Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Δημοσιογράφοι αντιήρωες, διαιτητές… ήρωες

Η επίθεση στον συνάδελφο Σωτήρη Βετάκη (δείτε εδώ) προστίθεται στις πολλές άλλες κατά αθλητικών δημοσιογράφων. Το επάγγελμα είναι επικίνδυνο και... ανθυγιεινό εδώ και δεκαετίες. Από την εποχή που χτυπούσαν, επωνύμως και ανωνύμως, συνάδελφους που δεν υπάρχουν σήμερα ανάμεσά μας. Τον Γιώργο Βενετούλια, τον Φίλιππο Συρίγο. Δεν θα έλεγα ότι είμαστε «ήρωες». Αφήνω τον όρο για τους Τριτσώνηδες που αυτοαναγορεύονται ως τέτοιοι. Εμείς νιώθουμε αντιήρωες….

Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014

Γάλατα και γαργάλατα, Νόβας και… NOVA

ΒΟΥΛΗ σήμερα: Ίσως το κορυφαίο ντέρμπι της χρονιάς πάνω σε χύτρα με γάλα που βράζει!

(Σχετικώς άσχετο: Συνειρμικά μου ήρθε στο νου ο στίχος από τις ταραγμένες ημέρες της δεκαετίας του ΄60: «Κι ήταν τα στήθια σου άσπρα σαν τα γάλατα/ και μου ’λεγες γαργάλατα, γαργάλατα». Αποδίδεται στον πρώτο πρωθυπουργό της Αποστασίας Γεώργιο Αθανασιάδη-Νόβα. Καμιά σχέση με τη NOVA! Με την ΥΕΝΕΔ μπορεί…)

Ψιλικατζίδικι επαναστατικότητα

Η Μάχη του Γάλακτος μαίνεται, μάγκες και ψευτόμαγκες απειλούν, το αν θα είναι μπαγιάτικο οκτώ ημερών ή φρέσκο έξι έχει γίνει μείζον θέμα για πολιτικούς επαναστάτες που δεν δείχνουν την ίδια συγκίνηση και αγανάκτηση για τη κατάψυξη των Ελλήνων στον χειμώνα που πέρασε, για τους ανασφάλιστους που δεν έχουν πρόσβαση στην αδώνεια Υγεία, για τους ασφαλισμένους που δεν έχουν υγεία, για τους άστεγους που πληθαίνουν, για τους άνεργους που αβγαταίνουν. Όχι πως η ιστορία του γάλακτος είναι μικρή και δεν αφορά την ελληνική κτηνοτροφία που είναι γονατισμένη. Αλλά οι αντιδράσεις (όταν υπάρχει τόση αδράνεια σε τόσα άλλα) είναι πολιτικός ιησουιτισμός και ψιλικατζίδικι επαναστατικότητα

Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

Μια πιθανή μεταγραφή του Άδωνη

Η Υγεία που έφτιαξε με μεράκι ο Άδωνις στενάζει τώρα και στα φαρμακεία. Όπου χθες, πρώτη ημέρα με… ολόκληρη ημέρα απεργίας (την Τετάρτη θεωρητικά ήταν μισή) στα εφημερεύοντα γινόταν χαμός. Ουρές για συνταγές, για φάρμακα άμεσης ανάγκης, ακόμα και για μια ασπιρίνη. Ο μάγος Άδωνις εξαφάνισε με ταχυδακτυλουργικές κινήσεις θέσεις στα νοσοκομεία και τα ιατρεία του ΙΚΑ Τώρα εξαφανίζει – τα υποχρεώνει να εξαφανιστούν – και φαρμακεία! +/- Δείτε τη συνέχεια

Πιστός συνοδοιπόρος και θαυμαστής της τρόικας ο Άδωνις, θα μπορούσε να είναι το πιο εξαγώγιμο προϊόν της χώρας. Καλή σκέψη. Τώρα που ο «δικός» μας Τόμσεν αναλαμβάνει ΚΑΙ την τρόικα της Ουκρανίας θα μπορούσε να τον πάρει μαζί του για εκ μεταγραφής υπουργό Υγείας. Θα βρει και ανθρώπους που θα τον καταλαβαίνουν πολιτικά στη ουκρανική κυβέρνηση. Δεν ξέρω, βέβαια, τι γίνεται εκεί με τα τηλεοπτικά δίκτυα και τα παράθυρά τους. Αν είναι αρκετά για να καλύψουν τον εθισμό του στην προβολή. Να βγαίνει και να τσιρίζει 5-6 φορές την ημέρα. Μάλλον δύσκολο.

Κυνηγός τσιχλών!

Τζήμερος (και δεν είναι τρολιά): «Αν μας ψηφίσετε, θα φέρω νόμο που όποιος συλλαμβάνεται να φτύνει την τσίχλα κάτω θα υποχρεώνεται επί τόπου να καθαρίσει αυτή και άλλες 10 με τα νύχια».
Αυτό δεν είναι κόμμα, είναι το Πεντάλεπτο του Ζάχου Χατζηφωτίου!

Νίκος Σαρίδης (από το facebook)

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

Τιμή και δόξα στους Παύλους!

Σε «Πάμπλο Γκαρσία» μετονόμασαν οπαδοί του Δικεφάλου στην Αρναία αλκιδικής (συμφωνούντος του Δήμου, λέει) οδό όπου στεγάζεται σύνδεσμος φίλων ΠΑΟΚ. Στην τελετή παραβρέθηκε ο Γκαρσία που σε σύντομη ομιλία του κατέληξε αναφωνώντας «Ελευθερία ή θάνατος»! Στην επόμενη ονοματοδοσία ο Πάμπλο θα απαγγείλει τον Θούριο του Ρήγα. Ιδιαίτερα όταν η Θεσσαλονίκη, και όχι μόνο η Χαλκιδική, θα είναι αυτή που θα αποκτήσει μαζί με την Παύλου Μελά και την οδό Παύλου Γκαρσία.

Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

Οι παρελάσεις της επόμενης μέρας

Η επόμενη παρέλαση θα γίνει στο ΣΕΦ, οι θεατές θα επιλέγονται μέσω ΑΣΕΠ και κατόπιν οι επιτυχόντες θα περνούν από συνέντευξη. Γιγαντοοθόνες κατά μήκος της Πανεπιστημίου θα τη μεταδίδουν και εκεί η πρόσβαση στα πλήθη θα είναι ελεύθερη.

(Αν το σχέδιο αποτύχει, η μεθεπόμενη παρέλαση θα γίνει στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής με προσωπικές προσκλήσεις).

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Θανατηφόρες ενοποιήσεις

Ενοποιήθηκαν Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ σε ένα κυβερνητικό σχήμα και χάσαμε τις δουλειές μας.
Ενοποιήθηκαν οι κλάδοι Υγείας των Ταμείων σε έναν υπερφορεά, τον ΕΟΠΥΥ, και χάσαμε γιατρούς, φάρμακα, νοσοκομεία, δωρεάν εξετάσεις.
Τώρα ετοιμάζονται να ενοποιήσουν τα Ταμεία σε ένα υπερταμείο και θα χάσουμε αυτό που πλέον είναι ο μοναδικός… κινητήριος μοχλός της ελληνικής οικονομίας και η βαριά της βιομηχανία: τις συντάξεις

(Ο μέγας σοσιαλιστής, μαχητής και αντιμνιμινιακός Ανδρέας Λοβέρδος το είχε πει για τους συνταξιούχους: «Δεν πεθαίνουν κιόλας»! Ήρθε η ώρα...)   .

Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

Ταχύτατο ανέκδοτο!

Το πιο σύντομο ανέκδοτο της εβδομάδας ήρθε ακριβώς στο τέλος της: «Δεν ασχολούμαι με τη "σταδιοδρομία" μου», δήλωσε ο Βενιζέλος στη Real News.

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

Τράγκας, Γεωργιάδης καταχάρηκαν το βρίσιμο και τις αλληπροσβολές!

Πήραν τα τουφέκια τους, έβαλαν τα μονόβολα φυσίγγια και άρχισαν να αλληλοπυροβολούνται. Άτρωτοι, αδιαπέραστοι, πέτσα-λαμαρίνα! Τράγκας και Γεωργιάδης βρίζονταν μέσα σε ένα στούντιο πάνω από 15 λεπτά, είπαν χοντράδες ο ένας για τον άλλον («είσαι γλείφτης», «γλείφεις τις μπότες των Γερμανών», «σε ακούω κάθε πρωί στο ραδιόφωνο και γελάω», «Μήπως τα παίρνεις από τους Άγγλους;»), ξεπέρασαν κάθε λογική μιας τηλεοπτικής συνέντευξης, αλλά φάνηκε ότι και οι δυο το καταχάρηκαν! Έμοιαζαν να κινούνται βάσει σεναρίου. Βέβαια, είναι γνωστό ότι οι κωμικοί ηθοποιοί λένε τα καλύτερά τους εκτός κειμένου. Εν προκειμένω, νομίζω ότι και οι δυο πολλές φορές αυτοσχεδίασαν...

