Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

Αγαπάμε Εθνική, τώρα περισσότερο!

Η Εθνική Ελλάδας είναι το χαμένο μεγαλείο της χώρας. Έτσι κι αλλιώς ήταν και είναι στην καρδιά μας. Χαμένη στα πέναλτι, αλλά κερδισμένη στην Ιστορία. Φεύγει από τη Βραζιλία όρθια και αφήνει την καμπούρα στους σκυφτούς που την έφτυναν στη διαδρομή της, στους λαγουμιτζήδες του διαδικτύου, στους πάντα κρυμμένους. Δεν διακυβεύτηκε η αξία της Εθνικής με ένα πέναλτι – που ΔΕΝ ήταν και κακοχτυπέμενο. Μακάρι στο ύψος, στο σθένος, στην τιμιότητα, στη λεβεντιά αυτής της ομάδας να φτάσουν και όσοι χρόνια τώρα, περνάνε μεθοδικά την αλυσίδα στο πόδι της χώρας. Και την τράβηξαν στον πάτο! Κυριακή προς Δευτέρα πρωί, ώρα 02.05. Μια βραδιά αξέχαστη, ένα ξημέρωμα που θέλουμε να είναι ελπιδοφόρο!

Σάββατο, 28 Ιουνίου 2014

«Όταν δαγκώνεις δεν σε αγαπάω!»

Πιθανόν η μανία του Σουάρες να χρειάζεται ψυχιατρική μελέτη. Το να κάνει τρεις φορές τσαμπουκά με τα δόντια δεν μπορεί παρά να είναι πρόβλημα. Δεν κλωτσάει κατ’ εξακολούθηση, δεν δέρνει, δεν σπάει πόδια, αλλά δαγκώνει!
Πιτσιρικάδες στα πλακώματα όταν κάποιος δάγκωνε την ώρα του παλέματος, τον λέγαμε «ύπουλο», «μπαμπέση» και «γυναικούλα» – γιατί είχαμε την πολύ αντρουά πεποίθηση πως μόνο τα κορίτσια δαγκώνουν, ενώ τα αγόρια παίζουν μπουνιές και κλωτσιές. Ο Σουάρες δεν το έμαθε αυτό στις αλάνες τού Σάλτο τής Ουρουγουάης και στο μενού του περιλαμβάνει για κυρίως γεύμα χέρια και για επιδόρπιο ωμοπλάτη. Προφανώς, και να θέλει δεν μπορεί να ελέγξει τον παρορμητισμό του. +/- Δείτε τη συνέχεια

Το δάγκωμα είναι τρόπος έκφρασης των νηπίων, γνωστό. Ρώτησα φίλο παιδίατρο και μαζί κατέφυγα στην πλούσια βιβλιοθήκη του διαδικτύου για να μάθω εξηγήσεις και αιτίες. Πληροφορήθηκα ότι το παιδί αρχίζει να εκδηλώνει την επιθετικότητά του δαγκώνοντας γύρω στα 3-4 χρόνια του. Τότε επιτίθεται με το στόμα, κυρίως τα αδελφάκια του, ύστερα σε φίλους και σε παιδιά από τον παιδικό σταθμό.

Σε αυτήν τη περίπτωση, λένε οι ειδικοί, οι γονείς πρέπει να αντιδράσουν, αλλά ποτέ με θυμό και ουδέποτε με απειλή και φράσεις όπως «όταν δαγκώνεις δεν σε αγαπάω» ή «ήταν το κάνεις είσαι κακό παιδί». Τα παιδιά όταν δαγκώνουν (λένε πάλι οι ειδικοί) εκδηλώνουν έναν τρόπο μπρουτάλ επικοινωνίας γιατί δεν μπορούν να εκφραστούν με το λόγο – κάτι που ίσως συμβαίνει ακόμα με τον Σουάρες.

Μπορεί όμως, προσθέτουν, να είναι έκφραση αγάπης ή περιέργειας, όπως διαβάζω και μεταφέρω αυτολεξεί: « ‘‘Τι γεύση θα έχει άραγε ο ώμος της μαμάς;’’ αναρωτιούνται και μετά δοκιμάζουν». Αν η μαμά και ο μπαμπάς σού έχουν πει στα τρία σου χρόνια ότι «όταν δαγκώνεις είσαι κακό παιδί και δεν σε αγαπάω» και αν δε σε αφήσουν να δοκιμάσεις τη γεύση τού ώμου τους, τότε το κάνεις στα 27 στον ώμο του Κιελίνι. Τόσο απλό!

Κάποτε ο άνθρωπος αργεί τόσο πολύ να ωριμάσει. Είναι οι περιπτώσεις που η φύση σκαλώνει για 2-3 δεκαετίες. Μαζί σκαλώνει η επιστήμη και σηκώνει τα χέρια…

Διον. Βραϊμάκης 

(Δημοσιεύεται στη Live Sport του Σαββάτου)

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Πρότυπος Πειραματικός Υπουργός Παιδείας

ΟΙ «ΜΙΝΙ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ» ΚΑΙ Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΛΟΒΕΡΔΟΥ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ * ΕΧΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΩΣ ΠΡΟΕΚΤΑΣΗ-ΑΠΟΦΥΣΗ ΤΟΥ ΕΓΩ ΜΑΣ * ΤΑ... ΠΑΣΕ ΑΝΑΒΡΥΤΑ ΚΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΑ   

Γράφει ο BADDOG

Έχει ασχοληθεί κάποιος, παρεκτός εκείνων που τραβάνε προσωπικό ζόρι, με τις «μίνι Πανελλαδικές»; Μάλλον όχι. Άσε που η ονομασία τους είναι δικής μου «κοπής». Για τις εισαγωγικές εξετάσεις στα 15 Πρότυπα Πειραματικά Γυμνάσια της Ελλάδας, εκ των οποίων τα 8 στο Λεκανοπέδιο, πρόκειται. Που είναι εξίσου «ανθρωποφαγικές» με τις Πανελλαδικές, ίσως και περισσότερο, διότι έχεις να κάνεις με δωδεκάχρονα παιδιά, τα οποία δεν διαγωνίζονται για «Λόουερ» λ.χ., δεν αναμετρώνται δηλαδή με τις δυνάμεις τους και μόνον, αλλά διαγκωνίζονται για να καταλάβουν προκαθορισμένο –ανά σχολείο- αριθμό θέσεων. Γιατί οι γονείς πετάμε σε μια τέτοια αρένα τα παιδιά; Ας πούμε ότι ανήκουμε –grosso modo- σε δύο κατηγορίες: +/- Δείτε τη συνέχεια

Στην πρώτη, όσοι ζούμε με την αίσθηση (ή την ψευδαίσθηση) ότι τα Πρότυπα Πειραματικά αποτελούν «άπαρτη Βαστίλη» σε μια δημόσια εκπαίδευση με διαρκώς απομειούμενο κύρος, κυρίως στις υποβαθμισμένες περιοχές. Που το πορτοφόλι, όσο και αν σταθεί ακροποδητί και τεντώσει τα χέρια, δεν φτάνει το ιδιωτικό σχολείο, άλλο αν πολλές φορές το σχολείο της γειτονιάς αποδεικνύεται τιμιότερο. Ζυγίζουμε με την αυτοσχέδια παλάντζα μας (πας γονιός = μαθητευόμενος στου τέκνου την κασίδα) τα συν και τα πλην και η αρένα μάς προκύπτει ως αναγκαίο κακό.

Στη δεύτερη κατηγορία, όσοι έχουμε τα παιδιά μας ως προέκταση-απόφυση του Εγώ μας. Που τα στέλνουμε να δώσουν εξετάσεις για ένα λάφυρο, ένα «μπήκαμε» (ως γνωστόν, πάντοτε ο Έλληνας γονιός εκφράζεται για το τέκνο του σε πρώτο πληθυντικό). Πολλοί, ίσα - ίσα για να περιαγάγουμε το λάφυρο στον κοινωνικό μας κύκλο και κατόπιν να το φτύσουμε, εγγράφοντας το βλαστάρι στον Μωραΐτη ή στο Pierce College. Αδιαφορώντας για τα άλλα παιδιά του κόσμου, τα οποία όλο το καλοκαίρι πιθανώς να λιώσουν από την αγωνία για το θα ελευθερωθεί κάποια θέση για τους επιλαχόντες και τις επιλαχούσες.

Σιγά! Δικά μας είναι αυτά τα παιδιά; Πάμε να δούμε, λοιπόν, τι συνέβη φέτος, το πρωί της ημέρας που η Εθνική νίκησε την Ακτή Ελεφαντοστού. Να ρίξουμε μια ματιά και στον άλλον αγώνα, αυτόν που απασχόλησε αισθητά λιγότερους (μερικές χιλιάδες, πάντως): Δικαίωμα συμμετοχής στη διαδικασία των εισαγωγικών της 24ης Ιουνίου είχαν όσα παιδιά είχαν υποβάλει (διά των κηδεμόνων τους, φυσικά) σχετικές αιτήσεις και είχαν παραλάβει το Δελτίο Εξεταζομένου έως τα μέσα Μαΐου. Τα δε ονόματά τους, είχαν δημοσιοποιηθεί μέρες πριν από τις εξετάσεις. Έτσι είχε αποφασίσει η Διοικούσα Επιτροπή των Πρότυπων Πειραματικών Σχολείων (ΔΕΠΠΣ), η αρμόδια για τους κανόνες, βάσει του νόμου 3966 του 2011.

Έλα όμως που ξαφνικά παρενέβη στο κεντρικό σύστημα διεξαγωγής των «μίνι Πανελλαδικών» ο αναμορφωτής του ενός πυλώνα του κοινωνικού κράτους, της Υγείας, ο Ανδρέας Λοβέρδος. Που, ύστερα από μία υποχρεωτική περίοδο κυβερνητικής σιέστας, σηκώθηκε, ξανάβαλε τα καλά του κι ανέλαβε ν’ αναμορφώσει και τον έτερο πυλώνα, την Παιδεία. Με φετφά του μεγάλου αυτού πολιτικού ανδρός, λοιπόν, κυριολεκτικά παραμονές των εξετάσεων, οι μαθητές απέκτησαν το δικαίωμα μέχρι και μισή ώρα πριν από την είσοδο τους στα εξεταστικά κέντρα να παραλαμβάνουν τα δελτία τους -όσοι δεν το είχαν κάνει εμπρόθεσμα. Όπως παρατήρησε η «Καθημερινή»: «[…] μάλλον επιβεβαιώνονται όσοι υποστηρίζουν ότι ο κ. Λοβέρδος πιέστηκε από λίγους γονείς – μερικοί με θέση στον χώρο των ΜΜΕ και των Τεχνών».

Κανείς, βέβαια, δεν έχει μάθει μέχρι σήμερα πόσα παιδιά έλαβαν, εντέλει, μέρος στις εξετάσεις, αφού δεν αναρτήθηκαν σε κανένα σάιτ, κανενός Πειραματικού, τα ονόματα «της τελευταίας στιγμής». Επίσης, σε αντίθεση με πέρυσι, τα Πρότυπα –της Αθήνας τουλάχιστον- δεν ανήρτησαν στους ιστοτόπους τους τα θέματα που τέθηκαν στα παιδιά και τις ενδεικτικές απαντήσεις… Κρατάνε, άραγε, μούτρα (τα σχολεία) στον… φετφατζή υπουργό; Τους έπιασε ξαφνικά μουργέλα; Αμέλεια; Συντρέχει κάτι άλλο, βαθύτερο; Χειρότερο μήπως;

Πάντως, το πιο «ωραίο» το ανακάλυψα –σκαλίζοντας- στ’ Ανάβρυτα. Το Γυμνάσιο που προσελκύει κατά κόρον υποψήφιους από τα βόρεια προάστια και φέτος είναι «σφαγείο», καθώς εισάγεται περίπου ο ένας στους δέκα. Ναι, μην απορείτε. Το ωστικό κύμα από τη χειροβομβίδα της οικονομικής κρίσης τράνταξε και τη μεσαία τάξη της Κηφισιάς, του Χαλανδρίου και των Βριλησσίων. Και τ’ Ανάβρυτα, η πάλαι ποτέ σχολή φοίτησης των βασιλιάδων, από «πασέ» που ήταν στα χρόνια της ευδαιμονίας, είναι πλέον «μία κάποια λύσις».

Στις 22 του μήνα, λοιπόν, το συγκεκριμένο σχολείο ανακοίνωσε, μέσω διαδικτύου, ονομαστικά την κατανομή των υποψήφιων στις αίθουσες εξέτασης. Και την επόμενη μέρα (23/6) ανακοίνωσε τα ονόματα τα επιτηρητών και σε ποια αίθουσα θα είναι ο καθένας! Όχι, τα ονόματα των βαθμολογητών δεν ανακοινώθηκαν… Δεν μπορώ να ξέρω αν τα «βόρεια» Ανάβρυτα είναι του ενδιαφέροντος των «φίλων Λοβέρδου». Υποθέτω, πάντως ότι οι εν λόγω δεν κατοικούν στο Καματερό και στο Πέραμα… Ούτε θα (υπο)γράψω οτιδήποτε για διαβλητές κι αναξιόπιστες διαδικασίες, για σημαδεμένα χαρτιά στην τράπουλα και τα ρέστα. Αλλά, να δεις, κάπως το λένε αυτό με τη γυναίκα του Καίσαρα…

Ζω, πάντως, για τη στιγμή που θ’ ακούσω στο σπίτι το στίχο του Καββαδία: «Γιε μου, πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια». Στα καράβια να πάει (και ας κλαίει όσο θέλει η μανούλα) κι ακόμα παραπέρα. Μακριά από το κράτος τού (κατά Παττακόν) «ελλογιμώτατου» Αδώνιδος κι αλάργα από τη «μεγάλη Κεντροαριστερά» του Λοβέρδου και του Βενιζέλου, κι ας είναι οπουδήποτε.

