Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Το κακάσχημο ροζ φλαμίνγκο μου

της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ

Το πρώτο μου έβερ ροζ φλαμίνγκο το πέτυχα να ρομαντζάρει στο ηλιοβασίλεμα.
Μόνη εγώ, μόνο αυτό.
Κοιταχτήκαμε στα μάτια. Είσαι κακάσχημο, του είπα, αλλά κάτω απ όλη αυτή την προσβλητική ασχήμια έχεις ευαίσθητη ψυχή. 
Μόνο εσύ με κατάλαβες, μου είπε κάπως θλιμμένα και φοβισμένα ταυτόχρονα. Μην το πεις πουθενά γιατί αν πάρουν χαμπάρι ότι είμαι και κάτι ακόμα εκτός από άσχημο, μπορεί να πάψουν να ασχολούνται μαζί μου, συμπλήρωσε.

Κάτσαμε για λίγο μαζί. Αμίλητοι. Εγώ άναψα τσιγάρο. Εκείνο όχι, για προφανείς λόγους. Έβγαλε έναν βαθύ αναστεναγμό που ακούστηκε σαν διαρροή αέρα από τη βαλβίδα και μπορεί και να ήταν. Θα 'θελα να μου μίλαγαν πιο συχνά, αλλά, στην πραγματικότητα μου αρκεί να με καταλαβαίνει ένας, μου είπε την ώρα που έφευγα. Να ξανάρθεις, σε χρειάζομαι. 
Σε όλους μας αρκεί, του είπα και υποσχέθηκα να ξαναπάω.