδοποίησης σε όλη την Ευρώπη, σε όλα τα παιχνίδια» και «ξέρουμε ακριβώς αν υπάρχει κάτι παράξενο στους αγώνες». Επιστημονικά πράγματα! +/- Δείτε τη συνέχεια

Μόνο που η επιστήμη έτυχε να σκαλώσει στη Λυών, τότε που έριξε την εφτάρα στο Ζάγκρεμπ. Έτσι είναι η επιστήμη, έχει ένα ποσοστό επιτρεπόμενου λάθους. Άλλωστε ο Πλατινί μίλησε για το «αν υπάρχει κάτι παράξενο». Τι παράξενο έχει, δηλαδή, ένα «1-7»;

 Ο Γάλλος αποδείχτηκε πρωταθλητής στις ξεπέτες. Είδε Σαρρή, Σαββίδη, Σαμαρά, Μαρινάκη, Μελισσανίδη, Τζίγγερ μέσα σε λιγότερο από 24ωρο. Του ξέφυγε ο Βενιζέλος! Ο οποίος θα μπορούσε να του μιλάει ώρες ολόκληρες για τον «ΠΑΟΚ που αγαπάει» (έτσι είπε), με τους τόσους πολλούς ψηφοφόρους, τα δύσκολα οικονομικά του και την αγωνία της Πολιτείας να τον βοηθήσει, τότε που ο Βενιζέλος ήξερε να είναι αλληλέγγυος προς αναξιοπαθούντες.

 Μας έδωσε και συμβουλές ο πρόεδρος που στην ποδοσφαιρική του καριέρα έπαιρνε τα πιο τίμια πέναλτι, το πολύ τρία μέτρα έξω από την περιοχή, και τα πανηγύριζε με τη δέουσα σεμνότητα. Μας είπε να φτιάξουμε το ποδόσφαιρό μας (όπως υποθέτω το έφτιαξε η εθνική Γαλλίας για να πάρει πανάξιες, έντιμες, προκρίσεις στα δυο τελευταία Μουντιάλ). Ο γάτος-Πλατινί ήξερε ότι υπάρχει και μεγάλη διαφορά στο πρωτάθλημά μας ανάμεσα στον πρώτο και τους υπόλοιπους. «Να το αλλάξετε» συμβούλεψε με πατρική στοργή ο πάπας Μισέλ. Μα, γιατρέ μου, την αρρώστια την ξέραμε – και τις αιτίες της μαζί. Το γιατρικό μας λείπει. Το ΄χεις;

Διον. Βραϊμάκης 

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Παρασκευής)

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

Απίστευτος! (ή Η δύναμη της δημοσιογραφικής φωτογραφίας)

Η δύναμη της εικόνας πολλαπλασιάζεται στο διαδίκτυο. Αυτό που άλλες δεκαετίες ερχόταν στις εφημερίδες ως «τηλεφωτογραφία», με περιορισμένη ροή, ειδικούς μηχανισμούς αποστολής και λήψης, τώρα ταξιδεύει με ασύλληπτη ταχύτητα και μηδενικό χρόνο. Η πρώτη από τις δυο φωτογραφίες είναι από τις ταραχές στη Βενεζουέλα – πολύνεκρες και εκεί όπως στην κοντινή μας Ουκρανία. Διαδηλωτής… επελαύνει στην πιο παράδοξη διαδρομή. Μόνος, άοπλος, και απίστευτος! Η δύναμη του απελπισμένου; Το αδιέξοδο που αναζητά διέξοδο πάνω από ένα τείχος ασπίδων των «ΜΑΤ»; Όπως και να έχει, η φωτογραφία περνάει στην ιστορία τού Τύπου ως μια από τις διαχρονικά κορυφαίες τού φωτορεπορτάζ. Απέχει, βέβαια, από εκείνην του Κινέζου διαδηλωτή που αψηφά τις ερπύστριες στα αιματηρά γεγονότα του 1989 στη «σφαγή της Τιενανμέν» (δεύτερη φωτογραφία). Αλλά και οι δύο αποθεώνουν το θάρρος και την αποφασιστικότητα του ανθρώπου. +/- Δείτε τη συνέχεια

Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2014

Οι εμπνεύσεις που δίνουν φράγκα!

Καμιά έκπληξη για τα σκάνδαλα που σκάνε καθημερινά σαν ποπ κορν στην κατσαρόλα. Η έκπληξη έρχεται μόνο από το εύρος της επινοητικότητας τού Έλληνα να βγάζει μαύρα και άπλυτα χρήματα.
Ποιος μπορούσε να διανοηθεί πως υπήρχε δουλειά για ιδιώτες με αντικείμενο την… αποναρκοθέτηση; Και ποιος φανταζόταν ότι κάποιοι έβγαζαν φράγκα μέσω μιας ΜΚΟ με τη ονομασία «Σώμα πολιτών πυροσβεστών και αναδασωτών»; Και αυτοί οι κάποιοι είναι θέμα αν έχουν σβήσει αναπτήρα και αν έχουν φυτέψει ακόμα και φακές στο υγρό μπαμπάκι.

Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014

Όταν ποζάρουν τα… πιάτα! (ή Ο θρίαμβος του Τριανταφυλλόπουλου)

Η είδηση έρχεται από τη Γαλλία, το κέντρο της γαστριμαργίας και την καρδιά του στομαχιού. Γάλλοι σεφ, λέει, διαμαρτύρονται γιατί πελάτες φωτογραφίζουν τα πιάτα τους πριν αρχίσουν να τρώνε και μετά αναρτούν τις φωτογραφίες στο διαδίκτυο. Οι σεφ εξίστανται γιατί οι πελάτες (δεν) απολαμβάνουν το φαγητό τους παγωμένο, αλλά κυρίως:

- γιατί αφαιρείται το στοιχείο της έκπληξης από τους επόμενους πελάτες,
- γιατί εύκολα μπορούν να τους αντιγράψουν και μάγειροι της υπόγειας ταβέρνας της γειτονιάς και
- γιατί,  στο κάτω κάτω, πρόκειται για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, όπως ισχυρίζονται. +/- Δείτε τη συνέχεια

Πλέον όλο και περισσότερο δεν φωτογραφίζουμε τα παιδιά μας, τη σύντροφό μας ή ένα ωραίο τοπίο, αλλά πιάτα με φαγητό. Σε λίγο οι τουρίστες που έρχονται στη Αθήνα θα επιστρέφουν στη χώρα τους χωρίς ούτε μία φωτογραφία από την Ακρόπολη, αλλά γεμάτοι ψηφιακές από φαγητά τέχνης του «Διόνυσου» ή μεζέδες από τα πέριξ του Βράχου, μαζί με μουσακάδες, τζατζίκια και σκορδαλιές που καταβρόχθισαν μιλώντας για τον Σωκράτη, τον Περικλή και τον Ικτίνο.