Ανελέητα κατά Κατσουράνη!..

Μπορεί να μη σκίζεσαι να κάνεις φίλο τον Κατσουράνη, να μην τον βάζεις με ευχαρίστηση σπίτι σου, να μην τον θέλεις για… γαμπρό σου, αλλά τον σεβασμό που του αναλογεί για ό,τι έχει πετύχει στην καριέρα του, του τον οφείλεις. Και έχει κάνει πάρα πολλά: φόρεσε τη φανέλα τριών από τους κορυφαίους συλλόγους της Ελλάδας, έπαιξε βασικότατος σε μια από τις θρυλικές ομάδες της ηπείρου, την Μπενφίκα, κοντεύει τις 120 συμμετοχές στην Ανδρών και στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης! Λίγο δεν το λες. Το λες – και είναι – τεράστιο!
Αλλά ο Κατσουράνης δέχεται ένα συνεχές μαστίγωμα, μια μαζική επίθεση, με όλα τα χαρακτηριστικά που έχει η ομαδική παράκρουση σε βάρος ενός μοναδικού στόχου: είναι ανελέητη! +/- Δείτε τη συνέχεια

Τελευταίο χτύπημα, η δημιουργία σελίδας στο facebook με την ονομασία «Όχι Κατσουράνη με Κοσταρίκα». Ανέβηκε ο λογαριασμός και τα like πέφτουν με τους κουβάδες! Ως χθες το βράδυ, κατά τις 10, είχαν φτάσει στις 88.500 και το προσκύνημα συνεχίζεται!

Ο Κατσουράνης κατηγορείται για ίντριγκες, για επηρεασμό καταστάσεων στην Εθνική, για απειλή, όπως λέγεται, του Μανιάτη, για παλαιότερες αποχωρήσεις παικτών από την Εθνική. Αλήθειες ή ψέματα, δεν είναι και να τον λατρεύεις ως χαρακτήρα.

Τον θυμάμαι παλιότερα, στη λήξη ενός αγώνα της Εθνικής στο Καραϊσκάκη, να κάνει δηλώσεις εναντίον των φιλάθλων (για τις αποδοκιμασίες) μηρυκάζοντας μια τσίχλα. Ήταν, πράγματι, μια απωθητική εικόνα αναίδειας.

Παρόλα αυτά, ο Κατσουράνης έχει πίσω του μια επαγγελματική διαδρομή άξια σεβασμού. Τις επιδόσεις του στο γήπεδο και τη χρησιμότητά του σε οποιαδήποτε ομάδα, φυσικά και έχουμε δικαίωμα να τις κρίνουμε. Αλλά ας μην μπλέκουμε την κριτική με την ανθρωποφαγία. Η οποία είναι «σπορ» που εξελίσσεται και αναπτύσσεται στα ελληνικά γήπεδα και τώρα κάνει πρωταθλητισμό με την Εθνική.

Το ζητούμενο στη ζωή μας είναι ο σεβασμός ΚΑΙ για τους αντιπάλους, ακόμα και γι’ αυτούς που τους αντιμετωπίζουμε ως εχθρούς. Είναι θέμα πολιτισμού και, πρωτίστως, αυτοσεβασμού. Από εκεί ξεκινάει και ο σεβασμός στον άλλον. Από τον αυτοσεβασμό. Ας ψαχτεί ο καθένας μας σε ποιον βαθμό τον διαθέτει

Διον. Βραϊμάκης 

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Παρασκευής)

Η νέα εποχή της εθνικής ομάδας

Ας ξεκινήσουμε από εκεί που τελειώσαμε την Κυριακή: Ότι, δηλαδή, o Φερνάντο Σάντος είναι σπουδαίος προπονητής, αλλά δεν του αρέσει να ρισκάρει... Κι όμως: Στο παιχνίδι – τελικό για την πρόκριση, εκεί που κρίνονταν όλα, ο Πορτογάλος τόλμησε. Ρίσκαρε, νικώντας πρώτα από όλα τις φοβίες του, και το ρίσκο που πήρε του βγήκε, με τον πλέον εμφατικό τρόπο.H χρησιμοποίηση του Σαμαρά στην κορυφή της επίθεσης ήταν η κίνηση – ματ. Πρώτα – πρώτα η αντίπαλη άμυνα αισθάνθηκε έντονα την παρουσία του. +/- Δείτε τη συνέχεια

Ο Σαμαράς είναι ένας ποδοσφαιριστής που μπορεί να υποδεχτεί έξοχα τη μπάλα, να τη μοιράσει δεξιά κι αριστερά σωστά, να ντριμπλάρει με επιτυχία, να πασάρει εξαιρετικά, όπως έκανε στην ασίστ που έδωσε στον Σάμαρη για το 1-0. Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης πως αυτός είναι που κερδίζει και εκτελεί το πέναλτι της ιστορικής νίκης – πρόκρισης. Ο ίδιος ο Σάντος, μετά τη λήξη του αγώνα, αναφέρθηκε στη συγκεκριμένη απόφαση (να παίξει, δηλαδή ο «Σαμ» φουνταριστός), χαρακτηρίζοντάς την «στρατηγική που πέτυχε».

Η συγκεκριμένη κίνηση είχε, όμως, και παρελκόμενα: Την παρουσία του Λάζαρου στην αρχική ενδεκάδα, στην καλύτερη -κατά την ταπεινή μου άποψη- εμφάνιση που έχει κάνει ποτέ με τη φανέλα της εθνικής ομάδας. Αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν, μετά από αυτή την εμφάνιση, να μείνει έξω από το αρχικό σχήμα στην αναμέτρηση με την Κόστα Ρίκα. Η βοήθεια που πρόσφερε ο Χριστοδουλόπουλος στη δημιουργία και την ανάπτυξη του παιχνιδιού της ελληνικής ομάδας ήταν πολύ μεγάλη, ακόμη μεγαλύτερη ωστόσο ήταν η αμυντική του συνεισφορά!

Η σιγουριά που ένιωθε ο Χολέμπας, έχοντάς τον μπροστά του, του επέτρεψε να κάνει... παπάδες από αριστερά. Και αμυντικά, αλλά και επιθετικά. Με αποκορύφωμα το εκπληκτικό σουτ στο δοκάρι. Μπορεί η νίκη να σήμανε την πρόκριση στους «16» του Μουντιάλ –ας μη ξεχνάμε πως αποκλείστηκαν Ισπανία, Ιταλία, Αγγλία, Ρωσία!- η ΤΕΡΑΣΤΙΑ εμφάνιση, όμως, σήμανε κάτι άλλο: Την έναρξη μιας νέας εποχής. Αυτής που η εθνική Ελλάδας δεν αμύνεται μόνο, αλλά παίζει ποδόσφαιρο κατοχής, δημιουργεί, πρεσάρει, κάνει φάσεις, ρισκάρει, δεν φοβάται, σκοράρει.

Μια ματιά στα στατιστικά του αγώνα αρκεί για να δείξει τι ακριβώς έκανε η ελληνική ομάδα την Τρίτη το βράδυ, στη Φορταλέζα. Ήταν, ίσως, το πιο παραγωγικό παιχνίδι της τελευταίας δεκαετίας, αφού ούτε στο θριαμβευτικό EURO του 2004 υπήρξε ματς στο οποίο η εθνική να δημιούργησε τόσες φάσεις. Αυτό το ματς έδειξε πως η εθνική ομάδα έχει τις δυνατότητες να «το πάρει αλλιώς». Η άριστη αμυντική λειτουργία της επέτρεψε να καθιερωθεί στην ελίτ, όμως εμφανίσεις όπως αυτή της Φορταλέζα είναι που αναγκάζουν ολόκληρο τον ποδοσφαιρικό πλανήτη να τη σεβαστεί στον απόλυτο βαθμό.

Γιάννης Μηνδρινός 

(Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη Live Sport της Πέμπτης)

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

Ο κακομοίρης ο Πάγκαλος

ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΠΟΥΛΑΕΙ ΕΞΥΠΝΑΔΑ ΟΠΩΣ Ο ΑΔΩΝΙΣ ΒΙΒΛΙΑ - ΣΤΙΣ ΕΚΟΜΠΕΣ ΤΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΥΝΑΤΗ ΜΠΑΡΟΥΦΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΣΚΟΝΗ 

Στο εβδομαδιαίο ραδιοφωνικό του talk show ο Θεόδωρος Πάγκαλος προκάλεσε πάλι αυτό που λέμε «κοινό αίσθημα» (σωστότερο είναι «κοινή χαύνωση») με μια εντυπωσιακή ατάκα. Ότι υποφέρει στη ζωή του παίρνοντας σύνταξη 1.800 ευρώ! Μετά το ιστορικό και αξεπέραστο «μαζί τα φάγαμε», είχε ξαναχτυπήσει το 2011 με μια άλλη δήλωση κλάψας και ανημπόριας: ότι δεν είχε να πληρώσει το χαράτσι τών 7.500 ευρώ για τα ακίνητά του και ότι ήταν αναγκασμένος να πουλήσει ένα από τα σπίτια που έχει κληρονομήσει για να ανταποκριθεί στους φόρους. +/- Δείτε τη συνέχεια

Όμως, ο Πάγκαλος ξέρει να πουλάει καλά, όχι σπίτια, αλλά εξυπνακισμό, κυνισμό και εσχάτως κακομοιριά. Απόμαχος πολιτικός, όχι λόγω ηλικίας αλλά επειδή στέρεψε από ψηφοφόρους, περιφέρεται από στούντιο σε στούντιο, στήνει τους πάγκους του σαν καλός λαϊκατζής στρεβλής ευφυΐας και διαθέτει στην αγορά της αφέλειας ό,τι παράγει το μυαλό του, ο χαρακτήρας του και η πολιτικός του πολιτισμός.

Κεντρικό του κατάστημα ο Βήμα FM. Εκεί κάθε Τρίτη γίνεται ο Άδωνις Γεωργιάδης της εξυπνάδας. Ο ένας πουλάει βιβλία, ο άλλος πνεύμα. Στο σελοφάν υπάρχει και προσφορά για να γίνει ελκυστικό το προϊόν: αντιπάθεια σε συσκευασίες μιας χρήσεως. Ο Πάγκαλος στις εκπομπές του ψάχνει για τη δυνατή εξυπνάδα – την εκκωφαντική μπαρούφα για την ακρίβεια – που θα σηκώσει σκόνη. Φτύνει τον κόσμο και προσβάλλει με σκληρούς χαρακτηρισμούς πολιτικούς του αντιπάλους.

Την εποχή των συγκεντρώσεων στο Σύνταγμα, γράφτηκε ότι σε συνέντευξή του στην «Ελ Μούντο» είχε χαρακτηρίσει τις εκατοντάδες χιλιάδες των Ελλήνων κάθε πολιτικής προέλευσης που πέρασαν από εκεί «ένα μίγμα από κομμουνιστές, φασίστες και μαλάκες», χωρίς να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Τώρα κλαίγεται και το παίζει δύσμοιρος.

Αυτό το κόμμα, τελικά, θα βγάζει είτε κλέφτες που είναι στη φυλακή είτε μειωμένης αντίληψης που μας έκαψαν είτε κάποιους που καμώνονται τους φτωχούς κακομοίρηδες. Οι λεβέντες και οι σωστοί έφυγαν νωρίς και – το πολύ – έγιναν τιμής ένεκεν ονομασία σε νοσοκομείο.

Διον. Βραϊμάκης 

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Τετάρτης με τίτλο «Η φτώχια του δύσμοιρου Πάγκαλου»)

Είναι ωραίο να ουρλιάζεις στη μία μετά τα μεσάνυχτα

Είναι ωραίο να ουρλιάζεις στη μία μετά τα μεσάνυχτα και να διαπιστώνεις ότι δεν θα ξυπνήσεις κανέναν. Είναι ωραίο να ακούς να σκεπάζει το δικό σου ουρλιαχτό, το ουρλιαχτό αυτού που νόμιζες ότι θα ξυπνούσες στους πανηγυρισμούς σου. Είναι ωραίο μια ολόκληρη πόλη, μια ολόκληρη χώρα, να μένει ξύπνια στη μία τα ξημερώματα και αυτή η ξαγρύπνια να είναι για καλό και για χαρά. Είναι ωραίο να αισθάνεσαι επιτέλους ωραία σε μια εποχή που η ομορφιά στη ζωή σου διώκεται. Είναι ωραίο να νιώθεις τόσο καλά και ας είναι αφορμή για τούτο η μπάλα.

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Οι δυο τόνοι ηρωίνης, η Κολομβία, η Ελλάδα και το Μουντιάλ...