Υστερόγραφο 1: Και καλά, ο Τράγκας κάνει τη δουλειά του όπως ξέρει. Νούμερα χτυπάει, κέρδος έχει. Ο άλλος, όμως, είναι υπουργός μιας ευρωπαϊκής χώρας. Πώς δέχεται να τον βρίζουν δημοσίως επειδή δεν μπορεί να ξεπεράσει τον εθισμό του; Τον εθισμό του μικροφώνου και της  τηλεοπτικής προβολής. 
Υστερόγραφο 2: Κανείς στην κυβέρνηση δεν σοκαρίστηκε βλέποντας κάτω στην οθόνη, από όπου ξεπηδούσε ο βάρβαρος διάλογος, την κάρτα «υπουργός Υγείας»; 

(Αν το αντέχετε δείτε εδώ το βίντεο).

Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2014

Αγγελιοφόρος που ξέχασε το μήνυμα

Οι εποχές που το ελληνικό ποδόσφαιρο ένιωθε ικανοποίηση για τις «τιμητικές ήττες» και συγκίνηση για τους «ηρωικούς αποκλεισμούς» είναι παρελθόν χωρίς επιστροφή. Σήμερα η ευρωπαϊκή επιτυχία για τους ισχυρούς είναι απαίτηση και οι αποτυχίες με «ψηλά το κεφάλι» χάπι παρηγοριάς χωρίς δραστική ουσία – ένα εικονικό φάρμακο. Μετά το 2-0 του Ολυμπιακού απέναντι στη Μάντσεστερ του οίκτου, η πρόκριση στο Ολντ Τράφορντ δεν ήταν ευχή, ήταν υποχρέωση. Περιμέναμε τον Ολυμπιακό να γυρίσει θριαμβευτής από την Αγγλία, αλλά επέστρεψε σαν αγγελιοφόρος που είχε ξεχάσει το μήνυμα. +/- Δείτε τη συνέχεια

Το 0-3 στο Ολντ Τράφορντ είναι μια παραισθητική εικόνα στο σύνολο των δύο αγώνων. Δεν έχει σημασία πόσο παρηγορεί τον φίλο τού Ολυμπιακού η ανταπόκριση τής ομάδας στην πάγια απαίτηση όλων των οπαδών που λένε «ρε παιδί μου, παίξε μπάλα και χάσε αν είναι!» Σημασία έχει ότι Ολυμπιακός έπαιξε μπάλα και έχασε για μια σειρά αγιατί» – πέρα από εκείνα της τεχνικής φύσεως.
πό «

* ΓΙΑΤΙ είχε υπερβολική αυτοπεποίθηση.
* ΓΙΑΤΙ είχε θαρροθράσος να διεκδικήσει από το πρώτα λεπτά αυτό που όλες οι αναλύσεις του ζητούσαν: το γκολ της εξασφάλισης.
* ΓΙΑΤΙ – το γράφαμε και χθες στο σχόλιο για τον αγώνα – είχε αφέλεια και άγνοια κινδύνου στο παιχνίδι του, βγήκε μπροστά και αγνόησε τα καταγεγραμμένα στο DNA του ελληνικού ποδοσφαίρου που είναι χαμηλές στροφές, έλεγχος της ροής, τσούκου τσούκου, αν χρειαστεί, και χτύπημα στο μαλακό υπογάστριο όταν κοιτάς στα μάτια τον αντίπαλο, εάν και όταν βρεις την κατάλληλη στιγμή.

Ο Ολυμπιακός παίζοντας με το «πνεύμα Μίτσελ» είχε ευκαιρίες και υποχρέωσε τη Μάντσεστερ να κάνει καθυστερήσεις στα σημαιάκια τού κόρνερ «όπως Ελλάδα». Δεν ήθελε πολύ να του βγει η προσπάθεια και να μιλάμε τώρα διαφορετικά. Ο Ολυμπιακός έκανε λάθη αλλά από την προχθεσινή βραδιά βγαίνει σοφότερος. Δεν είναι απώλεια αυτό. Χρειάζονται πολλά κιλά λαθών για να αποστάξεις δύο γραμμάριο εμπειρίας. Προχθές τα κέρδισε και τις επόμενες φορές θα τα αξιοποιήσει στην ευρωπαϊκή του πορεία. Ο δρόμος του είναι μακρύς και θα υπάρξουν «και άλλες φορές». Έστω και αν η προχθεσινή ήταν ευκαιρία ζωής.

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Παρασκευής)
.

Κερδίζοντας μόνο τις εντυπώσεις, δεν προκρίνεσαι...

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΗΝΔΡΙΝΟΣ 

Στο ποδόσφαιρο αυτό που μετράει είναι η ουσία. Όχι οι εντυπώσεις. Χθες βράδυ, λοιπόν, στο Μάντσεστερ, την ουσία την είχε η Γιουνάιτεντ. Μπήκε στο γήπεδο να πολεμήσει λυσσασμένα και να ανατρέψει το εις βάρος της 2-0. Τα κατάφερε γιατί το πίστεψε. Γιατί το ήθελε. Γιατί εκμεταλλεύτηκε το βάρος της φανέλας της. Γιατί ο τερματοφύλακάς της βρέθηκε σε σπουδαία βραδιά. Και κυρίως επειδή ο Μόις διέγνωσε πολύ σωστά πως το κέντρο της ερυθρόλευκης άμυνας ένα θεματάκι το έχει με τις μπαλιές στην πλάτη του... Γενικά, η άμυνα των πρωταθλητών δεν είχε την απαιτούμενη συγκέντρωση χθες. Ούτε την ηρεμία που απαιτούσε η κρισιμότητα του αγώνα. Κι είναι κανόνας πως σε τέτοιου επιπέδου ματς το παραμικρό λάθος το πληρώνεις ακριβά. +/- Δείτε τη συνέχεια
Οι πρωταθλητές είναι βέβαιο πως στάθηκαν εξαιρετικά στο «Ολντ Τράφορντ». Κοιτάζεις τα στατιστικά του αγώνα και δεν το πιστεύεις: 50-50 η κατοχή της μπάλας, σχεδόν ίδιες προσπάθειες για γκολ από τις δυο ομάδες, κι όμως... Ο ηλεκτρονικός πίνακας στο «θέατρο των ονείρων» να γράφει: Μάντσεστερ 3 – Ολυμπιακός 0.

Είπαμε: Εκείνο που «μετράει» πάνω από όλα σε τέτοια παιχνίδια είναι η ουσία. To «γαμώτο» για τον Ολυμπιακό είναι ότι αποκλείσθηκε από μια ομάδα που ΔΕΝ ΗΤΑΝ (σε καμία περίπτωση) καλύτερή του. Ο Μόις, έχοντας πάρει τα «μαθήματά» του από το πρώτο παιχνίδι κατέφυγε σε ένα πολύ απλό τρικ: Έβαλε τον Γκιγκς, με την εντολή να επιχειρεί μακρινές πάσες την πλάτη της άμυνας του Ολυμπιακού. Ελπίζοντας πως η ατομική κλάση των Ρούνεϊ, Γουέλμπεκ και Φαν Πέρσι θα ήταν αρκετή για να αξιοποιηθούν αυτές οι μπαλιές και να έρθουν τα γκολ που θα οδηγούσαν στην πρόκριση.

Δυστυχώς για τον Ολυμπιακό, ο Σκωτσέζος επιβεβαιώθηκε απολύτως: Και τα δυο πρώτα γκολ της Γιουνάιτεντ, αλλά και το δοκάρι του Ρούνεϊ προήλθαν από μπαλιές του γερο Γκιγκς... Το αντίδοτο σ΄ αυτό το πολύ απλό τρικ δεν βρέθηκε ποτέ. Ο Μίτσελ παρέταξε την ομάδα του όπως περιμέναμε. Καμία έκπληξη. Δεν μπορεί κανείς να του προσάψει το παραμικρό. Προσωπικά, πάντως, ήλπιζα να κρατούσε τον Κάμπελ στα πλάγια και να έπαιζε χωρίς σέντερ φορ. Με τον Τσόρι σε ρόλο... Τότι και τον Φουστέρ πίσω του και όχι στα πλάγια. Θα είχε τεράστιο ενδιαφέρον να βλέπαμε πως θα λειτουργούσε έτσι η ομάδα. Δεν έγινε, δεν πειράζει. Μας έμεινε η απορία...