Μερικοί εστιάτορες στη Γαλλία απαγορεύουν τη χρήση σμαρτφόουνς στα μαγαζιά τους,φυσικά και τις φωτογραφικές μηχανές. Όπως γίνεται, δηλαδή, στα μουσεία, στις εκθέσεις έργων τέχνης και στις θεατρικές παραστάσεις. Η ώρα της κρυφής κάμερας έρχεται. Ο θρίαμβος του Τριανταφυλλόπουλου!

ΠΑΟΚ, έτοιμος για όλα!

Η αναμέτρηση του ΠΑΟΚ με την Μπενφίκα, αύριο βράδυ στην Τούμπα, είναι αναμφίβολα, το μεγάλο γεγονός της εβδομάδας. Όχι τόσο για το ελληνικό ποδόσφαιρο, αλλά κυρίως για την ίδια την ομάδα της Θεσσαλονίκης. Που έχει μια τεράστια ευκαιρία να δώσει απαντήσεις και να πείσει πως είναι ικανή για σπουδαία πράγματα.Το ερώτημα είναι: Τι πρέπει να επιδιώξει η ελληνική ομάδα απέναντι σε ένα καλοδουλεμένο και με αρκετούς αυτοματισμούς σύνολο, ώστε να έχει πιθανότητες επιτυχίας; +/- Δείτε τη συνέχεια

Η απάντηση είναι μάλλον απλή, αλλά –φοβάμαι- καθόλου εύκολη στην εφαρμογή της. Το πρώτο που θα πρέπει να επιδιώξει ο ΠΑΟΚ είναι να μη δεχτεί γκολ. Αυτό σημαίνει πρώτα απ΄ όλα πως πρέπει να καταστρέψει το passing game των Πορτογάλων και να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί οι παίκτες του στις στημένες μπάλες. Κάτι που δεν θα είναι και τόσο εύκολο, με δεδομένο ότι το κέντρο της άμυνας της ελληνικής ομάδας καλύπτουν ποδοσφαιριστές που η βασική τους θέση ΔΕΝ είναι στόπερ...

Από την άλλη πλευρά, η Μπενφίκα, όπως φάνηκε και στα παιχνίδια με τον Ολυμπιακό, είναι ευάλωτη στα άκρα της αμυντικής γραμμής κι εκεί ο «δικέφαλος» έχει τους ποδοσφαιριστές για να κάνει τη ζημιά. Κι από τη στιγμή που λείπει ο Μάτιτς από τη μεσαία γραμμή, θεωρώ πως είναι πιο εύκολο να μπλοκαριστεί ο Φέισα, από τα πόδια του οποίου –λογικά- θα περνά το παιχνίδι των Πορτογάλων. Αρκεί ένας γρήγορος ποδοσφαιριστής (Κάτσε;) που θα «κολλήσει» επάνω του και δεν θα του επιτρέψει να πάρει ανάσα...

(Ανοίγω παρένθεση: Διάβασα σε αρκετά σχόλια για το ματς στην Τρίπολη με τον Αστέρα, πως ο Στέφενς άφησε εκτός αποστολής και εκτός ενδεκάδας αρκετούς από τους θεωρούμενους βασικούς ποδοσφαιριστές του, επειδή ήθελε να τους «τιμωρήσει», επειδή ήθελε να στείλει «μηνύματα» και άλλα τέτοια. Προσωπικά πιστεύω πως απλά εκείνο που ήθελε ήταν να τους προφυλάξει και να τους «ρίξει» φρέσκους στη «μάχη» με την Μπενφίκα. Δεν αποκλείεται να είναι λάθος η εκτίμησή μου, ωστόσο οφείλω να πω πως έτσι «διάβασα» τη συγκεκριμένη επιλογή. Κλείνει η παρένθεση κι επανέρχομαι στα του ματς).

Μεγάλο ρόλο στην τελική έκβαση της «μάχης» στην Τούμπα, θα παίξουν οι επιλογές του Στέφενς. Ο Ολλανδός είναι αλήθεια πως έχει πολλές φορές αιφνιδιάσει αρνητικά και με τα πρόσωπα που επιλέγει και με την τακτική, αλλά και με τις αλλαγές του. Τέτοια παιχνίδια, όμως, «τα έχει φάει με το κουτάλι», τόσα χρόνια στην Ευρώπη. Κι η Μπενφίκα είναι «ανοιχτό βιβλίο» για όποιον αφιερώσει λίγο χρόνο στη μελέτη του παιχνιδιού της. Πιστεύω, λοιπόν, πως αυτή τη φορά ο Στέφενς θα είναι... ο Στέφενς της Σάλκε και της Μπουντεσλίγκα. Κι ο ΠΑΟΚ μια ομάδα έτοιμη για μια μεγάλη εμφάνιση κι ένα ακόμη πιο μεγάλο αποτέλεσμα...

Γιάννης Μηνδρινός

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Τετάρτης)

Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2014

Το ΠΑΣΟΚ θα βρεις από κάτω…

Από το ρεπορτάζ για την αποκάλυψη της νέας κομπίνας με τη ΜΚΟ που εισέπραξε 9 εκατομμύρια ευρώ για την αποναρκοθέτηση περιοχών εκτός Ελλάδας (Βοσνία, Λίβανο, Ιράκ), χωρίς να κάνει τελείως τίποτε:

«Ένα πολύ γνωστό όνομα, στο διπλωματικό σώμα, στενός συνεργάτης του Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος είναι ακόμα εν ενεργεία διπλωμάτης του ΥΠΕΞ και εντεταλμένος σύμβουλος της ΕΕ στο Κέρας της Αφρικής, εμπλέκεται επίσης στην υπόθεση».

Όποια πέτρα σκανδάλου και να σηκώσεις το ΠΑΣΟΚ θα βρεις από κάτω.

Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2014

Ταξιτζής και οργισμένο είδωλο (το «πέσιμο» στον Γιάννο εν μέση οδώ)

Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΣΤΗ ΘΕΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ ΚΑΙ Η ΜΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΥΠΟΥΡΓΟΥ. Ο «ΧΟΡΟΣ» ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΤΟΥ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥ  

Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΣΑΡΙΔΗΣ 

Μεσημέρι Τετάρτης, ώρα 15:10. Στο πεζοδρόμιο της Ακαδημίας έξω από το υπουργείο Εξωτερικών βαδίζει -με πλάτη στη Βασιλίσσης Σοφίας- ο Γιάννος Παπαντωνίου. Στη δεύτερη από τις τέσσερις σειρές αυτοκινήτων, που καρτερικά περιμένουν ν’ ανοίξει το φανάρι, είναι κι ένας ταξιτζής. Τριαντάρης. Ίσως και μικρότερος. Ο οποίος ταξιτζής, μόλις παίρνει είδηση τον πάλαι ποτέ «τσάρο» του πράσινου εκσυγχρονισμού, τεντώνεται και προσπαθεί διαμέσου του ανοιχτού παράθυρου του συνοδηγού και των παραθύρων της πρώτης σειράς οχημάτων να τον φωνάξει. Σπατάλη ενέργειας… +/- Δείτε τη συνέχεια

Είναι η στιγμή που νομίζω πως «τρώει φλασιά», συνειδητοποιεί ότι λείπει η κλούβα που τις περισσότερες εργάσιμες τη συγκεκριμένη ώρα σταθμεύει εκεί. Προφανώς, οι ΜΑΤατζήδες κάπου αλλού λιάζονται ή έχουν πάει για κάνα έκτακτο… μερεμέτι. Βλέπει, έτσι, ότι πεδίον ταξιτζίδικης δόξης λαμπρόν διανοίγεται. Οπότε αποφασίζει να μετατρέψει τη λαϊκή οργή του λαϊκού παιδιού σε κανονική περφόρμανς. 

Τραβάει επιτόπου χειρόφρενο και βγαίνει από το (χωρίς άλλους επιβάτες) ταξί. Στο δευτερόλεπτο γίνεται ο κορυφαίος ενός φαντασιακού χορού σε μια φαντασιακή θυμέλη. Το δράμα κορυφώνεται: ένα στακάτο (πραγματικό και καθόλου φαντασιακό) «μωρή γαμιόλα κλέφτη» φεύγει από το λαϊκό στόμα του λαϊκού παιδιού, περνάει πάνω από τον ουρανό του κίτρινου αμαξιού του και τους άλλους -κίτρινους και μη- ουρανούς και κατευθύνεται προς τ’ αυτιά του Παπαντωνίου. Τα οποία αυτιά, μαζί με όλο το γκρι κεφάλι του Γιάννου, συν το γκρι κοστούμι και τη γραβάτα (μου διαφεύγει το χρώμα), κοντεύουν στο μεταξύ να φτάσουν στη γωνία με την Κανάρη. Εμείς οι άλλοι (του «χορού»), απλώς παρακολουθούμε το δρώμενο. Ο δε Γιάννος, συνεχίζει σα να μην έχει συμβεί τίποτε πίσω του. Ένας Θεός ξέρει αν έχει αντιληφθεί ή αν κάνει την πάπια…

Ναι, αυτή είναι η Αθήνα πια, η Ελλάδα… Γεμάτη από τέτοιες ιστορίες. Από μικρά και μεγάλα «πεσίματα» στις «Ιφιγένειες» του πολιτικού συστήματος… Τον καιρό που έδεναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα, δεν υπήρχε περίπτωση Τετάρτη μεσημέρι σε ταξί που κινούνταν στα πρανή του Κολωνακίου, ο ταξιτζής να μην έχει μέσα τρεις πελάτισσες με… 15 τσάντες «Καλογήρου», «Τσαντίλης», «Hondos Center». Επίσης, θα έπιανε –απαρεγκλίτως- τη δεξιά λωρίδα, ψάχνοντας την τέταρτη πελάτισσα, για να τη στριμώξει, αυτή και τις σακούλες της, κάπου μεταξύ του λεβιέ ταχυτήτων και του παλτού της κυρίας που θα κατέβαινε πρώτη.

Κοινώς, γειωμένο θα τον είχε τον (κάθε) Γιάννο! Και όταν κάποια στιγμή αργότερα θα πήγαινε στην πιάτσα, θα διηγούνταν στους άλλους «ταρίφες» -με το φραπόγαλο στο χέρι, πάντα- πώς η μία από τις πελάτισσες τού έδωσε διακριτικά το τηλέφωνό της!... Τώρα, τι «μούσι», άραγε, έχει ξεφουρνίσει στους συναδέλφους του εκεί στο βενζινάδικο που αλλάζουν λάδια; Ένας Θεός το ξέρει κι αυτό… Μπορεί να είπε ότι άρπαξε τον Παπαντωνίου από τον γιακά και ο Γιάννος γονυπετής τον εκλιπαρούσε να μην τον πειράξει, διότι έχει γυναίκα και παιδιά και… καταθέσεις. Ή μπορεί να είπε ότι είχαν κατέβει όλοι από τ’ αυτοκίνητά τους και τον μπίζαραν. Ή μήπως έχει αλλάξει τόσο πολύ η Αθήνα που οι ταξιτζήδες δεν έχουν πλέον όρεξη για παραμύθια; Ή μήπως δεν έλεγαν ποτέ παραμύθια κι εγώ υπήρξα ρατσιστής μαζί τους;

Περισσότερο, πάντως, δεν με ιντριγκάρει το πώς -και αν- μετέφερε στον κύκλο του το συναπάντημα με τον Παπαντωνίου ο εν λόγω ταξιτζής, αλλά τι ψήφισε και τι θα ψηφίσει… Μια διαίσθηση, κακή, την έχω… Από την πρώτη στιγμή του δρώμενου…

Ο Αναστασίου κάνει τον Παναθηναϊκό και πάλι …Panathinaikos

Στα χέρια του Γιάννη Αναστασίου ο Παναθηναϊκός μετατρέπεται σιγά, σιγά και πάλι σε …Panathinaikos. Η ομάδα του ποδοσφαιρικού «τριφυλλιού» σε καμία περίπτωση δεν έχει φθάσει, ακόμα, στο αγωνιστικό επίπεδο που επιθυμούν να την δουν οι φίλοι της, πόσο μάλλον δε όταν δεν καταφέρνει για άλλη μια χρονιά να διεκδικήσει τον τίτλο του πρωταθλητή της Super League ΟΠΑΠ 2013-14. Όμως, οι αριθμοί αποδεικνύουν ότι ο φετινός Παναθηναϊκός δεν έχει σχέση με τον …περσινό!