Το Μουντιάλ κεντρίζει την έμπνευση του ατακαδόρου συναδέλφου Μανώλη Γρηγοράκη που καθημερινά πολυβολεί με το χιούμορ του στο Facebook. Κάναμε μια αναδρομή και κορφολογήσαμε μερικές από τις αναρτήσεις του των τελευταίων ημερών που γίνονται συνήθως κατά τη διάρκεια των αγώνων, ή λίγο μετά, και αποτελούν άμεσα ευρηματικά σχόλια για τα τεκταινόμενα:

** Αυτός ο Έντερ της Πορτογαλίας δεν κάνει ούτε για πληκτρολόγιο.
** Όλα μαζί τα ονόματα των παικτών της Κορέας δεν κάνουν έναν Παπουτσογιαννόπουλο.
** Τσουλάει η εκπομπή της ΝΕΡΙΤ. Έχει Καρούλια.
** Κομπανί, Κομπάροφ, σίγουρα κάπου υπάρχει και Κομπότης.
** Με 2 τόνους ηρωίνης στην Αθήνα αξίζουμε να περάσουμε στους 16 μαζί με τους Κολομβιανούς. 
** Αν η Αργεντινή παίξει με τη Γαλλία και ο Μέσι αγνοήσει πάλι κανένα παιδάκι, ο Βαλμπουενά θα είναι. +/- Δείτε τη συνέχεια

** Φαντάσου τελικό Γερμανία-Αργεντινή με τον Λεβ να σκαλίζει τη μύτη του και τον Μέσι να κάνει εμετό. Απόλαυση.
** Ένας αγώνας Ελλάδα-Ιράν θα μπορούσε να γίνει και χωρίς τέρματα.
** Ο Κατσουράνης γίνεται σήμερα 35 χρονών. Δεν του φαίνεται, τρέχει για πολύ μεγαλύτερος.
** Με αυτή την Ελβετία θα το σκεφτώ πολύ σοβαρά αν θα ξαναβγάλω τα λεφτά μου εκεί.
** Θα ΄χει φάση στους 16 μια αναμέτρηση Κόστα Ρίκα-Κώστα Κατσουράνη.
** Ο Πίρλο μπορεί να βρει με μακρινή πάσα και το μπόινγκ.
** «Πώς βρέθηκε στο έδαφος ο Μήτρογλου στο 31';». «Πήρε τον Honda για σούζες και τον έφερε καπάκι!»
** Kόκκινη ο Κατσουράνης, πήρε την άγουσα για το αεροδρόμιο.

Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

Τα «κολλήματα» του Φερνάντο...

Ο Φερνάντο Σάντος είναι ένας απόλυτα πετυχημένος προπονητής. Δεν το λέω εγώ, το λέει η πολύχρονη πορεία του στο χώρο –όπου κι αν δούλεψε. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν έχει «κολλήματα» και εμμονές –όπως σχεδόν όλοι οι προπονητές στον κόσμο.Διάβαζα μια συνέντευξη του Σάκη Τσιώλη, στην οποία ο Έλληνας τεχνικός κατέθετε την άποψη πως θα ήταν προτιμότερο, όταν ο Μήτρογλου δεν είναι διαθέσιμος, στην κορυφή της επίθεσης της εθνικής μας να αγωνίζεται ο Γιώργος Σαμαράς. Κι ακόμη αναρωτιέμαι γιατί ο Σάντος δεν δοκίμασε τη συγκεκριμένη λύση σε κάποιο φιλικό, αφού γνώριζε πως ο Μήτρογλου ίσως και να μην είναι διαθέσιμος στην πρεμιέρα. +/- Δείτε τη συνέχεια

Στα δικά μου μάτια (εγώ, βέβαια, δεν είμαι προπονητής...), ένα δίδυμο Τζαβέλα – Χολέμπας αριστερά θα ήταν πολύ πιο αξιόπιστο αμυντικά στο πρώτο ματς, κόντρα στην Κολομβία. Ειδικά από τη στιγμή που στη συγκεκριμένη πτέρυγα κινούνταν ένας από τους πιο επικίνδυνους ποδοσφαιριστές των αντιπάλων, ο Κουαρδάδο. Και δεδομένης της απουσίας του Μήτρογλου.

Ένα ακόμη «κόλλημα» του Σάντος είναι ο Κατσουράνης. Την αξία του οποίου κανείς δεν αμφισβητεί, βεβαίως. Ωστόσο, η λογική λέει πως όταν τα χρόνια αρχίσουν να βαραίνουν, παίκτες σαν τον Κατσουράνη είναι πολύ πιο χρήσιμοι στο κέντρο της άμυνας. Όπου η εμπειρία μετράει πολύ περισσότερο από τα τρεξίματα. Ο παίκτης μπροστά από τους στόπερ πέρα από το ότι επιβάλλεται να γνωρίζει μπάλα, πρέπει να καλύπτει χιλιόμετρα επί χιλιομέτρων, καλύπτοντας διαδρόμους και ντουμπλάροντας μαρκαρίσματα. Αυτό ο Κατσουράνης δεν μπορεί να το κάνει. Και για να μην αφήσει εκτεθειμένη την άμυνα στην αντεπίθεση του αντιπάλου, σχεδόν πάντα καταφεύγει σε «επαγγελματικά» φάουλ. Τα οποία, ωστόσο, στοιχίζουν σε κάρτες. Και μάλιστα, κόκκινες...

Θυμίζω ότι ο Κατσουράνης μόνο κατά τη διάρκεια της εφετινής σεζόν «κουβαλάει» πέντε αποβολές: Σε ματς πρωταθλήματος, κυπέλλου, ευρωπαϊκής διοργάνωσης και σε δυο ματς της εθνικής! Ας μη ξεχνάμε πως είχε αντικρίσει δεύτερη κίτρινη κάρτα και στην αναμέτρηση της εθνικής μας με την Λετονία (1-0), προς το τέλος του αγώνα. Όλα αυτά δεν μπορεί να μην τα βλέπει ο Σάντος. Απλά έχω την αίσθηση πως δεν του αρέσουν οι πειραματισμοί. Πως προτιμά τον δρόμο που εκείνος θεωρεί «σίγουρο». Κι όταν δοκιμάζει πράγματα και δεν βγαίνουν, σχεδόν ποτέ δεν επιμένει σε αυτά. Είναι φανερό πως αρκείται να παίρνει σίγουρα, κάθε φορά, κάτι πολύ συγκεκριμένο παρά να καρδιοχτυπά αν θα του βγει το ένα ή το άλλο ρίσκο.

Είναι μια στάση ζωής, πιστεύω, που όση κριτική κι αν δεχτεί δεν πρόκειται να την αλλάξει. Θα έχει, πάντως, ενδιαφέρον να δούμε πως θα καλυφθεί η απουσία του Κατσουράνη, κόντρα στην Ακτή... Υ.Γ. Ο ποδοσφαιριστής που με έχει εντυπωσιάσει από την εθνική ομάδα είναι ο Παναγιώτης Κονέ. Συγγνώμη, αλλά ο Ολυμπιακός π.χ (που είναι μακράν η καλύτερη ελληνική ομάδα) τέτοιον εσωτερικό χαφ δεν έχει...

Γιάννης Μηνδρινός 

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Κυριακής)

Σάββατο, 21 Ιουνίου 2014

Αυτήν έχουμε, αυτήν εμπιστευόμαστε

Τα ξημερώματα της Παρασκευής η Εθνική πήγε κόντρα σε νόμους και σε λογικές. Και μαζί πήγε κόντρα στο καταστάλαγμα του Νόμου του Μέρφι που λέει πως «ό,τι είναι να πάει στραβά, θα πάει» (ως το τέλος). Τα στραβά ήταν πολλά αλλά αυτή τα ίσιωσε: Βεντέτα με την «κοινή Γνώμη» (που δεν είναι τόσο «κοινή»), πλακώματα συμπαικτών στην προπόνηση και στο ξενοδοχείο, ψυχολογία στα τάρταρα, αποβολή στο 38΄, τραυματισμός πριν συμπληρωθεί το 35ο, δυο αναγκαστικές αλλαγές στο α΄ και αποσπάσματα επικριτών ακροβολισμένα πάλι για να πιάσουν δουλειά αν μαζί με όλα τα άλλα πήγαινε στραβά και το αποτέλεσμα. Αλλά αυτό δεν πήγε! +/- Δείτε τη συνέχεια

Βέβαια, το 0-0 δεν ήταν ο στόχος της Εθνικής πριν από το παιχνίδι. «Ολόκληρος» ο στόχος, χωρίς εκπτώσεις, ήταν η νίκη για να πάμε στον τελευταίο παιχνίδι και εκεί η πρόκριση να εξαρτάται από εμάς και όχι από συνάρτηση αποτελεσμάτων. Στην πορεία του αγώνα ο στόχος άλλαξε, έγινε εξ ανάγκης ρεαλιστικός και οι απαιτήσεις κατέβηκαν στη «μη ήττα». Επετεύχθη!

Την ισοπαλία της Παρασκευής δεν είναι να την πανηγυρίζεις για θρίαμβο, αλλά όπως και να το κάνεις είναι επιτυχία. Σημαντική αν τη βάλεις στο γενικό πλαίσιο, εξαιρετική αν την αντιπαραβάλεις με όσα έγιναν, σπουδαία αν συνδυαστεί με νίκη την Τρίτη και πιθανή πρόκριση. Μια σειρά από αιτίες συσπείρωσαν την Εθνική σε εκπληκτικό βαθμό. Η αμφισβήτηση από πολύ κόσμο (στα όρια της χλεύης), η βαριά ατμόσφαιρα από το επεισόδιο Τζαβέλλα-Μανιάτη και στο τέλος ο αυξημένος κίνδυνος της αποσάθρωσης από την αποβολή στο 38΄ έκαναν ολόκληρη την ομάδα έναν συμπαγή θώρακα!

Τώρα η Εθνική γλείφει τις πληγές της και ετοιμάζεται για την επόμενη μάχη, την πιο μεγάλη. Που πρέπει να τη δώσει με την ίδια συσπείρωση. Και με την ελπίδα ότι αυτή τη φορά θα είναι συσπειρωμένος ψυχικά δίπλα της και ο κόσμος. Ο οποίος πρέπει να συμβιβαστεί με αυτό που είναι η Εθνική. Με το αγωνιστικό της ύφος και με τα όριά της – που συχνά τα έχει ξεπεράσει. Και να δεχτεί ότι αυτήν έχουμε και αυτήν εμπιστευόμαστε.

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport του Σαββάτου)

Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

Το συλλογικό «δηλητήριο» δεν έχει θέση στην Εθνική

του ΓΙΑΝΝΗ ΜΗΝΔΡΙΝΟΥ

Το χθεσινό επεισόδιο ανάμεσα στον Γιάννη Μανιάτη και τον Γιώργο Τζαβέλλα απέδειξε, δυστυχώς, πως το κλίμα στην εθνική δεν είναι όπως θέλουν να το παρουσιάσουν προς τα έξω κυρίως οι «παλιοσειρές» της ομάδας. Δεν γνωρίζω αν φταίει η πίεση για την ανάγκη ενός θετικού αποτελέσματος, αν «βγαίνει» η ψυχολογική κούραση από μια σεζόν έντασης, αν φταίνε οι δυνατές προπονήσεις ή όσα απαράδεκτα γράφονται στα social media εναντίον των παικτών αυτής της ομάδας, αν δεν έχει ξεπεραστεί ακόμη η βαριά ήττα από την Κολομβία. Εκείνο που δεν θέλω να πιστέψω με τίποτε είναι πως υπάρχουν ακόμη κατάλοιπα από εκείνο το περίφημο ματς Κυπέλλου της Τούμπας, ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό. +/- Δείτε τη συνέχεια

Επιμένω να θεωρώ σύμπτωση το γεγονός πως το επεισόδιο είχε πρωταγωνιστές έναν ποδοσφαιριστή του ΠΑΟΚ κι έναν του Ολυμπιακού. Κι ας εμπλέκεται σ΄ αυτό ο Γιάννης Μανιάτης, ο οποίος είχε «αρπαχτεί» άσχημα με έναν άλλο ποδοσφαιριστή του «δικεφάλου», τον Κώστα Κατσουράνη. Θυμόμαστε όλοι πως χρειάστηκε η παρέμβαση του Σάντος και άλλων διεθνών, καθώς και η συγγνώμη του ίδιου του Κατσουράνη, για να ξαναμιλήσουν οι δυο τους.

Αρνούμαι να δεχτώ πως το συλλογικό «δηλητήριο» έχει εισχωρήσει στο σώμα μιας ομάδας στην οποία δεν μπορεί και δεν πρέπει να χωρούν συλλογικές αντιπαραθέσεις, προσωπικές κόντρες, ατομικές φιλοδοξίες... Αλλά η πληροφορία ότι ο Γιάννης Μανιάτης έφτασε μέχρι το σημείο να βγάλει εισιτήριο επιστροφής στην πατρίδα μάλλον επιβεβαιώνει πως, δυστυχώς, το ντέρμπι Ολυμπιακού – ΠΑΟΚ συνεχίζεται ακόμη και τώρα. Κι αν συμβαίνει αυτό και δεν έχουν ξεπεραστεί ακόμη –μετά από 2 ολόκληρους μήνες- τα παρατράγουδα εκείνου του αγώνα, πολύ φοβάμαι πως δεν πρόκειται να ξεπεραστούν ποτέ. Όσες συγγνώμες κι αν ζητηθούν μπροστά στις κάμερες, όσες διαβεβαιώσεις κι αν δοθούν δημοσίως.

 Όταν η περιπέτεια του Μουντιάλ τελειώσει και η εθνική ομάδα επιστρέψει στην πατρίδα, το συγκεκριμένο θέμα θα πρέπει να απασχολήσει πολύ σοβαρά και την Ομοσπονδία και τον νέο ομοσπονδιακό προπονητή. Αν κάποιοι διεθνείς «υποχρεώνονται» να ανεχθούν και να συμβιώσουν με κάποιους άλλους, μάλλον είναι προτιμότερο να μην κληθούν ξανά στην ομάδα.