Ο πρωταθλητής αποχαιρέτησε το Τσάμπιονς Λιγκ με ψηλά το κεφάλι. Έκανε εξαιρετική πορεία, έπαιξε σπουδαία μπάλα, δεν κλείστηκε σε κανένα παιχνίδι του, επιδίωξε να σκοράρει, κέρδισε το χειροκρότημα, φάνηκε πως έχει ανέβει επίπεδο. Το τελευταίο αποδείχτηκε στο τελευταίο δεκάλεπτο του χθεσινού αγώνα, όταν όλη η Γιουνάιτεντ ήταν πίσω από τη σέντρα, επιδιώκοντας (με κάθε πρόσφορο μέσο) να διαφυλάξει το σκορ και την πρόκριση.

(Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη Live Sport)

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

Όμορφή μου, Κατερίνα (Παναγοπούλου),του μπαξέ μου καρδερίνα

ΚΑΙ ΕΝΩ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΕΝΑΝ ΣΚΑΣΜΟ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΟΥ «ΖΗΡΙΔΗ», ΚΑΝΕΙΣ ΔΥΟ ΤΡΕΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΒΓΑΛΕΙΣ ΠΕΡΑ: STAR, ΑΤΗΕΝΣ VOICE, FREE SUNDAY  

ΚΑΤΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΟΥ, ΟΤΙ ΘΑ ΕΙΣΑΙ Η ΗΡΩΙΔΑ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΧΡΥΣΑΣ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ 

Γράφει ο BADDOG

Αντιγραφή από τη σελίδα της Κατερίνας Παναγοπούλου στο facebook· για την ακρίβεια από (μία από τις πολλές) αναδημοσίευση της ανάρτησής της, μια και δεν τυγχάνω «φίλος» της: «"Δώστε μου σας παρακαλώ πίσω το γκλομπ κυρία μου" και μία υστερική συνδικαλίστρια να του ουρλιάζει να τον προσβάλει και αυτός να επιμένει να της ζητάει ευγενικά πίσω το γκλομπ. "να έρθει να μου το πάρει" ούρλιαζε προκλητικά η συνδικαλίστρια.Το σκηνικό που εκτυλίσσεται καθημερινά έξω από το υπουργείο Οικονομικών με 10 καθαρίστριες (τις μετράω ΚΑΘΕ φορά που πάω στο Υπουργείο για ρεπορτάζ) είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ. Οι γύρω καταστηματάρχες έχουν απηυδύσει, κάθε μέρα η αστυνομία δίνει μάχες για 10 ΜΟΝΟ ΑΤΟΜΑ που ωρύονται με ντουντούκες. Κάποια στιγμή θα πρέπει ν' αποφασίσουμε με ποιον είμαστε. Δεν μπορεί πάντα να κερδίζουν οι μειοψηφίες που φωνάζουν πιο δυνατά». +/- Δείτε τη συνέχεια

Η αλήθεια είναι πως αν αγνοείς ότι το γκλομπ δεν λέγεται γκλομπ, αλλά κλομπ (αγγλιστί club), ή αν δεν γνωρίζεις -τυχαία τα παραδείγματα- τον παρακείμενο του ρήματος απαυδώ (έχω απαυδήσει και όχι έχω απηυδύσει), η δουλειά της καθαρίστριας αποτελεί -μάλλον ήταν, μια και το πουλόβερ της εργασίας στην Ελλάδα έχει ξηλωθεί ολοσχερώς- μία συμβατή επαγγελματική επιλογή.

Ομως, η ζωή είναι πιο σκληρή απ' ό,τι δείχνει: η οικογένειά σου έχει πληρώσει ένα σκασμό λεφτά για να πας στου «Ζηρίδη» (καλή ώρα όπως η Κ.Π.), ενώ της καθαρίστριας όχι. Προνομιούχο σπίτι, δεν είχε ποτέ τέτοια έξοδα. Εχεις σπουδάσει ΜΜΕ στο Πάντειο, όπου έχεις γνωρίσει τον Φώτη Γεωργελέ (καταπώς μαρτυράς, Κατερίνα μου, στο κοινολογημένο βιογραφικό σου). Κι ενώ, λοιπόν, είσαι ξανθούλα και καλοβαλμένη, αρχίζει ο Γολγοθάς: δυο και τρεις δουλειές για να τα βγάλεις πέρα: Star, Athens Voice, Free Sunday... Χωρίς ωράριο. Χωρίς να χτυπάς κάρτα, όπως εκείνες οι βολεμένες καθαρίστριες, που ευτυχώς πάψαμε να τις πληρώνουμε.

Διαβάζω το βιογραφικό σου, Κατερίνα μου και κάθε σου λέξη μού σουβλίζει την καρδιά. Μη νομίζεις, δεν είμαστε όλοι οι άντρες γουρούνια... Εσύ, η καλοβαλμένη ξανθούλα, άλλα σχέδια έκανες εκεί ψηλά, στο ροζ συννεφάκι σου. Ονειρευόσουν διάφορα και προπάντων να υπηρετήσεις τη δημοσιογραφία... Ήγουν (επίτηδες το πετάω το αρχαϊκό, για να μην μας καταλαβαίνουν αυτές οι υστερικές -κι αγράμματες, προσθέτω εγώ- καθαρίστριες...) να ελέγχεις την εξουσία. Όπου εξουσία: το υπουργείο Οικονομικών, του οποίου το ρεπορτάζ καλύπτεις, και η ΕΛ.ΑΣ.

Ωστόσο, αυτή η κακούργα η ζωή σε φέρνει με τη χλωρίνη στο χέρι, να ξεπλένεις την εικόνα του μπάτσου (που μιλάει ευγενικά) και στο σύρμα με την μπουγάδα ν' απλώνεις και τους Στουρναροσταϊκουρομητσοτάκηδες. Κάτι μου λέει, Κατερίνα μου, ότι θα είσαι η ηρωίδα στο επόμενο βιβλίο της Χρύσας Δημουλίδου. Θα σε διαβάζει η Λίτσα από τον Νέο Κόσμο και θα μοιράζεται τη συγκίνησή της με την κομμώτρια που της φιλάρει το μαλλί. Θα βυθίζεται στις σελίδες με τα υπαρξιακά σου η Γωγώ από την Καστέλλα και θα ξεχνάει ότι έχει ροσμπίφ στο φούρνο.

Οσο για τις υστερικές καθαρίστριες, κι εμένα μ' έχουν βγάλει από τα ρούχα μου, διότι έχουν μείνει πίσω... στην εποχή της σκούπας... Αντί να κάθονται σπίτια τους και ν' ανεβάζουν selfies στο facebook, κατεβαίνουν στο κέντρο και κόβουν τη δουλειά των καταστηματαρχών. Που, υπό άλλες συνθήκες, θα ξεπουλούσαν στο λεπτό! Το δίκιο σου βουνό, Κατερίνα μου.

Πράγματι, Κατερίνα μου, κάποια στιγμή πρέπει ν' αποφασίσουμε με ποιον είμαστε... Είναι αδιανόητο η μειοψηφία να επιβάλλει τις απαρχαιωμένες απόψεις της στην πλειοψηφία αυτών με τις δύο και τρεις δουλειές.

ΥΓ.: Κατερίνα μου, δεν είμαι ρουφιάνος, αλλά αυτό πρέπει να σ' το πω, ότι μια λαϊκιά [sic], ξέρεις... μια απ' αυτές τις δέκα καθαρίστριες, μόλις έμαθε τι έγραψες, είπε: «Άσε μας, κουκλίτσα μου...». Τέλος συζήτησης.