(Απόσπασμα από άρθρο του Μιχάλη Κοσμετάτου στο μπλογκ sportAces. Διαβάστε το ολόκληρο εδώ).

Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2014

Η λίστα Λαγκάρντ και τα 50 χρόνια τής έρευνας για να τους μάθουμε

Ο εισαγγελέας οικονομικού εγκλήματος Παν. Αθανασίου έδωσε εντολή σε 20 εφόρους διαφόρων περιοχών της Αττικής να βοηθήσουν τον ελλειμματικό σε προσωπικό ΣΔΟΕ για τον έλεγχο των μεγαλοκαταθετών στη λίστα Λαγκάρντ. «Εάν δεν βοηθήσετε ο έλεγχος για τη λίστα θα τελειώσει σε 50 χρόνια», φέρεται να τους είπε.
Όταν η Κεφαλονιά κηρύχθηκε σεισμόπληκτη εννέα μέρες μετά τον σεισμό και όταν καταλάβαμε ότι μας έριξαν ρουκέτα έναν μήνα μετά την εκτόξευσή της (το μάθαμε με προκήρυξη!), τα πενήντα χρόνια για τη λίστα που είχε μήνες στο συρτάρι του ο Βενιζέλος, ισοδυναμούν με μια στιγμή στην αιωνιότητα. Και ακούγονται ως απόλυτα φυσιολογικά.

Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2014

Ο μύθος του αδιαίρετου Παναθηναϊκού

Ο ενιαίος, ο αδιαίρετος και ο «Ένας» Παναθηναϊκός αποτελεί διαχρονικό μύθο. Οι εμφύλιοι βρίσκονται στο DNA του Τριφυλλιού και οι άνθρωποί του έχουν την καταπληκτική ικανότητα να επαναλαμβάνουν την Ιστορία και τις ιστορίες διχασμού. Κάποτε, στα χρόνια της Ανανέωσης του ’66, κυκλοφορούσαν δυο παναθηναϊκές εφημερίδες που υποστήριζαν αντίπαλες παρατάξεις και αντιμάχονταν λυσσαλέα η μία την άλλη (νομίζω ο «Παναθηναϊκός Παλμός» και τα «Παναθηναϊκά Νέα»), κάτι που επαναλήφθηκε δεκαετίες μετά, και για ένα διάστημα, με την «Πράσινη» και το «Derby». +/- Δείτε τη συνέχεια

Η διαβόητη Πολυμετοχικότητα στήθηκε πάνω σε ομηρικούς καυγάδες, χαρτοπόλεμο ανακοινώσεων, προσφυγές στα δικαστήρια και διαλύθηκε μετά από μια περίοδο επίπλαστης ενότητας με τον ίδιο τρόπο: με καυγάδες, χαρτοπόλεμο, προσφυγές! Από την Πολυμετοχικότητα έμειναν – μαζί με τα χρέη και ένα νταμπλ – οι ιστορικές φωτογραφίες των περιστασιακών φίλων και τα βιασμένα τους χαμόγελα, που δεν ξέρεις αν ήταν δικά τους ή έργο τού φώτοσοπ.

Τώρα, μέσα σε λίγες ώρες τινάχτηκε στον αέρα η πιθανότητα μιας χρήσιμης συνεργασίας. Δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι πίσω από την κήρυξη του εμφυλίου δεν κρύβεται ένα σχέδιο, ένα παιχνίδι τακτικής, που έχει να κάνει με την επικυριαρχία στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό. Ένα παιχνίδι, όμως, επικίνδυνο για την ομάδα που προσπαθεί να επιβιώσει από τη χειρότερη κρίση στη νεότερη ιστορία της.

Η ευχαρίστηση Αλαφούζου όπως είχε διατυπωθεί τον Νοέμβριο «γιατί εμφανίζεται η πιθανότητα ενίσχυσης της ομάδας από μία εύρωστη οικογένεια» έγινε προχθές αποκάλυψη (στα καλά καθούμενα, σαν τούμπα στο ίσιωμα!) ότι ο Δ. Γιαννακόπουλος είναι υπόδικος για εκβίαση διαιτητή. Και τα «ευχαριστώ» και τα «μπράβο» του Γιαννακόπουλου για την προσπάθεια του Αλαφούζου που «έβαλε το κεφάλι του εκεί που δεν μπορεί κανένας» εξελίχθηκαν σε δημοσίευμα για ανθρώπους «που είτε είναι φυγόδικοι είτε έχουν αντιμετωπίσει κατηγορίες για λαθρεμπόριο σε βάρος της χώρας». Αλαφούζος και Γιαννακόπουλος κλώτσησαν την καρδάρα πριν τη γεμίσουν με γάλα.

Και δεν είμαι καθόλου βέβαιος (το αντίθετο μάλιστα) ότι ο ένας από τους δύο, ή και οι δύο, δυο ήθελαν να τη γεμίσουν και όχι να τη βομβαρδίσουν.

 Διον. Βραϊμάκης 

(Δημοσιεύεται στο Live Sport της Πέμπτης)

Κανένα άλλοθι για τον Στέφενς

Όταν ξεκίνησε η σεζόν, ο Χουμπ Στέφενς είχε πολλά άλλοθι για την μέτρια εικόνα του ΠΑΟΚ. Όσοι γνωρίζουν τον τρόπο με τον οποίο ο Ολλανδός τεχνικός θέλει να λειτουργούν οι ομάδες του, δεν δυσκολεύτηκαν να διακρίνουν τις «τρύπες» στην ενδεκάδα, σχεδόν με το... καλημέρα: Οι «χτιστοί» αμυντικοί μέσοι ναι μεν υπήρχαν (Τζιόλης-Λάζαρ), αλλά ήταν πολύ αργοί. Μπροστά τους δεν υπήρχε ένα «δεκάρι» που να είναι ταυτόχρονα δημιουργός κι εκτελεστής και να κινείται σχεδόν παντού. Άρα; Άρα ήταν σχεδόν αδύνατο να φτάσει γρήγορα και σωστά η μπάλα στην επίθεση. Ειδικά όταν δημιουργήθηκε το γνωστό πρόβλημα με τον Κάτσε, ο ΠΑΟΚ έγινε απίστευτα προβλέψιμη ομάδα. +/- Δείτε τη συνέχεια

Όλα αυτά μέχρι το τέλος Δεκέμβρη. Στις μεταγραφές του Γενάρη ο Σαββίδης έβαλε και πάλι βαθιά το χέρι στην τσέπη. Και ικανοποίησε πλήρως ΟΛΕΣ τις απαιτήσεις του Ολλανδού. Πήρε τους παίκτες που του ζήτησε ο Στέφενς, με τους οποίους υποτίθεται πως η ομάδα θα έπαιζε πιο γρήγορο και καλύτερης ποιότητας ποδόσφαιρο. Κι ήρθε το πρώτο σοβαρό ματς –το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, στη Λεωφόρο- για να αποδειχτεί πως (τελικά) τα υλικά δεν έφταιγαν τόσο πολύ όσο έφταιγε ο... σεφ. Και πως η «τεσσάρα» από τον Ολυμπιακό μόνο τυχαία δεν ήταν. Άλλωστε, δεν ήθελε και πολύ να γίνει μια νέα «τεσσάρα» στη Λεωφόρο.