Η εθνική (πρέπει να) βρίσκεται πάνω από ομάδες και πρόσωπα κι εκείνο που προέχει είναι όποιοι φορούν τη φανέλα της να νιώθουν ότι ανήκουν στην ίδια οικογένεια. Όποιος δεν νιώθει έτσι, απλά δεν είναι χρήσιμος. Το συγκεκριμένο επεισόδιο πολύ φοβάμαι πως θα επηρεάσει, γενικότερα, το κλίμα στην εθνική, ενόψει του αποψινού «τελικού» με την Ιαπωνία. Εύχομαι κι ελπίζω να κάνω λάθος, αλλά τέτοιου είδους επεισόδια λίγες μόλις ώρες πριν την σέντρα τις αναμέτρησης, μόνο κακό κάνουν στην ομάδα...

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Πέμπτης)

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014

Η δεξαμενή Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη

Συνάντηση, λέει, Σαββίδη-Βενιζέλου στην Αθήνα. Να γιατί μεγάλωσε το μούσι του Ιβάν!

Αυτό στα σύντομα. Στα σοβαρά τώρα: Ο Βενιζέλος του 8 τοις εκατό «μικτά» (μαζί με τους άλλους της Ελιάς) το παίζει σπουδαίος παράγοντας, πρωθυπουργικού επιπέδου, θέλει να ταξιδεύει με το προεδρικό αεροπλάνο, να συναντιέται με τον Ομπάμα, να βάζει στην κυβέρνηση περισσότερους υπουργούς, να επαίρεται ότι δίνει λύσεις (την ώρα που αυτός έχει φτιάξει τους περισσότερους κόμπους) και να κυβερνά ενώ είναι μικρή μειοψηφία ενός άλλοτε πλειοψηφικού κόμματος.

Για να σταθεί με τόσα βαρίδια στον αφρό, μπορεί να κάνει όσες μανούβρες και όσες συναντήσεις χρειαστεί. Πολύ περισσότερο μάλιστα με την πλευρά του ΠΑΟΚ όπου θεωρεί ότι διατηρεί μια μεγάλη εκλογική δεξαμενή. Την οποία έχει φροντίσει με παροχές στο παρελθόν, προμνημονιακά. Και το πληρώσαμε αυτό όλοι μνημονιακά.

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Μαγικά πράγματα!

Αυτό το Μουντιάλ είναι για θαυμασμό. Για να το γλεντάς με ξενύχτια, συχνά μόνος ως τις 3 τα ξημερώματα, και να κοιμάσαι μετά με τεράστια άλμπουμ από ποδοσφαιρικές εικόνες στο μυαλό σου. Εικόνες από φάουλ που στέλνουν την μπάλα στα περιστέρια αλλά ξαφνικά εκείνη συνεχίζει σχεδόν κάθετα την πορεία της (Πίρλο), γκολ από σώματα που οριζοντιώνονται πολύ ψηλά ταξιδεύοντας στο χώρο και στον… χρόνο (Φαν Πέρσι), πειθαρχημένο ποδόσφαιρο (Βοσνία), άναρχες ομάδες (Καμερούν), πολλά γκολ, πολλές ανατροπές, σχεδόν ολική έκλειψη του «0-0». +/- Δείτε τη συνέχεια

Μερικές από τις φάσεις του Μουντιάλ έχουν κερδίσει ήδη θέση για το μέλλον στο ποδοσφαιρικό μουσείο της μνήμης. Όπως, ας πούμε, το τροχιοδεικτικό φάουλ του Πίρλο στο παιχνίδι με την Αγγλία. Όπου γίνεται επίδειξη βαλλιστικής με την τροχιά της μπάλας που ανεβαίνει ψηλά πριν στρίψει δεξιά και κατέβει κάθετα, με απίστευτη δύναμη, για να τραντάξει το οριζόντιο δοκάρι.

Αλλά, η φάση του Μουντιάλ που τοποθετείται στο υψηλότερο βάθρο του μουσείου ποδοσφαιρικής μνήμης είναι εκείνη στο πρώτο γκολ της Ολλανδίας με την Ισπανία. Η σέντρα του Μπλιντ έγινε από πόδι με τηλεχειριστήριο για να βρει στο σωστό δευτερόλεπτο το κεφάλι του οριζοντιωμένου Φαν Πέρσι! Πόσο διήρκεσαν το τρέξιμο, η απογείωση και η βουτιά τού Ολλανδού στον αέρα; Στην αρχική αίσθηση θα μείνει σαν… πεντάλεπτη!

Και πόσα δεδομένα είχαν φορτωθεί στον εγκέφαλο (τον ανθρώπινο) για να συγχρονιστούν με ακρίβεια εκατομμυριοστού του δευτερολέπτου η σέντρα, το ύψος του υπερηχητικού σώματος, η καμπύλη και η ταχύτητα της μπάλας, η απόσταση από την στιγμή που ο σκόρερ άρχισε να ίπταται ως το σημείο που συναντήθηκε μαζί της, η δύναμη και η τροχιά που της έδωσε στην «κεφαλιά του αιώνα»;
Μαγικά πράγματα σε ένα μαγικό παιχνίδι, ενός μαγικού αθλήματος!

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Πριν από την παράδοση του κειμένου μια ακόμα ανατροπή που μόλις συντελέστηκε! Το Βέλγιο κατάφερε να ξεσφίξει το κεφαλοκλείδωμα των Αλγερινών και μετά από ένα άχρωμο πρώτο ημίχρονο είδαμε ένα «γεμάτο» δεύτερο. Το πρόγευμα της ημέρας ήταν πάλι πολύ καλό. 

Διον. Βραϊμάκης

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Τετάρτης)

Να απελαθεί ο Σάντος!..

ΔΗΛΑΔΗ ΑΝ Η ΕΘΝΙΚΗ ΧΑΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΗN ΙΑΠΩΝΙΑ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ; - ΟΙ ΠΟΛΥΠΡΑΓΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΜΟΤΑΞΙΑΣ «ΓΙΑΚΟΥΜΑΤΟΣ» ΚΑΙ Ο OTO ΠΟΥ ΑΠΟ «ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ» ΓΙΝΕΤΑΙ «ΥΠΕΡΓΗΡΟΣ ΕΜΜΟΝΙΚΟΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ»

Καταρχάς θα ήθελα σήμερα να ήμουν στην Πορτογαλία, μαζί με τα εξ Ελλάδος οργισμένα παρεάκια των σόσιαλ μίντια που θα τρέξουν προς βοήθεια των Πορτογάλων οργισμένων και θα τα χώνουν για τη γελοία στο πρώτο ημίχρονο εμφάνιση της Πορτογαλίας και τον διασυρμό της. Διασυρμό όχι μόνο από πλευράς σκορ αλλά και από πλευράς ηλίθιας συμπεριφοράς απέναντι στους Γερμανούς της Ευρωκρατόρισσας Μέρκελ (χαζή αποβολή, τσακωμοί παικτών μεταξύ τους, ηττοπάθεια κλπ). Να δω τι περισσότερο θα της έσουραν οι Έλληνας συμπαραστάτες από αυτά που έσουραν στη δική τους Εθνική. +/- Δείτε τη συνέχεια

Δηλαδή αν την Πέμπτη η Ελλάδα χάσει το ματς με την Ιαπωνία τι πρέπει να γίνει; Να αφαιρεθεί η ιθαγένεια από τους διεθνείς; Να απελαθεί ο Σάντος; Να απαγορευτεί με προεδρικό διάταγμα η συμμετοχή της για δέκα χρόνια σε διοργανώσεις; Να διαλυθεί δια παντός; Τι να την κάνεις άλλωστε αυτήν την Εθνική που διχάζει το έθνος!

Οι μισοί πυροβολούν αδιακρίτως κατά παικτών-προπονητή και οι άλλοι μισοί στέκονται με την πλάτη στα κουφώματα της πόρτας, σημαδεύουν το ύψος με μολύβι, μετράνε μετά με τη μεζούρα το μπόι τους ως Έλληνες, ως χώρα, ως οικονομία, ως αποτελεσματικότητα των πολιτικών, ως θέση αυτής της κατακρεουργημένης πατρίδας στην Ευρώπη και σου λένε: «Για στάσου ρε! Πού πήγαμε σε αντιστοιχία καλύτερα από όσο πήγε αυτή η Εθνική για να τη λούζουμε με εκχύλισμα χολής;»

Εντάξει, το Σάββατο η Εθνική δεν πήγε καλά και είναι ακραία η προσπάθεια ωραιοποίησης της τριάρας από ορισμένους διεθνείς. Όμως, ο απόλυτος μηδενισμός από τη μια μεριά και άκρατη υπερβολή από την άλλη (όπως έγινε με εθνικό ενθουσιασμό μετά τα μπαράζ με τους Ρουμάνους) είναι αρρωστημένη κατάσταση μιας σχιζοφρενικής χώρας

Όπου ακόμα και πολυπράγμονες πολιτικοί τής συνομοταξίας «Γιακουμάτος», παραγγέλνουν με δημόσια παρέμβαση στον πρωταθλητή Ευρώπης προπονητή Ότο Ρεχάγκελ «να κόψει τον λαιμό του να βρει παίκτες», για να την κάνει καλύτερη. Και όπου ο ίδιος τη μια γίνεται από την υστερία μας Ολύμπιος θεός και από την άλλη υπέργηρος, αρτηριοσκληρωτικός, εμμονικός προπονητής, με κολλήματα σε παίκτες και συστήματα.
Ασύλληπτοι!

Διον. Βραϊμάκης 

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Τρίτης)

Κυριακή, 15 Ιουνίου 2014

Ο Πέκερμαν ήξερε πού να «χτυπήσει»

Εκείνο που μας χάλασε στη χθεσινή εμφάνιση της εθνικής ομάδας ήταν η αντίδραση των διεθνών μας στο 3ο γκολ της Κολομβίας. Γιατί αυτή η ομάδα δεν μας έχει συνηθίσει να τα παρατάει, να μην τα δίνει όλα, να αφήνει τους αντιπάλους να κάνουν ό,τι θέλουν μέσα στην περιοχή μας. Τι κι αν το τελικό 3-0 αποτελεί «μαγική εικόνα»; Στο ποδόσφαιρο δεν κερδίζει ούτε αυτός που έχει την κατοχή, ούτε αυτός που χάνει τις ευκαιρίες. Κερδίζει αυτός που στέλνει τη μπάλα στο πλεχτό. Κι οι παίκτες της Κολομβίας ήξεραν πολύ καλά να το κάνουν αυτό... Κι ας έλειπε ο Φαλκάο. +/- Δείτε τη συνέχεια

Η επικράτηση της Κολομβίας είναι αποκλειστικά έργο Πέκερμαν. Που εγκατέλειψε το προσφιλές του 4-4-2, φοβούμενος μη χάσει το κέντρο και παρέταξε την ομάδα του με 4-2-3-1. Έτσι έλεγξε τον ρυθμό κι έκλεισε τους διαδρόμους προς την περιοχή του. Έπειτα, επεχείρησε να δημιουργήσει ρήγματα στην ελληνική άμυνα από τα δεξιά, εκμεταλλευόμενος το ταλέντο και την ταχύτητα του Κουαρδάδο, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο Χολέμπας «ξεχνιέται» στις επιστροφές του, αλλά δεν έχει και σημαντικές βοήθειες από τους χαφ.

Κάπως έτσι μπήκε νωρίς – νωρίς το γκολ κι από τη στιγμή που δεν υπήρξε άμεση απάντηση από την ελληνική ομάδα, ήταν εξαιρετικά δύσκολο να γυρίσει το παιχνίδι. Κι όταν ο Γκέκας έστειλε τη μπάλα στο δοκάρι, λίγο μετά το δεύτερο γκολ της Κολομβίας, όλα είχαν τελειώσει. Δεν μπορεί να πει κανείς πως η εθνική μας δεν προσπάθησε. Αλλά σε αυτό το επίπεδο οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά. Κι όλες οι λεπτομέρειες, δυστυχώς, ήταν με την Κολομβία.

Γιάννης Μηνδρινός

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Κυριακής)

Σάββατο, 14 Ιουνίου 2014

Μισάνθρωπος, μισογύνης και… συμπεριφορά με το γάντι!

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Αστυνομίας ο αστυνομικός που κτύπησε – απρόκλητος! – την καθαρίστρια θα ελεγχθεί πειθαρχικά επειδή το σαν σιδηρογροθιά γάντι που φορούσε δεν περιλαμβάνεται στην εξάρτυση της υπηρεσίας, δεν είναι δηλαδή μέρος της στολής του. Γι’ αυτό θα ελεγχθεί και θα διωχθεί μόνο; Για λόγους στιλιστικούς; Και όχι για το ύπουλο, ανέντιμο, άνανδρο, χτύπημα χωρίς αιτία; Όταν, δηλαδή, η γυναίκα είχε γυρισμένη την πλάτη και όταν ο ΜΑΤατζής ήταν κρυμμένος πίσω από την ασπίδα του; Έβγαλα το χέρι πάνω από την ασπίδα, χτύπησε με το μυστήριο γάντι και ξανακρύφτηκε! +/- Δείτε τη συνέχεια

Η κίνηση είναι απίστευτη. Μια κίνηση εμετικής ανανδρίας που φτάνει στα όρια τις ψυχιατρικής και στη δικαιοδοσία του ψυχίατρου. Μια κίνηση που θα μπορούσες να την κάνεις αν έχεις προσωπικό ψυχολογικό πρόβλημα. Πρόβλημα με τη γυναίκα σου, με τη γκόμενά σου (δύσκολο να ΄χεις γκόμενα, βέβαια, εξ ου και το πρόβλημα), με τη δασκάλα σου μικρός, με την πρώτη φορά που πήγες πιτσιρίκος για έρωτα και δεν έγινε το σκουλήκι κοντάρι.