Τα άκρα θα κρίνουν την πρόκριση

ΑΝ ΧΑΘΕΙ Η ΜΑΧΗ ΣΤΑ ΠΛΑΓΙΑ, ΟΙ ΦΑΝ ΠΕΡΣΙ ΚΑΙ ΡΟΥΝΕΪ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΟΥΝ

Γράφει ο ΓΙΑΝΗΣ ΜΗΝΔΡΙΝΟΣ 

Η μεγάλη μέρα για τον Ολυμπιακό έφτασε. Σε λίγες ώρες θα ξέρουμε αν το όνειρο της πρόκρισης στους «οκτώ» θα γίνει πραγματικότητα, ή αν οι «ερυθρόλευκοι» δεν θα αντέξουν στην αφόρητη πίεση που είναι λογικό να αντιμετωπίσουν στο «θέατρο των ονείρων». Ποια είναι τα «κλειδιά» που θα οδηγήσουν την ελληνική ομάδα στην επόμενη φάση; Κατά την ταπεινή μου άποψη, δυο είναι τα κρίσιμα σημεία: Η «μάχη» των άκρων και ο παίκτης παραπάνω στις αμυντικές καλύψεις. Κι αν γι΄ αυτό το δεύτερο υπάρχουν λύσεις (π.χ η τριάδα Εντιγκά, Μανιάτη, Σάμαρη, με τον Τσόρι ελεύθερο μπροστά τους και... κανέναν σέντερ φορ, ή η χρησιμοποίηση του Φουστέρ στα πλάγια με την εντολή να συγκλίνει), το στοίχημα βρίσκεται ακριβώς στη «μάχη των άκρων». +/- Δείτε τη συνέχεια

Το βέβαιο είναι πως η Γιουνάιτεντ θα επιδιώξει από εκεί να «χτυπήσει». Κι επειδή υπάρχει μια δεδομένη δυσκολία στην ανάπτυξη της ομάδας από τον άξονα, αλλά και γιατί η δεξιά πλευρά θα είναι πολύ διαφορετική από αυτήν που είδαμε στο «Καραϊσκάκη». Στη θέση του Σμόλινγκ θα υπάρχει ένας... κανονικός μπακ (ο Ράφαελ), ενώ μπροστά του ενδέχεται να μην χρησιμοποιηθεί ο Βαλέντσια, αλλά ο Γουέλμπεκ που είναι πολύ πιο επιθετικός. Αν επιβεβαιωθεί αυτό το σενάριο, είναι βέβαιο πως ο Χολέμπας με τον Πέρες θα δεχτούν εντονότατη πίεση και θα χρειαστεί κάποιο τρικ, ίσως, για να την ξεπεράσουν χωρίς προβλήματα.

Αν χαθεί η μάχη στα πλάγια είναι βέβαιο πως οι Φαν Πέρσι και Ρούνεϊ (ίσως κι ο Φελαϊνί, που βγαίνει από πίσω) θα έχουν την ευκαιρία να σκοράρουν. Και δύσκολα θα τη χάσουν... Ας μην ξεχνάμε πως όπως εξελίχτηκε η χρονιά για τη Γιουνάιτεντ, αυτό είναι το μοναδικό παιχνίδι που της έχει απομείνει για να σώσει την παρτίδα.

Οι Ιταλοί, που είναι... μανούλες όταν επιδιώκουν να διαφυλάξουν ένα αποτέλεσμα, συχνά «θυσιάζουν» τον σέντερ φορ τους και δίνουν αυτό το ρόλο σε κάποιον περιφερειακό επιθετικό, ώστε να πετύχουν περισσότερη (και ασφαλέστερη) πίεση ψηλά, δυσκολεύοντας την ανάπτυξη του παιχνιδιού του αντιπάλου. Δεν ξέρω αν θα επιδιώξει και ο Μίτσελ να κάνει το ίδιο –το θεωρώ, πάντως, πιθανό από τη στιγμή που λείπει ο Ολαϊτάν, ο οποίος στο πρώτο ματς λειτουργούσε ως έκτος χαφ. Σε κάθε περίπτωση θα έχει πολύ μεγαλο ενδιαφέρον να δούμε τι θα «σκαρφιστεί» ο Ισπανός και ποιους θα επιλέξει να εφαρμόσουν αυτό που σχεδίασε...

Για τον Ολυμπιακό ένα είναι βέβαιο: Αν βγάλει το πρώτο μισάωρο χωρίς να δεχτεί γκολ, είναι σχεδόν απίθανο να μη σκοράρει. Κι αυτό επειδή η κάκιστη ψυχολογία των παικτών της Γιουνάιτεντ τους οδηγεί σε απανωτά λάθη όσο περνάει η ώρα και δεν έρχεται το επιθυμητό γι΄ αυτούς αποτέλεσμα. Έχει επιβεβαιωθεί πολλές φορές φέτος και σε πολλά παιχνίδια αυτό που αναφέραμε. Ε, ας επιβεβαιωθεί ακόμη μια...

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Τετάρτης)

Τρίτη, 18 Μαρτίου 2014

Οπλίζουν χέρια, φτιάχνουν «Λεωφόρους Λαυρίου»

Το γιατί το ποδόσφαιρο υπάγεται στο υπουργείο Πολιτισμού είναι απορίας άξιο. Του έπρεπε να είναι υπό τη σκέπη τού Άμυνας, να έχει ειδικό αρχηγείο στο Πεντάγωνο και να διαθέτει κέντρο εκπαίδευσης μαζί με μονάδες υποβρύχιων καταστροφών για τον Ο.Υ.Κ.Α Βανγκέλι, τον ειδικών δυνάμεων (διεθνή!) Τζαβέλλα και τον καταδρομέα Ινσαουράλδε! Στο Πολιτισμού, πάντως, πρέπει να κηρυχθεί ανεπιθύμητο μετά (και) το πολιτισμικό έγκλημα που τελείται διαρκώς απέναντι στα νέα παιδιά αυτής της χώρας. Αυτά που μεγαλώνουν ακούγοντας και βλέποντας να οργιάζουν θερμοκέφαλοι παράγοντες, κομάντος ποδοσφαιριστές, ταμένοι οπαδοί και ταγμένοι οπαδικοί δημοσιογράφοι. +/- Δείτε τη συνέχεια

Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι μια αλυσίδα από ματωμένες μνήμες που το κρατούν δεμένο. Δεν είναι μόνο αυτά που έγιναν στο «Βικελίδης» την Κυριακή, εκείνα που συνέβησαν στην Τούμπα την προηγουμένη, τα άλλα στο ΟΑΚΑ με την εισβολή στον υποβιβασμό της ΑΕΚ, τα προηγούμενα στο Καραϊσκάκη με το «κάλυπτα και εγώ τον Κατσουράνη» και εκείνα με τη εισβολή και τη διακοπή στο «αιώνιο» ντέρμπι του ΟΑΚΑ. Είναι πολλά άλλα (για υποψίες, αποκαλυπτικές τηλεφωνικές υποκλοπές κλπ) που κάνουν τα γήπεδα κόλαση.

Για το ποδόσφαιρο κόλαση είναι ο ίδιος εαυτός του. Την έφτιαξε, και εκεί μέσα θολωμένοι οπαδοί συνωθούνται σαν βόδια, παράγοντες κάνουν δηλώσεις και βγάζουν ανακοινώσεις-μολότοφ, ποδοσφαιριστές δέρνονται, διαιτητές προκαλούν, ποντικοί τού παραγοντισμού κλέβουν νίκες και βαθμούς,

Δύσκολο να σχολιάσεις ενέργειες, δηλώσει και ανακοινώσεις για το ντέρμπι της αθλιότητας στο «Βικελίδης». Δύσκολο να πάρεις στα σοβαρά ένα άθλημα όπου ομάδες «ανασταίνονται» επειδή «γύρισε το κουμπί η Παναγία»! Δύσκολο να δικαιολογήσεις ανακοινώσεις και δηλώσεις «κύκλων» που οπλίζουν χέρια νέων ανθρώπων και ασφαλτοστρώνουν νέες «Λεωφόρους Λαυρίου». Δύσκολο να αντέξεις όλη αυτήν την παράνοια έργων και λόγων που σε περιβάλλει. Και δυσκολότερο να δεχτείς τους πιθήκους που αγνοούν ότι το πραγματάκι που κρατάνε στα χέρια τους είναι χειροβομβίδα και όχι καρύδα!

Όλοι αυτοί αδυνατούν να καταλάβουν ότι συνεχίζοντας έτσι, με φωτιά στη φωτιά, ετοιμάζουν το επόμενο έγκλημα – πραγματικό, με αίμα. Και όχι το πολιτισμικό που συντελείται κάθε μέρα και με τη βία και με αφέλειες για διακόπτες που γυρίζουν από θείο χέρι!