Όσοι είδαν το ματς, ακόμη αναρωτιούνται πως είναι δυνατόν σε ένα ολόκληρο ημίχρονο ο ΠΑΟΚ να «τρώει» συνέχεια φάσεις, χωρίς να μπορεί να αντιδράσει. Και χωρίς να απειλήσει παρά μόνο μια φορά... Αδυνατώ να πιστέψω πως ο πολύπειρος Ολλανδός τεχνικός δεν «έβλεπε» αυτό που έβλεπαν όλοι οι άλλοι –ακόμη και από την τηλεοπτική οθόνη: Ότι, δηλαδή, ο Νάτχο ήταν μπλοκαρισμένος στον άξονα, όντας υποχρεωμένος να παίζει συνέχεια κόντρα σε περισσότερους αντιπάλους. Ο Στέφενς δεν έκανε το παραμικρό να τον βοηθήσει. Όπως δεν έκανε τίποτε για να ξεμπλοκάρει τον Σαλπιγγίδη.

Αντίθετα, βγάζοντας τον Κάτσε που είχε τρεξίματα και κάλυπτε χώρους, έκανε ακόμη πιο απλή τη ζωή του Γιάννη Αναστασίου και των παικτών του. Δεν μπορεί, επίσης, να μην έβλεπε τα τεράστια κενά που δημιουργούνταν όταν ανέβαιναν τα πλάγια μπακ της ομάδας. Το χειρότερο: Οι διορθωτικές κινήσεις που επεχείρησε, αντί να βελτιώσουν την εικόνα της ομάδας έφεραν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Δυστυχώς ο Στέφενς φύλαγε τα «καλύτερα» για μετά τη λήξη του αγώνα... Λυπάμαι που το λέω, αλλά η δήλωσή του με την οποία επεχείρησε να «φορτώσει» στα διαιτητικά λάθη την ήττα της ομάδας του, μου δημιούργησε την αίσθηση πως αντιμετωπίζει το ελληνικό πρωτάθλημα στη λογική «να κολλήσω τα τελευταία ένσημα για τη σύνταξη». Άλλη εξήγηση δεν μπορώ να βρω...

Γιάννης Μηνδρινός 

(Δημοσιεύτηκε στη Live Sport της Τετάρτης)

Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2014

Η… σχεδόν άστεγη Βάσια

Η Βάσια Τριφύλλη ήταν προσκαλεσμένη το Σάββατο στον Σπύρο Παπαδόπουλο, σε εκπομπή-αφιέρωμα στον Στέλιο Καζαντζίδη, και όταν της δόθηκε ο λόγος να μιλήσει για τον τραγουδιστή είπε ότι πήγε στο πάνελ για να ανακοινώσει – με τον γνωστό δυναμικό τρόπο που εκφράζεται, είτε μπινελικώνει είτε όχι – ότι είναι άνεργη και ζητάει δουλειά! Η εκπομπή συνεχίστηκε, το κέφι ανέβηκε, χοροί, τραγούδια και περί το τέλος, όταν της ξαναδόθηκε ο λόγος, η Βάσια – δείχνοντας πάλι ότι είναι αλλού και άλλοτε – επανέλαβε με ένταση και έμφαση πως θέλει δουλειά. Γιατί, είπε, έπαιρνε 2.000 σύνταξη και της την έκαναν 1.300. Σχεδόν άστεγη!

Ναι Γιώργο, λεφτά υπάρχουν

Δεν έκαναν τίποτα παράνομο οι βουλευτές που βολτάρουν τα εκατομμύριά τους στο εξωτερικό και τα ξαναφέρνουν. Αν και η διαρροή από του υπουργείο Οικονομικών (και αργότερα η ανακοίνωση) μόνο καλοπροαίρετη δεν είναι, τόσα πολλά φράγκα στην Ελλάδα με τους πένιτες πολίτες, δικαιώνουν ετεροχρονισμένα τον Γιώργο ότι λεφτά υπάρχουν. Και δείχνουν πως πολλοί (όχι του σωρού) που φωνάζουν για τη φτώχεια των άλλων έχουν… βασταγερή τσέπη και βαρύ κομπόδεμα.
Μέχρι και ο Εγκέλαδος τον πέρασε τον Μπένι: 5,8

BADDOG

Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2014

Flash, ένα νέο Τρίτο Πρόγραμμα

Ο «κλειστός» Flash είναι μουσική όαση. Και όχι κολλημένος σε ένα είδος. Το (μη) πρόγραμμα κυλάει με μουσικές ενότητες που εναλλάσσονται κατά διαστήματα. Είναι ένα μικρό Τρίτο Πρόγραμμα. Μπορεί και στο καλύτερό του λόγω μεγαλύτερης μουσικής ποικιλίας. Δεν λείπει η κλασική (σε ό,τι πιο ευχάριστο και περισσότερο γνωστό στον αμύητο), αλλά μαζί ακούς θαυμάσιες διασκευές, επανεκτελέσεις, τζαζ, παλιά ιταλικά, γαλλικά, αμερικάνικα. Είναι ένα μεγάλο μουσικό φάσμα που ξέρεις ότι θα το βρεις εκεί, στη θέση του, ό,τι ώρα και να πας και στην ίδια πάντα ποιότητα.
(Εννοείτε θα τον προτιμούσαμε να λειτουργεί, κανονικά, με όλο το δυναμικό του, αλλά από το να είναι βουβός πολύ καλύτερα έτσι. Δίνει ένα στίγμα σπάνιας ποιότητας στα ερτζιανά).