Αν πέρα από μισάνθρωπος είσαι, κυρίως, μισογύνης, τότε για λόγους που μόνο η περίεργη φύση σου μπορεί να εξηγήσει, συμπεριφέρεσαι – κυριολεκτικά – με το γάντι στις γυναίκες! (Και με το γκλομπ στους άνδρες)

Η ανάκρουση του ύμνου του Ισραήλ σε αραβική χώρα!

Γήπεδο Βρετανικού Στρατού, Κάιρο, 16 Μαρτίου 1934 

Η μπάντα του αιγυπτιακού στρατού ξεκίνησε να παιανίζει. Οι ποδοσφαιριστές με τις λευκές φανέλες με το μεγάλο «Ρ» κεντημένο στο αριστερό τους μέρος άρχισαν να ψάλλουν με καμάρι τη Χατίκβα. Οι 13.000 Αιγύπτιοι που βρίσκονταν στις κερκίδες, μαζί τους και ο Φαρούκ, τότε διάδοχος του αιγυπτιακού θρόνου, στάθηκαν όρθιοι σε ένδειξη σεβασμού. Ετσι επέβαλε η φιλοξενία και το πρωτόκολλο. Δεν καταλάβαιναν ότι εκείνη τη στιγμή έκαναν κάτι που θα έμενε στην ιστορία… +/- Δείτε τη συνέχεια

Ο ύμνος που ακουγόταν ανήκε σ’ ένα κράτος που… δεν υπήρχε. Η περιοχή της Παλαιστίνης τελούσε υπό βρετανική εντολή διοίκησης, με απόφαση της Κοινωνίας των Εθνών, από το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Εβραίοι που ξεκίνησαν να συγκεντρώνονται εκεί από τις αρχές του 20ου αιώνα, αποτελούσαν μόνο το 1/4 του συνολικού πληθυσμού, ωστόσο φρόντισαν από νωρίς να οργανώσουν τις δικές τους ποδοσφαιρικές δομές, ανεξάρτητες από την αραβική πλειοψηφία, χάρη στον ακούραστο παράγοντα Γιόσεφ Γεκουτιέλι.

Διοργάνωση κυπέλλου με εβραϊκές (και βρετανικές) ομάδες υπήρχε ήδη από το 1928 και η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Παλαιστίνης αναγνωρίστηκε από τη ΦΙΦΑ το 1929, αν και δεν εκπροσωπούσε κράτος, αλλά μία μειονότητα σε ένα εξαρτώμενο έδαφος! Ηταν η πρώτη φορά (και μοναδική, όπως αποδείχτηκε) που η ΦΙΦΑ έδινε το δικαίωμα σε μια μειοψηφία να αποκτήσει επίσημη εθνική ομάδα.

Η Παλαιστίνη, την οποία οι εβραϊκής καταγωγής κάτοικοι αποκαλούσαν Ερέτζ Γίσραελ, δηλαδή «Γη του Ισραήλ», δήλωσε κανονικά συμμετοχή στα προκριματικά του Μουντιάλ 1934. Λόγω γεωγραφικής θέσης, η ΦΙΦΑ την τοποθέτησε στον ίδιο όμιλο με την γειτονική Αίγυπτο, η οποία είχε πολύ μεγαλύτερη ποδοσφαιρική εμπειρία και επαγγελματικές ομάδες ήδη από την προηγούμενη δεκαετία.

Οι ποδοσφαιριστές της Παλαιστίνης είχαν φτάσει στο Κάιρο δύο ημέρες πριν, μετά από διήμερο ταξίδι με το τρένο από το Τελ Αβίβ, διαμέσου της χερσονήσου του Σινά. Στο ξενοδοχείο Κοντινένταλ, όπου κατέλυσαν, τους περίμεναν μέλη της Αιγυπτιακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας για το παραδοσιακό καλωσόρισμα, αλλά και για να κανονιστούν όλες οι λεπτομέρειες της διαμονής. Οργανώθηκε μέχρι και ξενάγηση στις περίφημες Πυραμίδες της Γκίζας! Στο ξενοδοχείο έσπευσε και ο εβραϊκής καταγωγής Πέρι Νόιφελντ, επαγγελματίας ποδοσφαιριστής στην Αίγυπτο με τα χρώματα της Τερσάνα, για να δει τον καλό του φίλο Βίλι Μπέργκερ, τον τερματοφύλακα της ομάδας της Παλαιστίνης, με τον οποίο γνωρίζονταν από παιδιά, όταν και οι δύο ζούσαν στην Ουγγαρία. Ο Νόιφελντ φρόντισε να πληροφορήσει τους ποδοσφαιριστές και τον προπονητή για τη δυσκολία του ματς με τους Αιγύπτιους με την χαρακτηριστική φράση: «Δεν έχετε καμία ελπίδα»!

Όχι ότι δεν το γνώριζαν. Ο προπονητής της ομάδας της Παλαιστίνης, Σιμόν Ράτνερ, που ήταν περισσότερο γνωστός με το πολωνικό του παρατσούκλι «Λούμεκ», ταξίδευε συχνά στην Αίγυπτο και γνώριζε τους αντιπάλους. Στην ομιλία του πριν το ματς προς τους παίκτες τους είπε να προσέξουν ιδιαίτερα τον Μαχμούτ Μοκτάρ, τον επονομαζόμενο «Πρίγκηπα του Νείλου». Το ματς, όπως αναμενόταν, εξελίχθηκε σε παράσταση για έναν ρόλο. Οι Αιγύπτιοι έβαλαν στην άκρη την καλή φιλοξενία και δεν άφησαν τους αντιπάλους τους να πάρουν ανάσα. Στο πρώτο ημίχρονο προηγήθηκαν με 4-0 και τελικά νίκησαν με το εντυπωσιακό 7-1. Ο Μοκτάρ δικαιολόγησε απόλυτα την ανησυχία του Ράτνερ, αφού πέτυχε τρία γκολ και συμμετείχε στη δημιουργία άλλων δύο. Ο επαναληπτικός, που θα γινόταν στο Τελ Αβίβ σε τρεις εβδομάδες, θα είχε μόνο διαδικαστικό χαρακτήρα…

• Ηταν η πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία που η Χατίκβα, ο εθνικός ύμνος του Ισραήλ, ακούστηκε σε αραβική χώρα για οποιοδήποτε λόγο και σε οποιαδήποτε περίσταση. Η Αίγυπτος νίκησε και στο δεύτερο ματς 4-1, το ταξίδι της είναι επίσης το μοναδικό αραβικής ποδοσφαιρικής εθνικής ομάδας στο έδαφος που αργότερα έγινε το κράτος του Ισραήλ. Αίγυπτος και Ισραήλ πολέμησαν σκληρά μεταξύ τους τρεις φορές τα επόμενα 40 χρόνια, παρ’ όλα αυτά η Αίγυπτος έγινε η πρώτη αραβική χώρα που αναγνώρισε το Ισραήλ, το 1979.

(Μία από τις 218 ιστορίες για το Παγκόσμιο Κύπελλο που διηγείται ο Αργύρης Παγαρτάνης στο βιβλίο του «Το Μυθιστόρημα του Μουντιάλ» που κυκλοφορεί)

Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

Αρχίζει η εξουσία της Μπάλας!

Το ποδόσφαιρο είναι ένας άλλος τρόπος να σκέφτεσαι για τα μικρά τής ζωής. Το Μουντιάλ ένας άλλος τρόπος να γνωρίζεις τα έθνη, να κατανοείς την κουλτούρα τους, τους ψυχισμούς τους, τις φοβίες τους. Το Μουντιάλ είναι ένα μέτρο της ηλικίας μας, ένας πολύχρωμος χρονομέτρης. Υπάρχουν άνθρωποι που τοποθετούν σημαντικά γεγονότα της ζωής τους σε συγκεκριμένες διοργανώσεις τής παγκόσμιας γιορτής. Πόσο χρονών ήταν στο Μεξικό το ’86, πώς έδιναν εξετάσεις στην Ιταλία το ’90 και «Ακαδημιακό» στη Γερμανία του ’74, πώς και πού παντρεύτηκαν βλέποντας αγώνες από τις ΗΠΑ το ’94. +/- Δείτε τη συνέχεια

Το Μουντιάλ είναι η μεγαλύτερη παγκόσμια γιορτή στην ιστορία τής ανθρωπότητας. Το ίδιο μεγάλη, ή και μεγαλύτερη ακόμα, από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Γιατί αυτό διαθέτει την αφρόκρεμα των αθλημάτων. Το πιο δημοφιλές σπορ με συντριπτικές διαφορές σε ποσοστά δημοφιλίας από το δεύτερο. Αυτό που προσφέρεται για όλα τα κοινωνικά στρώματα και δεν κάνει διακρίσεις με τις επιλογές της φύσης. Δεν χρειάζεται, δηλαδή, να είσαι δυο μέτρα για να παίξεις μπάλα. Το ίδιο δικαιούσαι και αν είσαι κοντός, μέτριος ή ντερέκι.

Ασήμαντες μειοψηφίες – ειδικά σε χρόνους δύσκολους – εμφάνισαν το ποδόσφαιρο ως δείγμα ανθρώπινης ποταπότητας, ως «όπιο του λαού», ως άθλημα της πλεμπάγιας, ως «μεταφορά πολεμικών ενστίκτων εν καιρώ ειρήνης», ως μια απασχόληση για ανθρώπους χαμηλού επιπέδου. Αλλά το ποδόσφαιρο είναι άθλημα του σώματος και του νου. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τα λόγια του Μίμη Δομάζου, μιας από τις πολλές μεγάλες ποδοσφαιρικές αξίες της χώρας: «Όταν τελείωνε ο αγώνας δεν με πονούσαν τα πόδια μου, με πονούσε το μυαλό μου»!

Από σήμερα η καρδιά του ποδοσφαίρου χτυπά στη Βραζιλία και η Μπάλα παίρνει την εξουσία τού Κόσμου στην ψυχαγωγία για έναν μήνα και μία ημέρα! Τα εκατομμύρια των πιστών υπηκόων της θα την ακολουθήσουμε σε πολύωρες βραδινές πορείες. Σηκώνοντας μαζί τις ενοχές της Υφηλίου για το γεγονός ότι αυτή η γιορτή γίνεται πλάι (και για χάρη της!) σε περιοχές με κολασμένους της Γης, εξαθλιωμένους, δαρμένους, διωγμένους από τα σπίτια τους. Μην το ξεχνάμε αυτό στα ξενύχτια της ποδοσφαιρικής ευωχίας. Μην το ξεχνάμε ποτέ, γενικώς!

Διον. Βραϊμάκης 

(Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Πέμπτης)

Καιρός να πάρει το διαμέρισμα στην κόρη του ο Στουρνάρας

Και επισήμως είναι πλέον γνωστό ότι ο Στουρνάρας γίνεται διοικητής στην Τράπεζα της Ελλάδας. Ούτε μια μέρα άνεργος
(Άμα είσαι καλός στη δουλειά σου ποτέ δεν χάνεσαι).

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τώρα που ο κ. Στουρνάρας γίνεται αρχιτραπεζίτης, φαντάζομαι ότι ο μισθός του θα δικαιολογεί να πάρει εκείνο το διαμέρισμα στην κόρη του που (ο ίδιος το αποκάλυψε το 2012) της είχε αρνηθεί. 

Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

Ο (ξανά εδώ) Λοβέρδος και οι ναυαγοσώστες που δεν ξέρουν μπάνιo

«ΟΠΟΙΟΝ ΚΑΙ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΤΕ ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΒΓΟΥΝ» 

Ο Ανδρέας Λοβέρδος γυρίζει στο ΠΑΣΟΚ, γυρίζει στη μάχιμη πολιτική εξουσίας, γυρίζει στην Κυβέρνηση. Ουσιαστικά ποτέ δεν έφυγε. Απλώς πήρε άδεια να πάει στο μέρος, τράβηξε λίγο παραπέρα και όσο έτρεχε το καζανάκι έκανε ασκήσεις βρυχηθμών. Στο κάτω κάτω πώς να φύγει και πού να πάει; Στην πολιτική ζωή τής Ελλάδας η τέχνη της μουμιοποίησης έχει γίνει επιστήμη και οι κάθε είδους Λοβέρδοι πανεπιστήμονες. Η κρίση και το μνημόνιο ανέδειξε μια νέα φυλή πολιτικών: τους ανεκπαίδευτους σωτήρες. Πρόκειται για άκρως επικίνδυνους ναυαγοσώστες που δεν ξέρουν μπάνιo, κολυμπάνε με μπρατσάκια made in Germany και όταν σε φτάνουν ψάχνουν στο μαγιό το πορτοφόλι σου πριν σου κάνουν πατητή. +/- Δείτε τη συνέχεια

Ο Λοβέρδος μετέτρεψε το Εργασίας σε υπουργείο Ανεργίας και Υποαπασχόλησης ισοπεδώνοντας τον εργασιακό ιστό, κατέστησε μη αναστρέψιμα άρρωστο το Υγείας, αποπέμφθηκε από την Κυβέρνηση, έκανε μαγκιές στον Βενιζέλο, έφυγε από το ΠΑΣΟΚ, έφτιαξε κόμμα με ιδρυτική συνδιάσκεψη ελαφρότητας γυμναστικών επιδείξεων (στον Σπόρτινγκ), έκανε την επαναστατική γυμναστική με επιθέσεις κατά του μνημονίου (παραδίδοντας δωρεάν μαθήματα θράσους), ψήφισε «όχι» κάνα δυο φορές στη Βουλή, μέτρησε τις δυνάμεις του στις δημοσκοπήσεις, βγήκε πιο κοντός πολιτικά ακόμα και από πεζοδρόμιο και ξαναπήρε σιγά σιγά το δρόμο της επιστροφής στη φυραμένη στάνη που είχε εγκαταλείψει.