Διον. Βραϊμάκης 

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Τρίτης)

Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2014

Στη Γερμανία, χωρίς νεκρές ζώνες στις εξέδρες και στα δημοσιογραφικά

Μετά και την αποψινή ανακοίνωση του ΠΑΟΚ, για τους δυο ημιτελικούς Κυπέλλου μια είναι η λύση. Ο πρώτος να γίνει στη Στουτγάρδη και ο δεύτερος στην Φρανκφούρτη. Με γερμανική αστυνομία, Γερμανό διαιτητή, και Γερμανούς φουσκωτούς-σεκιουριτάδες. Και οπαδούς των δυο ομάδων στο γήπεδο χωρίς νεκρές ζώνες. Στις εξέδρες και στα δημοσιογραφικά.

Γιάννης Ξενάκης (από το fb).

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2014

Έξαλλος και ο Βασιλακόπουλος. Εμείς να δεις!

Τα μικρά σπορ είναι στα κάγκελα την ώρα που η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα διαρκές ιδιότυπο χειρουργείο με χασαπομάχαιρα στη θέση των νυστεριών και νεκροτόμους στο πόδι των χειρουργών. Οι περικοπές των επιχορηγήσεων στις ομοσπονδίες που ανακοίνωσε ο Γιάννης Ανδριανός φτάνουν στο 50%, ενώ σε σχέση με το 2010 η μείωση ανέρχεται στο 75%. Δηλαδή έπαιρνες 100, σου δίνουν 25 και σου λένε τράβα πέθανε (αλλά όχι στον πόρτα μου και μαζευτούν περίεργοι). +/- Δείτε τη συνέχεια

Αγανάκτησε ετεροχρονισμένα ακόμα και ο Γιώργος Βασιλακόπουλος! Ο οποίος μίλησε από ραδιοφώνου (στον Βασίλη Σκουντή) για την εκτέλεση της άθλησης. «Εχω μείνει κατάπληκτος με τη βόμβα που βάζουν στα θεμέλια του αθλητισμού», είπε. Κατάπληκτος ! Κατάπληκτος και αθώος του αίματος ένας άνθρωπος του συστήματος και του κόμματος που εξέθρεψε το τέρας του μνημονίου και μας έβαλε στην

Στον αθλητισμό τα πράγματα είναι μαύρα όπως παντού. Οι γονείς γίνονται χορηγοί για να αθληθούν τα παιδιά τους και οι πρωταθλητές προετοιμάζονται μέσα στις αντιξοότητες. Ο Φιλιππίδης έφερε το παγκόσμιο χρυσό στο επί κοντώ με δική του επιμονή, χωρίς βοήθεια και μέσα. «Οι πρωταθλητές μας προπονούνται σε έναν στάδιο που στάζει σε 95 σημεία», δήλωσε ο εθνικός προπονητής, Δημήτρης Ευαγγελόπουλος.

Είναι προφανές ότι η Πολιτεία, η τρόικα και η Σιδηρά Κυρία τού Βερολίνου δεν καταλαβαίνουν (δεν τους ενδιαφέρει, δεν τους κόφτει, δεν θέλουν να καταλάβουν!) την αξία του αθλητισμού σε μια κοινωνία. Όπως ο άλλος αδυνατεί να καταλάβει τη σημασία τού μαέστρου σε μια ορχήστρα. Μπορεί και χωρίς αυτόν, λέει.

Είναι, αλήθεια, πως και εμείς οι «σκέτα» πολίτες, δεν δακρύζουμε για τη δραματική μείωση των επιχορηγήσεων στον Αθλητισμό όταν η αντίστοιχη μείωση στην Υγεία δημιουργεί στρατιές μελλοθανάτων και όταν ο υπουργός με τις τσιρίδες καταργεί τα πρωτοβάθμια περίθαλψη, κοστολογεί τα νοσήλια, συρρικνώνει τα νοσοκομεία, κλείνει ιατρεία, υποχρεώνει σε κλείσιμο φαρμακεία. Μόνο τα κοιμητήρια μένουν ανοικτά και πάντα έτοιμα για ανταποκριθούν στην αυξημένη εργασία που τους δίνει αυτή η πολιτική. Και έρχεται ΤΩΡΑ, με τις νέες περικοπές, ο κ. Βασιλακόπουλος για να δηλώσει «είμαι έξαλλος». Εμείς να δεις, πρόεδρε!

(Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην Sport Live)

Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2014

Παιδί μου, μήπως έγινες κομμουνιστής;

ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ, ΟΙ ΣΚΕΛΕΤΟΙ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΤΕΜΦΥΛΙΑΚΗ ΝΤΟΥΛΑΠΑ ΚΑΙ Η ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΑΓΚΟΥ

Γράφει ο BADDOG 

Κάποτε σε μια επαρχία, όταν αι τοπικαί αρχαί ανησυχούσαν διά το μίασμα… Ή αλλιώς: Απαγόρευση από τις Διευθύνσεις Α/βάθμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης της Δ’ Αθήνας σε εκπαιδευτικούς και μαθητές να συμμετάσχουν στις προγραμματισμένες εκδηλώσεις (αθλητικές, παράσταση Καραγκιόζη κ.λπ.) υπέρ του Μητροπολιτικού Πάρκου στο Ελληνικό, με την αιτιολογία ότι η κινητοποίηση είναι πολιτική διεκδίκηση και δεν προβλέπεται από τη νομοθεσία. Πρόκειται για τη μεγάλη των Μανδαρίνων σχολή. Των Μανδαρίνων ενός κράτους που βγάζει ολοένα και περισσότερους σκελετούς από τη μετεμφυλιακή ντουλάπα. +/- Δείτε τη συνέχεια

Πρόκειται για την ίδια εκείνη σχολή που διατάζει καθηγητές να κάνουν τους ρουφιάνους, (κατα)δίδοντας ονόματα καταληψιών μαθητών, προκειμένου να διωχθούν ποινικά. Είναι η ίδια εκείνη σχολή, η οποία έχει καταστενοχωρηθεί για τον Μπερκίν Ελβάν. Μάλλον όχι τόσο γιατί ο 15χρονος Τούρκος έχασε τη ζωή του από δακρυγόνο, όσο –κυρίως- γιατί δεν πήγαινε σε ελληνικό γυμνάσιο, ώστε να «ευρίσκεται εντός των ορίων δικαιοδοσίας μας», προκειμένου να φάει μία δεκαήμερη αποβολή «το κωλόπαιδο». Έτσι, για να μάθει να φέρεται!

Αυτό και τα άλλα «κωλόπαιδα». Που αντί να διαβάζουν από φυλακής πρωίας μέχρι νυκτός το απαρέμφατο του λύω και το θεμελιώδη νόμο της μηχανικής, στρατεύονται στις δυνάμεις του χάους και της ανομίας, είτε αυτές δρουν στο Ελληνικό είτε στις Σκουριές κι αλλού. Είναι, εν τέλει, η ίδια εκείνη σχολή που ξαναφέρνει στη μνήμη την ατάκα του καθηγητή / διευθυντή – θεματοφύλακα των εθνοχριστιανικών αξιών της ορεινής κοινότητας, Βασίλη Διαμαντόπουλου, προς τον Κώστα Τσάκωνα, στην ταινία «Μάθε παιδί μου γράμματα»: «Παιδί μου, μήπως έγινες κομμουνιστής;».

(Δείτε εδώ τη σχετική σκηνή από την ταινία το Θόδωρου Μαραγκού)

Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2014

Τα φαντάσματα του Σαρρή και οι παραισθήσεις

Ο Κάμπαξης, ο Κάκος, ο Θάνος ήταν το περασμένο Σαβατοκύριακο τα αρνητικά πρόσωπα που εξέθεσαν πάλι τη διαιτησία. Η οποία ό,τι και να κάνει – ακόμα και ανθρώπινο λάθος, ακόμα και αν είναι απολύτως τιμία – δύσκολα θα απαλλαγεί από τις παλιές αμαρτίες, από αυτά που έχουν αποκαλυφθεί, δηλωθεί, μιληθεί. «Πουτάνα μια φορά, για πάντα πουτάνα», λέει ο λαός και δεν του το ξηλώνεις από το μυαλό. +/- Δείτε τη συνέχεια

Οι νοικοκυραίοι βγαίνουν εκτός εαυτού και μιλάνε τη γλώσσα της πιάτσας:.
«Είναι κανονισμένα όλα. Δεν είμαστε μαλάκες», λέει ο Βελλής.
«Ήταν σε μισθοφορική αποστολή, δεν πρόκειται για ανθρώπινα λάθη», φωνάζει ο Κωστούλας.
«Αν δουλεύω 12 ώρες την ημέρα θα με αναγκάσουν να δουλεύω 15 για να αντεπεξέρχομαι σε τέτοιου είδους παιχνίδια», δηλώνει ο Χάβος.