Ο… γάτουλας «Μπένι» και οι «58»

Άρχισαν να σκοτώνονται οι «58» και η καημενούλα η Κεντροαριστερά τρέμει μήπως μείνει πάλι μόνη στα καταγώγια της περιφρόνησης και στις αποθήκες της ανυποληψίας. «Την Κυριακή το βράδυ», λέει η είδηση, «συνεδρίασε η Ολομέλεια των ‘‘58’’ και των συνεργαζόμενων Κινήσεων σε μεγάλη ένταση. Για πρώτη φορά η ομάδα διχάστηκε». Ο λόγος; +/- Δείτε τη συνέχεια

Οι αλλαγές στον εκλογικό νόμο για τις ευρωεκλογές, σύμφωνα με τις οποίες θα ισχύσουν οι σταυροί προτίμησης (άρα ενισχύονται τα προβεβλημένα στελέχη του ΠΑΣΟΚ από άλλους άγνωστους και πρωτόβγαλτους στην πολιτική) και ο διπλασιασμός των υποψηφίων.

Μεταξύ των «58» σωτήρων της Κεντροαριστεράς  υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι η «αλλαγή σχεδίου από τον κ. Βενιζέλο, στοχεύει πρωτίστως στην ανασύνταξη του ΠΑΣΟΚ». Αργά το κατάλαβαν ότι ο κορυφαίος ελιγμοδηγός της πολιτικής, ο Βενιζέλος, ούτε για τη «μεγάλη δημοκρατική παράταξη» της Κεντροαριστεράς νοιάζεται ούτε για τη σωτηρία της χώρας, αλλά μόνο για το πώς θα σωθεί ο ίδιος και πώς το ΠΑΣΟΚ δεν θα αφήσει την τελευταία πνοή στα χέρια του.

Και προσπαθεί - ο... γάτουλας! - να τους τυλίξει (δεν είναι δα και πολλοί!) σε μια κόλλα χαρτί. Οι διαφωνούντες με τις αλλαγές δικαιώνουν τον Κουβέλη που δεν θέλησε να γίνει ο… 59ος στους «58», αφήνοντας τον ηρωικό Ψαριανό να κάνει παιχνίδι μαζί τους. Ο Κουβέλης κρατήθηκε μακριά από το κίνημα σωτηρίας και ψάχνει για τη παλινόρθωση της Κεντροαριστεράς συνεργαζόμενος με έναν αυθεντικό σοσιαλιστή και ακραιφνή αντιμνημονιακό: τον Ανδρέα Λοβέρδο.

Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2014

Η 48ωρη άδεια στον Στουρνάρα και το αδιόρατο νεύμα στον Άδωνη

Ο Στουρνάρας άσκησε κριτική στον Τρόικα («έπεσε τραγικά έξω στις προβλέψεις της»). Υποθέτω με άδεια της Τρόικας. Πιθανόν και υπογεγραμμένη από τον Τόμσεν. Άδεια 24ωρη; 48ωρη; Πότε επιστρέφει στο φυλάκιο της σιωπής και της κατήχησης;

Ο Γεωργιάδης ομολογεί κυνικά (στους Καρντάσιανς!) ότι έλεγε ψέματα στον κόσμο «θα τα καταφέρουμε μην ανησυχείτε» για το μνημόνιο, ενώ όλοι «ξέραμε ότι ήταν καταστροφή». Εικάζω ότι και αυτός (που συναγωνίζεται τον Στουρνάρα στο ποιος έχει πιο κοντά στο μαξιλάρι του τα βράδια το μνημόνιο) θα πήρε τουλάχιστον ένα αδιόρατο νεύμα από τους τροϊκανούς για να εξακοντίσει τη μεγάλη βλασφημία του.

Το δούλεμα κλιμακώνεται. Μετά το «Νοέμβριο τελειώνουν τα λεφτά», «Βγαίνουνε στις αγορές το 2012» και άλλα παράγωγα του υππνοστεντόν, αρχίζουν τη δήθεν κριτική σε αυτούς που τους/μας έβαλαν να στέκονται σούζα. Ξαφνικοί λεονταρισμοί ή κάτι άλλο έχουν στο μυαλό τους;

Παρασκευή, 7 Φεβρουαρίου 2014

Γύρισε τον διακόπτη, άλλαξε το κλίμα

Ο Βαγγέλης Μαρινάκης έχει μοναδική ικανότητα να πατάει το κουμπί του κλιματιστικού και να αλλάζει το περιβάλλον. Πότε απαντώντας με κινήσεις τύπου Σαβιόλα στο «αλλιώς ονειρευόμαστε τον Ολυμπιακό» και πότε τινάζοντας την μπάνκα για να δέσει έναν τερματοφύλακα.Τα 6 εκατομμύρια ευρώ για τη θέση «1» είναι ιστορικό ρεκόρ στα ελληνικά δεδομένα. Ακατάρριπτο! Η αγορά του Ρομπέρτο ήρθε σε μια εποχή που τα χασμουρητά στο Φάληρο είχαν αρχίσει να γίνονται περισσότερα από τα χειροκροτήματα. Και σε μέρες που η γκρίνια φούντωνε. +/- Δείτε τη συνέχεια

Εκεί που κάποιοι οπαδοί έλεγαν ότι ο Μαρινάκης «διαλύει για δεύτερη φορά την ομάδα», ότι «πετάει λευκή πετσέτα με τη Μάντσεστερ», ότι πήρε χοντρό χρήμα και δίνει χαρτζιλίκια για «κουτσά άλογα», εκεί που ο Βαλντέζ βγήκε ελεύθερος υπηρεσίας με το που ακούμπησε μπάλα, εκεί που η ομάδα από καλπάζουσα που ήταν άρχισε να αργοκινείται, ΕΚΕΙ ακριβώς ο Μαρινάκης ανέβασε τον διακόπτη, οι προβολείς άναψαν και το πάρτι άρχισε: «Ρομπέρτο Αλάνι για πάντα στο Λιμάνι» και «Είναι τρελός ο πρόεδρος»!

Ακόμα και η ανακοίνωση της μεταγραφής έγινε εν κινήσει και σε σωστό χρόνο. Την ώρα που ο Πανιώνιος άρχισε να απειλεί και την στιγμή που ο Ισπανός τερματοφύλακας έκανε καταπληκτικές αποκρούσεις, τα μεγάφωνα του Καραϊσκάκη ήταν τα πρώτα στην ιστορία των… μικροφωνικών εγκαταστάσεων που έδιναν μια μεγάλη αποκλειστικότητα: ο Ρομπέρτο μένει στον Ολυμπιακό! 