Οι βρικόλακες της πολιτικής είναι απέθαντοι και γι’ αυτό προχθές ξανάγινε ο Ανδρέας υπουργός! Επιβράβευση; Πλάκα στους ψηφοφόρους; Καουμποϊλίκι; Ό,τι και να είναι, σημασία έχει ότι ο άνθρωπος που είπε πρώτος το «δεν υπάρχει σάλιο» και έκανε επίδειξη κυνισμού με το «δεν πεθαίνουν κιόλας» (για τους συνταξιούχους) μας κυβερνά πάλι (μαζί και τα παιδιά μας από το Παιδείας) με την τιτάνια δύναμη του 1%! Φαιδρότης – και όχι μόνο για τον Λοβέρδο που έκανε τις χιλιάδες κινήσεις τακτικής προκειμένου να παρκάρει το τριαξονικό με τις φιλοδοξίες του σε αδιέξοδο στενοσόκακο της πολιτικής.

Για να επιβεβαιωθεί έτσι, μια ακόμα φορά, πως στην Ελλάδα (και όχι μόνο στην πολιτική) οι φτηνοί πληρώνονται ακριβά και για να επαληθευτεί το παλιό σύνθημα τών τοίχων: «Όποιον και να ψηφίσετε, αυτοί θα βγούνε»!

Διον. Βραϊμάκης 

** Το άρθρο δημοσιεύεται στη Live Sport της Τετάρτης με τίτλο «Ο (ξανά εδώ) Λοβέρδος»

Tο πιο συγκλονιστικό τρίλεπτο στην ιστορία του ποδοσφαίρου

ΟΤΑΝ ΠΕΛΕ ΚΑΙ ΓΚΑΡΙΝΤΣΑ... ΕΣΚΙΣΑΝ ΤΑ ΔΙΠΛΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥ ΨΥΧΟΛΟΓΟΥ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ

Νία Ούλεβι, Γκέτεμποργκ, 15 Ιουνίου 1958 

Ο Βισέντε Φεόλα και ο Ζοάο Καρβαλιάες είχαν απομονωθεί σε μία γωνία των αποδυτηρίων πριν το αποφασιστικό ματς της Βραζιλίας με τη Σοβιετική Ενωση, στο οποίο θα κρινόταν η πρόκριση στα προημιτελικά του Μουντιάλ. Μιλούσαν χαμηλόφωνα, αλλά χειρονομούσαν έντονα. Διαφωνούσαν. Οι ποδοσφαιριστές παρακολουθούσαν αμίλητοι, είχαν καταλάβει την αιτία. Στην ενδεκάδα, που είχε ανακοινώσει πριν λίγο ο Φεόλα, είχε κάνει τρεις αλλαγές, σε σχέση με αυτήν που παρέταξε τέσσερις μέρες πριν, εναντίον της Αγγλίας. Η διαφωνία του προπονητή με τον επίσημο ψυχολόγο της ομάδας ήταν στους δύο από τους τρεις. Τον νεαρούλη Έντσον Αράντες ντο Νασιμέντο, που τον φώναζαν με το ακατανόητο παρατσούκλι Πελέ, και τον Μανουέλ Φρανσίσκο ντος Σάντος, που είχε το παρατσούκλι Γκαρίντσα -το όνομα δηλαδή ενός μικρού κι ασθενικού πουλιού. +/- Δείτε τη συνέχεια

Ο Καρβαλιάες, διευθυντής στο ινστιτούτο ψυχολογίας του πανεπιστημίου του Σάο Πάουλο κι ένας από τους πιο διακεκριμένους ψυχολόγους της Βραζιλίας, ήταν ο πρώτος επιστήμονας αυτού του κλάδου που ασχολήθηκε με τα σπορ, ώστε να εξηγήσει γιατί η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα αποτύγχανε σχεδόν πάντα στους κρίσιμους αγώνες. Είχαν αναπτυχθεί διάφοροι μύθοι, ότι οι παίκτες δεν είχαν τη νοοτροπία του νικητή, ότι οι μαύροι είχαν πιο εύθραυστη ψυχολογία και δεν άντεχαν την πίεση…

Πελέ, Γκαρίντσα
Πριν λίγους μήνες ο Ζοάο Χαβελάνζε είχε αναλάβει πρόεδρος της βραζιλιάνικης ομοσπονδίας ποδοσφαίρου και ανέθεσε στον πετυχημένο μπίζνεσμαν Πάουλο Μασάδο ντε Καρβάλιο να προετοιμάσει την αποστολή. Αυτός απευθύνθηκε στον Καρβαλιάες και του ζήτησε να προετοιμάσει τους παίκτες, ενόψει του Μουντιάλ της Σουηδίας. Στρώθηκε στη δουλειά αμέσως ο Καρβαλιάες, κάλεσε και συναδέλφους του από άλλα πανεπιστήμια κι ετοίμασε μια σειρά από τεστ, στα οποία υπέβαλε όλους τους ποδοσφαιριστές και στη συνέχεια παρουσίασε στον προπονητή, Φεόλα, τα αποτελέσματά του.

Ο Γκαρίντσα δεν ήξερε να γράψει σωστά ούτε το επάγγελμά του (έγραψε «Atreta» αντί «Atleta»). Στο ψυχολογικό τεστ βαθμολογήθηκε με 38, με άριστα το 123. Στα τεστ ευφυΐας, στα οποία υποβάλλονταν οι αξιωματικοί του στρατού, ήταν μακράν ο χειρότερος της ομάδας. Η άποψη του Καρβαλιάες ήταν ότι αν συμπεριλαμβανόταν στην αποστολή «θα έφερνε την καταστροφή».

Βραζιλία, 1958
Για τον Πελέ, ο Καρβαλιάες επέμενε ότι ήταν «πολύ μικρός για τέτοια ευθύνη», δεν είχε κλείσει καν τα 18 του χρόνια, και η ψυχολογία του ήταν «βρεφική». Ο Φεόλα, παρ’ όλες τις τεχνικές αντιρρήσεις, πήρε μαζί του στην τελική αποστολή και τους δύο, αλλά δεν τους εμπιστευόταν. Ο Πελέ παραπονιόταν ότι είχε έναν τραυματισμό στο πόδι, αλλά ο ψυχολόγος επέμενε ότι το παιδί δεν ήταν τραυματίας, απλά αγχωνόταν με την ευθύνη!

Ο Γκαρίντσα είχε δικαιώσει τον Καρβαλιάες σ’ ένα φιλικό προετοιμασίας της Βραζιλίας με την ιταλική Μίλαν, λίγο πριν την έναρξη του Μουντιάλ, όταν πέρασε πέντε παίκτες και τον τερματοφύλακα κι αντί να σπρώξει τη μπάλα στα δίχτυα περίμενε επιδεικτικά να επιστρέψουν οι αμυντικοί για να τους ντριμπλάρει και πάλι! Το περιστατικό θεωρήθηκε ο ορισμός της επιπολαιότητας… Η Βραζιλία, όμως, παρά το ότι δεν είχε χάσει ως τώρα στη διοργάνωση (νίκη 3-0 επί της Αυστρίας στην πρεμιέρα και 0-0 με την Αγγλία) ούτε καν είχε εξασφαλίσει την πρόκριση και έδειχνε να έχει προβλήματα σε έναν τομέα που ποτέ δεν ανησυχούσε: Στη δημιουργία και το τελείωμα των φάσεων.


Πελέ, Γκαρίντσα
Ο Φεόλα αποφάσισε να γράψει στα παλιά του παπούτσια τις επιστημονικές αναλύσεις και να λειτουργήσει ως άνθρωπος του ποδοσφαίρου. Ο Πελέ κι ο Γκαρίντσα θα έπαιζαν κι ο ίδιος θα έπαιρνε την ευθύνη. Τέλος. Δικαιώθηκε γρήγορα. Στο πρώτο μόλις λεπτό ο Γκαρίντσα σημάδεψε το δοκάρι του Γιασίν. Στο δεύτερο λεπτό είχε δοκάρι ο Πελέ. Στο τρίτο λεπτό μετά από κάθετη πάσα του Πελέ ο σέντερ φορ Βαβά έγραψε το 1-0. Οι εφημερίδες το χαρακτήρισαν «το πιο συγκλονιστικό τρίλεπτο στην ιστορία του ποδοσφαίρου».

Οι εμπνεύσεις και η δύναμη του Πελέ, σε συνδυασμό με τις απίστευτες κινήσεις και ντρίμπλες του Γκαρίντσα, μάγεψαν τον κόσμο. Η Βραζιλία νίκησε με 2-0 και προκρίθηκε πρώτη στον όμιλο για τα προημιτελικά. Ηταν η πρώτη φορά που Πελέ και Γκαρίντσα έπαιξαν μαζί στην εθνική. Και αυτή, αλλά και τις 49 που ακολούθησαν, η ομάδα δεν εγκατέλειψε ποτέ το γήπεδο ηττημένη. Ο Καρβαλιάες έμεινε στην ιστορία για τις άστοχες προβλέψεις του, όμως σήμερα το πρωτοποριακό του έργο αναγνωρίζεται σε όλη τη Βραζιλία.

(Μία από τις 218 ιστορίες για το Παγκόσμιο Κύπελλο που διηγείται ο Αργύρης Παγαρτάνης στο βιβλίο του «Το Μυθιστόρημα του Μουντιάλ» που κυκλοφορεί. Μάθετε πού διατίθεται, στο τηλέφωνο 211.7205700).

Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

Γίνε μειοψηφία να κυβερνήσεις

«Οι μειοψηφίες τάγματα ξυπόλητα σκαρφαλώνουν μέσα σε σκοτάδια απόλυτα» και μπαίνουν στη… μεταμνημονιακή (γέλως!) κυβέρνηση. Ο Λοβέρδος είχε φύγει πηδώντας δήθεν στο κενό, αλλά κρατήθηκε από τον κορμό Ελιάς που φύτρωνε στο χείλος του γκρεμού. Έμεινε για λίγο μετεωριζόμενος, μέτρησε τις δυνάμεις του στις ταρζανιές, έφτιαξε κόμμα, το έπαιξε – το θρασύμι – αντιμνημονιακός, πήρε στις δημοσκοπήσεις 1%, επανήλθε και, τελικά, εξαργύρωσε αυτό το ισχνό ποσοστό με υπουργείο! Ποιος; Ο Λοβέρδος που θα τον ψήφιζαν, αν έμενε αυτόνομο κόμμα, 10 στους χίλιους Έλληνες! +/- Δείτε τη συνέχεια

Αλλά και το μασκαρεμένο με φύλλα ελιάς ΠΑΣΟΚ, με λιγότερες ψήφους από τις προηγούμενες εκλογές, μπήκε με περισσότερες στελέχη στο νέο κυβερνητικό σχήμα. Δεν τους θέλουν αλλά αρπαγμένοι από το ποδάρι της καρέκλας αντιστέκονται, σε μια χώρα όπου όσο λιγότερο σε θέλει ο λαός τόσο πιο δυνατός γίνεσαι στην κυβέρνηση. Κυνισμός!

Κάτω τα χέρια από τον σύμβουλο!

Δεν με νοιάζει τι έγινε με τον ανασχηματισμό, με ενδιαφέρει να μην κινδυνεύσει η καριέρα του Γιώργου Ανατολάκη ως συμβούλου του υπουργού Παιδείας. Κάτω τα χέρια!

** Εντάξει, κανένα ρήγμα στην κυβερνητική σοβαρότητα: έφυγε ο Άδωνις, μπήκε ο Ντινόπουλος 

** Ούτε στην ποσόστωση των ακραιφνών δημοκρατών και σοσιαλιστών είχαμε απώλειες: Λοβέρδος!

Κυριακή, 8 Ιουνίου 2014

Ευτυχής ο Άδωνις για τον γιο, ο γιος όμως είναι;

Ο Άδωνις δέχεται συγχαρητήρια για τον νεογέννητο γιο του. Φυσικά, δεν είναι να συγχαίρεις το παιδάκι για τον μπαμπά που απέκτησε. (Κουράγιο αγοράκι μου!)

Υγ. 1: Κατά πληροφορίες ο κ. Γεωργιάδης (που ήταν παρών την ώρα του τοκετού και όχι σε τηλεοπτικό στούντιο) θα σπουδάσει τον μικρό καμέραμαν. 
Υγ.: Μην κοροϊδεύετε! Στον καθένα θα μπορούσε να συμβεί να γεννηθεί γιος τού (ή σαν του) Γεωγιάδη.  

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2014

Ντοπαρισμένος με πέντε ουσίες!