Ομάδες που έπνεαν τα λοίσθια πριν από λίγο καιρό, έβγαλαν τη μάσκα οξυγόνου και τώρα κορδώνονται. Άλλες πορεύονταν με ανύπαρκτα πέναλτι και άλλες με γκολ που βλέπει μόνο το αετίσιο μάτι τού επόπτη. Για τον Κάμπαξη που ευνόησε τον Λεβαδειακό η άποψη ενός ειδικού είναι απόλυτη: «Δεν υπάρχει κόκκινη, δεν υπάρχει φάουλ εκεί που γίνεται το 1-1 και δεν υπάρχει πέναλτι στο 94΄», λέει ο Βαρούχας. Όμως, ο Σαρρής βγαίνει και λέει (χθες στο SentraFM) ότι όσοι χάνουν βλέπουν φαντάσματα!

Κανένα αυτί δεν ιδρώνει. Όλα με αδιάβροχη επένδυση. Δεν ίδρωσαν καν όταν ο «τρελός του χωριού», ο Καστίγιο, άφησε υπονοούμενα (χωρίς να έχει… αποδείξεις!) για παράξενα πράγματα που έγιναν το 2006 στη Λιβαδειά. Απλώς αναρωτήθηκε (ως παίκτης που βρισκόταν ΜΕΣΑ στην αποστολή) για το αν ήταν τυχαίο που η ομάδα του έφαγε τρία γκολ από τον Λεβαδειακό.

Η αίσθηση ότι το πρωτάθλημα χωρίζεται σε διασυνδεδεμένους και σε… ανάδελφους (όπως είναι ο Απόλλων) μεγαλώνει. Άλλοι από το κοινό παρακολουθούν αποσβολωμένοι, άλλοι αηδιασμένοι, άλλοι ενθουσιασμένοι και άλλοι πιέζοντας να «φτιάξουν» τα πράγματα και η εύνοια να περάσει από τα μέρη τους. Κατά τα άλλα, κάθε αγωνιστική τα πάρτι τών (κατά Σαρρή) φαντασμάτων μεγαλώνουν. Τόσες πολλές παραισθήσεις πια;

(To άρθρο δημοσιεύτηκε στη Live Sport της Τετάρτης).

Τι σχέση έχει ο Χρυσοχοΐδης με τους μαθητές της Κίνας;

 Δείτε τη συνέχεια

Ειδικές μεταλλικές μπάρες αποφάσισε να εγκαταστήσει στα θρανία σχολείο στην Κίνα με στόχο να μην μπορούν οι μαθητές να σκύβουν το κεφάλι πολύ κοντά στα τετράδιά τους. Στόχος του κινεζικού σχολείου με την κίνηση αυτή είναι να μη δημιουργούνται προβλήματα όρασης στους μαθητές, πολλοί από τους οποίους όταν γράφουν πλησιάζουν το πρόσωπο πολύ κοντά στο τετράδιο.
Η μπάρα αυτή μπορεί να σπρωχθεί προς τα εμπρός, μακριά από τον μαθητή και να γίνει βάση ώστε να ακουμπά κανείς το βιβλίο που θέλει να διαβάσει, να γίνει δηλαδή ένα είδος αναλόγιου. Για το «εφεύρημα», από όσα μαθαίνουμε, ενδιαφέρεται το γραφείο του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. «Θα του είναι εξαιρετικά χρήσιμο στις πολλές ώρες των αναγνώσεών του», λένε. Φαρμακόγλωσσος πρόσθεσε ότι γενικώς η μπάρα είναι χρήσιμη για τους πολιτικούς: τους βοηθάει να μαθαίνουν πώς να μη σκύβουν το κεφάλι. 

Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014

Έστειλαν το πρόβατο να διαπραγματευτεί με τους λύκους

Ο Στουρνάρας πήγε στις Βρυξέλλες για να υπερασπιστεί τις ελληνικές θέσεις στις πιέσεις των δανειστών και, όπως μας λένε τα ρεπορτάζ στα καθεστωτικά μέσα, «οι ομόλογοί του υπουργοί Οικονομικών τον αντιμετώπισαν με θυμηδία και δεν του άφησαν περιθώρια για υπαναχωρήσεις». Υποθέτεις διαβάζοντας αυτό ότι ο Έλληνας εξωκοινοβουλευτικός πάλεψε στις Βρυξέλλες, επέμεινε για τις θέσεις του και προσπάθησε να πείσει με τέτοιο πάθος και σε τόσο μεγάλο βαθμό φορτικότητας ώστε να προκαλέσει ακόμα και θυμηδία των ομολόγων του. Όμως μερικές παραγράφους πιο κάτω το προφίλ και τα «θέλω» του Στουρνάρα παίρνουν την πραγματική τους μορφή. +/- Δείτε τη συνέχεια

«Η αλήθεια είναι», γράφει το «Βήμα» «ότι ο κ. Στουρνάρας συμφωνεί μαζί τους, θεωρεί κι εκείνος ότι καθυστερούμε επτά μήνες την ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης, ότι αυτή η κατάσταση είναι μοναδική στις χώρες που εφαρμόζουν πρόγραμμα σταθεροποίησης και πιστεύει κι αυτός ότι μέχρι την Κυριακή πρέπει να συμφωνήσουμε αλλιώς μπαίνουμε σε περιπέτεια».

Δηλαδή η Ελλάδα είχε στείλει να διαπραγματευτεί για τα δίκαιά της έναν άνθρωπο που πιστεύει ότι έχουν δίκιο οι άλλοι! Ή, για να το πούμε διαφορετικά, έστειλαν το πρόβατο, που πάει όπου και ο τσοπάνης, για να διαπραγματευτεί με τους λύκους. Σουρεάλ;

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

Πράσινα μαχαίρια διαιρούν το ΠΑΣΟΚ του 3% - Τι διάβαζε ο Χρυσοχοΐδης

Το ΠΑΣΟΚ τού (πλέον!) «μπαίνω δεν μπαίνω στη Βουλή» έχει διασπαστεί σε υποστηρικτές και σε αρνητές της Ελιάς. Η διάσπαση του ατόμου συνεχίζεται με δηλητηριώδη βέλη, κακίες, κάποιες φορές κατινισμούς και ειρωνείες.
Ο Χρυσοχοΐδης, που δεν παρέστη στο ΣΕΦ για τη συνδιάσκεψη (και μίλησε για λύση «μόνο με μια προοδευτική Αριστερά, μια μαζική δημοκρατική παράταξη όπου το ΠΑΣΟΚ οφείλει να πρωτοστατήσει») βρέθηκε απέναντι στη χλεύη του Κουκουλόπουλου για την απουσία του: «Μπορεί να διάβαζε το μνημόνιο ο κ. Χρυσοχοϊδης, δεν ξέρω γιατί δεν ήρθε. Έχει κενά, μπορεί να διάβαζε το μνημόνιο, δεν ξέρω τι έκανε το Σαββατοκύριακο».

Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2014

Ο παθιασμένος και ο… απαθής

ΤΟ ΝΑ ΧΑΝΕΙ O ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΟΡΥΦΑΙΟ ΠΑΙΚΤΗ ΤΟΝ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ 

Τα αήττητα του Ολυμπιακού πέφτουν σαν το χαλάζι. Έσπασε το αήττητο στο πρωτάθλημα και το αήττητο στο Καραϊσκάκη. Έσπασε και το εκτός έδρας αήττητο που κρατούσε πάνω από δυο χρόνια, από τον Ιανουάριο του ΄12 για την ακρίβεια. Χρειάζεται πολύ δυνατή μνήμη για να θυμηθείς ορισμένα αρνητικά στοιχεία για τον Ολυμπιακό που επαναλήφθηκαν μετά από χρόνια χθες. Λόγου χάρη από πότε είχε να ηττηθεί σε δυο συνεχείς αγώνες πρωταθλήματος; Και από πότε σε ελληνικές διοργανώσεις είχε δεχτεί τόση πίεση όση δέχτηκε κατά διαστήματα και ιδιαίτερα στο τελευταίο 15λεπτο του πρώτου ημιχρόνου; Ακόμα σε ποιο άλλο παιχνίδι πρωταθλήματος ο Ρομπέρτο είχε τόση πολλή δουλειά και κάτω από τα δοκάρια του και στις στιγμές που χρειάστηκε να γίνει… λίμπερο για να σταματήσει επικίνδυνες καταστάσεις; +/- Δείτε τη συνέχεια

Ο ΠΑΟΚ διέθετε ψυχή και δύναμη – ήταν παθιασμένος –, ο Ολυμπιακός φάνηκε άψυχος, παραδομένος – ήταν απαθής! Ο Δικέφαλος είχε δυναμισμό, πάθος, θέληση να πάρει τη νίκη και μια κερκίδα με τη σφραγίδα τής Τούμπας όταν γίνεται καμίνι.