Βέβαια, πέρα από την ικανότητα του Μαρινάκη να αφουγκράζεται την κερκίδα και να διαχειρίζεται τα κόκκινα συναισθήματα όταν πάνε να μαυρίσουν, η μεταγραφή του Ρομπέρτο είναι τεράστια όχι μόνο επικοινωνιακά αλλά και ουσιαστικά. Γιατί οι μεγάλες, ή απλώς καλές, ευρωπαϊκές πορείες ξεκινάνε πάνω σε ένα δυνατό σασί: τον τερματοφύλακα.

Θυμηθείτε: Στεργιούδας (φυσικά και ο «πεναλτάκιας» Χρηστίδης) το ’77 με την ΑΕΚ, Βάντσικ στις ευρωπαϊκές επελάσεις του Παναθηναϊκού (και Οικονομόπουλος-Κωνσταντίνου στην πορεία προς το Γουέμπλεϊ), Νικοπολίδης όταν ο Ολυμπιακός άρχισε να βγαίνει από τα πέτρινα χρόνια της Ευρώπης και τώρα Ρομπέρτο για την άνετη πρόκριση στους «16».

Ενδέχεται το «σασί» της ισπανικής ποδοσφαιρικής βιομηχανίας να χρειαστεί για ένα πολύ μεγαλύτερο ευρωπαϊκό ταξίδι. Οψόμεθα...

(Το θέμα δημοσιεύεται στη Sport Live της Παρασκευής)

Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2014

Ο Φιλιππίδης, οι κολλητοί των Μέσων και ποιοι θα του πάνε τσιγάρα;

Κρατούμενος έως τη Δευτέρα θα μείνει στη ΓΑΔΑ ο Άγγελος Φιλιππίδης. Δεν ξέρω αν στον έκπτωτο θα του πηγαίνουν τσιγάρα άλλοι έκπτωτοι που στις μέρες κατά τις οποίες εκείνος ήταν (κάθε είδους) εξουσία έπαιζαν μαζί του τάβλι, σκάκι ή επιτραπέζια και παρίσταναν τους κολλητούς. Παίρνοντας για αντάλλαγμα (όχι λεφτά αυτοί αλλά) αποκλειστικές ειδήσεις. Και ήταν πρώτη μούρη στα Μέσα. 

Εκστρατευτικό σώμα Καρυπίδη

Έχουν πυκνώσει τα φε:ϊσμπουκικά μηνύματα συμπαράστασης σε αυτόν τον εκλεκτό της Κουμουνδούρου, τον... ψεκασμένο Καρυπίδη. Ο Alitrotos Pontos (εντυπωσιακό!) τού γράφει: «Έχω την εντύπωση ότι η ποντιακή σου καταγωγή, με ό,τι αυτή συνεπάγεται, δεν θα ανεχθεί τον διασυρμό από τους "συντρόφους"», ενώ ένας άλλος γράφει στον «τοίχο» του Καρυπίδη: «Και άμα τη εκλογή σου μην ξεχάσεις ποτέ τον ΠΟΝΤΟ ΜΑΣ..» 
Φυσικά και δεν θα τον ξεχάσει. Ήδη επανδρώνει εκστρατευτικό σώμα και τον Αύγουστο, που είναι παχιές οι μύγες, ξεκινάει....

Νίκος Σαρίδης (από το facebook)

Δευτέρα, 3 Φεβρουαρίου 2014

«Είναι ντροπή σας, κύριε υπουργέ»

ΜΙΑ ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΔΩΝΗ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ ΣΤΟ «ΑΓΙΑ ΟΛΓΑ»

Της Ζαχαρώς Ταστάνη-Δαρδαρά 

Στις 14 Ιανουαρίου βρέθηκα στο νοσοκομείο Αγία Όλγα για προσωπική μου υπόθεση. Επικρατούσε αναβρασμός και γρήγορα έμαθα τον λόγο. Με πληροφόρησαν ότι είχε έρθει ο υπουργός Υγείας και θεώρησα ότι ήταν ευκαιρία να δω από κοντά έναν από τους ανθρώπους που άλλαξαν τη ζωή μας – και την άλλαξαν προς το χειρότερο. Κατέβηκα στο κάτω μέρος του νοσοκομείου, στην παλιά πύλη, όπου βρίσκονταν συγκεντρωμένοι οι εργαζόμενοι, οι ασθενείς και οι συνοδοί τους. Διαμαρτύρονταν και φώναζαν συνθήματα για τον «βιβλιοπώλη υπουργό» που ασχολείται με τη δική μας υγεία: «Άδωνη φασίστα, πούλα τα βιβλία και όχι τη Υγεία». +/- Δείτε τη συνέχεια

Ο Άδωνης Γεωργιάδης βρισκόταν προστατευμένος μέσα σε κλοιό αστυνομικών, ήρεμος, ψύχραιμος, καθόλου ανήσυχος για την οργή του κόσμου. Σκέφτηκα ότι είναι ευκαιρία να του μιλήσω, να του πω για τα προβλήματα που ταλαιπωρούν τον κόσμο, το χωριό μας και το νησί μας. 

Λίγες μέρες πριν είχα βιώσει την οδύνη από τον χαμό ενός συγγενικού μου προσώπου στο χωριό μας, ενός νέου οικογενειάρχη, που έχασε τη ζωή του σε δυστύχημα την ώρα κάποιας κατασκευής στο κτήμα του. (Είναι ο Ευάγγελος Ιντζηρντζής, ένας νέος άνθρωπος, 39 ετών, που έμεινε στο νησί για να υποστηρίξει την αγροτική ανάπτυξη και να βρει μια επαγγελματική διέξοδο στην κρίση της μεγάλης ανεργίας. Αλλά δεν μπόρεσε, δεν πρόλαβε).

Η προσωπική μου διαμαρτυρία 

Το μικρό μου σώμα με βοήθησε να περάσω τον κλοιό, σχεδόν κάτω από τις μασχάλες των αστυνομικών. Με αντιλήφθηκαν, φυσικά, και κινήθηκαν να με απομακρύνουν, αλλά ο υπουργός τους απέτρεψε.

- Αφήστε την κυρία, τους είπε.

Μου άπλωσε το χέρι για χειραψία και με προέτρεψε να εκφράσω ό,τι με προβλημάτιζε. Τα δεινά που περνάμε μού ήρθαν χωρίς δισταγμό στο στόμα. Του είπα ότι οι άνθρωποι υποφέρουν στις παραμεθόριες περιοχές, όπως και η Λέσβος, και ότι εκείνος διαλύει την Υγεία. Με αντέκρουσε.