Φόξμπορο, Βοστώνη, 25 Ιουνίου 1994

Το ξανθό κορίτσι με την πράσινη κορδέλα στα μαλλιά μπήκε στο γρασίδι με αποφασιστικό ύφος. Δεν έδειχνε να την πειράζει καθόλου που ξεχώριζε, με την ιατρική της μπλούζα, σαν τη μύγα μέσα στο γάλα. Ο πράσινος σταυρός, στο πάνω αριστερό μέρος της μπλούζας της, έδινε σε όλους να καταλάβουν ποια ήταν και τι εκπροσωπούσε. Οι παίκτες της Αργεντινής και της Νιγηρίας ακόμα χαιρετούσαν ο ένας τον άλλο, αφού το μεταξύ τους παιχνίδι είχε τελειώσει μόλις λίγα δευτερόλεπτα πριν. Η Αργεντινή έκανε τη δεύτερη νίκη της στη διοργάνωση. Μια Αργεντινή αλλιώτικη, αν και… αναπαλαιωμένη. Με τον Μαραντόνα στα 34 του χρόνια πάντα αρχηγό, χωρίς τις παικτικές εξάρσεις του Μεξικού ή της Ιταλίας, αλλά πολύ πιο έμπειρο πλέον, κι αποφασισμένο να δείξει ότι δεν ξόφλησε. Εναντίον της Ελλάδας, στο πρώτο ματς που η Αργεντινή νίκησε εύκολα με 4-0, πέτυχε το τρίτο γκολ και το πανηγύρισε μαζί με όλη την υφήλιο, αφού έτρεξε μπροστά στην πλάγια κάμερα και σχεδόν την… αγκάλιασε, για να δουν όλοι την έκφραση άγριας χαράς στο πρόσωπό του. +/- Δείτε τη συνέχεια

Μαζί του ήταν και ο Κανίγια, που μόλις είχε ξεμπερδέψει από μια 13μηνη τιμωρία αποκλεισμού από τα γήπεδα, λόγω χρήσης κοκαΐνης. Μόλις στα 27 του, ο Κανίγια εθεωρείτο ήδη βετεράνος της ομάδας. Δεν είχε παίξει καθόλου στα προκριματικά με τον Μπαζίλε, όμως επέστρεψε για την τελική φάση. Δίκαια, απ’ ό,τι φαίνεται. Μόλις είχε σκοράρει τα δύο γκολ, με τα οποία η Αργεντινή γύρισε το ματς και πήρε τους βαθμούς της νίκης απέναντι στην πρωταθλήτρια Αφρικής, Νιγηρία. Καθόλου άσχημη αρχή για την Αργεντινή, μια ομάδα που προκρίθηκε στο Μουντιάλ μέσω μπαράζ…

Ολοένα και περισσότεροι άρχισαν να παρατηρούν το κορίτσι με τα λευκά. Άρχισαν να σκέφτονται μήπως έψαχνε τον Κανίγια. Αλλά όχι. Κατευθύνθηκε προς τον Ντιέγκο Μαραντόνα με βήματα που θύμιζαν ρομπότ. Χωρίς να του πει το παραμικρό, τον έπιασε από τον καρπό (!) κι άρχισε να βηματίζει προς τα αποδυτήρια, αναγκάζοντάς τον να την ακολουθήσει. Ο Μαραντόνα την υποδέχτηκε μ’ ένα χαμόγελο, όμως κι αυτό πάγωσε στα χείλη του μόλις είδε το προσβλητικό σκηνικό, που μέσα στο γήπεδο, έτσι ώστε να το καταγράψουν οι κάμερες της ζωντανής μετάδοσης σε όλο τον κόσμο. Ο Μαραντόνα αντέδρασε με ένα ειρωνικό χαμόγελο, ακολουθώντας την κοπέλα στο διάδρομο των αποδυτηρίων. Όταν μπήκαν πια μέσα, η κοπέλα του άφησε το χέρι κι απλώς κατευθύνθηκαν μαζί προς το ιατρείο. Ήταν ξεκάθαρο πια σε όλους ότι ο Ντιέγκο είχε κληθεί να περάσει από αντιντόπινγκ κοντρόλ…

Εκείνη την ημέρα ο Μαραντόνα συμπλήρωνε 21 αγώνες σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, στο τέταρτο Μουντιάλ που συμμετείχε. Εντυπωσιακός αριθμός, που περίμενε να έχει και συνέχεια. Αμέσως μετά το δείγμα που έδωσε, φωτογραφήθηκε κι έδωσε συνέντευξη αγκαλιά με τον Κανίγια, για την τηλεόραση της Αργεντινής. Τίποτα δεν έδειχνε να πηγαίνει στραβά, όμως το δείγμα εξετάστηκε σε χρόνο ρεκόρ, όπως πολύ γρήγορα ανακοινώθηκαν και τα αποτελέσματα. Στο δείγμα του Μαραντόνα δεν βρέθηκε μία απαγορευμένη ουσία, αλλά πέντε! Όλες με βάση την εφεδρίνη. Σύμφωνα με το ανακοινωθέν, οι ουσίες αυτές αυξάνουν την συγκέντρωση και την φυσική ικανότητα του οργανισμού.

Και η έξωθεν μαρτυρία δεν ήταν καλή: Στην προσπάθειά του να χάσει κιλά πριν το τουρνουά, ο Μαραντόνα είχε προσλάβει τον Μπεν Τζόνσον σαν σύμβουλο! Ο Καναδός σπρίντερ είχε αποκλειστεί διά βίου από τους στίβους την προηγούμενη χρονιά, έχοντας πιαστεί δεύτερη φορά θετικός σε απαγορευμένες ουσίες. Προφανώς ο Μαραντόνα θα ήθελε έναν πολύ διαφορετικό τρόπο και λόγο για να αποχωρήσει από τα γήπεδα. Η τελευταία αγωνιστική εικόνα που έχει στα μάτια του ο κόσμος απ’ αυτόν, με τη φανέλα της Αργεντινής, είναι να τον σέρνει από τον καρπό ένα άγνωστο κορίτσι, με λευκά ρούχα και πράσινη κορδέλα…

• Αν και οι συμπαίκτες του Μαραντόνα ορκίστηκαν να κατακτήσουν τον τίτλο για τον Ντιέγκο, δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν το σοκ της απώλειάς του και το ντόρο που ξέσπασε. Η Αργεντινή έχασε και από τη Βουλγαρία (0-2) στον τελευταίο αγώνα του ομίλου και από τη Ρουμανία (2-3) στη φάση των «16». Ο Μαραντόνα αποσύρθηκε, με 91 παρουσίες και 34 γκολ στην εθνική.

(Μία από τις 218 ιστορίες για το Παγκόσμιο Κύπελλο που διηγείται ο Αργύρης Παγαρτάνης στο βιβλίο του «Το Μυθιστόρημα του Μουντιάλ» που κυκλοφορεί. Το πού διατίθεται, στο τηλέφωνο 211.7205700)

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

Τα διαμάντια λάμπουν! (Και είναι παντοτινά...)

Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ, ΤΟ ΗΘΟΣ, ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΡΙΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΤΟΥ ΜΠΑΣΚΕΤ 

Ο Δημήτρης Διαμαντίδης είναι το σύγχρονο τοτέμ του Παναθηναϊκού, ο Φραγκίσκος Αλβέρτης το καλό πνεύμα του μπασκετικού Τριφυλλιού και ο Βασίλης Σπανούλης ο μεγάλος αναμορφωτής που μπαινοβγαίνει στις περιοχές τής αποθέωσης και τού οπαδικού πανικού. Και οι τρεις διαμάντια που λάμπουν και θα συνεχίσουν να λάμπουν παντοτινά. Έγιναν με τον χαρακτήρα τους ανάχωμα στην αγριότητα των τελικών και έδειξαν το ήθος τους με τις δηλώσεις που έκαναν μετά την ταραχώδη διαδικασία των πέντε αγώνων. +/- Δείτε τη συνέχεια

Δημήτρης Διαμαντίδης, ο μεγάλος αρχηγός. Η υστεροφημία του θα κινηθεί στα ύψη που ανέβηκε εκείνη του Γιώργου Κολυθά (στις ηρωικές μέρες του μπάσκετ) και του Φραγκίσκου Αλβέρτη. Προσωπικά με εντυπωσίασε – αλλά δεν με ξάφνιασε – η καθαρή του ματιά απέναντι στην πραγματικότητα. Και το μοίρασμα των προσωπικών διαπιστώσεων για τον εαυτό του: «Τα αθλητικά μου προσόντα έχουν αρχίσει να λιγοστεύουν. Οι προπονητές προσπαθούν να μου πάρουν τα καλά στοιχεία. Προσπαθούμε να κρύψουμε τις αδυναμίες».

Φραγκίσκος Αλβέρτης, ο κόουτς εκ περιστάσεως! Δεν διαχειρίστηκε ως ευκαιρία ζωής την πρόσκληση να κάτσει στον πάγκο μιας μεγάλης ευρωπαϊκής δύναμης, δεν έγινε ευκαιρισάκιας! Δήλωση αφοπλιστική: «Δεν είμαι καριερίστας προπονητής, δεν σκέφτηκα το προσωπικό κόστος». Και μαζί παραδοχή μεγαλοσύνης και θάρρους για τον Αργύρη Πεδουλάκη: «Έχει μερίδιο στη φιλοσοφία (της ομάδας) και στην επιτυχία». Ανάλογη δήλωση αναγνώρισης έγινε και από τον Διαμαντίδη. 

Βασίλης Σπανούλης, ο παίκτης που άλλαξε (μαζί με τους Αγγελόπουλους) το επίπεδο, τη μορφή και την ιστορία του μπασκετικού Ολυμπιακού. Ο απόλυτος ηγέτης στην κατάκτηση δυο ευρωπαϊκών τίτλων, ενός πρωταθλήματος και ενός Κυπέλλου. Αλλά αναγκάζεται να βιώνει την παράνοια της κερκίδας. Από τη μια αποθέωση, από την άλλη «ευχαριστούμε για τα ευρωπαϊκά, αλλά φτάνει, φύγε!» και την τρίτη υποφέρει από τη χλεύη και την αποδοκιμασία στην πιο σκληρή μορφή της όταν γυρίζει στον εφιάλτη τού ΟΑΚΑ. Στους τελικούς ο Σπανούλης ήταν για τον Ολυμπιακό το πρόσωπο του δράματος. Σε αυτόν φορτώνουν ένα πολύ μεγάλο μέρος τής αποτυχίας. Δεν το αρνήθηκε και το βράδυ της Τετάρτης επωμίστηκε ο ίδιος το βάρος με τη δήλωσή του: «Αναλαμβάνω τη μεγαλύτερη ευθύνη για την απώλεια του πρωταθλήματος»!
Και οι τρεις μεγαλειώδεις! Και οι τρεις υπέροχοι!

Διον. Βραϊμάκης 

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Παρασκευής)

Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2014

Μια δύναμη αυτοκρατορική!

Τα δυο τελευταία παιχνίδια των τελικών στο πρωτάθλημα μπάσκετ έδειξαν τη μεγαλοσύνη τού Παναθηναϊκού, το βάρος μιας φανέλας γεμάτης από αστέρια, την απόλυτη κυριαρχία της ομάδας που παραμένει «αυτοκρατορική δύναμη» ακόμα και σε μια χρονιά που οι ισορροπίες είχαν ανατραπεί υπέρ του μεγάλου, σπουδαίου και μοναδικού αντιπάλου της. Η ολική επαναφορά που πέτυχε ο Παναθηναϊκός μετά το μπρέικ στον τρίτο τελικό ήταν θριαμβευτική, καθαρή και, μαζί με όλα, τραυματική για τον Ολυμπιακό που πήγε στην πηγή με σπασμένη στάμνα. Ο Παναθηναϊκός έδωσε μια μόνο ευκαιρία στον Ολυμπιακό και τέλος! Ξαναπήρε την Κυριακή το αβαντάζ στο ΣΕΦ και χθες έκανε το πάρτι του τίτλου στο ΟΑΚΑ. +/- Δείτε τη συνέχεια

Αυτή τη φορά ο τελικός δεν είχε σε πρώτο πλάνο τους προέδρους, την ένταση και τις δηλώσεις δυναμίτιδας. Είχε πρωταγωνιστές τους παίκτες και μόνο αυτούς! Μαζί είχε έναν Παναθηναϊκό που δεν έπεσε στην παγίδα της σιγουριάς, όπως ο αντίπαλός του στον τέταρτο αγώνα. Ξέφυγε από νωρίς, έφτιαξε διαφορές ασφαλείας, δεν στηρίχθηκε αυτή τη φορά μόνο σε Διαμαντίδη-Λάσμε, είχε δυνατό τον Φώτση, εξαιρετικό τον Ματσιούλις, πολύτιμο τον Ράιτ και επιθετική πολυφωνία.

Ο πρωταθλητής (και κυπελλούχος!) δεν ανησύχησε ούτε όταν ο Ολυμπιακός στην τέταρτη περίοδο προσπάθησε να επανέλθει στο ματς. Μάταια! Στα τελευταία περίπου 80 δευτερόλεπτα, μετά τη υπερπροσπάθεια να γυρίσει τον αγώνα, ο Ολυμπιακός έμοιαζε παραιτημένος και παραδομένος. Δεν είχε μυαλό και δύναμη ούτε να σταματήσει το χρονόμετρο με φάουλ και να κυνηγήσει ό,τι του απέμενε να διεκδικήσει: το απονενοημένο.