Μαζί με όλα αυτά είχε την τύχη να μη μείνει με δέκα, όπως θα έπρεπε, όταν ο Ινσαουράλδε εζήλωσε τη δόξα του Γκαρσία με το κροσέ στον Εντινγκά. Το οποίο είτε δεν είδε ο Κάκος είτε έκανε ότι δεν είδε – αυτός ή βοηθός του. Πιθανότατα ισχύει το δεύτερο αν υπολογίσουμε ότι ο Κερκυραίος έδειξε κίτρινη γιατί προφανώς κάτι είδε ή κάτι του είπαν ότι είδαν...

Όπως και να έχει, η νίκη του ΠΑΟΚ ήταν απόλυτα δίκαιη και ήρθε σε μια χρονική στιγμή που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του. Ο Ολυμπιακός υπέστη δεύτερο κλονισμό ενόψει της μεγάλης ρεβάνς με τη Μάντσεστερ. Το να χάνει και να έχει κορυφαίο παίκτη τον τερματοφύλακά του δείχνει ότι υπάρχει πρόβλημα.

Όπως πρόβλημα είναι οι δυο συνεχείς ήττες σε ελληνική διοργάνωση. Η μνήμη (και τα κιτάπια) βοήθησαν να θυμηθούμε πότε είχε ξαναγίνει αυτό: πριν από περίπου τέσσερα χρόνια. Μοναδικός δράστης τότε ο ΠΑΟΚ, ο οποίος τον νίκησε μέσα σε ένα τριήμερο δυο φορές για τα πλέι οφ: 1-0 στην Τούμπα και αμέσως μετά 1-0 στο Καραϊσκάκη. Ήταν Μάιος του 2010...

(Το θέμα δημοσιεύεται στη Live Sport της Δευτέρας)

Σάββατο, 8 Μαρτίου 2014

Ο Μπόνο, η σειρά του Σφακιανάκη και το ΠΑΣΟΚ που μηδενίζει το κοντέρ

Ο Γιώργος Παπανδρέου διαμήνυσε ότι δεν θα συμμετάσχει στη συνδιάσκεψη για την Ελιά. Αυτός μόνο φυτεύει (συνήθως μαζί με τη γλάστρα).
** Το ΠΑΣΟΚ στην τελευταία δημοσκόπηση έπεσε στο, περίπου, 3%. Έτσι όπως κατεβαίνει δημοκοπικά σε λίγο θα μηδενιστεί το κοντέρ. «Για μια νέα αρχή!» θα πει ο Βαγγέλης.
** Ο Μπόνο είπε για την Ιρλανδία ότι «η τρόικα μας πήδηξε αλλά τελικά τα καταφέραμε». Εμείς, κατά πώς φαίνεται, θα μείνουμε στο «μας πήδηξε».
** Σφακιανάκη, μετά τον Μπόνο εσύ!
** Δηλαδή, σήμερα, Ημέρα της Γυναίκας, γιορτάζει και η Μέρκελ;

Παρασκευή, 7 Μαρτίου 2014

Η επιστροφή Μπένι στην έδρα του και η αγωνία για την Άρια Αγάτσα

** Σύμφωνα με τους «Τάιμς» τα πανεπιστήμια της Οξφόρδης και του Κέιμπριτζ υποβιβάστηκαν χθες στην έγκυρη διεθνή κατάταξη πανεπιστημίων. Και τα δυο έχασαν μια θέση. Πέρασε από εκεί ο Γιώργος για καμιά διάλεξη και τα διάλυσε; (Και αυτά, κύριε καθηγητά)

** Ελληνικό πανεπιστήμιο δεν υπάρχει ανάμεσα στα 100 καλύτερα του κόσμου (αντίθετα υπάρχει τουρκικό). Είναι καιρός για τον Βενιζέλο να κάνει κάτι πραγματικά εθνικό: να επιστρέψει στην έδρα του για να βοηθήσει στην άνοδο των ελληνικών πανεπιστημίων. Στην ανάγκη παίρνει μαζί του και τον Λοβέρδο. (Έτσι και αλλιώς μετά τις εκλογές ξέμπαρκοι θα μείνουν και οι δύο. Θα τους έχει πάρει το ποτάμι).

** Άσχετο: Δεν βγαίνουν και τα αποτελέσματα της αξιολόγησης στη ΝΕΡΙΤ να δω αν προσλήφθηκε η Άρια Αγάτσα. Με τρώει η αγωνία. Και η αμφιβολία.

Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2014

Ο ΣΥΡΙΖΑ που χαρίζει

Γιατί κάθε λίγο ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει την εντύπωση ότι χαρίζει την πιθανή εκλογική του νίκη; Πότε με αυτογκόλ τύπου Διαμαντόπουλου και τα αποκριάτικα καραγκιζιολίκια και πότε με τους συγγραφικούς προλόγους του Γιαννόπουλου στα ανδραγαθήματα που περιγράφει ο Κουφοντίνας και που ήταν βέβαιο ότι θα αξιοποιούσαν οι «απέναντι».

** Σε ενισχυμένη επιτήρηση έθεσε τη Γαλλία η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Τώρα δικαιώνεται το Ολαντρέου του Τσίπρα! (Ξέμεινε από αντριλίκι ο πηδήχτουλας ο Ολαντ)

** Πάλι σήκωσε φωνή ο Στουρνάρας στον Τόμσεν για τις τράπεζες. «Χάσμα», λέει, άνοιξε ανάμεσά τους και δεν τα βρίσκουν! Να ακούσω ότι αντιστάθηκε και ο Άδωνις στην τρόικα και να κλείσω ως μπλογκ!

Τετάρτη, 5 Μαρτίου 2014

Ο Πεντάλογος του Ρομπέρτο

ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΑΝΑΠΤΥΣΣΕΤΑΙ Η ΘΕΩΡΙΑ «Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΤΙΠΟΤΑ»

Γράφει 
ο ΔΙΟΝ. ΒΡΑΪΜΑΚΗΣ

 Οι διαδικτυακός Πεντάλογος και η γεμάτη αιχμές ανάλυση του Ρομπέρτο για το τι σημαίνει «μεγάλη ομάδα», είναι σοφιστείες ηττημένου που δεν αντέχει την ήττα. «Η καλύτερη ομάδα δεν πανηγυρίζει ποτέ μία νίκη, πανηγυρίζει μόνο με τα τρόπαια στα χέρια», έγραψε ο Ρομπέρτο που πέντε ημέρες πριν είχε πανηγυρίσει μαζί με την ομάδα του τον θρίαμβο επί της Μάντσεστερ, φυσικά χωρίς να κρατάει κανένα τρόπαιο στα χέρια. Όπως δεν κρατούσε όταν νίκησε την Μπενφίκα, με τη δική του, την ΑΞΕΧΑΣΤΗ για πάντα, εμφάνιση που τον έκανε (και είναι) εξαιρετικά δημοφιλή ακόμα και σε μη Ολυμπιακούς. +/- Δείτε τη συνέχεια

Είναι δικαιολογημένη η πίκα του Ρομπέρτο. Δέχτηκε για πρώτη φορά πάνω από δυο γκολ σε αγώνα ελληνικού πρωταθλήματος και για δεύτερη στον σύνολο των αγώνων του με τον Ολυμπιακό (η προηγούμενη στο 1-4 με την Παρί ). Κατανοητή η συναισθηματική κατάρρευση. Και ανθρώπινη. Τους τελευταίους μήνες ο Ρομπέρτο έχει αποθεωθεί, νιώθει στην Ελλάδα Ολύμπιος θεός. Ένας θεός που το βράδυ του Σαββάτου κατέβηκε από τον Όλυμπο και έγινε θνητός τερματοφύλακας που δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα – ούτε μια απόκρουση σε όλον τον αγώνα που να θυμόμαστε – για να περιορίσει την έκταση της συντριβής. Έδειχνε άτρωτος και έγινε τρωτός. Ήταν ο «Τα πιάνω όλα» και έγινε «Ο τερματοφύλακας που έβλεπε τις μπάλες να περνούν», ανήμπορος να αντιδράσει.

