Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2014

Το καμάκι τού ναυαγοσώστη

Είναι η νέα καλοκαιρινή φιγούρα στην Ελλάδα της πρόνοιας: ναυαγοσώστης! Και φέτος τον συνάντησα απόντα από τον ξύλινο πύργο του σε διάφορες παραλίες. Ο ναυαγοσώστης είναι ένα από εκείνα τα είδη που θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις ως «αχρείαστα απολύτως απαραίτητα» και τα οποία συχνά παραμένουν συνοδευτικό ντεκόρ. Σαν τους πυροσβεστήρες και τις «πυροσβεστικές φωλιές». Σαν τις σωσίβιες λέμβους και το φως με τις μπαταρίες στα σωσίβια που θα ανάψει, αν, όποτε, εφόσον έρθει σε επαφή με το νερό. Σαν την έξοδο κινδύνου στα μπαρ και στα σινεμά. Ο ναυαγοσώστης θεωρητικά θα σώσει ζωές όταν χρειαστεί. Συνήθως σώζει τη δική του ζωή για δυο τρεις μήνες από την ανεργία. +/- Δείτε τη συνέχεια

Ανήκει και αυτής/αυτή στη γενιά των τετρακοσίων ευρώ. Γι’ αυτό συνήθως δεν θα τον βρεις ανεβασμένο στον πύργο του να εποπτεύει, ως όφειλε, την ακτή για πιθανό κρούσμα πνιγμού. Συχνά περιφέρεται, συζητάει, χαριεντίζεται, επιδεικνύει τις γραμμώσεις του με μεγαλύτερο ναρκισσισμό από του Κριστιάνο Ρονάλντο και ενίοτε κάνει καμάκι.

Τον είδα – κάποιον, κάποιους από αυτούς – σε παραλίες όπου ένιωσα προστατευμένος από τη σκιά της ψηλής ξύλινης ναυαγοσωστικής κατασκευής, απόντος τού ναυαγοσώστη. Η γοητεία τής παράκτιας εξουσίας του, σε συνδυασμό με τις κοιλιακές του φέτες, τον έκανε ακαταμάχητο και κέρδισε με συνοπτικές διαδικασίες το νυχτερινό ραντεβού.

Το βράδυ, στις ειδήσεις, τον καμάρωσα στο σπαραξικάρδιο ρεπορτάζ για τις κενές θέσεις ναυαγοσωστών στις ελληνικές ακτές. Έχω δει τόσες πολλές φορές τα ρεπορτάζ για τους 'Ελληνες ναυαγοσώστες, που νομίζω πως  αυτά τα παιδιά χρειάζονται τελικά μόνο για τα τηλεοπτικά συμπληρώματα στους γλίσχρους ειδησεογραφικά καλοκαιρινούς μήνες. Τότε που κατεβαίνουν από τον πύργο τους (όπου μόλις ανέβηκαν), τρέχουν ορμητικά με το σφυρίχτρα και τον πλωτήρα στο χέρι και πέφτουν με αυταπάρνηση στο νερό. Υποθέτω ότι για τις ανάγκες της παραγωγής το κάνουν τρεις και τέσσερις φορές. Το βράδυ ο τηλεσκηνοθέτης διαλέγει την πιο πειστική λήψη.