Αγωνιστικά, τραγική φιγούρα του Ολυμπιακού ήταν για μια ακόμα φορά ο φυσικός του ηγέτης: ο Σπανούλης. Όπως την Κυριακή στο ΣΕΦ έτσι και χθες στο ΟΑΚΑ έπαιξε με το ψυχολογικό βάρος τής «απάντησης» που τον ισοπεδώνει απέναντι στον Παναθηναϊκό. Και μαζί έζησε την οδύνη μιας νέας ήττας με «προσωπικό» αντίπαλο τον άτεγκτο κόσμο του ΟΑΚΑ, σε αυτήν τη αδιάκοπη βεντέτα που κρατάει χρόνια και που τον οδήγησε ακόμα και στην πάσα-δώρο του 44΄. Έναν κόσμο που χθες, όταν ένιωθε ασφαλής με το μαξιλαράκι των 20 και πλέον πόντων, διέθετε την πολυτέλεια να του κάνει ακόμα και πλάκα και να… μπιζάρει όταν ευστοχούσε στα φάουλ. Εφιάλτης!

Διον. Βραϊμάκης 

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Πέμπτης)

Κάτι θολωμένα παλικάρια...

Ήταν αναμενόμενο. Δεύτερο στη σειρά μπρέικ μέσα στο ΟΑΚΑ δεν είναι δυνατόν να κάνεις. Ειδικά όταν πέρασαν 21 χρόνια για να πετύχεις το πρώτο. Κι όταν ο καλύτερός σου παίκτης (Σπανούλης) δεν είναι απλά απών, αλλά ουσιαστικά "κλειδώνει" τη νίκη του Παναθηναϊκού με την τραγική πάσα που κάνει στο τέλος, στα χέρια του Διαμαντίδη. Βεβαίως, δεν ήταν ο Σπανούλης ο μοναδικός που έφταιξε. Πετγουέι και Περπέρογλου ήταν αλλού, οι ψηλοί της ομάδας έχαναν τη μπάλα μέσα από τα χέρια τους και απέμεναν μόνο ο Λοτζέσκι με τον Πρίντεζη και τον Κόλινς να το παλεύουν. Ούτε καθαρό μυαλό υπήρχε, ούτε σχέδιο. +/- Δείτε τη συνέχεια

Εκτός αν θεωρεί κάποιος σχέδιο τα περισσότερα τρίποντα από δίποντα που είχαν σουτάρει οι Ερυθρόλευκοι στη μεγαλύτερη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου. Από την άλλη, ο Παναθηναϊκός είχε και καθαρό μυαλό και την αίσθηση του "δεν το χάνω με τίποτα". Ταυτόχρονα ευτύχησε να κάνει το καλύτερό του παιχνίδι επιθετικά στο πιο κρίσιμο ματς. Δείγμα της αυτοπεποίθησης και της ψυχολογίας των παικτών του. Την οποία αυτοπεποίθηση και ψυχολογία δεν είχαν οι αντίπαλοι.

Για να τελειώνουμε: Το πήρε αυτός που έδειξε μέσα στο γήπεδο πιο αποφασισμένος να το πάρει. Και το πήρε απόλυτα δίκαια. Κάτι τελευταίο: Οι 18 βολές του Παναθηναϊκού στο πρώτο ημίχρονο, έναντι μόλις τεσσάρων του Ολυμπιακού, αλλά κυρίως ο προκλητικός τρόπος που αντιμετώπισαν οι διαιτητές το φάουλ του Ράιτ στον Σερμαντίνι, που έδωσε ένα μπόνους τριών επιθέσεων και έξι πόντων στους πράσινους, δικαιώνει απόλυτα τις φωνές των Αγγελόπουλων για τη διαιτησία. Αλλά, σε καμία περίπτωση, δεν αποτελεί άλλοθι για την απώλεια του τίτλου.

Γιάννης Μηνδρινός 

(Δημοσιεύεται στο Live Sport της Πέμπτης).

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

«Οι υποσχέσεις δεν δεσμεύουν παρά μόνο εκείνους που τις δέχονται»

Το μπρατσάρισμα στη δικομματική κυβέρνηση των κεντροαριστερών (χα!) με τους κεντροδεξιούς, μας τελείωσε! Ο Σόιμπλε επανήλθε στους ωμούς απροκάλυπτους εκβιασμούς και απειλεί ότι θα μας πετάξει έξω από το ευρώ αν δε συνεχίσουμε την πειθήνια υπακοή στους όρους των εταίρων-αφεντικών και την ετσιθελική ανυπακοή στους νόμους, στο σύνταγμα, στις δικαστικές αποφάσεις. +/- Δείτε τη συνέχεια

Οι εκλογές πέρασαν και τα ευρωπαϊκά στηρίγματα αποσύρονται. Αν δεν το καταλάβαμε από την απειλή που εκφράστηκε με το σαρδόνιο χαμόγελο του εκβιαστή, πρέπει να το εμπεδώσαμε με τη δήλωση Ντάισελμπλουμ ότι «η Ελλάδα ίσως χρειαστεί και τρίτο πακέτο στήριξης». Αυτό, δηλαδή, που οι ημέτεροι αρνούνται ότι μπορεί να συμβεί.
Τώρα που το πόπολο διάβηκε το παραβάν για να ρίξει την επιλογή του στην κάλπη, μπορούν να λένε την αλήθεια. Για την οποία, βέβαια, κανείς από τους εύπιστους ψηφοφόρους δεν θα νιώσει μετανιωμένος και εξαπατημένος από τις υποσχέσεις. Άλλωστε, όπως είχε πει και ο Μιτεράν, «οι υποσχέσεις δεσμεύουν μόνο εκείνους που τις πιστεύουν και τις δέχονται».

Έρχεται ο αντιμνημονιακός υπουργός Οικονομικών!

Ο Σαμαράς θα προχωρήσει σε ανασχηματισμό αφού βρει για υπουργό Οικονομικών το κατάλληλo «νέο πρόσωπο που θα συμβολίζει τη μεταμνημονιακή περίοδο και δεν θα ταυτίζεται με το μνημόνιο». Το οποίο θέλουν να μας πείσουν ότι πέρασε, δεν υπάρχει και ότι ζούμε στη μεταμνημονιακή εποχή. Και, ακόμα, ότι αυτός που θα πάει στη θέση του σαρωτικού «ό,τι θέλω κάνω» Στουρνάρα, δεν θα ενστερνίζεται το μνημόνιο – ότι μπορεί να είναι και αντιμνημονιακός ενδεχομένως! Η επένδυσή τους στην εικονική πραγματικότητα συνεχίζεται.

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

Ελευθεροτυπία: Δεν μπήκε αστυνομικός και παπάς, μπαίνει ο δημοπράτης

H X.K. Τεγόπουλος πτώχευσε και τυπικά! Οι πιστωτές κέρδισαν, οι πλειστηριασμοί έρχονται και τα περιουσιακά στοιχεία της εφημερίδας που άλλαξε την πορεία στον παραδοσιακό ελληνικό Τύπο θα γίνουν εις τα εξ ων συνετέθησαν. Ο Μάνια Τεγοπούλου κόμπαζε στις καλές ημέρες – είτε από τα… εξωτερικά που διοικούσε είτε από τη Μίνωος – πως «εδώ μέσα δεν έχει πατήσει το πόδι του αστυνομικός και παπάς». Τώρα θα πατήσουν ο δημοπράτης, ο δικαστικός κλητήρας και ο πιστωτής. +/- Δείτε τη συνέχεια

Η «Ελευθεροτυπία», που ξεκίνησε το 10ετία του ΄70 από τα ταπεινά γραφεία της οδού Κολοκοτρώνη (εκεί που στεγαζόταν το παλιό προδικτατορικό «Έθνος», η δεύτερη κυκλοφοριακά εφημερίδα της λεγόμενης δημοκρατικής παράταξης μετά τα «Νέα») και έφτασε να στεγάζεται σε παλάτι, αποτελεί το τυπικό παράδειγμα των αυτοκρατοριών που πέφτουν από μέσα!

Κακοδιοίκηση, ανεξέλεγκτα δάνεια, αυτοκρατορικές αμοιβές, αργομισθίες, μεγαλόσχημοι επιτελικοί και παραεπιτελικοί, πακτωλοί που σιγά σιγά έγιναν ρυάκια. Η παλιά «Ελευθεροτυπία», η εφημερίδα που πλάτυνε το μυαλό τού Τύπου, έδωσε νόημα στην έννοια ελευθεροτυπία, άλλαξε το πνεύμα και τον τρόπο τού ρεπορτάζ, έδωσε ουσία στον όρο «αποκάλυψη», πρόσθεσε ελευθερία στον δημοσιογραφικό λόγο και το δικαίωμα της αμφισβήτησης στους αρθρογράφους της (της αμφισβήτησης ακόμα και της δικής της γραμμής), γίνεται ένα σωρό κομμάτια προς δημοπράτηση. Έχοντας αφήσει άνεργους (και «φεσωμένους») εκατοντάδες εργαζόμενους.

Πίσω της μένει μια άλλη, σχεδόν ψευδεπώνυμη, «Ελευθεροτυπία», που καμιά σχέση έχει με εκείνη της ακμής, βουτηγμένη στα προβλήματα και στην αγωνία να αναπνεύσει με το στόμα έξω από των επιφάνεια των χρεών. Αλλά η στάθμη ανεβαίνει βασανιστικά, δυστυχώς.

«Φοβάμαι την Ιαπωνία»

«Νομίζω ότι η εθνική ομάδα θα πάει πολύ καλά. Από την αρχή αισθανόμουν αισιόδοξος. Εγώ, φοβάμαι περισσότερο την Ιαπωνία. Είναι γρήγοροι, οι Ιάπωνες, θα τους αποκαλούσα …«μαμούνια, πολύ κοντρολαρισμένοι και επικίνδυνοι αν δεν τους προσέξεις».

(Από συνέντευξη του Τάκη Οικονομόπουλου στον Μιχάλη Κοσμετάτο. Διαβάστε την εδώ)

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

Η καρδιά του πρωταθλητή ήταν πράσινη

«Ο φόβος δεν ταιριάζει στον Ολυμπιακό» γράφαμε μόλις δυο μέρες πριν, στη Live, και πριν αλέκτορα φωνήσαι ήρθε η δικαίωση. Τον χθεσινό τέταρτο τελικό στο ΣΕΦ τον κέρδισε η ομάδα που είχε καρδιά πρωταθλητή. Κι αυτή ήταν ο Παναθηναϊκός. Ο οποίος αξίζει και πρέπει να πάρει τον τίτλο, παρότι είναι χειρότερος συνολικά από τον Ολυμπιακό. Τελεία και παύλα! +/- Δείτε τη συνέχεια

Στον τελικό του πρωταθλήματος –και μάλιστα μέσα στο «καυτό» ΣΕΦ- οι παίκτες του Ολυμπιακού έπαιξαν όχι απλά φοβισμένοι, αλλά κάτι πολύ περισσότερο. Οι τέσσερις χαμένες βολές στη σειρά, στην 4η περίοδο (δυο του Σλούκα και δυο του Ντάτσον), καθώς και το γεγονός πως σε κάποια επίθεση της ίδιας περιόδου βρέθηκαν τρεις ελεύθεροι παίκτες για τρίποντο και προτίμησαν να πασάρουν αντί να σουτάρουν, δείχνει πόσο βαριά ήταν τα χέρια, τα πόδια, αλλά κυρίως το μυαλό των Ερυθρολεύκων.

Κι όταν μια ομάδα αντιδρά συνολικά με αυτό τον τρόπο στο ματς της χρονιάς, όταν δηλαδή δεν πιστεύει η ίδια στην ανωτερότητά της... χαιρετίσματα πολλά! Και, βεβαίως, δεν χρειάζεται να υπενθυμίσω σε ποιόν χρεώνεται η καλή ή η κακή ψυχολογία μιας ομάδας... Της οποιαδήποτε ομάδας. Ειλικρινά πιστεύω πως με το ίδιο ρόστερ ο μέγιστος Ίβκοβιτς θα είχε πάρει τον τίτλο με 3-0.

 Όσο για τον Παναθηναϊκό; Μπράβο του και πάλι μπράβο του! Με δυο παίκτες ουσιαστικά (Διαμαντίδης-Λάσμε) κι ένα πολύ συγκεκριμένο αγωνιστικό πλάνο, στο οποίο ο αντίπαλος προπονητής δεν είχε απαντήσεις, απέδειξε πως δεν χρειάζεται να έχεις πιο πλήρες ρόστερ για να πάρεις τον τίτλο. Αρκεί να παίξεις έξυπνα, να έχεις καθαρό μυαλό και να σε βοηθήσει πολύ λίγο η τύχη.

Γιάννης Μηνδρινός 

(Δημοσιεύεται στη Live Sport της Δευτέρας)

Κυριακή, 1 Ιουνίου 2014

Το «τι δεν έχω δει στην Εθνική», οι πολιτικοί και... οι βιζιτούδες

Εχω δει την Εθνική μας Ομάδα να παίζει στο ΟΑΚΑ με 500 άτομα. Το Χρήστο Αρχοντίδη να καλεί 102 παίκτες και τον Αϊβαζίδη να «γράφει» συμμετοχή χωρίς να προλάβει να κλωτσήσει. Την έχω δει να ταξιδεύει στο ίδιο τσάρτερ με 50 βλαχοπροέδρους με μαύρο λουστρίνι και άσπρη κάλτσα. Να γίνεται μόδα μετά το 2004 και το Καραϊσκάκη να γεμίζει από πολιτικούς και από βιζιτούδες που ανάθεμα κι αν είχαν ξαναπάει σε γήπεδο. Εχω δει τα πάντα. Ενα μόνο δεν έχω δει: να αγαπούν οι Ελληνες την Εθνική πιο πολύ από τις ομάδες τους.

Γιάννης Μπίλιος (από το facebok)