Δεν φταίει αυτός που δεν αποσόβησε το βαρύ σκορ. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα και τις αφορμές να τον κατηγορήσει. Μπορεί να φταίνε ενοχικά σύνδρομα επειδή δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει πάλι εμφάνιση υπεράνθρωπου βιονικού τερματοφύλακα. Και γιατί αυτή τη φορά δεν ήταν απρόσβλητος, αλλά ένας Αχιλλέας ολόκληρος μια πτέρνα.

Για τον Πεντάλογο περί μεγάλης ομάδας που σήκωσε στο Ίνσταγκραμ έχει μερίδιο ευθύνης ο μεγαλοϊδεατισμός που τα τελευταία χρόνια φούντωσε σαν τροπικό δάσος στον Πειραιά. Όπου αναπτύχθηκε με σπουδή η θεωρία «ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος τίποτα». Χθες ο Ρομπέρτο παρουσίασε τη διδακτορική του εργασία πάνω σε αυτήν τη θεωρία. Θα του δίνατε πτυχίο;

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Τετάρτης)

Άλλο παιχνίδι στο Μάντσεστερ

Η ΓΙΟΥΝΑΪΤΕΝΤ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΠΟΥ ΕΠΑΙΞΕ Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ 

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΗΝΔΡΙΝΟΣ 

Λένε πολλοί πως το 3-0 του ντέρμπι θα επηρεάσει καθοριστικά την προσπάθεια του Ολυμπιακού στο Μάντσεστερ, δυσκολεύοντας ακόμη περισσότερο την έτσι κι αλλιώς πολύ δύσκολη αποστολή του, στη ρεβάνς της 19ης Μαρτίου. Και στηρίζουν την άποψή τους στο γεγονός πως το 3-0 της ήττας από τον Παναθηναϊκό είναι ακριβώς το σκορ που δίνει την πρόκριση στη Γιουνάιτεντ... +/- Δείτε τη συνέχεια

Διαφωνώ με τη συγκεκριμένη προσέγγιση. Βεβαίως, η διαχείριση της συντριβής από τον «αιώνιο» -και μάλιστα μέσα στο «Καραϊσκάκη», σε μια εποχή απόλυτης παντοδυναμίας- είναι κάτι που θα αποτελέσει το απόλυτο τεστ για τον Ολυμπιακό του Μίτσελ. Με την έννοια πως, από τον τρόπο που θα ξεπεράσει ή όχι η ομάδα το σοκ του 3-0, θα φανεί και πόσο γερά είναι τα φετινά θεμέλιά της. Αν τα θεμέλια δεν είναι γερά, όμως, θα έχει φανεί πολύ πριν από το ιστορικό ραντεβού στο «θέατρο των ονείρων».

Η αναμέτρηση της Τούμπας, με τον ΠΑΟΚ, είμαι απόλυτα βέβαιος πως θα δώσει μια ξεκάθαρη εικόνα του πόσο επηρέασε τους πρωταθλητές αυτή η ήττα –και κυρίως η έκτασή της. Μετά από αυτό το ματς, σίγουρα θα μπορέσουμε να κάνουμε πιο ασφαλείς εκτιμήσεις. Εξάλλου, μέχρι την αναμέτρηση με τη Γιουνάιτεντ υπάρχει αρκετός χρόνος για να επουλωθούν τα όποια –ψυχολογικά, κυρίως- προβλήματα είναι πιθανό να δημιούργησε αυτό το 3-0. Ας επανέλθουμε, όμως, σε αυτή καθεαυτή τη ρεβάνς του Μάντσεστερ.

Προσωπικά θεωρώ πως είναι ένα πολύ διαφορετικό παιχνίδι. Για πολλούς λόγους. Πέρα, φυσικά, από το 2-0 του πρώτου αγώνα, που δίνει ένα πολύ μεγάλο αβαντάζ στους «ερυθρόλευκους». Ο βασικότερος λόγος είναι πως η Γιουνάιτεντ δεν υπάρχει καμία περίπτωση να παίξει στη λογική που έπαιξε ο Παναθηναϊκός. Φροντίζοντας, δηλαδή, να μπλοκάρει το παιχνίδι των «ερυθρολεύκων». Δεν το έχει κάνει ποτέ και για κανέναν αντίπαλο -δεν θα το κάνει και τώρα. Θα μπει στο γήπεδο να κάνει το παιχνίδι της, να σκοράρει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, να κερδίσει και να πάρει την πρόκριση. Απλά πράγματα.

Αν ο Ολυμπιακός έχει το καθαρό μυαλό (κυρίως αυτό) να κλείσει τους διαδρόμους, να «παγώσει» -όσο μπορεί- τον ρυθμό στα πρώτα λεπτά και να κρατήσει την εστία του ανέπαφη στο πρώτο μισάωρο του αγώνα, είμαι βέβαιος πως όσο περνά η ώρα τόσο πιο κοντά στο γκολ θα βρίσκεται. Γιατί έχει αποδειχτεί σε πάρα πολλά παιχνίδια της Γιουνάιτεντ φέτος πως όταν η ροή του παιχνιδιού δεν της «βγαίνει», οι παίκτες αγχώνονται, το λάθος γίνεται εύκολα και το γκολ από την αντίπαλη ομάδα έρχεται με μαθηματική ακρίβεια.

Με άλλα λόγια: Στο παιχνίδι της χρονιάς, οι πρωταθλητές δεν έχουν κανέναν απολύτως λόγο να επηρεαστούν από το 3-0 του ντέρμπι. Είναι «καβάλα στο άλογο», το ξέρουν καλά αυτό, και δεν πιστεύω πως θα χάσουν αυτή την ιστορική ευκαιρία.

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Τετάρτης)

Τρίτη, 4 Μαρτίου 2014

Έσωσε (πάλι) και άλλους Έλληνες ο Βαγγέλης! (Φτάνει πια, δεν κουράστηκε;)

Αφού έσωσε τους Έλληνες της Ελλάδας ο Βενιζέλος πήγε στη Ουκρανία να σώσει και τους Έλληνες της Μαριούπολης. Τους υποσχέθηκε ότι η Ελλάδα και οι ευρωπαϊκοί μηχανισμοί θα κάνουν ό,τι πρέπει για να τους προστατεύσουν. Μετά από αυτό, είναι προφανές ότι οι ομοεθνείς νιώθουν ανακουφισμένοι και σε απόλυτη ασφάλεια. Ιδιαίτερα από τη στιγμή που ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών έσφιξε το χέρι που λίγες μέρες πριν είχε χαιρετήσει δημοσίως ναζιστικά. Η χειραψία του με τον δοτό Ουκρανό πρωθυπουργό είναι προσφορά στους Έλληνες της Μαριούπουλης, στην Ουκρανία και – περισσότερο – στη Δημοκρατία

(Φυσικά, η Δημόσια Τηλεόραση έσπευσε να διευκρινίσει ότι φασιστικός χαιρετισμός τού Γατσενιούκ ήταν κάτι σαν οφθαλμαπάτη, ένα παιχνίδια του φωτογραφικού φακού και της γωνίας από τη οποία έγινε η λήψη. Την πιστεύουμε!)

Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2014

Η νύχτα των Υπουργών! (ή Ποια ταινία ψήφισαν για Όσκαρ)

Πάλι νυχτοκάματο έκαναν οι υπουργοί μας. Όλη τη νύχτα «διαπραγματεύονταν» με τους τροϊκανούς. Περνούσαν ένας ένας (από τον πάγκο), άκουγαν, ψέλλιζαν, έφευγαν και μετά ερχόταν άλλος. Βέβαια στα λεξικά ο ορισμός τού «διαπραγματεύομαι» έχει αλλάξει. Σημαίνει «ακούω και συναινώ, ενίοτε σιωπηλά». Στο λήμμα προστίθεται ότι «συνήθως στο τέλος φράσης με το ρήμα διαπραγματεύομαι, ακολουθεί η δήλωση ‘‘η ανάπτυξη άρχισε’’». Εξαντλημένοι οι υπουργοί από τη σκληρή συναινετική διαπραγμάτευση, αποκαμωμένοι αποχωρώντας, σωριάζονταν στους καναπέδες του προθάλαμου για να ηρεμήσουν. Και έριχναν ματιές στην τελετή για τα Όσκαρ. Όλοι ενθουσιάστηκαν από το αποτέλεσμα για την καλύτερη ταινία – και αυτή θα ψήφιζαν αν μπορούσαν. Έβρισκαν τόσο κοντά μας το «12 χρόνια σκλάβος».