- Δεν έχετε δίκιο κυρία μου. Εμείς αναβαθμίζουμε την Υγεία, τη βελτιώνουμε, απάντησε.

Μου είπε να… διαβάσω έναν νόμο, αράδιασε και τον αριθμό του, για να πεισθώ ότι η Υγεία αναβαθμίζεται.

Η Υγεία σαν μπακάλικο… 

 «Την υποβαθμίζετε! Το πιο πολύτιμο αγαθό είναι η υγεία στον άνθρωπο», του απάντησα ήρεμα αλλά νιώθοντας ότι εξέφραζα πολλούς και όχι μόνο τον εαυτό μου. Του είπα ότι ο κόσμος υποφέρει και η Πολιτεία και εκείνος μεταχειρίζονται την Υγεία σαν να είναι μπακάλικο. Στο μυαλό μου ήρθε η τραγωδία με το Βαγγέλη και η μεγάλη καθυστέρηση του ασθενοφόρου από τη Μυτιλήνη λόγω της απόστασης από την Άγρα και με δεδομένο ότι το ασθενοφόρο από το Κέντρο Υγείας Καλλονής δεν ήταν δυνατόν να κινηθεί. Ελλείψει προσωπικού λειτουργούσε μόνο δυο φορές την εβδομάδα και «μήπως πρέπει να… επιλέγουμε τη μέρα που θα αρρωστήσουμε ή που θα μας συμβεί κάποιο ατύχημα υπουργέ;» τον ρώτησα.

Του είπα ότι οι γιατροί και το προσωπικό στο Κέντρο Υγείας Καλλονής, καθώς και στα αγροτικά ιατρεία στα χωριά της Λέσβου, κάνουν ηρωικές προσπάθειες για να λειτουργούν αξιοπρεπώς, αλλά με την κατάσταση που επικρατεί είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο αφού δεν έχουν τα μέσα. Τον πληροφόρησα ότι συχνά σε πολλά αγροτικά ιατρεία γίνεται έρανος μεταξύ χωριανών και κυρίως των ηλικιωμένων (σαν να βγαίνει… δίσκος!) για να αγοραστούν τα χρειώδη: γάζες, μπαμπάκια, ιατρικά γάντια, απορρυπαντικά για τον καθαρισμό.

- Αυτά δεν ισχύουν, δεν είναι αλήθεια, λέτε ψέματα! μου απάντησε.
- Δεν λέω ψέματα, λέω την αλήθεια. Και είναι ντροπή, ντροπή σας κύριε υπουργέ, να με χαρακτηρίζετε έτσι. 

Τα κανάλια έγραφαν, αλλά…

Διέκρινα κάποιους από τα τηλεοπτικά συνεργεία, αλλά και άλλους, προφανώς δημοσιογράφους που βρίσκονταν κοντά, να μου κάνουν νοήματα, «καλά τα λες». Αλλά ήταν προσεκτικοί. Διέκρινα ότι δεν ήθελαν να τους δει ο υπουργός. Υπήρχαν τηλεοπτικές κάμερες που κατέγραψαν το διάλογό μου με τον κ. Γεωργιάδη. Περίμενα ότι το βράδυ κάτι θα έβγαζαν τα κανάλια. Ήταν αφέλεια να το πιστεύω. Τουλάχιστον για τα κανάλια, γιατί ορισμένες εφημερίδες έγραψαν κάτι λίγο για το διάλογο με τον υπουργό. Στις τηλεοπτικές ειδήσεις δεν ακούστηκε τίποτα. Και υποθέτω πως γι’ αυτό δεν φταίνε οι δημοσιογράφοι που με παρότρυναν κρυφά να μιλήσω. Αν ήταν στο χέρι τους θα τα έγραφαν και θα τα μετέδιδαν. Αλλά δεν ήταν. Και ας πείστηκαν ότι δεν έλεγα ψέματα όπως με τόσο ευκολία με κατηγόρησε ο υπουργός. Αλήθειες έλεγα που έκαιγαν. Και τον έκαναν να με χαρακτηρίσει ψεύτρα! Δεν είναι ντροπή;

* Το θέμα θα δημοσιευτεί στο προσεχές τεύχος του περιοδικού «Η Άγρα» που εκδίδεται από τον Σύλλογο Αγριτών Λέσβου

Θα πήγαινε δανεικός

Ευτυχώς που έφυγε εγκαίρως ο Βαλβέρδε, διότι τώρα ο Μήτρογλου αντί για Φούλαμ θα πήγαινε δανεικός στον Εργοτέλη.

Μανώλης Γρηγοράκης (από το facebook)

«Άδωνις ο Κυνικός»

Ο κυνισμός του Γεωργιάδη είναι η σφραγίδα του, το πιο χαρακτηριστικό του γνώρισμα. Είναι η ΦΑΤΣΑ του, είναι αυτό που λες και το γράφει η ταυτότητά του: Κυνικός! Είναι εκείνος ο κυνισμός που τον έχει κάνει να βρίζει τον Σαμαρά και μετά να τον ανεβάζει στα ουράνια, ο κυνισμός που τον οδηγεί να δηλώνει χωρίς… ερύθημα ότι είναι δόξα (που δεν θέλει να του την πάρει ο Τόμσεν) να απολύει από τις δουλειές τους ανθρώπους! Είναι ο ίδιος κυνισμός που τον έκανε να δηλώσει ότι ήξερε ότι το μνημόνιο – το προσωπικό του προσευχητάρι – ήταν καταστροφικό. Και το ήξερε από τον πρώτη στιγμή, όπως δήλωσε: +/- Δείτε τη συνέχεια

«Τις πρώτες μέρες του μνημονίου έβγαινα πολύ πιο αισιόδοξος από ό,τι πραγματικά πίστευα μέσα μου. Δηλαδή έλεγα, θα τα καταφέρουμε, μην ανησυχείτε δεν είναι τίποτα, ενώ ξέραμε όλοι ότι ήταν η καταστροφή».

Δεν καταλαβαίνω γιατί το twitter του μετά από αυτό «πήρε φωτιά». Τι τους παραξένεψε και του γράφουν; Γιατί ξαφνιάστηκαν; Μα αφού έχει περάσει ήδη στην στη ιστορία ως ο «Άδωνις ο Κυνικός» και ως «Γεωργιάδης ο Αδίστακτος».